หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองประกายแสด

ทองประกายแสด ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 13 กุมภาพันธ์ 2555 11:23 น.
1 | 2 | 3
หน้าถัดไป

ทองประกายแสด ตอนที่ 2

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น
ทองประกายแสด ตอนที่ 2

ทองประกายแสด ตอนที่ 2

ทองประกายแสด ตอนที่ 2

ทองประกายแสด ตอนที่ 2

 ทองประกายแสด  ตอนที่ 2 
       
       เมื่อทองดีเดินกลับเข้ามาในห้อง พิสุทธิ์ดึงทองดีเข้ามาในอ้อมกอด ทำท่าจะจูบ แล้วชะงัก ได้ยินเสียงเตี่ยไอค๊อกๆ แค๊กๆ ตลอดเวลา พิสุทธิ์เป็นห่วง
       
       “นี่เตี่ยทองดีเป็นวัณโรคหรือเปล่า ไอน่ากลัวจังเลย” พิสุทธิ์ตั้งข้อสังเกต
       “ไม่รู้เหมือนกัน”
       “แล้วทองดีกับแม่ไอบ้างหรือเปล่า”
       “ไม่นี่ ทั้งบ้านมีเตี่ยเป็นคนเดียว”
       พิสุทธิ์สบายใจขึ้นนิด
       “น่าจะพาไปหาหมอนะ”
       “จะพาไปหาหลายครั้งแล้ว แต่เตี่ยไม่ยอม กลัวเปลืองตังค์” ทองดีหัวเราะ “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เตี่ยเป็นแบบนี้มาตั้งนานไม่เห็นเป็นไรเลย”
       “เฮ้อ...ค่อยโล่งใจหน่อย งี้มาให้หอมให้ชื่นใจหน่อยเร๊ว”
       พิสุทธิ์ดึงทองดีมากอดหอม จนทองดีเริ่มระทวยแต่ยังเขิน พิสุทธิ์จะถอดเสื้อทองดี
       “มันยังหัวค่ำอยู่เลยนะ”
       “แล้วจะรออะไรล่ะ”
       พิสุทธิ์มองทองดีอย่างลุ่มหลง ค่อยโน้มตัวลงไปหา
       
       วันต่อมา... แม่ผัดกับข้าวอยู่ ขณะที่ทองดีเก็บแก้วน้ำ ลูกค้าเรียกเก็บเงิน ทองดีวางแก้ว แล้วเดินไปที่โต๊ะ
       “70 บาทพี่”
       ลูกค้าส่งเงินให้ ทองดีหันไปมองแม่ เห็นแม่กำลังวุ่นวายอยู่ ทองดีเดินไปที่เก๊ะใส่เงิน เปิดออกมา หยิบเงินทอน แล้วชะงัก มองเงินในเก๊ะอย่างลังเล ทองดีแอบมองดูแม่ แล้วตัดสินใจหยิบเงินในลิ้นชักเกินจำนวน
       “อีทองดี มึงจะทำอะไรน่ะ”
       ทองดีสะดุ้งสุดตัว หันไปมองเห็นแม่กำลังยืนจ้องอยู่
       “ฉันจะเอาตังค์ไปทอนลูกค้า กำลังคิดอยู่ว่าต้องทอนเท่าไหร่”
       “เท่าไหร่ ไหน...70 ให้แบ๊งค์ร้อยก็ทอน 30 คิดนานนักนะมึง”
       แม่หยิบเงินทอนส่งให้ทองดี แล้วปิดกุญแจลิ้นชักอย่างแน่นหนา ทองดีโวย
       “อ้าว...แล้ว ฉันจะเก็บเงินทอนเงินยังไงล่ะแม่”
       “เตี่ยมึงเขาสั่งให้กูดูแทน มึงจะเก็บเงินทอนเงินก็เรียกกูแล้วกัน เดี๋ยวกูเปิดให้เอง”
       “เออ...งั้นก็บอกซะเลย น้ำตาลกับนมข้นหวานหมด”
       แม่ไขกุญแจล้วงเงินขึ้นมาส่งให้ทองดี
       “แค่นี้จะไปพอหรือแม่”
       “มึงก็ซื้อแค่พอใช้สิ ไม่ต้องซื้อมาตุน เอาไปแค่นั้นแหละ”
       แม่ล็อคกุญแจลิ้นชักอย่างแน่นหนา แล้วเดินไป ทองดีมองตามแม่ไปอย่างแค้นๆ
       
