หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองประกายแสด

ทองประกายแสด ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
26 กุมภาพันธ์ 2555 05:16 น.
1 | 2 | 3
หน้าถัดไป

ทองประกายแสด ตอนที่ 9

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น
ทองประกายแสด ตอนที่ 9

ทองประกายแสด ตอนที่ 9

ทองประกายแสด ตอนที่ 9

ทองประกายแสด  ตอนที่ 9 
       
       ค่ำนั้น...ทองดีแต่งหน้าอยู่ นรินทร์เปิดประตูเข้ามา เธอเหลือบมอง แล้วแต่งหน้าต่ออย่างไม่สนใจ นรินทร์ทำหน้าเอือมๆ ไม่ค่อยอยากพูดด้วยนัก
        
       “วันนี้เต้นด้วยนะ”
       ทองดีหันมามอง
       “เต้นอะไร”
       “ก็เต้นแทนจูนไง ฉันยังหาคนมาแทนไม่ได้ จะปั้นใครมาเป็นดาวแทนก็คงไม่ทันมีก็แต่เธอ คืนนี้ทำสองจ๊อบไปก็แล้วกัน”
       ทองดีวางเครื่องสำอางในมือลงอย่างแรงเหมือนไม่พอใจ แล้วเดินเข้าไปหานรินทร์เหมือนจะเอาเรื่อง นรินทร์ตกใจนิดๆ ค่อยๆถอยหลังไป แต่ก็ยังต่อว่าเธอ
       “เธอจะทำอะไร ทำงานแค่นี้มีปัญหาอะไร อย่าถือว่ากำลังดังนะ”
       ทองดียิ้มกวน
       “พูดมากน่า ฉันแค่จะบอกว่าไม่ต้องห่วง จะร้องจะเต้นให้เกินค่าตัวแน่”
       ทองดีเดินออกไป ปิดประตูปั้ง นรินทร์พ่นลม พลางบ่น
       “ยัยบ้า”
       
       บุญเทียมยืนมองเข้าไปด้านในอย่างมองหาใครอยู่ เห็นเด็กดริ๊งค์นั่งป้อนเหล้า เอาใจแขกอยู่ 2-3โต๊ะ บุญเทียมบ่นงึมงำ
       “ทำไมต้องมานัดที่นี่ด้วยนะ มันใช่ไหมเนี่ย”
       วิไลเดินมาเห็นก็เข้ามาต้อนรับอย่างดี
       “สวัสดีค่า...เชิญด้านในเลยค่ะพี่”
       บุญเทียมหันมาเจอวิไลที่ยิ้มหวานให้ ก็ยิ้มเจื่อนๆ
       “มันใช่ไหมเนี่ย มันใช่ที่ของฉันไหมเนี่ย”
       “ใช่สิคะ ที่นี่เป็นสวรรค์สำหรับผู้ชายทุกคน” วิไลเข้าไปคล้องแขนบุญทียม “พี่จะอ๊อฟด้วยไหมคะ”
       บุญเทียมทนไม่ไหว
       “ว้าย นี่หล่อน ตาไม่มีแววหรือไงยะ มาชวนฉันอ๊อฟเนี่ย โอ๊ย...ฉันอยากจะกรี๊ด”
       วิไลอึ้งไปนิด แล้วหัวเราะ
       “อ้าว...พี่ เป็นกะเทยก็ไม่บอก”
       “แล้วฉันต้องป่าวประกาศด้วยเหรอว่าฉันเป็นกะเทยค่า ฉันเป็นกะเทย เฮ้อ...”
       “แล้วพี่มาเที่ยวที่นี่ทำไมอ่ะ จะกลับใจเหรอ”
       “อ๊าย...ฉันมาคุยธุระที่โต๊ะวีไอพี 1อยู่ตรงไหนล่ะ ฉันจะได้รีบคุยให้มันจบๆ แล้วจะ
       ได้ไปจากที่นี่ซะที”
       “อ๋อ หนูกำลังจะไปโต๊ะนั้นพอดี งั้นเชิญค่ะ”
       วิไลผายมือให้ บุญเทียมเดินเชิดเข้าไปพร้อมกับบ่นอุบ
       “ทำไมไม่นัดฉันที่บาร์เกย์นะ มันใช่ไหมเนี่ย...”
       วิไลยิ้มขำ แล้วเดินตามไป
       
