หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มุกเหลี่ยมเพชร

มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่ 15

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
27 มกราคม 2555 08:44 น.
1 | 2 | 3
หน้าถัดไป

มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่  15

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น
มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่  15

มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่  15

มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่  15

มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่  15

มุกเหลี่ยมเพชร  ตอนที่ 15 
       
       เช้าวันต่อมา นิจนันท์ร้องไห้โฮ เอาแต่สะอึกสะอื้นในอ้อมอกเพชร ทั้งคู่อยู่ภายในบ้านนิจนันท์ 
       
       “มันตั้งใจจะฆ่านิจค่ะ เพชร...มันตั้งใจจะฆ่านิจ”
       “แต่คนร้ายมันแค่ลงมือให้รปภ.สลบ ไม่ได้ฆ่าให้ตาย” เพชรพูด
       “ทั้งกดหมอน เอาปืนตบ เตะจนฉันสลบคาพื้น ต้องรอให้ชั้นเป็นศพก่อนใช่มั้ย”
       “เธอรอดมาได้ยังไง” เจนจบถาม
       “เพราะชั้นสู้น่ะสิ”
       “เห็นหน้ามันหรือเปล่า” เพชรถามต่อ
       “เอ่อ..นิจไม่แน่ใจ”
       “อ้าว ไหนว่าสู้ สู้ยังไง...ไม่เห็นหน้า” พาทีสงสัย
       “ก็มันใส่หมวกปิดหน้า”
       “คุณต้องเล่ากับตำรวจให้ละเอียดนะ นิจ ว่าเหตุการณ์มันยังไงกันแน่ อาจจะเป็นพวกที่ชนินทรติดต่อขายอะดอเรลลา” เพชรบอก
       “ค่ะ.. นิจเล่าแน่ ... แต่มีอย่างนึงที่เพชรจะยอมให้นิจบอกตำรวจหรือเปล่า”
       “อะไร”
       “คนที่มันจะฆ่านิจ ... มันขู่ว่า... อย่ามายุ่งกับเพชร ..เพชรเป็นของมัน”
       เพชรอึ้งไป นิจนันนท์มองเพชร
       “เพชรคิดว่าใครล่ะคะ ที่จะเป็นคนบงการเรื่องทุเรศๆคราวนี้”
       “อย่าใส่ร้ายคุณหนูมุก” พาทีกล่าว
       “ไม่ใช่คุณหนูมุก แล้วใครที่เป็นเจ้าของเพชร”
       “หนูมุกไม่มีวันเป็นคนสั่งทำเรื่องเลวๆนี่” เพชรแย้ง
       “ค่ะ นิจก็นึกแล้ว ระหว่างเพื่อน กับ เจ้าสาว ค่าชีวิตมันเทียบกันไม่ได้เลย ชีวิตนิจมันก็เกิดมาเพื่อถูกย่ำยีอยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งไม่มีคนปกป้อง...”
       “เฮ้ย ... นิจ น้ำเน่าว่ะ” พาทีพูด
       “ฮึ แม้แต่เพื่อนอย่างเธอยังไม่เห็นใจชั้น ใช่ซิ .. ฉันตายไปสักคน ทุกอย่างในชีวิตเพชรคงดีขึ้น ทำไมคนร้ายมันไม่ฆ่านิจให้ตายไปเลย ..ปล่อยให้มายืนมีลมหายใจไร้ค่าอยู่ทำไม”
       นิจนันท์ปล่อยโฮ เพชรมองแล้วเดินเข้าไปโอบไว้
       “นิ่งซะ นิจ ..ไม่มีใครปล่อยให้คุณตาย”
       เพชรกอดปลอบ พาทีหน้าตาเครียด เจนจบมองภาพนิจนันท์ในอกเพชรอย่างสะกดใจ ข่มความรู้สึก เพราะทุกอย่างก็กำลังพุ่งไปที่มุกดา
       
       อีกด้านหนึ่งที่บ้านมุกดา มุกดาเอ่ยขึ้นต่อหน้าคมกฤช
       “มันชื่อแมงมุม หนึ่งในแก๊งค์ปล้นอะดอเรลลา ... เป็นไปได้มั้ย พี่กฤชพวกปล้นกำลังหักหลังกันเอง”
       “จากหลักฐาน เป็นไปได้มาก”
       “พี่กฤชได้ข้อมูลหรือยังว่าภูผาไปเยี่ยมใคร”
       “นี่แหละ ... เรื่องสำคัญ ที่พี่กำลังจะบอกแก ... มีคนที่จะช่วยเราตามหาพวกภูผาได้”
       “ก็ดีสิ พี่กฤช... ใครล่ะ”
       คมกฤชมองไปทางหน้าบ้าน รุจาเดินเข้ามาในบ้าน มุกดาอึ้ง
       “คุณรุจา”
       
