หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ นางฟ้ากับมาเฟีย

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 29 พฤศจิกายน 2554 12:32 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น
นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1

นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       เมขลากับรุจเที่ยวชมพระราชวังโบราณกันอย่างสนุกสนาน ทั้งคู่ไปลองยิงธนู เล่นการละเล่นแบบเด็กเกาหลีโบราณ และถ่ายรูปกับแดจังกึมที่เป็นหุ่นกระดาษอีกด้วย รามคอยตามอยู่ห่างๆ รอโอกาสเหมาะ จังหวะที่เมขลากับรุจไปลองยิงธนู ซึ่งเมขลาต้องถอดกระเป๋าสะพายวางไว้
       
       รามแอบไปนั่งใกล้ๆ จะหยิบกระเป๋าเปิดเอาปากกา แต่รุจเดินมานั่งพักพอดี รามเสียจังหวะ ทำเป็นหันไปดูพวกอุปกรณ์ยิงธนูแทน
       เมขลากับรุจไปเช่าชุดเกาหลีโบราณ รามจะตาม แต่มีเจ้าหน้าที่เฝ้าด้านนอกมาสะกิดบอกให้จ่ายเงินค่าเช่าด้วย รามมองเห็นเมขลากับรุจหายเข้าไปด้านใน ก็หันไปบอกเจ้าหน้าที่
       “I come with my friends . They have already got in.”
       (คือผมมาตามเพื่อนครับป้า เขาเข้าไปในนั้นแล้ว)
       เจ้าหน้าที่ ชูนิ้ว 2 หมายถึง2000 วอน รามอึกอัก จะไม่ให้ก็ไม่ได้ ควักเงินให้แล้ว รีบเข้าไป
       
       รามใส่ชุด ชายเกาหลีโบราณใส่หมวกโบราณ ติดหนวดมองหาแล้วเห็นรุจในชุดฮันกุง นั่งรออยู่ มีกระเป๋าของเมขลาอยู่บนตัก รามนึกว่าเป็นเมขลาจึงตรงเข้าไปหา จ้องกระเป๋าสะพายเขม็ง เขาตั้งใจเดินเข้าไปชนทำให้กระเป๋าหล่น รุจตกใจร้องลั่น
       “ว้าย”
       รามประคองรุจ
       “Excuse me.”
       รามก้มเก็บ แต่จริงๆ จะรีบเปิดกระเป๋า รุจเห็นหน้ารามแล้วปิ๊ง
       “It’s o.k.”
       รุจจับมือรามแน่น รามอึ้งเมื่อเห็นว่าเป็นรุจ แถมโดนมองตาวาว
       “เอ่อ...”
       “My name is Ruj and this is my BB’s number ,”
       (ผมชื่อรุจ และนี่เบอร์บีบีของผม)
       รุจคว้าปากกาที่รามจะเอา มาเปิดออก จดเบอร์โทรตัวเองให้ลงบนมือราม
       “and what’s your name and your phone number”
       (แล้วคุณชื่ออะไรครับ เบอร์มือถือเบอร์อะไร)
       รามพูดไม่ออกอึกอัก
       “เอ่อ... give me a pen”
       (ขอปากกาได้มั้ย)
       “Pen? O.k”
       รุจจะยื่นปากกาให้ รามกำลังรับปากกา ทันใดนั้นเสียงเมขลาดังขึ้น
       “นังรุจ มีอะไรเหรอ”
       รุจไม่ทันให้ปากการามหันไปหา รามมองตาม เมื่อเห็นเมขลาในชุดฮันบกน่ารักมาก ก่อนรีบก้มหน้าลง รุจยิ้มปลื้ม
       “อ๋อ ก็พ่อรูปหล่อคนนี้น่ะสิ เขาจะขอเบอร์ฉัน”
       เมขลาขำๆ
       “เขาจะขอเบอร์แก แล้วทำไมเขาเดินงุดๆ ไปโน่นแล้วล่ะ”
       รุจหันขวับมา ไม่เจอเห็นรามเดินแกมวิ่งออกไปแล้ว
       “ยายตัวแสบ...แล้วแบบนี้ฉันจะเอาปากกาคืนได้ไงเนี่ย” รามเดินบ่นมาเซ็งๆ
       
