หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ลิขิตเสน่หา

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 30 พฤศจิกายน 2554 22:22 น.
1 | 2
หน้าถัดไป

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น
ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน

ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน
       
       ตอนเช้าของวันใหม่ เท่งแวะมารับบุญเลื่องเพื่อไปลีลาศตามที่นัดกันเอาไว้ โดยมียี่หวา ข้าวตู ไข่ตุ๋น เดินมาส่งเท่งกับบุญเลื่องที่รถ
       
       “ปู่เท่งขับรถดีๆ นะคะ อย่าซิ่งให้มากล่ะ เดี๋ยวคุณยายหวาดเสียว” ไข่ตุ๋นตะโกนบอก
       “แหม ไอ้ตัวนี้ พอค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อยล่ะก็ สั่งงานปู่เชียวนะ”
       “พูดก็พูด ยัยหยียังอยู่โรงพยาบาล แม่ไม่อยากไปเลยงานลีล่งลีลาศอะไรเนี่ย” บุญเลื่องดูกังวล
       ยี่หวาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
       “ไปเถอะค่า แม่อดหลับอดนอนเฝ้ายัยหยีมาเป็นอาทิตย์ๆ ตอนนี้ยัยหยีไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว หนูอยากให้แม่ไปพักผ่อนเปิดสมองกับเพื่อนๆบ้าง สนุกให้เต็มที่เลยนะคะ”
       “ปูนนี้แล้ว จะไปทำอะไรได้มากมาย แค่เต้นลีลาศกับซื้อของฝากก็หมดแรงแล้ว”
       “นั่นมันคุณ ผมยังลั้นลาได้อีกเยอะ” เท่งพูดแล้วยักคิ้วให้ “ชิวๆ”
       “ปู่เท่งเก่งที่สุดเลยครับ ฟิตกว่าลุงนนท์กับอายอดอีก” ข้าวตูบอก
       เป็นที่ถูกใจเท่งสุดๆ เลยหันตบมือไฮไฟว์แล้วบั้มพ์สะโพกกับข้าวตู ยี่หวากับไข่ตุ๋นหัวเราะคิกๆ ชอบอกชอบใจ เท่งถูกบุญเลื่องทิ้งค้อนให้หนึ่งวง
       “พวกลืมแก่ เอ้า ไปได้แล้วคุณ เดี๋ยวรถติด”
       เท่ง กับบุญเลื่องขึ้นรถ ก่อนที่เท่งจะขับรถพาบุญเลื่องออกจากบ้านไป โดยมีไข่ตุ๋น ข้าวตูโบกมือบ๊ายบาย
       “ไข่ตุ๋นไปเล่นกับข้าวตูก่อนนะจ้ะ น้าไปทำอาหารก่อน พอพ่อเค้ามา เราจะได้กินข้าวด้วยกัน แล้วค่อยไปเยี่ยมน้าหยี”
       “ครับ / ค่ะ” ข้าวตูกับไข่ตุ๋นรับคำพร้อมกัน
       แล้วไข่ตุ๋นก็ออกวิ่งนำไปที่สนามหญ้า โดยมีข้าวตูวิ่งตามไป ยี่หวามองตามเด็กๆ ด้วยความเอ็นดู
       
       เวลาต่อมาในขณะที่ณนนท์กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ สักพักหนึ่งเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ณนนท์ดูเบอร์ด้วยใบหน้ายิ้มๆ แล้วกดรับ
       “ว่าไงครับ”
       เป็นยี่หวานั่นเอง กำลังยืนคุยโทรศัพท์มือถือกับณนนท์อยู่ในห้องครัว
       “ยุ่งอยู่รึเปล่าคะนนท์”
       “เปล่าจ้ะ พอดีลูกค้าผมเค้าออกไปคุยโทรศัพท์น่ะ คุณมีอะไรรึเปล่า”
       “ฉันทำอาหารไว้เยอะแยะเลย อยากให้คุณรีบกลับมาทานเร็วๆ น่ะค่ะ”
       ณนนท์ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาอีก
       “แหม แค่พูดก็หิวแล้ว มีอะไรบ้างครับเนี่ย
       “หลายอย่าง มี ‘เซอร์ไพรส์’ ให้คุณด้วยนะ”
       ณนนท์ระบายยิ้มทั่วใบหน้า
       “อย่างงี้ต้องรีบโดยด่วน เดี๋ยวผมคุยงานเสร็จจะรีบกลับไปทันทีเลยครับ แล้วเจอกันจ้ะ”
       ณนนท์กดวางสาย สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความสุข ที่ได้เจอสิ่งที่ใฝ่หามานานจากชีวิตครอบครัว
       