       ณ ตึกร้างแห่งนั้น ภูผาทุบหมัดลงบนผนังอย่างแรง ขุนพลกับบลูยืนมองอยู่ด้านหลัง
       “ใครฆ่าแมงมุม” ภูผาถาม
       ภูผาหันมา ขุนพลกับบลูแกล้งทำหน้าตาเสียใจ
       “ถ้าเป็นนังหนูมุกล่ะ” บลูตอบ
       ภูผามองบลู
       “คนที่แมงมุมไปขู่...มันเป็นเพื่อนกับเจ้าของอะดอเรลลาไม่ใช่เหรอ พวกมันคงระวังตัวอยู่แล้ว ถึงได้จัดการแมงมุมง่ายขนาดนั้น” บลูบอก
       “ภูผา...ฉันว่างานง่ายๆที่นายใช้แมงมุมทำ มันจะพาความฉิบหายมาให้พวกเรา รีบแบ่งเงินแล้วแยกย้ายกันได้แล้ว” ขุนพลบอก
       ภูผามองบลูกับขุนพลที่สีหน้าเครียด
       
       ในบ้านมุกดา รุจาวางซีดีลงตรงหน้า
       “ภูผากับโรงพยาบาล ภูผากับคนไข้ น่าสนใจมากแล้วใช่มั้ยคะ ... นี่ค่ะ รายชื่อคนไข้ทั้งหมด .. หนึ่งในนี้คือคนที่ภูผาไปเยี่ยม”
       คมกฤชเลื่อนมือจะไปหยิบ รุจาตะปบมือคมกฤชไว้
       “ทำตามที่ตกลงกันก่อน ..บอกทุกอย่างมาให้หมด ทำไมพวกคุณอยากได้ข้อมูลคนไข้”
       “หนูมุกใช้ให้พี่กฤชปลอมตัวไปเองค่ะ หนูมุกอยากช่วยพี่เพชรตามหาคนร้ายถ้าเรายังไม่ได้ตัวพวกที่ปล้นอะดอเรลลา พวกมันก็อาจจะย้อนมาขโมยไปอีกใช่มั้ยคะ”
       “แอนดี้ล่ะค่ะ ... เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย”
       “ทำถามโน่นถามนี่ ... ที่จริงก็อยากรู้เรื่องนี้ที่สุด” คมกฤชพูด
       “ใช่ .. ทุกเรื่องของแอนดี้ ฉันอยากรู้... เพราะเค้าคือคนรักของฉัน”
       รุจายิ้มเชือดเฉือนใจคมกฤช มุกดารีบอธิบายต่อ
       “ตอนที่แอนดี้เค้ามา พอรู้ว่าเกิดเรื่องปล้น บริษัทของพี่กฤชต้องจ่ายค่าประกันเพชร เค้าก็อาสาว่ามีอะไรที่พอช่วยได้ ก็ให้บอก”
       “เพราะแอนดี้ยิงปืนเก่ง” รุจาถาม
       “ค่ะ แอนดี้เค้าเคยเป็นแชมป์ยิงปืนของมหาวิทยาลัย ตอนแรกเค้าอยากจะมาทำงานกับพี่กฤช แต่เจอคุณรุจาซะก่อน เลยได้ไปเป็นนักข่าว”
       “แต่แอนดี้มันก็คงทำอะไรไม่ได้มากหรอกนะ .. ฝีมือก๊อกแก๊กๆ พออวดสาวได้” คมกฤชแทรกทันที
       “แค่นั้น ... ชั้นก็หลงจะแย่แล้ว ไม่ต้องมากกว่านี้หรอก เดี๋ยวฉันจะถอนตัวจากความรักแอนดี้ไม่ไหว”
       คมกฤชมองหมั่นไส้ มุกดาถอนใจกับสองคนที่ไม่ยอมกัน รุจาหันไปทางมุกดา
       “งั้นเราก็ต้องรีบหาให้เจอว่าภูผามาเยี่ยมใครในโรงพยาบาลใช่มั้ยคะ คดีนี้จะได้ปิดสักที”
       มุกดายิ้มให้เป็นคำตอบรุจา
       