       เมขลากับรุจ นั่งรถบัสกลับเข้าเมือง รามแอบตามมานั่งอยู่ด้านหลัง เมขลากอดกระเป๋าสะพายไว้ นั่ง ชิดหน้าต่าง รุจนั่งด้านนอก รามเลยไม่ได้จังหวะ
       รามสะกดรอยตามเมขลาไปถึงหอคอยโซล มีนักท่องเทียวขอให้รามถ่ายรูปให้ รามจำต้องถ่าย เมขลากับรุจยืนทึ่งดูหอคอยโซลอยู่
       “เราจะขึ้นไปบนนั้นทางไหนดี รถกระเช้าหรือเดิน” เมขลาถาม
       รุจเงยหน้าจากจอมือถือ
       “แกเลือกตามใจชอบเลย”
       “งั้นขึ้นกระเช้า แล้วค่อยเดินลง”
       “โอเค”
       เมขลาเดินนำหน้าไป รุจหันหลังไปอีกทาง เมขลานึกได้ หันมาคว้ารุจไว้
       “แกจะไปไหน ไปขึ้นกระเช้าต้องไปทางนี้”
       “ฉันบอกให้แกไป แต่ไม่ได้บอกว่าจะไปด้วยสักหน่อย”
       เมขลามองตาเขียว
       “อย่าบอกนะ ว่าแกจะทิ้งฉันไปหน้าด้านๆ อีกแล้ว”
       “เอาน่า...ฉันก็พาแกเที่ยวตั้งเยอะแล้วนี่ ตอนนี้ฉันต้องไปหาหวานใจฉันก่อน เจอกันที่โรงแรมนะ บาย”
       รุจเดินไป เมขลาส่ายหน้าเซ็งๆ ขณะที่ราม ถูกใช้ให้ถ่ายรูปหลายคน เพราะพอเห็นรามถ่ายก็มาขอกันใหญ่ รามเห็นรุจผ่านไปรีบยื่นกล้องให้นักท่องเทียวอีกคน นักท่องเที่ยวคนนั้นรับไปงงๆ รามรีบตามรุจไปเพราะนึกว่าเมขลาอยู่กับรุจ ไม่รู้ว่าเมขลาเวลานี้ นั่งอยู่ในกระเช้า ชมวิวกรุงโซล อย่างตื่นเต้น
       รุจโบกแท็กซี่อยู่ริมถนนคนเดียว รามตามมามองอึ้งๆ
       “แล้วยายตัวแสบนั่นล่ะ” รามคิดๆ นึกได้ “หรือว่า...”
       รามมองไปที่กระเช้าไฟฟ้า
       
       รามวิ่งขึ้นบันไดขึ้นหอคอยๆไป หอบแฮ่กๆ เหนื่อยแทบขาดใจ...เมขลาเดินเที่ยวชมหอคอยโซลอย่างเพลิดเพลิน รามมองหาเมขลา ก่อนชะงักเมื่อเห็น เมขลาเดินไปที่บริเวณสำหรับคล้องกุญแจคู่รัก ซึ่งเธอถือแม่กุญแจและลูกกุญแจไปด้วย
       “ถึงวันนี้ฉันจะไม่มีคู่รักมาคล้องกุญแจด้วย แต่ฉันขอคล้องกุญแจไว้ที่นี่ก่อนก็แล้วกันนะคะ แล้วถ้าฉันมีแฟนวันไหน ฉันจะชวนเขามาโยนลูกกุญแจทิ้งทีหลัง”
       รามเบ้หน้า
       “ยัยน้ำเน่าเอ๊ย”
       เมขลาหน้าตามุ่งมั่นมาก หยิบกุญแจไปคล้อง แล้วหย่อนลูกกุญแจลงกระเป๋า ก่อนนึกขึ้นได้
       “จริงด้วย...ต้องเขียนชื่อไว้บนกุญแจด้วยนี่”
       เมขลาเปิดกระเป๋าจะหยิบปากกาออกมา รามคิดๆ ตัดสินใจพุ่งเข้าไปแย่งปากกามาหน้าด้านๆแล้ววิ่งหนี
       “ว้าย...ไอ้หัวขโมย เอาปากกาฉันคืนมานะ”
       เมขลาวิ่งตาม ทั้งคู่ชนคนนั้นคนนี้ ในที่สุด รามหลบไปได้ เมขลามองหาเห็นหลังไวๆวิ่งไป
       “บ้าที่สุด ปากกาด้ามเดียวก็ยังเอา นี่ถ้าเป็นเมืองไทย ฉันไม่ปล่อยแกลอยนวลแน่”
       เมขลามองลูกกุญแจสำหรับคล้องกุญแจคู่รัก
       