       ทองดีเดินไปซื้อของที่ร้านในตลาด
       “เอานมข้นหวาน 6 กระป๋อง น้ำตาลทราย 2 กิโล”
       แม่ค้าเดินไปหยิบของส่งให้ ทองดียื่นเงินให้ แม่ค้าหยิบเหรียญมาทอนให้ 3 เหรียญ ทองดีมองเงินทอนในมือแล้วมองหน้าแม่ค้า
       “อะไรกัน...เหลือทอนแค่นี้เอง”
       “ก็ของมันแพง จะซื้อหรือไม่ซื้อล่ะ”
       แม่ค้าไม่สนใจ เดินไปขายของให้คนอื่นต่อ ทองดีมองแม่ค้าอย่างอารมณ์เสีย
       “แม่นะแม่ จะให้เงินเกินหน่อยก็ไม่ได้ ไม่เคยคิดจะให้ฉันไว้กินขนมบ้างเลย ใจดำ..เค็มจริงๆ”
       ทองดีเดินออกจากร้านอย่างอารมณ์เสีย
       
       ในร้าน...แม่ผัดของขายยุ่งๆ ทองดีหน้าหงิก เดินถือของเข้ามาในร้าน แม่มองทองดีอย่างจับสังเกต
       “อีทองดี แหม...ทำไมไปนานนัก แค่ตลาดแค่นี้”
       “ทำไมจะไม่นาน ก็แม่ให้เงินไปแค่ค่าซื้อของ ไม่มีค่ารถ ฉันก็ต้องเดินกลับสิ จะให้เหาะมาหรือไง”
       ทองดีทิ้งของลงบนโต๊ะอย่างแรง
       “ไหนล่ะเงินทอน”
       “จะเอาที่ไหนมาทอน ของมันขึ้นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว” ทองดีหยุดพูดมองหน้าแม่ ตัดสินใจถาม “แม่เมื่อไหร่แม่จะให้ค่าแรงฉันบ้าง ฉันทำงานให้แม่ทุกวัน เช้าจดเย็น ไม่เคยได้เงินซักบาท”
       “อีนี่...แล้วที่กูเลี้ยงดูอุ้มชูมึงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยนี่ มึงไม่ได้นึกบ้างหรือ อีลูกเนรคุณ เดี๋ยวกูเขวี้ยงด้วยเกือก”
       “แม่ก๊อ...ฉันก็อยากได้เสื้อสวยๆ กิ๊บสวยๆไว้ติดผมมั่งนี่นาแม่”
       “อีทองดี มึงจะไปแต่งสวยแต่งงามอวดใคร ไอ้เงินทองนี่ถ้ากูกับเตี่ยมึงตาย มันจะไปไหน ก็เป็นของมึงทั้งนั้นแหละ”
       “โอ้ย..แล้วเมื่อไหร่จะตายล่ะ...หนังเหนียวซะขนาดนี้”
       แม่คว้าของใกล้มือทำท่าจะขว้างใส่ ทองดีรีบหลบ
       “อีทองดี อีปากเสีย”
       