       ในบ้านเจนจบ เจนจบหันขวับมามองภูผา
       “ก็คนของแกทำงานสะเพร่าเอง แค่ขู่ผู้หญิงคนนึง ทำไมถึงหนีไม่รอด”
       “มีคนฆ่าแมงมุม หลังจากที่ขู่ผู้หญิงคนนั้น”
       “ฉันนึกแล้วว่าผู้หญิงอย่างนิจนันท์ไม่มีปัญญาจะช่วยตัวเองหรอก แกสงสัยว่าใครช่วยนิจนันท์”
       “มุกดา ... น้องสาวไอ้คมกฤช”
       เจนจบหันมองภูผาทันที
       “เราเคยเจอกับมันหลายครั้ง .. ถึงจับไม่ได้คาหนังคาเขา .. แต่มันก็เกี่ยวข้องกับเรื่องอะดอเรลลาทุกครั้ง”
       “นึกไม่ถึงเลยนะ ฉันมองข้ามหนูมุกคนดีของเพชรไปได้ยังไง”
       “เรื่องที่เหลือ คุณจัดการเอง .. ผมต้องการค่าเหนื่อย”
       “ฉันต้องขายอะดอเรลลาของจริงให้ได้ก่อน”
       “นั่นมันเรื่องของคุณ”
       ภูผาหยิบปืนออกมากุมไว้ด้านหน้า
       “เรื่องของผมคือผมต้องได้เงินส่วนที่เหลือภายในวันนี้ .. เงินสดเท่านั้น ตามจำนวนที่ตกลงกันครั้งแรก”
       “แต่ลูกน้องแกตายไปแล้ว .. สอง”
       “ไม่เป็นไร .. ขอแค่ให้ได้เงินจากคุณครบตามที่ตกลง ผมมีวิธีส่งเงินค่าจ้าง ให้พวกมัน ...... ไปใช้ในนรกเอง”
       ภูผามองจ้องเจนจบนิ่ง สายตาเอาจริง ไม่มีการต่อรอง
       
       ในม่านรูด บลูที่กอดขุนพลจากด้านหลัง สองคนสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข
       “เธอจัดการไอ้แมงมุมไปสักคนนี่ อะไรๆดูราบรื่นขึ้นเยอะ” ขุนพลกล่าว
       “ภูผาจะแบ่งเงินให้เราแน่หรือเปล่า”
       “ใจเย็นๆ ถ้าภูผาเบี้ยว ฉันก็มีวิธีทวงเงินค่าเหนื่อยของเรา”
       “ตอนเธอไปแข่งรถเมืองนอก พาฉันไปด้วยนะ ขุนพล”
       “จะใช้ฉันเป็นทางผ่าน ไปลองของนอก รสชาติแปลกๆล่ะสิ”
       “ทำไมล่ะ ... ฉันอาจจะรักเธอขึ้นมาจริงๆแล้วก็ได้”
       บลูมองทอดสายตาไปที่ขุนพล รู้สึกผูกพันขึ้นมาจริงๆ ขุนพลไม่ตอบแต่ลูบผมบลู ยิ้มเอาใจ บลูซบลงในอกขุนพล ขุนพลเหยียดยิ้ม มองบลูด้วยสายตาสมเพช
       
       ที่ห้องทำงานเพชรในสตาร์ไดมอนด์ มุกดาเดินเข้าห้องมา เพชรยืนรออยู่แล้ว มุกดาเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน เพชรเอ่ยขึ้น
       “ผมรออยู่”
       “หนูมุกทราบจากคุณสาลินีแล้วค่ะว่าคุณนิจนันท์ถูกทำร้าย .. คิดว่าเป็นฝีมือหนูมุกอีกมั้ยคะ”
       “คุณทำหรือเปล่าล่ะ”
       เพชรเดินมาจ้องมุกดา
       “เมื่อคืนผมไปหาคุณที่บ้าน คุณน้าประไพบอกว่าคุณอยู่ที่คอนโดพี่ชาย ผมตามไป ... ไม่มีใครอยู่เลยสักคน หนูมุก ...คุณปิดบังอะไรผมอยู่”
       “หนูมุกกับพี่กฤชออกไปเที่ยว กลับมาเกือบสว่าง”
       เพชรโมโหกระชากมุกดาเข้ามาใกล้
       “โกหก คุณโกหกเพราะเห็นว่าผมโง่นักใช่มั้ย”
       มุกดายังไม่ทันตอบ เพชรดึงเธอมาชิดอก
       “ขอให้รู้ไว้เลยนะ หนูมุก ที่ผมยอมเป็นคนโง่ .... เพราะผมรักคุณ”
       มุกดาอึ้ง มองเพชรที่แววตาเสียใจ
       “ต่อไปนี้คุณจะปกปิดอะไร ... แค่ไหน ผมจะไม่ถาม .. ผมรักคุณ ผมก็จะเชื่อใจคนที่ผมรัก ที่ผมรอจะคุยวันนี้ เพราะคุณแม่ให้เราไปเลือกชุด .. งานแต่งงานจะจัดขึ้นให้เร็วที่สุด”
       “ไม่ค่ะ”
       “ผมรู้ว่าคุณไม่เต็มใจจะแต่งงานกับผม ..”
       “พี่เพชรเองก็ไม่อยากแต่งงานกับหนูมุกเหมือนกันนี่คะ ถ้าคุณป้ามรกตไม่ป่วยหนัก พี่เพชรก็คงเลือกเจ้าสาวเป็นคนอื่น”
       “ใช่ ...นั่นมันเป็นเหตุผล ... ก่อนที่ผมจะรักคุณ”
       เพชรมองมุกดาแววตาเศร้า
       “ก่อนที่ผมจะอยากให้คุณเป็นเจ้าสาวของผม หนูมุก...อย่าให้ผมต้องเสียคุณไปเลยนะ คุณไม่รักผมก็ได้ แต่ขอให้ผมได้รักคุณ..ได้อยู่กับคุณได้มั้ยครับ”
       