       ต่างไปจากยี่หวาที่พอกดวางสาย สีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ที่แท้มีภูมิชายถือปืนยืนจ่ออยู่ข้างหลังข้าวตู กับไข่ตุ๋น ซึ่งกอดกันร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความหวาดกลัว
       “ฉันเรียกเค้ามาแล้ว อย่าทำอะไรเด็กๆ นะ” ยี่หวาพูดหน้าเครียด
       ภูมิชายยิ้มเหี้ยม คิดในใจว่าอีกไม่นานก็จะได้ล้างแค้นณนนท์สมใจแล้ว
       
       ยาหยีกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้ พร้อมกับกดโทรศัพท์มือถือหาสุดยอด แต่สุดยอดก็ไม่รับสายสักที ในขณะที่วุ้นกับก้อยกำลังช่วยกันปอกผลไม้ ยาหยีถอนใจหน้าจ๋อยๆ ที่สุดยอดไม่ได้รับสายตน
       “ถอนใจอะไรยะ ทีเค้ามาง้อแกก็ไล่เค้าไป ทีงี้มาทำถอนใจ” ก้อยเยาะ
       “ฉันก็แค่อยากจะขอบคุณเค้า ที่เค้าช่วยฉันไว้ต่างหาก ไม่มีอะไรซะหน่อย” ยาหยีปฏิเสธ
       “มีก็ได้นะแก ฉันไม่ว่า” วุ้นว่า
       ยาหยีขี้เกียจเถียงด้วย กดโทรศัพท์มือถือหาสุดยอดต่อ
       
       เวลาเดียวกันนั้นที่หน้าห้องของยาหยีนั่นเอง ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นเห็นสายเรียกเข้า ขึ้นรูปหน้ายาหยี เป็นสุดยอดนั่นเองที่ยืนมองหน้าจอมือถือของตน ตอนที่ยาหยีโทรเข้ามา
       ก่อนจะกดตัดสายแล้วปิดเครื่องไปเลย
       สุดยอดหันไปมองที่ประตูห้องอีกครั้ง และตัดใจไม่เปิดเข้าไป เพราะไม่อยากสร้างปัญหาให้ยาหยีมากไปกว่านี้ แค่ยาหยีปลอดภัยก็มีความสุขแล้ว
       จังหวะนั้นสุดยอดมองไปที่ประตูด้วยสีหน้าเศร้าๆ มองผ่านกระจกเข้าไปเห็นยาหยี กำลังพูดคุยกับวุ้นก้อย ก่อนจะเดินเลี่ยงไป
       
       ทางด้านณนนท์ขณะนั้น กำลังเดินยิ้มกริ่มเข้ามาในบ้าน โดยไม่มีทีท่าสังหรณ์ใจว่ากำลังจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น ณนนท์เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
       “ยี่หวา ผมมาแล้วครับ ยี่หวา”
       ณนนท์เห็นบ้านทั้งหลังเงียบเชียบ เลยกวาดสายตาหันไปมองรอบๆ สักพัก ยี่หวา ข้าวตู และไข่ตุ๋น ก็เดินออกมาจากข้างใน ณนนท์ยิ้มออกมาที่เห็นสามคน
       “อ้าว อยู่กันพร้อมเลย...”
       จังหวะนั้นภูมิชายก็เดินตามหลังยี่หวาออกมา ณนนท์ตกใจสุดๆ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมา ภูมิชายก็ชักปืนออกมายิงใส่ณนนท์ ร่างณนนท์ถูกยิงล้มไปทันที
       “นนท์... / พ่อ....”
       ยี่หวา กับไข่ตุ๋น เห็นณนนท์ถูกยิงต่อหน้า ร้องออกมาพร้อมกัน ช็อกสุดๆ
       จังหวะนั้นยี่หวา ข้าวตู และไข่ตุ๋น รีบวิ่งเข้าไปหาณนนท์ที่นอนอยู่ที่พื้น ยี่หวาเข้าไปกอดณนนท์ ร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจสุดๆ
       “นนท์ๆ”
       “ลุงนนท์ๆ ฟื้นสิครับลุงนนท์” ข้าวตูร้องไห้ เขย่าตัวณนนท์
       “พ่อๆ อย่าเป็นอะไรนะ พ่อ” ไข่ตุ๋น ร้องไห้ เขย่าตัวณนนท์ด้วย
       ภูมิชายยิ้มอย่างสะใจ
       “แกนี่มันโชคดีจริงๆนะไอ้ณนนท์ ความจริง ฉันไม่ควรให้แกตายสบาย อย่างงี้เลย ฉันควรจะให้แกเห็นลูกแกตายต่อหน้าก่อน แล้วส่งแกไปอยู่กับลูก ถึงจะสมกับที่แกทำกับฉัน”
       ไข่ตุ๋นร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร พลางยกมือไหว้
       “อย่าทำอะไรพ่อของไข่ตุ๋นเลยนะคะ ไข่ตุ๋นไหว้”
       ภูมิชายรำคาญ เลยผลักไข่ตุ๋นออก ยี่หวารีบเข้าไปคว้าไข่ตุ๋นไว้กันไม่ให้ล้ม
       “ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนอย่างนี้”
       