       ค่ำคืนนั้น...ทองดีนอนหลับตาอยู่ พิสุทธิ์นอนมองหน้ามีความสุข เสียงเตี่ยไอดังลอยมา พิสุทธิ์ถอนใจ
       “เตี่ยทองดีไอทั้งคืน อาการไม่ดีเลยนะ”
       ทองดีเงี่ยหูฟัง
       “...นี่เงียบแล้ว สงสัยจะหลับแล้วมั๊ง”
       ทองดีจะหลับต่อ
       “กรี๊ด...เฮีย....”
       พิสุทธิ์กับทองดีตกใจลุกขึ้นนั่ง หันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เสียงแม่ตบประตูอย่างร้อนรน
       “อีทองดี..อีทองดี...ออกมาเร็วเข้า เตี่ยมึงเป็นอะไรไม่รู้”
       ทองดีกับพิสุทธิ์วุ่นวายทันที พิสุทธิ์รีบเปิดตู้เข้าหลบทันที ทองดีค่อยเปิดประตูรับแม่
       “แม่เป็นอะไร ตกใจหมดเลย”
       แม่ร้องไห้ด้วย
       “...เตี่ยมึง ไปดูเตี่ยมึงก่อนเร็ว...”
       ทองดีคว้ามือแม่ออกจากห้องไป ไม่ลืมปิดประตูห้องอย่างเรียบร้อย
       
       เตี่ยนอนอยู่บนเตียง ในมือกำผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือด เสื้อผ้าเปรอะเลือดเต็มไปหมด ทองดีกับแม่วิ่งเข้ามา ทองดีเห็นสภาพเตี่ยทองดีตะลึง
       “เตี่ย ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ ไปหาหมอนะ”
       เตี่ยโบกมือ ไม่ยอมไป
       “งั้นก็ต้องพาหมอมา แม่ดูเตี่ยไว้นะ ฉันจะไปตามหมอ”
       แม่งกๆเงิ่นๆ ทำตามที่ทองดีสั่งอย่างว่าง่าย หันไปประคองเตี่ย แล้วนั่งร้องไห้ ทองดีรีบวิ่งออกไปนอกห้องทันที
       ทองดีวิ่งเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า พิสุทธิ์ถามร้อนใจ
       “เป็นไงบ้าง”
       “เตี่ยท่าทางไม่ดี ฉันต้องไปตามหมอ”
       พิสุทธิ์ตกใจ
       “แล้วทองดีจะไปยังไงล่ะดึกป่านนี้”
       “ฉันไปได้ คุณรออยู่ในห้องนี่แหละ ฉันไปตามหมอเดี๋ยวเดียว”
       ทองดีไม่ฟังเสียงวิ่งออกไปจากบ้านทันที พิสุทธิ์มองตามอย่างหวาดๆ
       
       ทองดีวิ่ง ตรงเข้าไปทุบประตูบ้านกวง
       “ไอ้กวง ...ไอ้กวง ... ช่วยฉันหน่อยได้มั๊ย”
       กวงโผล่หน้าออกมา
       “... ช่วยฉันหน่อย”
       “ทองดี.....มีอะไร”
       “ช่วยพาฉันไปหาหมอในตลาดที่ เตี่ยไม่สบายหนัก ไอเป็นเลือด เร็วเข้า”
       กวงรีบไปขับมอเตอร์ไซด์ออกมา ทองดีซ้อนท้าย กวงขับรถมอเตอร์ไซด์อย่างเร็ว ผ่านถนนเปลี่ยว จนเข้าเขตตลาตกลางคืน จนมาจอดที่หน้าร้านหมอ ทองดีโดดลงจากรถไปทุบประตูทันที
       “เปิดประตูหน่อย...หมออยู่มั๊ย...หมอ...”
       ทองดีถอยหลังออกมามองชั้น 2 เห็นไปเปิดสว่างขึ้น ทองดีรีบวิ่งไปเคาะประตูซ้ำอีก
       “เปิดหน่อยหมอ พ่อฉันป่วยหนัก ช่วยด้วย”
       ประตูหน้าร้านเปิดออก หมอค่อยๆเยี่ยมหน้าออกมา
       “ช่วยหน่อยจ๊ะ พ่อฉันป่วยหนัก ไอเป็นเลือด”
       หมอเห็นทองดีสีหน้าร้อนรน
       “มากันยังไงล่ะ มีรถมาหรือเปล่า หมอไม่มีรถนะ”
       “มีมาสิ นี่ไง”
       “ซ้อนสามจะไหวหรือ”
       หมอมองหน้าทองดีอย่าไม่แน่ใจ พอเห็นทองดีสีหน้าร้อนใจ หมอพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้
       “งั้นรอก่อน หมอหยิบกระเป๋าแป๊บนึงนะ”
       หมอผลุบหายไปในร้าน ทองดีหันไปยิ้มให้กวงอย่างดีใจ
       