       อีกด้านหนึ่งที่ห้องทำงานเจนจบ เจนจบเดินไปเดินมา กังวลเรื่องเงินค่าจ้าง
       “ผมต้องได้เงินส่วนที่เหลือภายในวันนี้ .. เงินสดเท่านั้น ....”
       เจนจบสีหน้ากังวลกับคำพูดของภูผา เดินออกไปทันที
       
       ในห้องทำงานเพชร เพชรมองมุกดาด้วยสายตาวิงวอน
       “ผมรู้ว่าบังคับใจคุณไม่ได้ ผมเคยทำไม่ดีกับคุณ แต่หวังว่าวันเวลาที่ดีของเรา ที่ทะเล... มันจะให้คุณรู้ว่า ... ผมมั่นคงกับคุณคนเดียว”
       มุกดามองเพชร เพชรยิ้มเศร้าแล้วเดินออกไปจากห้อง มุกดาอยากจะตามแต่เสียงมือถือดังขึ้น เธอมองเบอร์แล้วรีบกดรับ
       “ค่ะ คุณรุจา”
       
       ในบ้านมุกดา รุจากำลังคุยสายกับมุกดา คมกฤชยืนมองอยู่ใกล้ๆ
       “ได้เรื่องภูผาแล้วค่ะ เพื่อนรุจาที่เป็นลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลช่วยเช็คให้แล้ว ...ภูผาไปเยี่ยมลูกชาย”
       
       “ลูกชาย ..... ภูผามีลูกชายรักษาตัวอยู่ที่นั่นเหรอคะ” มุกดาพูด
       เจนจบที่กำลังจะเข้าห้อง มาได้ยิน
       “ค่ะ .. คุณรุจาระวังด้วยนะคะ ..โอเคค่ะ หนูมุกรอคุณรุจากับพี่กฤชส่งข่าวค่ะ”
       เจนจบมองมุกด้วยสายตาจุดประกายความโกรธ มุกดาเดินผ่านออกไป ไม่มีเจนจบอยู่ตรงนั้นแล้ว
       
       ในสตาร์ไดมอนด์ เพชรยืนรออยู่ มุกดาเดินมา
       “พี่เพชรไม่ต้องรอหนูมุกหรอกค่ะ หนูมุกยังไม่ไปเลือกชุดแต่งงาน”
       “หนูมุก ... คุณยังโกรธผมเรื่องรูปบ้าบออะไรนั่น มันไม่มีสักหน่อย”
       “หนูมุกเชื่อสายตาตัวเอง”
       “โธ่ ... หนูมุก เชื่อผมบ้างได้มั้ย ตอนนี้อะไรมันก็วุ่นวายมากพอแล้ว ผมอยากให้จับตัวคนที่ทำร้ายนิจได้ เรื่องที่คุณกับนิจไม่พอใจกันมันจะได้จบๆกันไป”
       “ถ้าคุณนิจนันท์สงสัยหนูมุก ก็ให้ตำรวจมาจับหนูมุกเลยก็ได้ค่ะ หนูมุกไม่หนี”
       “ผมไม่เชื่อว่าเป็นคุณ ผมถึงให้ผู้ใหญ่ช่วยดูคดีนี้เงียบๆ มันไม่ใช่เรื่องดีกับชื่อเสียงของคุณหรือนิจเลยนะ ถ้ามันกลายเป็นเรื่องหึงหวง”
       “หึงหวง ! ใครหึงพี่เพชรคะ ไม่ใช่หนูมุกแน่”
       มุกดาจะเดินผ่านไป เพชรคว้ามือเธอ
       “หนูมุก พูดกันด้วยเหตุผล”
       “เหตุผลของหนูมุกน่ะมีอยู่แล้ว แต่มันคงใช้ไม่ได้กับพี่เพชรแล้วก็..คุณนิจนันท์”
       มุกดาเดินออกไปเลย เพชรมองตามอย่างเซ็งๆ
       