       ที่โต๊ะวีไอพี บุญเทียม คุยงานกับผู้ใหญ่วัยกลางคน โดยมีวิไลนั่งดื่มด้วย
       “ตกลงว่าพรุ่งนี้บีบีให้น้องจีบี้มาทานข้าวกับเสี่ย แล้วก็พาไปเซ็นต์สัญญาเป็นนางเอกของช่องนะฮะ”
       ผู้ใหญ่คนนั้นพยักหน้า
       “โอเค...แต่ขอเตือนก่อนนะ ว่าไม่ใช่พอดังแล้วเสี่ยเรียกไม่มานะ”
       “รับรอง บีบีจะสั่งสอนเป็นอย่างดีเลยฮ่ะ”
       บุญเทียมจะหยิบแก้วน้ำมาดื่ม แต่วิไลก็หยิบพอดี มือของเธอไปจับมือเขาพอดี
       “อ๊ายหล่อน ปล่อยนะ โอ๊ย...มันใช่ไหมเนี่ย มันใช่ที่ของฉันไหม”
       วิไลค้อน
       “แหมเจ๊...หนูไม่ได้ตั้งใจ เห็นน้ำแข็งมันละลาย เลยจะเติมให้ใหม่”
       “ขอบใจ แต่ไม่ต้อง ฉันจะกลับแล้ว” บุญเทียมหยิบน้ำมาดื่มหมดแก้ว “ลานะคะเสี่ย”
       บุญเทียมไหว้แล้วลุกขึ้นจะไป ทันใดนั้นเสียงเพลงของทองดีก็เริ่มต้นขึ้น บุญเทียมได้ยินเสียงก็ชะงัก หันไปมอง ยิ่งตะลึงค้าง ร่วงลงนั่งบนโซฟาตามเดิม ยิ้มพอใจในหัวคิดเรื่องการค้าทันที ทองดีทั้งร้องทั้งเต้นได้อย่างประทับใจ วิไลมองบุญเทียมงงๆ
       “ใครเนี่ย”
       วิไลจ้องหน้า
       “เจ๊...อย่าคิดอัปรีย์กับเพื่อนหนูนะ”
       “สวยขนาดนี้ไม่คิดไม่ได้แล้วล่ะย่ะ”
       วิไลหน้าผงะหน้าตื่น
       “ฮ้า...มิน่าเขาถึงว่าปีหน้าโลกจะแตก”
       “น้องเขาชื่ออะไรน่ะ” บุญเทียมถามอย่างสนใจมากๆ
       
       ทองดีร้องเพลงเสร็จ เดินมาหลังเวที บุญเทียมมาดักเจอยืนทำเท่
       “สวัสดีจ้ะ น้องทองประกาย”
       ทองดีงงๆ มองบุญเทียมหัวจรดเท้า มองแล้วมองอีก จนบุญเทียมทนไม่ไหว หลุดจากเก๊ก
       “นี่หล่อน สงสัยอะไรนักหนา นึกว่าฉันสังเคราะห์แสงได้หรือยังไง”
       ทองดีโพล่งขึ้น
       “นึกแล้วว่าต้องเป็นกะเทย เดี๋ยวนี้ฉันดูออกแล้วนะ เอ๊ะ...แล้วกะเทยเข้าได้เหรอที่นี่”
       “กรี๊ด...ทำไมยะ เขากั้นสายสิญจน์ไว้หรือไง โอ๊ย...ผู้หญิงบาร์นี้ทำไมปากเก่งกว่ากะเทยอีก”
       ทองดีขำ
       “พี่นี่น่ารักดีนะ”
       บุญเทียมยิ้ม
       “ย่ะ”
       “แล้วนี่พี่มีธุระอะไรกับฉันเหรอ”
       “นอกจากเป็นนักร้องแล้ว อยากทำงานพิเศษอย่างอื่นอีกไหม”
       “โห...ชมไม่ทันขาดคำ ฉันไม่ขายตัวเว้ย”
       ทองดีเดินหนี บุญเทียมรีบตาม
       “ว้าย ไม่ใช่ๆ จะให้ไปเป็นนางแบบถ่ายหนังสือ สนใจไหม”
       ทองดีได้ยินก็ตาโตทันที
       “นางแบบ...”
       ทองดีหันมา ยิ้มดีใจสุดๆ บุญเทียมยิ้มเชิดๆ
       