       เมื่อได้ปากกาคืนใสสมความตั้งใจ รามหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาก้องภพทันที
       “ผมมาถึงโซลแล้วครับ แต่มีปัญหานิดหน่อย ท่านช่วยเช็คได้มั้ยครับว่าสองคนนั่นมันพักโรงแรมไหน ถ้ารู้เบอร์ห้องด้วยยิ่งดี”
       รออยู่ไม่นานก้องภพได้ตอบกลับมา รามสะพายเป้เดินเข้ายังโรงแรมที่แสงกับเย็นพัก โดยรามติดหนวด ปลอมตัวเป็นพนักงานโรงแรม เดินมาหยุดหน้าห้องแล้วเคาะประตู เย็นเดินมาเปิด มองเครื่องดื่มงงๆ
       “ฉันไม่ได้สั่งนี่ เออ ไอ ไอ โน น้ำ เอ้ย โน วอ วอ เตอร์”
       “This is complementary drink from the hotel sir”
       (นี่เป็นเครื่องดื่มที่ทางโรงแรมบริการให้ครับ)
       เย็นโกรธ
       “ใครเซอร์ นี่ๆ แก...แกกล้าว่าฉันเซ่อหรือวะ”
       รามอึ้งรีบอธิบายง่ายๆ
       “free”
       เย็นตาโต
       “ฟรี... ไอ้น้ำสีสวยๆนี่ฟรีจริงๆหรือ”
       “yes yes”
       เย็นหัวเราะ
       “ฮ่าๆ แล้วก็ไม่บอกว่าฟรีซะตั้งแต่แรก Go Go เข้ามาๆ”
       รามรีบยกเครื่องดื่มเข้าไปวางบนโต๊ะ แล้วอาศัยช่วงที่เย็นไม่ทันมองเสียบปากกาในกระเป๋าใบเล็กบนโซฟาของเย็นแล้วรีบออกไป เย็นรีบยกเครื่องดื่มจิบๆแล้วชอบใจดื่มพรวดเดียวหมด
       
       เมขลากลับมาที่โรงแรมหลังจากเที่ยวจนเหนื่อย ขณะที่จะเข้าไปเช็คอินที่เคาร์เตอณก็ต้องชะงักไป
       “เอ๊ะ !”
       เมขลาเห็นรามนั่งซุ่มที่ล็อบบี้ ใส่แว่นดำมองตามแสงกับเย็นตาเป็น มันขณะเปิดเครื่องรับสัญญาณเครื่องดักฟังเพื่อเซ็ทเครื่องอยู่ ราม ขยับหูฟังบลูทูท เสียงซ่าๆ จึงยกรีซีฟเวอร์ หันทางโน้นทีทางนี้ที หาสัญญาณ
       “นี่ฉันตาฝาด เห็นไอ้หมอนี่อีกแล้วเหรอเนี่ย” เมขลานิ่วหน้าขยี้ตา
       เมขลามองไปอีกที รามหายไปแล้ว
       “หายไปไหนแล้วเนี่ย”
       เมขลามองหาราม พอดีเสียงมือถือดังขัดจังหวะ เมขลารับสาย
       “ว่าไงโรส ว้าย! ฉันลืมเรื่องที่แกฝากซื้อของเสียสนิทเลยขอโทษๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
       เมขลารีบเผ่นออกจากโรงแรม
       