       พิสุทธิ์กอดเข่ารอทองดีอยู่ในห้องอย่างเบื่อๆหน่าย พอได้ยินเสียงมอเตอร์ไซด์กวงมาพิสุทธิ์รีบวิ่งไปชะโงกหน้าต่างดู พิสุทธิ์เห็นรถกวงวิ่งเข้ามาจอด พิสุทธิ์จะวิ่งออกไปแล้วชะงักเห็น ตัดสินใจนั่งรอในห้องต่อไป
       ทองดีลากมือหมอเข้ามาในห้องอย่างเร่งร้อน เห็นแม่นั่งร้องไห้ข้างเตียงแบบทำอะไรไม่ถูก ส่วนเตี่ยนอนหลับตาหายใจระรวย ใกล้จะขาดใจ
       “แม่ฉันพาหมอมาแล้ว เตี่ยเป็นไงบ้าง”
       “หมอช่วย เฮียด้วย ไอเป็นเลือดจนแทบจะหมดตัวแล้ว”
       หมอรีบเข้าไปตรวจ ทองดียืนประคองแม่ไว้ แม่ร้องไห้ตลอดเวลา สักครู่หมอปิดกระเป๋าเครื่องเดินออกมาหน้าเครียด
       “หมอ...เฮียไม่เป็นอะไรใช่มั๊ย...”
       ทองดีมองหน้าหมอแล้วโผเข้าไปหา
       “...ทำไมหมอไม่รักษาเตี่ยฉัน....เตี่ยฉันเป็นอะไร ...เตี่ยฉันเป็นอะไร”
       “อาการคนไข้ รุนแรงจนเกินจะรักษาแล้ว ทำใจนะ คงไม่พ้นคืนนี้หรอก”
       แม่ กับทองดีพูดพร้อมกัน
       “อะไรนะ”
       แม่ร้องไห้โฮ....เตี่ยกระอักเลือดอีกครั้งแล้วแน่นิ่ง แม่โผเข้าไปกอดเตี่ยแล้วร้องไห้ ทองดียืนตะลึงมองเตี่ยนิ่ง อ้าปากค้าง นึกไม่ถึงว่าเตี่ยจะตาย
       
       ทองดีเดินลงมาส่งหมอ กวงที่ยืนรอพอเห็นทองดีก็รีบลุกขึ้นไปหาทันที ทองดีพูดกับหมอ
       “หมอคิดค่ารักษาเท่าไหร่”
       “ไม่ต้องหรอก หมอไม่ได้ทำอะไร”
       ทองดีงง ยกมือไหว้หมอแล้วปาดน้ำตา
       “เป็นไงบ้าง” กวงถาม
       “เตี่ยตายแล้ว” ทองดีเริ่มร้องเหมือนเด็ก “ช่วยไปส่งหมอทีนะ”
       กวงซึมเห็นใจ สงสารทองดี พยักหน้ารับ ทองดีหันตัวเดินกลับเข้าบ้านไป กวงกับหมอขึ้นรถมอเตอร์ไซค์
       ทองดีเดินเศร้าๆเข้ามาในบ้าน พิสุทธิ์เห็นอาการก็รู้ ทองดีเข้ามากอดพิสุทธิ์
       “เตี่ยตายแล้ว”
       ทองดีกอดพิสุทธิ์แน่น
       ทองดีร้องซักแป๊บนึกได้ หยุดยืนนิ่งเหมือนรวบรวมพลังใจ แล้วเดินขึ้นไปหาแม่
       