       วันใหม่...มนตราพาทองดีมาที่บ้าน เธอเอานามบัตรของ บุญเทียมให้เขาดู
       “บีบี...ผู้หญิงหรือผู้ชาย”
       “กะเทย”
       “แล้วไปเจอที่ไหน เจอได้ยังไง”
       “เจอที่ผับ เมื่อคืนนี้”
       มนตราแปลกใจ
       “เจอที่ผับ กะเทยเข้าผับแบบนั้นด้วยเหรอ ปกติดีหรือเปล่าเนี่ย”
       “เขามาคุยธุระกับลูกค้า พอเห็นฉันร้องเพลง เขาก็สนใจ” ทองดียิ้มปลื้ม “อยากให้ฉันไป
       เป็นนางแบบ”
       “แล้วไปเชื่อเขาได้ยังไง เดี๋ยวนี้พวกสิบแปดมงกุฎเยอะแยะจนเกือบจะยั้วเยี้ยแล้ว”
       ทองดีชักสีหน้า
       “ก็เขาบอกว่าปั้นดาราดังๆมาตั้งหลายคนแล้ว ก็น่าจะเชื่อถือได้ แล้วอีกอย่างนี่เป็นความฝันของฉันเลยนะ ฉันไม่อยากปล่อยโอกาสให้ลอยไป”
       “แต่ผมไม่อยากให้ทองไปเสี่ยงเลย”
       ทองดีรำคาญ
       “แล้วจะให้ฉันดักดานเป็นโคโยตี้กับนักร้องในผับแค่เนี้ยนะ ไม่เอาหรอก”
       ทองดี ดึงนามบัตรบุญเทียมมา แล้วลุกออกไป มนตราตกใจ
       “ทอง จะไปไหน”
       มนตราลุกตามไป...ทองประกายฟึดฟัดออกมา มนตรารีบตามมาดึงไว้
       “ทอง จะไปไหน ยังไม่ได้ซ้อมร้องเพลงเลย”
       “จะกลับ ไม่ซ้งไม่ซ้อมแล้ววันเนี้ย เซ็ง”
       “โกรธที่ผมไม่อยากให้ทองไปถ่ายแบบเหรอ”
       “ใช่...อุตส่าห์มาปรึกษาก็แย้งโน่นแย้งนี่ตลอด รู้งี้ไม่บอกซะก็ดีหรอก”
       “ทองไม่เข้าใจผมบ้างเลย”
       ทองดีงง
       “ฉันจะต้องเข้าใจคุณเรื่องอะไร คุณสิต้องเข้าใจฉัน ฉันมาปรึกษาคุณ ก็ต้องการการสนับสนุน แต่นี่กลับมาขัดขากันซะงั้น คิดจะดับอนาคตฉัน ให้อยู่แต่ในวงคุณใช่ไหม”
       มนตราเศร้าสลดลง
       “ผมแค่เป็นห่วง กลัวทองจะโดนหลอก ทำไมคุณมองไม่เห็นความหวังดีของผมบ้างเลย”
       ทองดีอึ้ง อ่อนลง
       “ให้ฉันได้ลองเถอะ ฉันอดทนรอโอกาสนี้มานานแล้ว”
       “แล้วหนังสือที่จะไปถ่ายเป็นแบบไหนล่ะ” มนตราจำต้องอ่อนลง
       