       ในบ้านนิจนันท์ นิจนันท์เดินไปเดินมา พาทีกำลังเล่นเวทเหงื่อเปียกเสื้อกล้าม มีรปภ.เดินตรวจตราภายใน นอกบ้าน นิจนันท์หันไปพาทีเบ่งกล้ามอวดขึ้นลง
       “ลองจับมั้ย นิจ จับดู .. เท่าของชนินทรมั้ย”
       “ไม่จับ...”
       นิจนันท์คว้ากระเป๋า พาทีรีบถาม
       “จะไปไหน”
       รปภ. 2 คนมายืนกั้นหน้าประตูทันที
       “ชั้นจะไปข้างนอก”
       “ไม่ได้ ..เพชรสั่งไว้ให้ฉันคอยดูแลเธอ แล้วก็ห้ามเธอไปไหน เพราะยังไม่ปลอดภัย .. กลับมานั่งดูกล้ามฉันก่อน ... เร็วๆ”
       พาทีแกล้งเบ่งกล้ามอวด นิจนันท์มองรปภ.ที่ยืนขวางแล้วโมโหเหวี่ยงกระเป๋าลงบนโต๊ะ เดินหนีพาทีขึ้นบ้านไปเลย พาทีมองตามแล้วยิ้มแบบสะใจที่กั้นนิจนันท์ไม่ให้ไปป้วนเปี้ยนกับเพชรได้
       
       ในบ้านมุกดา มุกดาคุยโทรศัพท์กับแอนดี้
       “ฉันมารอที่บ้านแล้วนะ แอนดี้”
       ที่นิวส์ไทม์ แอนดี้คุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเซ็ง
       “กระดิกไปไหนไม่ได้เลยมุก บก.สมพลเพิ่งโทรมาเรียกลูกน้องทุกคนให้ไปประชุมที่บ้าน”
       มุกดามีสีหน้าเครียด
       
       อีกด้านหนึ่งที่บ้านภูผา ภูผาหยิบภาพครอบครัวในกระเป๋าเสื้อออกมามองแล้วยิ้มมีความหวัง มือถือของเขาดังขึ้น
       “พร้อมจะจ่ายเงินแล้วใช่มั้ย ...”
       ภูผานิ่งฟังนิดเดียวแล้ว สีหน้าตกใจ
       “ว่าไงนะ ...” ภูผาพูด
       
       ที่ห้องคนไข้ในโรงพยาบาล ประตูห้องคนไข้เปิดออก คมกฤช รุจาเดินเข้ามาแต่ที่เตียงว่างเปล่า ไม่มีลูกชายภูผาอยู่แล้ว คมกฤชกับรุจามองหน้ากันสีหน้าเครียด ทั้งสองจึงกลับไปที่บ้านมุกดา
       “เด็กถูกย้ายไปรักษาที่อื่นก่อนเราจะไปถึง” รุจาพูด
       “โรงพยาบาลบอกว่าแม่เด็กจ่ายค่ารักษาทั้งหมด แล้วก็ขอย้ายออกกะทันหัน” คมกฤชบอก
       “มีคนกำลังช่วยภูผา แล้วก็เป็นคนที่รู้ความเคลื่อนไหวของเรา” มุกดาสงสัย
       “แสดงว่า...นอกจากชนินทร... ยังมีคนทรยศอีกคนอยู่ในสตาร์ไดมอนด์เหรอคะ”
       ทั้งสามคนมองกันอย่างสงสัยว่าใคร
       
       ในบ้านเจนจบ เจนจบจิบกาแฟอย่างใจเย็น ภูผานั่งตรงข้ามมีสีหน้าพร้อมระเบิดเต็มที่
       “คุณเอาลูกชายกับเมียผมไปไว้ที่ไหน” ภูผาโมโห
       เจนจบวางแก้วอย่างใจเย็น หันไปทางกรงนกแต่ยังไม่ตอบ ภูผาพุ่งเข้าใกล้ แทบจะคว้าคอ เจนจบมองด้วยสายตามีอำนาจ ภูผายังต้องลดมือ
       “ถ้าอยากให้ลูกชายมีลมหายใจ แกก็ต้องทำงานให้ฉันต่อ”
       “คุณมันเลวยิ่งกว่าโจรอย่างผม”
       เจนจบหันมาแววตาวาบ
       “ถ้าแกพูดอะไรให้ระคายหูฉันอีกคำ .. ฉันจะสั่งให้คนของฉันที่เฝ้าลูกแก ดึงสายออกซิเจนออก .. แล้วฉันจะส่งคลิปที่ลูกชายแกค่อยๆตายอย่างทรมาน พร้อมกับเมียแกที่ต้องเป็นบ้า ... เพราะเห็นลูกชายตายไปต่อหน้าต่อตา”
       ภูผายืนกำหมัอย่างกดดัน
       “ทำงานให้ฉัน พอฉันขายอะดอเรลลาได้ แกจะได้เงิน ได้ครอบครัวแกคืน ..”
       