       “ใช่ ฉันมันเลว ฉันอุตส่าห์จริงใจกับเธอ แต่เธอก็ไม่เคยเห็นค่า แถมยังไปมั่วกับไอ้ณนนท์อีก รู้งี้ฉันยิงเธอทิ้งไปตั้งนานแล้ว”
       ภูมิชายจ่อปืนมาทางยี่หวา ข้าวตูเห็นรีบวิ่งมายืนบังแม่ทันที
       “อย่าทำแม่นะ”
       “อย่า ข้าวตู”
       ยี่หวาดึงตัวข้าวตูมาไว้ด้านหลังตัวเองอีกคน พร้อมกับกางแขนปกป้องไข่ตุ๋นและข้าวตูไว้อย่างเด็ดเดี่ยว ไข่ตุ๋นกับข้าวตูกอดเอวยี่หวาแน่นด้วยความกลัว ยี่หวาจ้องหน้าภูมิชายตาไม่กระพริบ
       “รักกันดีเหลือเกินนะ ดี จะได้ไปลงนรกพร้อมๆ กันซะเลย” ภูมิชายยิ้มเหี้ยมออกมา
       ภูมิชายเล็งปืนไปที่ทั้งสามคน แต่ทันใดนั้น ณนนท์ที่นอนจมกองเลือดอยู่ ก็ยันกายลุกขึ้น จับข้อมือภูมิชายบิดจนปืนหลุดจากมือ ภูมิชายตกใจคิดไม่ถึง ไม่ทันระวังตัวจึงโดนณนนท์ต่อยเข้าไปอีกที
       ไวเท่าความคิดยี่หวาวิ่งเข้าไปหยิบปืนมาไว้ในมือ แต่ไม่กล้ายิงเพราะกลัวจะไปถูกณนนท์
       ณนนท์ลุกขึ้นยืน แล้วตามเตะต่อยภูมิชายซ้ำทันที ภูมิชายกัดฟันต่อยสวน ทั้งคู่สู้กันอุตลุด จังหวะหนึ่งณนนท์โดนต่อยล้มลงไปที่พื้น ภูมิชายขึ้นคร่อมแล้วชกหน้าณนนท์ด้วยความแค้น ณนนท์เลือดกลบปาก ยี่หวามองซ้ายมองขวา ข้าวตูยื่นไม้เบสบอลส่งมาให้ ยี่หวาคว้าไปแล้วฟาดที่หลังภูมิชายเต็มแรง
       “โอ๊ย!!!”
       ณนนท์ได้โอกาส ยันภูมิชายออกสุดแรง แล้วเข้าล็อกตัวภูมิชายกดลงกับพื้น ก่อนจะต่อยเข้าที่หน้าภูมิชายหลายหมัด ณนนท์จับภูมิชายกดไว้กับพื้นอย่างนั้น
       ภูมิชายดิ้นไม่หลุด ตะโกนลั่น
       “เฮ้ย ทำอะไรอยู่วะ รีบเข้ามาฆ่ามันซิโว้ย”
       ขาดคำ ตำรวจก็เดิมคุมตัวลูกน้องภูมิชายเข้ามา โดยสารวัตรธนินตามเข้ามา ภูมิชายตกใจ
       “ตกใจใช่มั้ยครับ คุณภูมิชาย” สารวัตรเอ่ยขึ้น
       ภูมิชายตกใจสุดๆ หันไปมองณนนท์
       “แก นี่แผนของพวกแกเหรอ”
       ณนนท์ ยิ้มรับอย่างใจเย็นพร้อมกับภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง
       
       หลายวันก่อนหน้านั้น ณนนท์และยี่หวาเดินทางไปที่โรงพัก ขณะนั้นเขาและเธออยู่ในห้องทำงานสารวัตรธนิน กำลังคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
       
       “จากสภาพรถที่ถูกตัดสายเบรก ผมว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับนายภูมิชาย แน่ๆ ครับ แต่เรามีหลักฐานไม่มากพอที่จะเอาผิดเค้าได้” สารวัตรธนินพูดด้วยสีหน้าเครียดๆ
       “ผมเองก็ไม่มีศัตรูที่ไหนนอกจากไอ้หมอนี่ เค้าคงแค้นผมมาก ที่ผมเป็นสายให้ตำรวจก็เลยคิดจะฆ่าผม
       ยี่หวาได้ฟังก็ยิ่งห่วงณนนท์
       “แล้วเราจะทำไงดีล่ะคะ เมื่อไหร่ศาลถึงจะตัดสินจำคุกเค้าซะที พวกเราจะได้หมดห่วง”
       “ผมมั่นใจในหลักฐานนะครับ ว่าเค้าไม่รอดแน่ แต่นายคนนี้มันเขี้ยวลากดิน กว่าคดีจะถึงที่สุด ก็คงอีกหลายปีเหมือนกันล่ะครับ”
       ณนนท์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับยี่หวา
       “ยี่หวา เราสองคนคงต้องระวังตัวกันมากหน่อยแล้วล่ะ เราน่าจะหาคำพูดอะไรซักคำ เป็นโค้ดของเราสองคนดีมั้ย ถ้าเกิดอะไรขึ้นเราจะได้รู้กัน”
       ยี่หวาฟังแล้วนิ่งคิดอยู่ครู่นึง “เอาคำว่า “เซอร์ไพร้ส์” มั้ยคะ ไม่ดูพิรุธดี”
       ณนนท์คิดตาม ก่อนจะพยักหน้ารับ
       