       มนตราพา ทองดีไปที่ร้านหนังสือ เธอหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาส่งให้กับมนตราดู
       “หนังสือแบบนี้ไง”
       มนตรามอง รูปนางแบบในชุดวาบหวิวบนปกหนังสือสำหรับผู้ชาย ก็อารมณ์เสีย
       “หนังสือแบบเนี้ยนะ ไม่ๆ” มนตราวางหนังสือคืนแผง “แบบนี้ผมไม่ให้ถ่าย”
       ทองดีงงๆ
       “ทำไมล่ะ ไม่เห็นมีอะไรเสียหายเลย”
       “ถ่ายโป๊ๆแบบนี้น่ะเหรอไม่เสียหาย อยากให้คนอื่นเขามาดูนักเหรอ”
       ทองดียังดื้อ
       “ฉันจะถ่าย”
       มนตราชักโมโห
       “ถ้าถ่ายก็ออกจากวงไปเลย หนังสือแบบนี้แหละที่คนเขาจะมองว่าทองขายตัว”
       ทองดีอึ้ง
       “ขายตัวเหรอ…”
       “คิดเอาเองก็แล้วกัน คิดให้ดีๆด้วย”
       มนตราเดินหน้าบึ้งออกไปเลย ทองดีสับสน ลังเล มนตราเดินดุ่มๆมาด้วยความโกรธ ทองดีวิ่งตามมา
       “คุณมนตรา หยุดก่อน”
       ทองดีจับแขนแต่เขายังไม่ยอมหยุดเดิน
       “ก็ได้ๆ ฉันไม่ถ่ายก็ได้”
       มนตราหยุดเดิน หันมามองอย่างดีใจ
       “จริงเหรอ”
       เสียงมือถือทองดีดังขึ้นก่อนที่เธอจะตอบ เธอหันไปรับโทรศัพท์
       “ฮัลโหล...” ทองดีมองมนตราอย่างเกรงๆ “พี่บีบีเหรอคะ”
       บุญเทียมเริงร่าเดินออกมาจากออฟฟิศหนังสือที่จะให้ทองมาถ่ายแบบ
       “นี่หนู พี่เอารูปหนูให้บก.หนังสือที่จะถ่ายแบบดูแล้วนะ เขาชอบกันมากอยากนัดดูตัวจริงพรุ่งนี้จ้า”
       ทองดีดีใจมาก
       “...ทอง...จริงเหรอคะ”
       เสียงบุญเทียมกรี๊ดจนเธอตกใจ ดึงโทรศัพท์ออกจากหู
       “มาเลย...มาคุยกันเดี๋ยวนี้เลย”
       ทองดีอึกอัก มนตรามองหน้า
       “เขาว่ายังไง”
       ทองดีไม่กล้าตอบ
       
       มนตรานั่งจ้องหน้าบุญเทียมอย่างไม่ไว้ใจ บุญเทียมเคืองๆ หันไปหาทองดี
       “เอาแฟนมาด้วยทำไม”
       “ไม่ใช่แฟนค่ะ เป็นหัวหน้าวงดนตรีหนูเอง หนูกำลังจะฝึกเป็นนักร้อง”
       บุญเทียมมองมนตรา
       “หืม...เดี๋ยวก็มาสอนให้ตัดสินใจอะไรผิดๆหรอก”
       “ทองไปทำงานกับคุณน่ะสิ ถึงจะเรียกว่าตัดสินใจผิด” มนตราย้อน
       “ผิดยังไงคุณ ฉันน่ะแมวมองตาเพชรนะยะ โอ๊ย...เบื่อจริงๆพวกหล่อเสียเปล่าเนี่ย” บุญเทียมหันไปโน้มน้าวทองดี “หนูทอง หนังสือเล่มนี้เขาติดอันดับขายดีมาเป็นสิบปีแล้วนะ โอกาสสำหรับเด็กหน้าใหม่มาขึ้นปกน่ะ มันยากนะจ๊ะ”
       ทองดีมองมนตราอย่างเกรงๆ
       “เอ่อ...แต่หนูไม่อยากให้ใครมองว่าขายตัว”
       “ว้าย...ขายตัวอะไรกันจ๊ะ” บุญเทียมหันมาค้อนมนตรา “เธอสอนให้คิดแบบนี้ล่ะสิ นี่มันงานอาร์ต งานศิลปะ เขาเน้นสวยงาม ไม่ได้เน้นปลุกใจเสือป่าซะหน่อย”
       “แล้วทำไม่หาหนังสือดีๆ ที่ไม่ต้องใส่ชุดโป๊ๆมาให้ถ่าย”
       “แหม...ทองประกายเขาเป็นนักร้อง เป็นโคโยตี้ จะให้ถ่ายแบบชุดไทยหรือไงยะ”
       “งั้นก็ไปหาคนอื่นมาถ่ายเถอะ” มนตราฉุดมือทองดี “ไปทอง กลับ”
       มนตราดึงไปแต่ ทองดีพยายามรั้งไว้
       “เดี๋ยวสิ ยังคุยไม่เสร็จเลย”
       บุญเทียมยืนขึ้น พูดอย่างเด็ดขาด
       “ถ้าหนูถ่าย พี่จะดันให้ดัง”
       ทองดีตาวาว
       “จริงเหรอ”
       ทองดีสะบัดมือจากมนตรา ไปหาบุญเทียม มนตราอึ้ง
       “ทอง!”
       ทองดีมองบุญเทียม
       “พี่รับประกันนะ”
       มนตราไม่พอใจ
       “ดูก็รู้ว่าเป็นกะเทยหลอกลวง”
       บุญเทียมโกรธ
       “ว้าย นี่มันจะมากไปแล้วนะ พอกันที ไม่คุยแล้วโว้ย” บุญเทียมหันไปบอกทองดีเสียงเข้ม “ถ้าจะถ่ายก็โทรมาบอกเย็นนี้แล้วกัน ถ้าไม่ถ่ายก็เรื่องของเธอ” บุญเทียมคว้ากระเป๋า เดินออกไป พร้อมกับบ่น “ทำไมฉันต้องมาเจอแบบนี้นะ มันใช่ไหมเนี่ย...”
       ทองดีมองค้อนมนตรา
       