       ทองดีเดินเข้ามาในห้อง เห็นแม่กอดศพเตี่ยคร่ำครวญ ทองดียื่นนิ่งอยู่พักนึงก็เดินเข้ามาจับตัวแม่
       “แม่อย่าร้องเลย เตี่ยไปสบายแล้ว”
       ทองดีพยายามไม่ร้อง ใจแข็ง แม่ตวาด
       “เพราะมึงนั่นแหละอีทองดี..เพราะมึงคนเดียว”
       ทองดีผงะ มองแม่แบบงงๆตกใจ
       “มึงแช่งเตี่ยมึงให้ตาย อีลูกเวร แล้วมึงยังพาหมอมาช้าอีก มาเอาตอนเตี่ย มึงใกล้ตาย นี่เตี่ยตายสมใจมึงแล้วนี่อีลูกทรพี...”
       แม่ร้องไห้แล้วหันไปกอดเตี่ย คร่ำครวญ
       “ทีนี้ฉันจะอยู่กับใครล่ะ เฮียหนีฉันไปแล้ว โธ๋เฮ๊ย.....”
       ทองดีมองแม่อึ้ง เสียใจกับคำพูดของแม่ แต่แล้วทำใจให้อภัย
       “แม่เลิกร้องเหอะ...เรามาช่วยกันจัดงานให้เตี่ยดีกว่า”
       แม่ยิ่งร้องไห้คร่ำครวญหนักขึ้น
       
       ที่ศาลาตั้งศพ...ศพเตี่ยตั้งอยู่ แม่นั่งร้องไห้หน้าศพ ทองดีนั่งจุดธูปส่งให้ชาวบ้านที่มาช่วยงาน
       พระสวดในงาน ทองดี กับแม่ ถวายดอกไม้ให้พระ จนเสร็จพระเดินออกจากศาลาไป ทองดียืนอยู่ข้างแม่ขอบใจชาวบ้านที่มาช่วยงาน
       ชาวบ้านเดินออกมา ตรงมาที่ทองดีแล้วส่งซองให้
       “เออ..ทองดีเอ๊ย..นี่พวกน้ารวมๆเงินมาช่วยทำบุญให้เตี่ยเอ็ง”
       “ขอบใจน้าจ๊ะ”
       ทองดีจะยื่นมือไปหยิบ แต่แม่คว้าไปใส่อกเสื้อไว้ก่อน ทองดีอึ้ง
       “ขอบใจมาก น่าสงสารเฮีย..คนดีๆไปเร็วอย่างนี้แหละ”
       แม่ร้องไห้คร่ำครวญใหญ่โต ชาวบ้านก็ปลอบกันไป ทองดีมองแม่อย่างเบื่อๆ สายตาทองดี มองไปรอบๆ เห็นพิสุทธิ์นั่งมองงานศพอย่างเบื่อๆ
       
       หลังจากเผาศพเตี่ยแล้ว แม่นำรูปเตี่ยกลับมาไว้บนหิ้ง มองน้ำตาซึม ทองดียกถาดข้าวมาวางไว้ด้านข้าง แล้วถอนหายใจ
       “แม่กินข้าวซะก่อนเหอะ...ประเดี๋ยวเป็นลมตายตามเตี่ยไปไม่รู้ด้วยนะ”
       “...มึงไม่ต้องมาแช่งกู เออ...กูไม่อยากอยู่กับมึงนักหรอก...”
       “ฉันไม่ได้แช่ง แต่หวังดีนะแม่ แม่ไม่กินไม่นอน เอาแต่ร้องไห้แบบนี้ เดี๋ยวก็ตายจริงๆหรอก”
       “เฮีย...ดูอีทองดีมันแช่งฉัน...เฮียมาหักคอมันเลย...อีลูกชั่ว...”
       แม่นั่งร้องไห้อีก ทองดีส่ายหน้าไม่อยากเถียงด้วย เดินออกจากห้องไป
       “โธ่...เฮีย...ทำไมเฮียต้องทิ้งฉันไปด้วย....” แม่ยังคงคร่ำครวญ
       