       พอภูมิชายรู้ว่าตัวเองโดนหลอก ก็หันไปมองยี่หวาซึ่งกำลังกอดข้าวตู ไข่ตุ๋นอยู่ ด้วยสายตาอาฆาต
       “นี่เธอวางแผนหลอกฉันเหรอ”
       “นนท์คิดไว้ไม่ผิดจริงๆ คนอย่างคุณ ไม่มีทางปล่อยเราไปง่ายๆ แน่”
       
       ยี่หวาพูดแค่นั้นก็นึกไปถึงเหตุการณ์ตอนที่ตัวเองคุยโทรศัพท์กับณนนท์
       “หลายอย่างค่ะ มีเซอร์ไพร้ส์ให้คุณด้วยนะ”
       “พอคุณณนนท์รู้ว่าคุณยี่หวาตกอยู่ในอันตราย เค้าก็โทรแจ้งผม” สารวัตรธนินเอ่ยขึ้นเป็นคนต่อมา พร้อมกับภาพเหตุการณ์ที่ทุกคนวางแผนกันเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
       เป็นภาพที่ณนนท์กำลังใส่เสื้อเกราะกันกระสุน พร้อมกับคุยกับสารวัตรธนินไปด้วย
       “คุณณนนท์พยายามถ่วงเวลาไว้นะครับ ระหว่างนั้น ผมกับลูกน้องจะรีบเคลียร์พื้นที่ เผื่อนายภูมิชายจะเอาคนมาซุ่มไว้ แล้วก็นี่ครับเสื้อเกราะใส่กันไว้ก่อน”
       
       สารวัตรธนินกับลูกน้อง กำลังคุมตัวภูมิชาย พร้อมลูกสมุนพร้อมออกจากบ้าน ณนนท์ ยี่หวา ข้าวตู ไข่ตุ๋น ตามออกมา ภูมิชายหันมาจ้องณนนท์ด้วยสายตาอาฆาต
       “มันไม่จบแค่นี้แน่ไอ้ณนนท์ ฉันออกมาเมื่อไหร่แกตายเมื่อนั้นแหละ จำไว้!!”
       “เอาไว้ออกมาให้ได้ก่อนเถอะ แค่ค้ายาเสพติดก็ถึงประหารแล้ว ไหนจะยังพยายามฆ่าอีก คุณก็รู้กฎหมายดีนี่ว่าจะโดนอะไรบ้าง” ณนนท์บอกอย่างใจเย็น
       ภูมิชายหน้าเสีย พอคิดถึงความจริงที่ตนจะโดนขึ้นมาก็ชักกลัว ตำรวจเลยพาตัวภูมิชายไป
       “พ่อไม่เป็นอะไรแน่นะคะ” ไข่ตุ๋นถามณนนท์
       ณนนท์หันไปตอบลูกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
       “ไม่เป็นอะไรหรอกลูก พ่อสบายดี” หอมแก้มไข่ตุ๋น “เห็นมั้ย ว่ายังมีแรงหอมแก้มไข่ตุ๋นอยู่เลย”
       ข้าวตูเห็นแล้วอิจฉา
       “ทำไมหอมไข่ตุ๋นคนเดียวล่ะครับ ไม่เห็นหอมแก้มข้าวตูบ้างเลย”
       ณนนท์หัวเราะ ก่อนจะหอมแก้มข้าวตู แล้วเลยไปจะหอมแก้มยี่หวา แต่ถูกยี่หวาผลักออกไป
       “พอๆ พอเลยคุณ ไม่ต้องมาทำเนียน อายลูกบ้าง”
       ยี่หวาเบือนหน้าไปทางอื่น ณนนท์ยิ้มพลางโอบไหล่ยี่หวาไว้อย่างมีความสุข ในขณะที่ ข้าวตูกับไข่ตุ๋นหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กัน ทั้งสองดีใจที่เห็นพ่อแม่ของพวกตัวเองรักกัน
       