       มนตราขับรถด้วยอารมณ์หงุดหงิดโมโห ทองดีหน้าหงิกพอกัน
       “เป็นไรมากป่ะเนี่ย ตกลงจะเป็นหัวหน้าวงหรือจะเป็นพ่อ ยุ่งไปหมดเลย”
       มนตราโกรธ แต่ไม่พูดอะไร เร่งความเร็วจนทองดีตกใจ
       “นี่ หยุดนะ เป็นบ้าไปแล้วหรือไง...ถ้าไม่ขับดีๆ ก็จอด”
       มนตราจอดรถเอี๊ยด ทองดีรีบลงจากรถด้วยความโมโห มนตรารีบตามลงไป จับมือเธอไว้
       “ทองประกาย”
       ทองดีสะบัด
       “ปล่อย ไม่ต้องมายุ่ง”
       “ทองจะโกรธผมไปจนตายก็โกรธไป ยังไงผมก็ไม่อยากให้ทองไปถ่ายแบบ”
       “ทำไม”
       มนตราหลุดปาก
       “ก็หวงอ่ะ”
       ทองดีอึ้ง มนตราสงบลง แล้วจ้องตา
       “ผม...ชอบคุณ”
       ทองดียิ่งอึ้ง มนตรามองด้วยสายตานุ่มนวล
       “ผมชอบคุณนะ” มนตราเห็นทองดียังนิ่งก็พูดอีก “ผมชอบคุณ ๆ ๆ”
       ทองดีใจเต้นพูดเสียงแผ่ว
       “ได้ยินแล้ว”
       มนตรายิ้ม
       “แล้วคุณล่ะ รู้สึกเหมือนผมไหม”
       ทองดีไม่แน่ใจ
       “ฉัน...ไม่รู้สิ”
       “ไม่เป็นไร คุณยังไม่ต้องตอบผมตอนนี้ก็ได้ แต่สิ่งที่ผมอยากให้ตอบ ก็คือคุณจะไม่ไปถ่ายแบบนั่น”
       ทองดี ก้มหน้าหลบตา ตัดสินใจว่ายังไงก็จะไปถ่าย
       