       ณ ตึกร้าง บลู ขุนพลมองภูผาแล้วเสียงดังไม่พอใจ
       “ไม่ได้เงิน ทำไมไม่ได้ ทำไมมันไม่จ่ายสักที” ขุนพลตะคอก
       บลูเตะกระเป๋าด้วยความโมโห
       “มันเป็นใคร ... ฉันจะไปถามมันเอง”
       “เราต้องทำงานให้จบ ..อีกชิ้น” ภูผาบอก
       “ที่ทำมามันยังไม่พอหรือไง ตำรวจจะตามเราเจออยู่แล้ว”
       “เสร็จงานครั้งนี้ ... เราจะได้เงินเพิ่ม มากกว่าที่เคยตกลง ใครจะไม่ทำก็ได้”
       ภูผามองวัดใจขุนพลกับบลู
       
       ในบ้านมรกต มุกดานั่งใกล้เพชร อีกด้านคือรุจาและคมกฤช ล้อมรอบด้วย มรกต เผ่าพงศ์ ประไพ
       “แหม ..ดีจริงๆ วันนี้ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา” มรกตเอ่ยขึ้น
       “แต่ดูหนูมุกหน้าตาเหนื่อยๆ” เผ่าพงศ์บอก
       “คุณเพชรใช้ทำงานหนัก หรือว่า...ยุ่งเรื่องเตรียมงานแต่งกันคะ” ปักเสริม
       “ไม่ใช่ทั้งสองอย่างเลยค่ะ พอดีช่วงนี้ มุกดวงไม่ค่อยดี ราหูเข้า”
       เพชรมองมุกดาที่ลอยหน้าบอก
       “ทำดีไม่ได้ดี มีแต่คนหาเคราะห์ หาเรื่องมาให้”
       “นั่นสิ แม่ก็ได้ยินมาเหมือนกัน”
       “เห็นกับตาเลยค่ะ ว่าราหูมันมาป้วนเปี้ยนแถวบ้านคุณเพชร” ปักพูด
       “แม่ก็เลยสั่งตาเพชรไปแล้วว่าให้พาหนูไปเลือกชุดแต่งงาน ไงจ๊ะถูกใจแบบไหน”
       “หนูมุกไม่ไปครับ”
       “อ้าว ... ทำไมล่ะจ๊ะ”
       “สงสัยต้องขับไล่ราหูก่อนค่ะ คุณผู้หญิง”
       “คือหนูมุกอยากขอเตรียมตัวอีกนิด”
       “ไม่ต้องเตรียมแล้ว ป้ารอไม่ไหว”
       “พูดยังกับจะเป็นเจ้าสาวอีกรอบ” เผ่าพงศ์แซว
       มรกตค้อน มุกดาหาทางออก หันไปทางคมกฤช
       “หนูมุกอยากให้พี่กฤชแต่งงานก่อนนะคะ”
       คมกฤชมองอย่างงงๆ มรกตรีบหันไปทางประไพ
       “แต่งพร้อมกันสองคู่เลยดีมั้ยคะ หนูมุก ตาเพชร คมกฤช รุจา”
       “ไม่ดีค่ะ” “ดีครับ” รุจากับคมกฤชตอบพร้อมกัน
       รุจามองคมกฤชแบบรังเกียจ แล้วหันไปยิ้มกับผู้ใหญ่
       “รุจามีแฟนแล้วค่ะ”
       “แฟนรุจาเค้าเพอร์เฟ็คท์ทุกอย่างเลย .. หล่อ รวย นิสัยดี” คมกฤชเสริม
       “ค่ะ ... รักกันมากด้วย”
       “สมน้ำหน้าลูกชายป้า ผู้หญิงดีดีอย่างหนูรุจา ไม่รู้จักเอาใจ” ประไพพูด
       “เสียดายจัง กะว่าจะจัดงานแต่ง สองคู่ หรู เริ่ด ให้เป็นที่สุดในวงสังคม”
       “คงต้องแล้วแต่เจ้าสาวเค้านะครับ” เพชรบอก
       “น่าจะถามพี่เพชรก่อนดีกว่าค่ะ ว่าพร้อมทั้งกาย ทั้งใจหรือเปล่า”
       “ผมน่ะพร้อมมาตั้งนานแล้ว แต่เจ้าสาวต่างหากที่ ... คอยหาเรื่อง”
       “เผอิญว่าเรื่องที่หา .. มันมาจากความประพฤติของเจ้าบ่าวทั้งนั้นเลยค่ะ”
       ทุกคนมองเพชรที มุกดาทีที่ตอบโต้กัน
       “สนุกดีครับ .. เถียงต่อสิ .. กำลังฟังเพลิน” คมกฤชแซว
       ประไพตีแขนลูกชายเบาๆ มรกตค้อนคมกฤชน้อยๆ
       “คู่กัดแบบนี้ เห็นมาเยอะแล้วค่ะ แต่งปุ๊บ หม้อไม่ทันดำ ลูกหัวปีท้ายปี” ปักกล่าว
       “คงเหมือนเรา” คมกฤชพูดแล้วหันไปทางรุจา
       “ใครเหมือน ... นายอย่ามั่ว”
       “ก็เธอชอบเถียงชั้น ทำเป็นเก่งสารพัด สุดท้ายก็ตกม้าตาย ฉันต้องเป็นฮีโร่ไปช่วยทุกรอบ”
       ทุกคนเริ่มหันมามองคู่คมกฤชกับรุจา
       “นายเองก็ต้องพึ่งฉันเหมือนกันนั่นแหละ ... ไม่ได้เก่งจริงสักหน่อย คนอย่างนายมันมีแต่เกียร์เดินหน้า แต่สติปัญญาฉลาดๆน่ะ อยู่ที่ฉัน....”
       คมกฤชลุกพรวด รุจาลุกขึ้นไม่ยอมเหมือนกัน คมกฤชกัดฟันหันมาบอกทุกคน
       “ขอตัวก่อนนะครับ ไม่อยากฆ่าผู้หญิง”
       “ขอตัวเหมือนกันค่ะ เดี๋ยวจะพลั้งมือฆ่าผู้ชายปากไอ้ด่าง”
       คมกฤช รุจาเดินออกคนละทาง เพชรกับมุกดาลุกบ้าง
       “จะขอตัวมั่งใช่มั้ยคะ” ปักถาม
       เพชรเดินไปทางคมกฤช มุกดาเดินไปทางรุจา เผ่าพงศ์หัวเราะ
       เสียงเผ่าพงศ์หัวเราะเบาลง เมื่อหันมาเห็นสายตาสามสาว
       “ขำเนอะ ... ตาเผ่า” มรกตค้อน
       “จ้ะ ..ขำมาก ขำจนตับทรุดเลย”
       