       วันต่อมาที่สตูดิโอเพิร์ลลี่กำลังกินแหลก ขนม นมเนย ทองหยิบ ทองหยอด สารพัดขนมตรงหน้า ซัดแบบไม่ยั้ง โดยไม่สนว่าทีมงานจะแต่งหน้าทำผม ติดไมค์ยังไงก็ตาม เอาแต่กินลูกเดียว เพิร์ลลี่กินของหวาน แล้วก็เคลิ้มอย่างมีความสุข
       ทันใดนั้นเอง ชม้อยก็เข้ามาแย่งขนมของเพิร์ลลี่ไปจากมือของเพิร์ลลี่
       “คุณแม่ เอาคืนมานะคะ”
       “ไม่คืน ตั้งแต่อกหักมาเนี่ย ลูกกินไม่หยุดเลยรู้มั้ย กำลังจะเปิดกล้องละครอยู่แล้วด้วย เดี๋ยวก็ได้เล่นเป็นตัวแม่หรอก”
       เพิร์ลลี่แย่งขนมไปจากมือของชม้อย
       “งั้นเพิร์ลลี่ก็ขอเม้นท์เลยนะคะ ว่าเพิร์ลลี่ไม่เลิกกินเด็ดขาด เพิร์ลลี่ทนมานานแล้ว อยากกินอะไรก็ไม่ได้กิน คราวนี้แหละ จะได้ทำตามใจตัวเองซะที ต่อให้ต้องไปเล่นตัวแม่ตัวน้าตัวป้าตัวยาย เพิร์ลลี่ก็จะกิน”
       พูดจบเพิร์ลลี่ก็กินๆๆ และกินอย่างบ้าคลั่ง เป็นการประชดชม้อย เห็นดังนั้รชม้อยก็แค้นจัด แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี เลยสะบัดหน้าเดินไปทางอื่น แต่เดินไปได้นิดเดียว ก็เจอสุดยอดที่เดินสวนเข้ามา
       ชม้อยยิ่งแค้นหนัก พาลแหลก
       “เพราะแกคนเดียว ไอ้สุดยอดซวย”
       ชม้อยแยกเขี้ยวใส่สุดยอด ก่อนจะเดินเลี่ยงไป สุดยอดมองไปทางเพิร์ลลี่อย่างไม่สบายใจ ก่อนจะเดินเข้าไปหา สุดยอดอยู่ในอาการไม่สบายใจเรียกเพิร์ลลี่เบาๆ
       “เพิร์ลลี่...”
       เพิร์ลลี่เหล่ไปมองสุดยอดตาขวางๆ
       “เราหย่ากันไปแล้วนะ ไม่ต้องมายุ่งอะไรกับเพิร์ลลี่อีกแล้ว”
       “พี่ไม่อยากเห็นเพิร์ลลี่ทำร้ายตัวเองแบบนี้”
       “ใครว่าเพิร์ลลี่ทำร้ายตัวเอง เพิร์ลลี่อยากจะกินอย่างงี้มาตั้งนานแล้ว แต่เมื่อก่อนเพิร์ลลี่กลัวว่าไม่สวยแล้วจะไม่มีคนชอบ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว”
       “แต่...”
       เพิร์ลลี่พูดสวนขึ้น
       “จะไปไหนก็ไปไป๊ คนอย่างเพิร์ลลี่จบเป็นจบ ไม่มีวันอาลัยอาวรณ์คนตาถั่วที่ไม่เห็นค่าเพิร์ลลี่หรอก
       เพิร์ลลี่พูดจบก็หันไปกินขนมต่อไม่สนใจสุดยอดอีก สุดยอดจ๋อยไม่รู้จะพูดอะไรเลยเดินเลี่ยงไป
       
       เพิร์ลลี่ไม่สนใจหันไปกินต่อ แต่ขณะนั้นเอง ก็มีมือข้างหนึ่งมาจับมือเพิร์ลลี่ไว้ ไม่ให้กิน เพิร์ลลี่หันไปมอง เห็นพิมานหนุ่มหล่อไฮโซสุดเนี้ยบเป็นคนจับมือตนไว้
       “แต่ผมว่าเค้าพูดถูกนะครับ คุณไม่ควรทำร้ายตัวเองแบบนี้”
       เพิร์ลลี่ดึงมือออก “เรารู้จักกันเหรอ ยุ่งน่า”
       จังหวะนั้นทีมงานคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา
       “คุณพิมานคะ ได้เวลาสัมภาษณ์แล้วค่ะ”
       “ครับ”
       พิมานหันมามองเพิร์ลลี่ด้วยความห่วงใย ก่อนจะเดินตามทีมงานไป
       เพิร์ลลี่มองตามตาขวางๆ แล้วรวบขนมทั้งหมดมา พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ เพราะกลัวว่าใครจะมาแย่งขนมอีก
       