       ค่ำคืนนั้น ทองดีนั่งดูนามบัตรบุญเทียมอยู่บนเตียง คิดไม่ตก
       “เอาไงดีวะ จะหาทางโกหกตาบ้า มนตรายังไงดี”
       วิไลที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกถือถุงขนมเข้ามา
       “อ้าว...เลิกซ้อมร้องเพลงแล้วเหรอ กินหนมป่ะ”
       วิไลยื่นถุงขนมให้
       “ไม่อ่ะ กลุ้ม”
       “กลุ้มเรื่องอะไร”
       “ก็พี่บีบีเขาจะให้ฉันไปถ่ายแบบ แต่คุณมนตราไม่ให้ บอกว่าโป๊ เถียงกันแทบตายแล้วอยู่ๆก็ดันบอกว่าชอบฉัน”
       วิไลดีใจมาก
       “กรี๊ด ฉันดีใจด้วยนะแก”
       ทองดีตกใจ
       “เฮ้ย...กรี๊ดทำไม ดีใจอะไร ฉันจะอดถ่ายแบบอยู่แล้วเนี่ย คุณมนตราดันไปด่าพี่บีบีเขาด้วย”
       “ดีใจที่มีผู้ชายมาหลงรักแกต่างหาก แล้วแกรับรักเขาเลยป่ะ”
       ทองดีเบะปาก ส่ายหน้า จะล้มตัวลงนอน แต่วิไลดึงขึ้นมาก่อน
       “อ้าว...ทำไมล่ะ ทั้งหล่อทั้งดี ยังจะเลือกอีกเหรอ”
       “มันก็ดีแค่ตอนแรกทั้งนั้นแหละ สุดท้ายก็ไม่ได้ต่างจากผู้ชายคนอื่นหรอก”
       “แน่ใจ คิดให้ดีๆสิว่าคุณมนตราน่ะเหรอไม่ต่าง ทั้งไม่เคยแต๊ะอั๋ง ไม่เคยดูถูกแกแถมยังให้คำปรึกษา ช่วยเหลือทุกอย่าง ไม่ใช่พวกที่คิดจะมาเอาแต่ตัว แต่พอเรามีปัญหามันบอกไม่ยุ่ง แบบนี้ต่างไหม”
       ทองดีเริ่มคิดตาม
       “อือ...แต่ฉันก็ยังอยากไม่ปักใจ เพราะฉันไม่คิดว่าจะเอาชีวิตไปฝากใครได้จริง ตอนนี้น่ะ คิดแค่ทำยังไงที่จะไปถ่ายแบบ แล้วเขาไม่รู้”
       ทองดีครุ่นคิด ยังไม่เชื่อใจผู้ชายนัก
       
       ค่ำนั้น...วงของมนตรากำลังเล่น ซึ่งเป็นเพลงรักๆ ทองดียืนฟังอยู่เหลือบมองเขาที่เล่นเปียโน เห็นเขามองมาอยู่แล้วเธอก็เขินๆ แต่ก็ทำเป็นเฉย สักเดี๋ยวก็เหลือบมองอีก ก็เห็นเขามองอยู่ก่อน แล้วก็ยิ้มให้ ทองดีรู้สึกประดักประเดิด จนเพลงจบ แขกปรบมือให้มนตรา
       ทองดีกำลังหาโทรศัพท์ มนตรายื่นแก้วน้ำมาให้ เธอไม่รับ
       “โทรศัพท์ฉันหาย”
       “อ้าว...หายที่ไหน ยังไงล่ะ”
       “ก็ฉันเอาไว้ในกระเป๋า อย่างอี่นก็อยู่ครบ”
       “แล้วจะทำยังไงล่ะ”
       “นั่นสิ ฉันกลุ้มใจมากเลยอ่ะ จะโทรติดต่อพี่บีบียังไงล่ะเนี่ย”
       มนตราหน้านิ่ง
       “ติดต่อเรื่องจะไปถ่ายแบบเหรอ”
       ทองดีอึกอัก
       “ก็ใช่น่ะสิ โอ๊ยจะทำยังไงดีเนี่ย”
       ทองดียังมองหาอยู่ มนตราเจ็บปวดใจ
       “ตกลงคุณเลือกที่จะเป็นนางแบบวาบหวิวใช่มั๊ย”
       ทองดีมองหน้าเขาที่ดูผิดหวังในตัวเธอ
       “ฉันฝันมาทั้งชีวิต ที่จะเป็นนางแบบ เป็นดารา เป็นนักร้อง แต่ฉันจะต้องมาหยุดฝันเพราะคุณไม่ชอบเหรอ คุณเป็นอะไรกับฉันล่ะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันเหรอ”
       มนตราเริ่มโกรธและงอน
       “คุณรู้แล้วว่าผมเป็นห่วง”
       ทองดีอ้ำอึ้ง มนตราถามย้ำ
       “ชอบผมมั๊ย”
       ทองดีอมยิ้ม เขิน
       “ไม่รู้...”
       “ยังไงก็ช่างเถอะ เอาเป็นว่า พรุ่งนี้ไปกับผม”
       ทองดีแปลกใจ
       “ไปไหนล่ะ”
       “ก็ไปซื้อโทรศัพท์ไง เดี๋ยวผมซื้อให้”
       ทองดีมองหน้า
       “เนี่ยนะจะให้ฉันชอบคุณ...นิสัยพวกคนรวย”
       “อะไรอีกล่ะ”
       ทองดีโมโหสุดๆ
       “ฉันอยากได้เครื่องเก่าไม่ได้อยากได้เครื่องใหม่”
       “ตามใจ งั้นก็หาไปคนเดียวแล้วกัน ดื้อนัก”
       มนตราเดินออกไป
       “ใจดำ โอ๊ย...ทำไงดี...ทำไงดี พี่บีบีต้องคิดว่าฉันไม่สนใจจะโทรหาแน่ๆเลย”
       ทองดีค้นหาต่อไปอย่างกังวล
       