       ที่สระน้ำบ้านมรกต รุจาเดินมาหยุดสงบสติอารมณ์ มุกดาเดินมาใกล้
       “อย่าถือพี่กฤชเลยนะคะ คุณรุจา”
       “รุจาทำไม่ได้จริงๆค่ะ พี่ชายคุณหนูมุก .. คงเกิดมาเพื่อเป็นศัตรูกับรุจาไปจนตาย”
       “ไม่หรอกค่ะ พี่กฤชน่ะแคร์คุณรุจามากนะคะ ทำปากแข็งไปอย่างงั้นเอง”
       “รุจาว่าอย่างคุณเพชรดีกว่านะคะ ผิดก็ยังรู้จักขอโทษ ทำไมคุณหนูมุกไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายดีดีอย่างคุณเพชรล่ะคะ”
       “เรื่องของเรา มันเริ่มต้นจากความเกลียด ..ถึงตอนนี้จะเปลี่ยนเป็นความรู้สึกดีดีแต่สักวัน .. ถ้าเรารู้จักตัวจริงของกันและกัน .. มันคงกลับไปเป็นความเกลียด .. อีกครั้ง”
       “คนเราที่เกลียดกัน ก็เพราะรักกันไม่ใช่เหรอคะ”
       มุกดาหันมามองรุจาแล้วยิ้ม
       “เหมือนคุณรุจากับพี่กฤช”
       รุจารู้ว่าพลาดไป ก็หันไปมองทางอื่น อมยิ้มเขินๆ
       