       ด้านวสันต์หลังจากได้เงินเป็นค่าออกไปจากชีวิตยี่หวาคราวนั้น ก็เอาเงินมาซื้อคอนโดราคาประมาณ 2-3 ล้าน อยู่กับแม่ ค่ำคืนนั้นวสันต์ดูตัวเลขในบัญชีธนาคาร แล้วก็โวยใส่วัลลภา
       “สิบล้าน สิบล้านนะแม่ แม่ผลาญยังไงเนี่ย มันถึงได้หมดเร็วอย่างงี้”
       ถูกวัลลภาตวาดแว้ด
       “แกอย่ามาโทษฉันคนเดียวนะ ไอ้คอนโดเนี่ยเท่าไหร่ แล้วไหนจะที่แกเอาไปเที่ยวผู้หญิงอีก มันหมดน้อยซะเมื่อไหร่ล่ะยะ”
       วสันต์ฟังแล้วกลุ้มสุดๆ
       “แต่มันก็ยังน้อยกว่าที่แม่เอาเข้าบ่อนล่ะน่า โอ๊ย แล้วจะเอาอะไรกินกันเข้าไปละทีนี้”
       “ก็ขายคอนโดนี่สิ ไม่เห็นจะยากเลย”
       “งั้นคราวนี้ได้ไปนอนใต้สะพานลอยแน่ แม่จำไม่ได้แล้วเหรอ ว่าตอนออกจากบ้านเราลำบากกันแค่ไหน จะกลับไปพึ่งยี่หวาก็ไม่ได้แล้วด้วย ผมดันเซ็นยกข้าวตูให้เค้าไปแล้ว ขืนกลับไป ไม่โดนยิงก็โดนเรียกตำรวจจับนั่นแหละ”
       วัลลภาฟังลูกชายบอกก็เกิดอาการกลุ้มสุดๆ
       “โอ๊ย ไอ้โน่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ได้ แล้วแกจะปล่อยให้แม่แกอดตายรึไงวสันต์ทนไม่ไหว เดินออกจากบ้านไป”
       “อะไรแค่นี้ทนไม่ได้ เดินหนีฉันเหรอ”
       “เปล่า ผมจะไปหางาน หาเงินซื้อข้าวให้แม่กิน รออยู่นี่แหละ”
       วัลลภาอึ้งปนซึ้ง ไม่คิดว่าลูกชายจะมีความรับผิดชอบขนาดนี้
       วสันต์เดินผ่านอู่แท็กซี่มองเข้าไปเห็นป้ายโฆษณาเชื้อชวนไปขับรถแท็กซี่รายได้ดี
       ครู่ต่อมาวสันต์ก็นั่งอยู่ในรถ และกำลังยกมือสวดมนต์บริกรรมคาถา ก่อนจะออกไปทำงานวันแรก
       
       บริเวณริมถนนช่วงเวลากลางวัน ป้าไฮโซคนหนึ่งแต่งตัวเปรี้ยวปรี๊ด ย้อมผมสีแดงเถือกราวกับวัยรุ่น ทั้งๆ ที่วัยไม่ให้ ป้านางนั้นกำลังหงุดหงิดอารมณ์บ่จอยที่รถเสียกลางครัน ในขณะที่คนขับรถพยายามซ่อมอยู่ แต่ก็ถูกป้าแกบ่นให้ตลอด แถมบ่นเป็นสำเนียงจีน เพราะพูดไทยไม่ชัดอีกต่างหาก
       ป้าไฮโซบอกอย่างหงุดหงิด ด้วยสำเนียงจีน
       “โอ๊ย ไม่ลงไม่รอแล้ว เสียเวลาอั๊วจริงๆ เลย ลื้อซ่อมเสร็จเมื่อไหร่ ก็ขับตามมาเองละกัน”
       ว่าแล้วป้าก็หันออกไปมองทางถนน ครั้นเห็นรถแท็กซี่ของวสันต์ขับมา ก็รีบยกมือโบก พอวสันต์จอดรถ ป้าก็เปิดประตูขึ้นไปนั่ง วสันต์หันไปถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
       “จะไปไหนครับ”
       ป้าไฮโซเห็นหน้าคนขับแท็กซี่ ก็เกิดอาการปิ๊งวสันต์ทันที
       
       ไม่นานหลังจากนั้นรถแท็กซี่ของวสันต์ก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง วสันต์หันไปยิ้มให้บอกราคา
       “ร้อยยี่สิบครับ”
       ป้าควักแบงค์พัน ยัดใส่มือวสันต์
       “โห ไม่มีทอนหรอกครับ ผมเพิ่งออกมาเที่ยวแรก” วสันต์ว่า
       ป้าไฮโซยิ้มหวาน พูดสำเนียงจีนออกมา
       “ไม่เป็นไรจ้ะ เจ๊ให้ทิป”
       ว่าแล้วก็เล่นหูเล่นตา พอส่งซิกเสร็จ ป้าไฮโซก็เดินลงจากรถเดินตัวปลิวเข้าโรงแรมไปเลย วสันต์งงๆ หันมามองแบงค์พันในมือ เห็นมีเบอร์โทรศัพท์มือถือเขียนไว้ที่แบงค์พันด้วย
       วสันต์ตกใจ สะดุ้งเฮือก เคยมีแต่สาวๆ ไม่คิดว่าจะเจอรุ่นป้าให้เบอร์มือถือ
       “เฮ้ย!!!” วสันต์คิดหนัก “ก็ภูมิใจในความหล่ออยู่หรอกนะ แต่แก่กว่าแม่อีกอ้ะ เอาไงดีวะ” วสันต์คิดหนักอีกหน “เป็นหนูตกถังข้าวสารยังดีกว่าอดตายละวะ”
       วสันต์ตัดสินใจกดโทรศัพท์หาเจ๊ไฮโซด้วยท่าทีกระตือรือล้น
       