       รามนั่งซุ่มอยู่ที่บันไดหนีไฟชั้น 20 ชั้นเดียวกับที่แสงและเย็นพัก พยายามหาจุดรับสัญญาณ ขยับบลูทูทไปด้วยและกดรีซีฟเวอร์ปรับค่าต่างๆต่อ ทันใดนั้นเสียงแสงดังออกมาแต่ไม่ชัดเพราะมีคลื่นแทรกดังซ่าส์ๆ
       “ฉัน...น้ำ...ศัพท์...เลี้ยงนะ”
       ซึ่งประโยคที่แสงพูดเต็มๆคือ ฉันจะเข้าห้องน้ำหน่อย แกคอยรับโทรศัพท์พ่อเลี้ยงทีนะ รามนิ่วหน้าหมุนเครื่องไปมา เสียงซ่าส์ค่อยๆหายไป เสียงเย็นดังออกมา
       “เดี๋ยวพี่”
       รามอมยิ้ม ทำท่าเยส แบบในที่สุดก็รับสัญญาณได้ชัดแล้ว รีบฟังอย่างตั้งใจ
       “ปากกาด้ามนี้ของพี่ป่ะ”
       รามอึ้งๆลุ้น ตั้งใจฟัง
       “เปล่า”
       “ถ้างั้นมันมาอยู่ในกระเป๋าผมได้ไงอ่ะ”
       “ถ้าแกไม่เอาก็ทิ้งมันไปเสีย”
       “ทิ้งให้โง่สิ” เย็นพูดกับตัวเอง
       รามยิ้มโล่งใจ เย็นเสียบปากกาไว้ที่กระเป๋าหน้าอกอย่างเก๋ไก๋ แล้วพลิกเอกสารท่องเที่ยวใหม่มองโฆษณาตาลุกวาว ขณะเดียวกันนั้น เสียงมือถือดัง เย็นรีบรับ ท่าทางเป็นการเป็นงาน
       “สวัสดีครับพ่อเลี้ยง...ถึงแล้วครับ...ได้ครับ”
       เย็นปิดมือถือสลับกับมองโฆษณาในมืออย่างคิดๆ เย็นเดินไปเคาะประตูห้องน้ำ
       “พี่แสงๆ พ่อเลี้ยงโทรมาแล้ว บอกว่าเราจะชนของตอนเที่ยงคืน...ถ้างั้นฉันขอออกไปข้างนอกหน่อยนะ”
       เย็นรีบบอก แล้วรีบไป กลัวแสงเปลี่ยนใจ รามที่ฟังอยู่รีบลุกขึ้น
       “เที่ยงคืนเหรอ...แล้วนั่นจะไปไหนของมันวะ”
       รามรีบเอามือแตะหูฟัง ฟังเสียงขณะวิ่งลงบันไดหนีไฟไป เพื่อจะไปดักรอเย็นที่ด้านล่าง
       
       ค่ำนั้น...เมขลาเดินเล่นในสถานที่ท่องเที่ยวของเกาหลี ถ่ายรูป สนุกสนาน ดูของที่ระลึกต่างๆ เมขลาเดินชอปปิ้งอยู่ในแหล่งช็อปของเกาหลีซื้อข้าวของตามที่โรสสั่ง หอบหิ้วพะรุงพะรัง เดินเลยร้านขายเครื่องสำอาง แล้วนึกได้ย้อนกลับมาหยิบโพยกระดาษออกมาดู โพยยาวมาก เมขลานิ่วหน้า หยิบมือถือออกจากกระเป๋า เปิดเครื่อง กดโทรหาโรส
       “ฮัลโหล...โรส นี่ฉันนะ ถามอะไรหน่อยสิ แกให้ฉันซื้อเครื่องสำอางเกาหลี ใช่มั้ย แล้วจะให้ซื้อยี้ห้ออะไรไม่เห็นแกเขียนมาให้เลยอ่ะ”
       ที่เมืองไทย โรสขายเครื่องสำอางอยู่ กำลังหยิบข้าวของส่งให้ลูกค้าชุลมุนไปด้วย คุยมือถือไปด้วย คิดๆที่เมขลาถามไปด้วย
       “เดี๋ยวนะ คิดก่อน....”
       ลูกค้ายื่นขวดน้ำหอมให้
       “ชาแนลนัมเบอร์ไฟฟ์ 1 นะคะ”
       โรสหยิบน้ำหอมมาใส่ถุง เมขลาคิดว่าโรสพูดกับเธอรีบหยิบปากกามาจด
       “แกอยากได้ชาแนลนัมเบอร์ไฟฟ์เพิ่ม 1 ขวดเหรอ”
       โรสส่งของให้ลูกค้า
       “จ้ะ” โรสนึกได้ “ไม่ใช่ๆ ตะกี้ฉันถามลูกค้าน่ะ”
       “ตกลงแกจะฝากซื้อของร้านนี้ไหม”
       “แป้งองุ่นสกินฟูด 6 ตลับ แล้วก็...” โรสเห็นลูกค้าชี้ไปที่แป้งฟัพเอสเต้ “แป้งเอสเต้ เบอร์อะไรดีคะ”
       เมขลาจดยิก
       “เอ้า...แล้วแกจะเอาเบอร์อะไรล่ะ”
       โรสสาละวนกับการขายของ
       “ฉันไม่ได้ถามแก ฉันถามลูกค้า”
       เมขลาเซ็ง
       “เอาไว้แกขายของเสร็จเมื่อไหร่ ก็ค่อยโทรมาบอกฉันก็แล้วกัน”
       เมขลาปิดมือถือแล้วขีดฆ่าร้านนั้นทิ้ง เดินต่อไป
       