       พิสุทธิ์นั่งกอดเข่าอยู่ในห้อง ทองดีเดินเข้ามาทรุดตัวนั่งอย่างอ่อนแรง พิสุทธิ์รีบเข้าไปกระแซะ
       “แม่หลับแล้วหรือทองดี”
       ทองดีส่ายหน้า
       “ยังหรอก เอาแต่นั่งร้องไห้...จะตายตามเตี่ยไปให้ได้...เฮ้อ...ฉันเหนื่อยแทบขาดใจ”
       “เหนื่อยหรือ นวดให้เอามั๊ย”
       พิสุทธิ์นวดไหล่ให้ทองดีแบบเอาใจ ซักพักชักนวดผิดที่ ทองดีจักกะจี๋
       “ไม่เอาน่ายิ่งบ้าจี้อยู่ด้วย...อย่า...ไม่เล่น ฉันบอกให้หยุดไง มันใช่เวลาไม๊”
       “ ก็ผมไม่อยากให้คุณเศร้านี่”
       “พอเลย นอนไปเลยนะ”
       “ได้ ทองดีอย่าอารมย์เสียเลยนะ ผมขอโทษ”
       ทองดีมองพิสุทธิ์หัวเราะอย่างอย่างขำๆ แม่เดินออกจากห้องนอนของตัวเอง ผ่านไปหน้าห้องนอนของทองดีแล้วชะงัก เดินย้อนกลับไปเอาหูแนบประตู ได้ยินเสียงของทองดีกับพิสุทธิ์แว่วออกมา แม่ตะลึงหันไปตบประตูอย่างแรง
       “อีทองดี มึงเปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้เลย”
       ทองดีกับพิสุทธิ์สะดุ้งผละออกจากกันทันที
       “อีทองดี กูบอกให้มึงเปิดประตูเดี๋ยวนี้ไง...เปิดสิ...”
       พิสุทธิ์ตกใจทำอะไรไม่ถูก ทองดีได้สติก่อนลากแขนพิสุทธิ์ไปซ่อนที่หลังประตู แล้วทำเนียนเดินไปเปิดประตูห้อง แต่ยืนขวางไว้
       “แม่เรียกทำไมอีกล่ะ คนจะหลับจะนอน เหนื่อยแทบตาย”
       แม่พรวดเข้ามาในห้องทันที ทองดีห้ามไม่ทัน แม่เห็นรองเท้ากางเกง ผ้าเช็ดตัวพิสุทธิ์เกลื่อนเต็มห้อง แม่หยิบขึ้นมาชูไว้
       “นี่อะไรของใคร...มึงเอาผู้ชายมาซ่อนไว้ในบ้านใช่มั๊ยอีกทองดี”
       “เปล๊า...นี่ของฉันเอง”
       ทองดีรีบก้มลงคว้าข้าวของเอาเท้าเขี่ยหลบไปอีกทาง แม่ไม่ยอมเชื่อ เปิดประตูตู้เห็นกีต้าร์ของพิสุทธิ์ซุกไว้ แม่ลากออกมาจากตู้โยนไปตรงหน้าทองดี แล้วลากหูทองดีออกมาจากประตู ทองดีร้องโวยวาย
       ประตูดีดกลับ พิสุทธิ์ยืนหน้าซีดอยู่หลังประตู ทุกคนตะลึง
       “อีทองดี...อีลูกสารเลว มึงเอาผู้ชายมาแอบไว้ในบ้านจริงๆ”
       แม่ทั้งตบทั้งตี ทองดีปัดป้องแม่ก็ตีไม่เลี้ยง จนทองดีทนไม่ไหว้สะบัดอย่างแรง แม่เซไปหอบหายใจแรง
       “ฉันโตแล้วนะแม่ แล้วอยากมีผัวมันผิดตรงไหน มาทุบตีกันเหมือนฉันเป็นวัวเป็นควายอยู่ได้”
       แม่หอบ
       “อีทองดี...อีลูกทรพี...มึงกล้าเอาผู้ชายเข้ามาเลี้ยงในบ้าน นี่บ้านกู มึงไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้เลย ไสหัวไปให้พ้นหน้ากูทั้งสองคน ไม่อย่างนั้นกูจะเรียกตำรวจ”
       ทองดีพยายามปลอบ
       “...แม่นี่คุณพิสุทธิ์นะ อีกหน่อย เค้าก็จะเอาพ่อแม่มาขอฉันแล้ว”
       “อีลูกโง่...ใครเขาจะเอาคนโง่เง่าเต่าตุ่นเหมือนมึง อนาคตคงไม่พ้นเป็นอีตัวราคาถูก ไสหัวมึงออกไปจากบ้านกูทั้งสองคนนั่นแหละ ไป”
       ทองดีมองอย่างเจ็บปวด
       “ทำไมแม่ว่าฉันแบบนี้”
       “มึงก็เหมือนแม่มึงนั่นแหละ สำส่อนใจง่าย เอาผู้ชายมากกในบ้านเหมือนกันไม่มีผิด”
       “แม่หยุดด่าเดี๋ยวนี้เลยนะ” ทองดีเริ่มโมโห จนหอบ
       “กูไม่หยุด กูเลี้ยงมึงมาทำไมจะด่าไม่ได้”
       ทองดีชะงัก แต่เชิดหน้า
       “งั้นฉันไปก็ได้...แต่แม่ต้องให้เงินฉัน”
       “กูไม่มี”
       “โกหก”
       “กูไม่ให้”
       “ไม่ให้แล้วฉันจะไปยังไงล่ะแม่...ให้ฉันเถอะนะ ฉันทำงานให้แม่งกๆมาตั้งแต่เล็กจนโต ใจคอแม่จะไม่ให้เงินฉันบ้างเลยหรือ”
       “ฝันไปเถอะ...อีทองดี แล้วที่กูเลี้ยงมึงมาจนวันนี้ กูเสียเงินทองไปเท่าไหร่ เลี้ยงจนมึงเนรคุณกูนี่ไง ไสหัวไปให้พ้น”
       ทองดีมองแม่อย่างเสียใจ
       “แม่ไม่ให้ฉันใช่มั๊ย งั้นฉันหยิบเอง ให้มันรู้กันไปว่าจะไม่ได้”
       ทองดีไม่ฟังเสียงเดินออกจากห้องไปทันที แม่รีบวิ่งตามไป พิสุทธิ์นั่งลงอย่างหมดแรง และเริ่มกลัว
       