       ใบหน้าเพิร์ลลี่เวลานั้นกำลังโกรธและแค้นจัด มองตาขวาง แทบไม่เหลือเค้าของดาวรุ่งพุ่งกระฉุด สิวขึ้นเขรอะ เพราะพิษขนมหวาน!!
       “นึกว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ?”
       เพิร์ลลี่อยู่ที่หน้าตู้เย็น กำลังหยิบขนมเค้ก ช็อกโกแลต ขนมประดามี ออกมากองบนโต๊ะ
       “ฉันจะจัดการพวกแกให้สิ้นซากเลยคอยด”
       เพิร์ลลี่สวาปามทุกอย่างเข้าไปเต็มที่ ชม้อยเห็นรีบเดินเข้ามาแย่ง
       “หยุดทำร้ายตัวเองเดี๋ยวนี้นะเพิร์ลลี่”
       “เพิร์ลลี่กำลังปลอบใจตัวเองต่างหากค่ะคุณแม่ คนอื่นอกหักแล้วกินเหล้า แต่เพิร์ลลี่เศร้าแล้วกินเค้ก มันผิดตรงไหน?”
       “ผิดตรงที่มันจะทำให้ลูกหาผัว อุ๊ย! สามีใหม่ไม่ได้สิคะลูก เดี๋ยวเราก็ต้องออกไปเจอกับคุณพิมาน แล้ว คนนี้เราพลาดไม่ได้เด็ดขาดนะคะลูกขา หล่อ รวย ตรงสเป็คลูกเขยในฝัน”
       “แล้วเขาจะสนใจเพิร์ลลี่เหรอคะ เพิร์ลลี่เป็นแม่ม่ายผัวทิ้งนะคะคุณแม่”
       “โถๆ ลูกขา เดี๋ยวเราก็หาใหม่ได้ ลูกคุณแม่ยังทั้งสาวทั้งสวย แต่คุณแม่ขอเม้นท์นิดนะคะ ถ้าหนูยังกินดุแบบนี้ คุณแม่กลัวค่ะว่าจะขาย..เอ๊ย ไม่มีใครเค้าสนใจ ไปๆ กับคุณแม่ดีกว่า”
       เพิร์ลลี่ยังก้มหน้าก้มตากินของหวานอย่างเมามัน ชม้อยกุมขมับเครียด เห็นลูกสาวกินเค้กมากมายแล้วกลุ้มแทน
       
       แม้ว่าจะรู้สึกขัดใจมากแค่ไหน แต่เพิร์ลลี่ก็ตามชม้อยที่เวลานี้เดินนำหน้า เข้าไปในร้านอาหาร
       ตามที่นัดกับพิมานเอาไว้ เพิร์ลลี่มีท่าทีอิดออด
       “ลูกหนอลูก คุณแม่เมนท์อะไรก็ไม่ฟังคุณแม่เลย นี่ถ้าคุณพิมาน จัสท์ เซย์ โน มา เราจะทำยังไงคะเนี่ย”
       “ดีสิคะ เพิร์ลลี่ก็เบื่อเป็นสินค้าตัวอย่าง ให้คุณแม่เที่ยวไปเสนอขายเต็มทีแล้วเหมือนกัน คนนะคะ
       แม่...ไม่ใช่เครื่องกรองน้ำ จะได้ไดเร็กเซลล์ได้ทั้งวี่ทั้งวัน” เพิร์ลลี่โอดครวญขึ้นมา
       แต่เจอชม้อยค้อนให้
       “ไว้ใกล้จะอดตายก่อนเถอะ แล้วแกจะสำนึกบุญคุณฉัน”
       เพิร์ลลี่ไม่สนใจทิ้งค้อนส่งคืนให้ ก่อนจะเดินตามชม้อยเข้าไป เพิร์ลลี่ตกใจสุดขีด
       เพราะ คู่เดท ที่คุณแม่จัดให้ คือ พิมาน หนุ่มอย่างหล่อ คนเดียวกับที่ตัวเองเคยเจอที่สตูดิโอ
       