       เช้าวันใหม่ มนตรากับ ทองดีเข้ามาคุยกับนรินทร์ในห้องทำงาน นรินทร์ร้องเสียงหลง
       “ขอให้มีวันหยุด ! ตายๆๆ อย่างนี้ผมก็เจ๊งน่ะสิ คนนั้นออก คนที่เหลือขอวันหยุด”
       “ไม่ถึงกับเจ๊งหรอกครับ แค่หยุดงานอาทิตย์ละวัน คุณไม่ต้องห่วงหรอก ผมจะติดต่อวงดังเพื่อนผมมาแทน ตกลงไหมครับ”
       นรินทร์ตาโต
       “วงดังเหรอ เออดีๆ ได้วงดังมาอย่างนี้กำไรอื้อแน่ๆ ได้ งั้นคุณกับวงลาได้ แต่ทองประกายต้องอยู่”
       มนตราส่ายหน้า
       “ไม่...ทองประกายต้องไปกับผม”
       “ก็ทองเขาก็ไม่ใช่คนของวงคุณเต็มตัวนี่ มันเรื่องอะไรที่จะต้องให้เขาลาด้วย”
       ทองดีอยากแกล้งมนตรา
       “ฉันก็เห็นด้วยกับคุณนรินทร์นะ”
       “ไม่ได้ครับ ต้องหยุดเหมือนกันหมด”
       นรินทร์ชักโมโห
       “เฮ้ย...คุณนี่ ได้คืบจะเอาศอก ผมไม่ยอมหรอก เงินเข้าเป็นกอบเป็นกำกันเห็นๆ ผมให้ทองหยุดงานไม่ได้หรอก”
       มนตราแรงกลับ
       “แต่คุณต้องให้เขาหยุด ไม่งั้นผมกับวงจะไม่เล่นให้ที่นี่อีก”
       ทองดีกับนรินทร์เหวอไปเลย
       
       ทองดีนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่กับมนตรา
       “คุณนี่ เอาแต่ใจ ขู่คุณนรินทร์ซะหงอเลย ต่อไปเขาต้องมาเขม่นฉันน่าดู”
       “ถ้าเขาทำงั้น คุณก็มาบอกผม เดี๋ยวผมจัดการให้”
       “ใช้อำนาจในทางที่ไม่ชอบ”
       มนตราหัวเราะ แล้วทำเป็นแกล้งถาม
       “แล้วพรุ่งนี้คุณคิดหรือยังว่าจะทำอะไร”
       “ยังเลย”
       มนตรายิ้มๆ
       “ดี”
       “หมายความว่าไง”
       “เปล่า” มนตราทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง มองลูกชิ้นในชามของเธอ “ไม่เห็นกินลูกชิ้นเลย ผมจิ๊ก
       ละนะ”
       เขาคีบขึ้นมากินเลย เธอโวยวายลั่น
       “เฮ้ย...คุณ ฉันเก็บไว้กินทีหลังต่างหากเล่า”
       ทองดีงอน แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินที่เหลือไป มนตราหัวเราะชอบใจ มองทองดีอย่างหลงใหล
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองประกายแสด ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
ทองประกายแสด ตอนที่ 14
ทองประกายแสด ตอนที่ 13
ทองประกายแสด ตอนที่ 12
ทองประกายแสด ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 16 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 15 คน
94 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
6 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014