       ทองดีวิ่งตรงไปที่ลิ้นชักทองดีค้นหากุญแจ แม่ไม่ยอม วิ่งไปดึงเอวทองดีไว้
       “เอากุญแจไว้ไหน ไขให้ฉันซะดีๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะทุบให้แหลก”
       “กูไม่ให้ ของกู มึงอย่าหวังจะได้ซักสลึงนึงเลย”
       “ไม่ให้ใช่มั๊ย”
       ทองดีหันไปคว้ามีดอีโต้วิ่งออกจากครัวมา เงื้อมือฟันโต๊ะอย่างแรง แม่โวยวาย วิ่งเข้ามาดึงแขนทอไว้ ปากก็ตะโกนร้องให้คนช่วย
       “ทองดี อย่า” พิสุทธิ์เข้ามาห้าม
       “ช่วยด้วยเจ้าข้า...อีทองดีมันเป็นบ้าไปแล้ว มันจะขโมยเงินฉัน ช่วยด้วย”
       ทองดีเงื้อมือจะฟันอีก แม่ดึงแขนทองดีไว้ ทองดีสะบัดเต็มแรง แม่กระเด็นไปติดผนังร้องกรี๊ดดังลั่นแล้วค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งช้าๆ ผนังมีรอยเลือดเต็มไปหมด
       
       ทองดีหันหน้ามามองแม่อย่างตะลึงงัน
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองประกายแสด ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
ทองประกายแสด ตอนที่ 14
ทองประกายแสด ตอนที่ 13
ทองประกายแสด ตอนที่ 12
ทองประกายแสด ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 18 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 15 คน
84 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
16 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014