       เย็นเดินออกมาหน้าโรงแรม รามสะกดรอยตามห่างๆ เย็นกวักมือเรียกแท็กซี่แล้วขึ้นไป รามกวักเรียกแท็กซี่อีกคันที่วิ่งตามมา ให้ตามคันของเย็นไป ระหว่างนั่งในรถกดมือถือโทรหาก้องภพไปด้วย
       “ทุกอย่างเรียบร้อยครับ...การแสดงใหญ่จะเริ่มตอนเที่ยงคืน...ช่วยเตรียมนักแสดงสมทบให้มารวมตัวกันที่ห้องเบอร์ 2016 ของลูกค้าด้วยนะครับ...ตอนนี้ ผมกำลังตามเป้าหมายคนหนึ่งออกจากโรงแรม ถ้าโชคดี อาจจะได้ข้อมูลเพิ่มเติม”
       รามกดปิดโทรศัพท์ คอยชี้บอกคนขับให้ขับตามไป
       
       รถแท๊กซี่ที่เมขลานั่งมาสั่นๆ ก่อนหยุดนิ่ง คนขับแท็กซี่พยายามสตาร์ต แต่ไม่ติด เหมือนรถเสีย เมขลาที่เช็กลิสต์รายการของที่โรสฝากซื้ออยู่เงยหน้าขึ้น ชะโงกหน้าไปถามคนขับ
       “what happened?”
       (มีอะไรหรือคะ)
       “I’ don’t know"
       (ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน)
       คนขับแท็กซี่เครียด สตาร์ตไม่ติด ในที่สุดก็เปิดประตู ก้าวลงจากรถ เปิดประตูค้างไว้ จับพวงมาลัยไปด้วย เข็นรถไปด้วย เมขลาก้มลงมองลิสต์ในมือต่อว่ามีอะไรบ้างที่โรสสั่งซื้อ
       
       หลังจากไปเล่นการพนันได้พักใหญ่ เย็นกระเด็นกลิ้งออกมาจากประตูหลังของบ่อนคาสิโน
       “บอกว่าไม่ได้โกงก็ไม่ได้โกงสิ ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ”
       เย็นรีบยกมือป้องหน้าป้องตา แต่ไพ่ที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อร่วงลงมา นักเลงคุมบ่อนมองหน้ากันโมโห เย็นยิ้มจืดๆให้
       “ตีมันเลย” นักเลงคุมบ่อนบอกพื่อน
       เย็นตาเหลือก เห็นนักเลงคุมบ่อนถือไม้หน้าสามเดาะกับฝ่ามือ ตรงเข้ามาอย่างน่ากลัว พร้อมจะตี เย็นยังทำฟอรม์ ตั้งท่าชกมวยไทย
       “เข้ามาเลย ให้รู้จักโทนี่ เย็นซะบ้าง”
       นักเลงพุ่งเข้าหา เย็นร้องจ๊ากตาเหลือก โดนรุมสะกรัม สักครู่เย็นก็คลานสี่ขาออกมา รามที่แอบสะกดรอยมาวิ่งมาช่วย
       “มาทางนี้พี่”
       พวกนักเลงหันมาเห็นพอดีวิ่งไล่กวดรามกับเย็น
       “ตีมันๆๆๆ”
       รามกับเย็นวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ในตรอกมืดๆ ของเกาหลี พวกนักเลงวิ่งตามมา เงื้อง่าไม้ในมืออย่างน่ากลัว เย็นสะดุดทำปากกาตก จะหันไปเก็บ
       “เฮ้ย เดี๋ยว ปากกาข้า”
       รามหันไปเห็นปากกากลิ้งอยู่บนพื้น รามมองแล้วอึ้ง รีบพุ่งไปจะเก็บแต่ไม่ทัน พวกนักเลงตามทันเสียก่อน รามเครียด หันหลังชนกับเย็น พวกนักเลงล้อมเป็นวงกลม ก่อนโถมเข้าหาทั้งคู่...รามเตะต่อยคล่องแคล่ว ซัดนักเลงร่วงระนาว เย็นกลัวๆแต่พยายามฝืนตั้งท่ากังฟู
       “ย้ากส์”
       เย็นพลาด ถลาล้ม นักเลงเข้ามารุม เย็นหลับตาปี๋ รามรีบหันมาช่วยจัดการนักเลงหมอบร่วงลงพื้น แล้วหิ้วปีกเย็นขึ้น
       “เป็นไงบ้างพี่”
       “อูย...สบายมาก แค่นี้เด็กๆรีบไปกันเหอะ”
       รามอึ้ง ห่วงเครื่องดักฟัง
       “แล้วปากกาพี่ล่ะ”
       มองๆหา ที่พื้นตามร่างนักเลงที่นอนฟุบอยู่
       “เอ่อ...ข้าว่าเรื่องนั้นเอาไว้ที่หลังก็ได้”
       ขาดคำเย็นก็ตาเหลือก
       “ทำไม”
       รามแปลกใจมองตามสายตาเย็น เห็นนักเลงบ่อนยกโขยงมาเป็นฝูง วิ่งถือไม้กรูมาฝุ่นตลบ เย็นกระชากแขนรามหนีทันที
       “ไปโว้ย”
       ทั้งคู่เผ่นไม่คิดชีวิต
       