       เวลาต่อมาชม้อยกับเพิร์ลลี่นั่งตัวเก็ง ทั้งๆ ที่บนโต๊ะมีอาหารมากมาย แต่ไม่กล้ากิน พิมานจ้องมองมาที่เพิร์ลลี่ตาไม่กระพริบ พอเพิร์ลลี่ถูกกดดันหนัก จนจะทนไม่ไหว ตบโต๊ะเสียงดัง
       “พอกันที ไม่องไม่เอามันแล้ว กลับเถอะค่ะแม่”
       ชม้อยตกใจเห็นลูกสาวของขึ้นต่อหน้าคู่เดท
       “เดี๋ยวสิคะลูก ไม่อยู่คุยกับคุณพิมานก่อนเหรอ”
       “ไม่ค่ะ ไม่มีใครชอบนังมารร้ายอย่างหนูหรอก คุณแม่อย่าพยายามเลย”
       น่าแปลกที่พิมานยิ้มรับซะงั้น
       “แต่เราชอบเธอนะเพิร์ลลี่”
       เพิร์ลลี่ กับชม้อย หู่ผึ่งหันไปมองพิมานเป็นตาเดียวกัน ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง โดยเฉพาะชม้อยไม่อยากเชื่อ พูดออกมาแต่ไม่มีเสียง “โอ้ สวรรค์ทรงโปรด”
       เพิร์ลลี่ยังมีท่าทีระแวง
       “หน้าอย่างงี้ยังชอบอีกเหรอ จิตป่ะ”
       พิมานยิ้มขำๆ “เธอจำเราไม่ได้เหรอ เรา...หัวปิงปองไง”
       เพิร์ลลี่เพ่งมองหน้าพิมานชัดๆ ตกใจนึกไม่ถึง
       “หัวปิงปอง... ไอ้เด็กอ้วน ฟันหลอ พุงยื่น ขี้มูกย้อย ที่เรียนด้วยกันตอนป. 1เนี่ยนะ นี่แกหล่ออย่างงี้ได้ไง ไปทำศัลยกรรมที่เกาหลีมาเหรอ”
       ชม้อยตกใจตีปากเพิร์ลลี่เบาๆ
       “อย่าปากพล่อยค่ะลูกขา”
       พิมานยิ้มตอบ “เราไม่ได้ทำอะไรหรอก มันเป็นของมันเอง แล้วที่เรานัดเจอเธอผ่านแม่เธอวันเนี้ย ก็เพราะเราอยากเจอเธอนะ”
       “อยากเจอทำไม” เพิร์ลลี่ถามเสียงขุ่น
       “ก็เราบอกไปแล้วนี่” พิมาน ยิ้มกรุ้มกริ่ม “เราชอบเธอ เธอเคยเป็นรักแรกของเรา ลืมไปแล้วเหรอ
       เพิร์ลลี่ทำทีเป็นเขินอายก่อนจะเชิดใส่
       “แน่ใจเหรอที่แก เอ่อ ที่เธอพูดน่ะ หน้าเราก็ไม่สวย นิสัยเราก็ไม่ดี แถมยังเป็นแม่ม่ายป้ายแดงอีก รับได้เหรอ”
       ชม้อยเหล่มองเพิร์ลลี่ตาขวาง
       “มันไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ เธอยังเป็นแบ๊วตัวแม่ เจ้าเล่ห์เพทุบาย แถมปากจัดอีกต่างหาก แต่...เราก็ชอบที่เธอเป็นเธออย่างงี้แหละ”
       เพิร์ลลี่อายม้วน เขินสุดๆ
       “คุยกันจนอาหารเย็นหมดแล้ว ทานก่อนสิ” พิมานเอ่ยเสียงนุ่ม
       “ไม่เอา ไดเอ็ทอยู่” เพิร์ลลี่เขินอาย
       “งั้นทานขนมหน่อยมะ” พิมานแซว
       “ไม่อ้ะ เดี๋ยวสิวขึ้น” เพิร์ลลี่เขินอายอยู่ท่าเดียว
       ชม้อยดีใจสุดๆ ประหนึ่งว่าถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่ 1 จนแอบพูดคนเดียว
       “ในที่สุด รางวัลที่ออก...” ปรบมือให้ตัวเอง “ก็คือรางวัลที่หนึ่งค่ะ”
       
       เพิร์ลลี่มองสบตาพิมานแล้วบิดไปบิดมาอย่างขวยเขินสุดชีวิต
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 24 อวสาน
ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 23
ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 22
ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 21
ลิขิตเสน่หา ตอนที่ 20
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 24 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 23 คน
96 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
4 %
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เห็น มาช่าืแล้วอ่อนใจ รำคานไม่อยากดูเลย
AAAAAAAAAAAAAAAA
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องนี้เนื้อหาครอบครัว น่ารักดี ชอบก้องด้วย
cccbv
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องนี้เคยดูครั้งเดียว ตอนแรกๆ ไม่สนุก ไม่มีสาระ ไม่เนียน นักแสดงไม่สมจริงหลายคน เนื้อเรื่องไม่สร้างสรรค์ ไม่ชวนติดตาม สรุป ไม่สนุก (ต้องขออภัย ที่วิจารณ์ตรงๆ)
เฝ้าหน้าจอ..แบบมีสมอง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
I just hope whoever wierts these keeps writing more!
Steven
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014