       ในสวนบ้านมรกต คมกฤชยืนอยู่กับเพชร
       “ผมยินดีนะ ถ้าคุณจะแต่งงานกับน้องสาวผม แต่ยังไงช่วยจัดการเรื่องเพื่อนเก่าคุณก่อน”
       “ผมอยากให้ทุกคนเชื่อใจว่า ผมไม่ได้คิดอะไรกับนิจ”
       “คุณไม่คิด แต่ถ้าอีกฝ่ายคิด.... คิดแล้วก็ทำอย่างโจ่งแจ้งด้วย .. ถ้าคุณไม่จัดการให้ เด็ดขาด เรื่องของคุณกับมุก .. ไม่มีทางลงเอยแน่ๆ”
       “แมนแบบนี้ ทำไมคุณรุจาถึงไปชอบคนอื่น”
       “ผมกับรุจาเจอกันเพราะอะดอเรลลา เพชรอาถรรพ์เม็ดนี้มันอาจจะมีอำนาจบางอย่าง ที่ทำให้อะไรต่อมิอะไรยุ่งเหยิงไปหมด”
       “เพราะราคาของมันไง ..แต่สำหรับผม เงินมันซื้อความสุขทางใจไม่ได้ ความเชื่อมั่นต่างหาก ที่จะทำให้ความรักยาวนาน”
       “คุณนี่ไม่เผื่อใจสำหรับการโดนหลอกเลย”
       มุกดากับรุจาที่เดินมาด้านหลัง สองคนหยุดฟัง
       “คุณคงสมน้ำหน้าผม ที่โดนเพื่อนหลอกมาแล้ว ... แต่สำหรับคนรัก ผู้หญิงที่ผม อยากจะอยู่ด้วยตลอดชีวิต ..อย่างหนูมุก ... ผมมั่นใจว่าผมจะไม่ใช่คนถูกหลอก”
       สีหน้ามุกดาสลดลง
       “ถึงมุกจะมีอะไรที่ปิดบังคุณ คุณก็ให้อภัยได้”
       “แล้วถ้าเป็นคุณล่ะ คุณให้อภัยคนที่คุณรักได้หรือเปล่า”
       มุกดาแววตาอ่อนลง รุจามองมุกดาแล้วยิ้มให้อย่างดีใจด้วย
       “คุณเพชรรักคุณหนูมุกจริงๆนะคะ แต่งงานกับคุณเพชรเถอะค่ะ”
       มุกดาฟังแล้วยิ่งรู้สึกเศร้า
       
       ในบ้านนิจนันท์ นิจนันท์เดินไปเดินมาอยากจะออกไปข้างนอก แต่รปภ.ก็คอยมอง นิจนันท์หันไปดุรปภ.
       “นายแกก็ไปบริษัทแล้ว ... ทำไมพวกแกไม่ไปบ้าง มาเฝ้าชั้นไว้ทำไม”
       รปภ.เฉย ไม่ตอบโต้ นิจนันท์หยิบมือถือ เจนจบเดินเข้ามา
       “จะโทรเรียกเพชรมาช่วยเหรอ”
       “เรื่องอะไรต้องมาขังชั้น”
       “คงกลัวเธอเพ่นพ่าน เหมือนสัตว์เดือนสิบสอง”
       “ระวังปากไว้ด้วย เจนจบ”
       “แต่เธอควรจะระวังชีวิตตัวเอง”
       “ฉันจะแจ้งความ หนูมุกมันคิดจะฆ่าฉัน”
       “ก็ลองสิว่า เพชรจะปกป้องเพื่อน หรือ เจ้าสาว .. คุณหนูมุกเค้าดีกว่า เพียบพร้อมกว่าเธอทุกอย่าง อีกไม่นานเค้าก็แต่งงานกัน...เพื่อน ..ที่เป็นภาระอย่างเธอ มันก็ต้องอยู่นอกสายตา”
       “ออกไป”
       “ฉันไปแน่ แค่แวะมาดูว่าเธอยังไม่เป็นบ้าอาละวาดตายไปเสียก่อน อ้อ ...เห็นว่าวันนี้เพชรกับคุณหนูมุกเค้ามีนัดกินข้าวกันสองครอบครัว...เพชรคงจะสนุกจนลืม ผู้หญิงป่วยๆอย่างเธอไปเลย”
       เจนจบเดินออกไป นิจนันท์โมโห คว้าหมอนมาปาไล่ รปภ.พากันหลบนิจนันท์ตวาดลั่น
       
       “ไป ไปให้พ้นหน้าชั้น ไปให้หมด ออกไปจากบ้านชั้น ชั้นไม่ต้องการพวกแก”
       
       ติดตามอ่าน "มุกเหลี่ยมเพชร" ตอนที่ 15 (ต่อ) พรุ่งนี้

1 | 2 | 3
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่ 17
มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่ 16
มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่ 15
มุกเหลี่ยมเพชร ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 51 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 49 คน
97 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
3 %
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เรื่องนี้ชอบหนูมุก กะนังเจนจบอะ
cHu_1234@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หนูมุกกะหนูเจนตะหาก ... นางเอกทั้งคู่เลย
...
 
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รบกวนผู้จัดการช่วยอับตอนเช้าๆก่อน 8 โมงได้หรือเปล่าคะ จะได้อ่านก่อนไปทำมหาลัย ถ้าได้ก็จะขอบคุณมากๆเลยค่ะ
ขอบคุณค่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014