       รามกับเย็นวิ่งหนีนักเลงมา นักเลงตามทัน หวดไม้ลงมา รามหลบได้ เย็นเกือบหลบไม่ได้ รามดึงให้รอดอย่างหวุดหวิด แล้ววิ่งหนีต่อ เข้าไปในซอยที่วกวน เย็นเหนื่อยหอบวิ่งไม่ไหวจับแขนรามไว้
       “ข้าไปต่อไม่ไหวแล้วเอ็งไปเถอะ”
       เย็นหยุดหอบ ยอมแพ้ รามอึ้ง หันไปมองในซอยเห็นพวกนักเลงวิ่งตามมาไกลๆ ไม่ลดละ รามเครียดหันไปมองหน้าปากซอยเห็นแท็กซี่เคลื่อนที่มาช้าๆผ่านมาที่หน้าปากซอยพอดี
       “วิ่งพี่ เรารอดแล้ว”
       รามกระชากเย็นให้วิ่งไปปากซอยอย่างหัวซุกหัวซุน ขณะเดียวกันนั้น เมขลาเข็นรถแท็กซี่มองไปที่คนขับแท็กซี่
       “Are u ok?”
       (ได้รึยังคะ)
       เมขลาทุ่มกำลังเข็นฮึดสุดแรง คนขับพยายามสตาร์ต เหยียบคันเร่ง รถสตาร์ตติดพอดี
       “OK”
       เมขลายิ้มออก
       “ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ”
       คนขับหันมาทำมือ OK เมขลาทำ OK ตอบ ก่อนจะเดินปาดเหงื่อหน้าตามอมแมม แล้วเดินไปขึ้นรถกำลังจะเอื้อมไปจับที่เปิดประตูรถ ทันใดนั้นมือรามที่วิ่งพรวดเข้ามาจับก่อน เปิดออก เมขลาตกใจ
       “เอ๊ะ!”
       เมขลาหันขวับไปมอง รามตาเหลือกเมื่อเห็นเมขลา ทั้งสองชี้หน้าพูดออกมาพร้อมกัน
       “คุณ!”
       เย็นวิ่งไปนั่งหน้าหันมองสองคนแปลกใจ และรีบไขกระจกตะคอกราม
       “มัวแต่ทำอะไรอยู่วะ ขึ้นมาซะทีสิ”
       รามรีบแทรกตัวเข้าไปในรถ เมขลาตาโต กระโดดเข้าไปกระชากแขนราม
       “นี่รถฉัน ฉันเข็นมากับมือ ลงมาเดี๋ยวนี้นะ”
       “ไม่มีทาง”
       “ฉันก็เหมือนกัน ที่นี่ไม่ใช่บนเครื่องบินฉันไม่มีทางยอมคุณอีกแล้ว ลงมา บอกให้ลงมาไง”
       เมขลาจับแขนรามขึ้นกัด รามสูดปากเจ็บ
       “โอ๊ย! เจ็บนะคุณ”
       รามสะบัดอย่างแรง เมขลาเซไปล้มก้นจ้ำเบ้า
       “ว้าย!”
       เย็นที่รออยู่รีบบอกราม
       “รีบปิดประตูสิวะ” เย็นรีบสั่งคนขับแท็กซี่ “goเลย...go go!”
       คนขับงงๆโวยวาย เป็นภาษาเกาหลี
       “พวกคุณทำอะไรกัน ผู้โดยสารผม อยู่ข้างนอก”
       เย็นร้อนใจตะคอกลั่น
       “กูบอกให้ไป”
       คนขับกลัวๆรีบออกรถไป เมขลาหน้าตื่น
       “ไม่นะ ลงมา ลงมาจากรถฉันเดี๋ยวนี้”
       เมขลาวิ่งตามไป...นักเลงวิ่งออกมาถึงปากซอย แล้วมองหารามกับเย็นไม่เห็นแล้ว เมขลามองตามอึ้งๆ
       
       แสงกำลังนอนกินน้ำอัดลม ดูทีวีสบายๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น แสงนิ่วหน้าหันไปมองนาฬิกาเห็นยังเป็นช่วงหัวค่ำอยู่
       “ยังไม่ถึงเวลานี่หว่า”
       แสงคิดๆ หยิบปืนติดมือไปที่ประตูดูที่ตาแมว
       “ผมเองพี่แสง เปิดเร็ว”
       แสงเปิดประตูออกมาเห็นเย็นกับรามโซเซเข้ามา
       “หายหัวไปไหนมาวะ” แสงมองรามอย่างไม่ชอบขี้หน้า “แล้วนี่ใคร”
       เย็นนึกได้
       “เออ เอ็งชื่ออะไรวะ”
       รามหอบเหนื่อยหาที่นั่ง แต่จริงๆ มองประเมินอย่างรวดเร็ว
       “ราม”
       “มันชื่อรามพี่”
       แสงหน้าเครียด
       “แกต้องไปคุยกับฉันหน่อยแล้ว”
       แสงดึงเย็นไปที่ระเบียง แล้วผลักเย็นเซไปชนลูกกรงระเบียง
       “แกพาไอ้นั่นมาด้วยทำไม”
       “ก็มันมีบุญคุณกับผม ถ้าไม่ได้มันผมคงตายไปแล้ว”
       “ลืมแล้วหรือว่าเรามีงานสำคัญคืนนี้”
       เย็นอึ้งๆ สับสน มองไปในห้อง เห็นรามนั่งเครียดอยู่ จริงๆ รามกำลังมองเก็บข้อมูล
       “แต่รามมันไม่มีที่ไปจริงๆ นะพี่แสง มันตั้งใจจะมาลงทุนที่บ่อน แต่โดนยึดเงินไปหมดเลย ถ้าพี่ไม่ให้มันอยู่กับเรา คืนนี้มันต้องไปนอนตบยุงริมถนนแน่ๆ”
       “ระหว่าง มันไปนอนตบยุงริมถนน กับแกไปกินข้าวแดงในคุกที่นี่ แกจะเลือกอะไร”
       เย็นยิ้มแห้งๆ มองไปที่รามอย่างครุ่นคิด
       
       รามเดินออกมาหน้าโรงแรม คิดอย่างเซ็งๆ ว่าจะอยู่ช่วยพวกแสงกับเย็นให้ได้ยังไงดี ในเมื่อโดนไล่ออกมาแล้ว ขณะเดียวกันนั้นไหล่ของรามชนกับไหล่ภาคภูมิ นายตำรวจที่ก้องภพส่งมาทำงาน รามหันไปอึ้งเมื่อเห็นภาคภูมิจังๆ ภาคภูมิไม่สนใจ ไม่รู้จักราม เดินสวนเข้าไปพร้อมกับนายตำรวจนอกเครื่องแบบของเกาหลี 3-4คน รามดูนาฬิกาซึ่งบอกเวลาห้าทุ่มครึ่งแล้ว รามรีบเดินตามพวกภาคภูมิเข้าไปในโรงแรมอีกครั้ง
       เมขลาลงแท็กซี่คันใหม่มาอย่างมอมแมม แต่พอเห็นรามเธอก็โมโหปรี๊ด
       “ไอ้ตัวแสบ !”
       เมขลารีบวิ่งเข้าไปในโรงแรม ตามหาราม เห็นหลังใครคนหนึ่งใส่เสื้อคล้ายๆกัน เมขลาวิ่งพรวดเข้าไปคว้าแขนไว้
       “คิดหรือว่าจะหนีฉันพ้น”
       ชายคนนั้นหันมา เมขลาอึ้ง รีบยิ้มแหยๆ
       “ซอรี่”
       เมขลามองหาราม แต่ไม่เห็น เพราะรามวิ่งไปทางบันไดหนีไฟก่อนที่เมขลาจะหันมองนิดเดียว
       
       ภาคภูมิกับทีมเข้ามาที่ทางเดินหน้าห้องแสงกับเย็น ภาคภูมิก้มดูโพยที่จดมาในกระดาษเห็นไม่ผิดแน่ พยักหน้าไปที่ห้องข้างแสงอีกห้องหนึ่ง ตำรวจลับเปิดห้องเข้าไป
       ขณะเดียวกัน เมขลาเดินแค้นๆออกจากลิฟต์ จะไปที่ห้องซึ่งอยู่ติดกับห้องแสงกับเย็น
       “คอยดูนะถ้าเจอกันอีก ฉันจะ...” เมขลาอ้าปากค้างเมื่อเห็นรามซุ่มอยู่ “เจ้าประคู้ณ ขอให้คราวนี้อย่าตาฝาดอีกเลย” เมขลาขยี้ตา
       รามเห็นหน้าห้องแสงกับเย็นมีพวกค้ายาเกาหลี สองคนยืนเคาะประตูอยู่
       “ทำไงดีวะ”
       เมขลาเห็นราม ความแค้นพุ่งปรี๊ด วิ่งเข้าเอากระเป๋าสะพายฟาดเข้าที่หัวรามเปรี้ยง
       “นี่แน่ะๆ”
       รามแทบทรุด
       “โอ๊ย...” รามกุมหัว หันมาจะชกเห็นเป็นเมขลาแล้วอึ้งไป “เฮ้ย...นี่ คุณมาตีผมทำไม”
       เมขลาโดดเข้าบีบคอราม
       “ยังจะกล้าถามอีกนะ คุณทั้งลวนลามฉันบนเครื่องบิน ทั้งแย่งแท็กซี่ฉัน แถมยังขโมยของฉันเสียอีก แบบนี้มันสมควรตาย”
       รามพยายามแกะมือเมขลา
       “คุณพูดอะไรผมไม่รู้เรื่อง”
       เมขลาไม่ปล่อย
       “ไม่ต้องมาฟอร์ม เอาของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้เลย”
       “มันติดไปกับแท็กซี่คันนั้นแล้ว คุณไปทวงกับเขาเองเถอะ”
       “งั้นไปโรงพัก ดูซิว่าตำรวจจะเชื่อใครกันแน่”
       เมขลาจับข้อมือรามแน่น พาเดินออกไป รามมองไปทางห้องแสงกับเย็นอย่างพะวง พร้อมกับขืนตัวไว้ ตัดสินใจเล่นบทน่าสงสาร
       “อย่าพาผมไปหาตำรวจเลย ผมเอาของคุณไปเพราะจนตรอกจริงๆ”
       เมขลาหันมองหน้าอย่างเหลืออด
       “คนจนตรอกอะไร มีปัญญาบินมาเที่ยวถึงเกาหลี ฮึ”
       รามทำหน้าละห้อยหน้าสงสาร
       “ถ้าคุณเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษา แถมยังมีแม่ที่ป่วยหนัก คุณก็ต้องคิดหาทางเสี่ยงโชคเป็นครั้งสุดท้ายเหมือนผม”
       เมขลามองไม่อยากเชื่อ
       “เก็บเรื่องโกหกของคุณไว้หลอกเด็กเถอะ”
       รามทำท่าหายใจไม่ออก เหมือนโรคหัวใจกำเริบ
       “ผม...ไม่...ได้...โก...หก...คร่อก”
       รามเล่นมุขเป็นลมล้มทับเอาดื้อๆ เมขลาแทบล้มตามตบแก้มแรงๆ
       “อย่ามาหลอกฉันเสียให้ยากเลย ฉันไม่เชื่อหรอก”
       รามแกล้งชักมือหงิกๆ
       “นี่ๆ ลืมตาสิ ไม่งั้นคุณเจอดีแน่” เมขลาตะโกนใส่ข้างหู
       
       รามยิ่งแกล้งชัก เมขลาเริ่มหน้าเสียมองไปที่ห้องตัวเองอย่างลังเล
       
       อ่านต่อวันพรุ่งนี้

หน้าที่แล้ว
1 | 2
ข่าวล่าสุด ในหมวด
นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 22 อวสาน
นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 21
นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 20
นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 19
นางฟ้ากับมาเฟีย ตอนที่ 18
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 8 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 7 คน
88 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
12 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014