หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองประกายแสด

ทองประกายแสด ตอนที่ 12

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 5 มีนาคม 2555 09:28 น.
1 | 2 | 3
หน้าถัดไป

ทองประกายแสด ตอนที่ 12

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น
ทองประกายแสด ตอนที่ 12

ทองประกายแสด ตอนที่ 12

ทองประกายแสด ตอนที่ 12

ทองประกายแสด  ตอนที่ 12
       
       ภายในงานปาร์ตี้ริมสระน้ำค่ำนั้น ทีมงานเดินคุยกันร่าเริง โฬมยืนคุยอยู่ด้วย มีดารายืนมองอยู่ห่างๆ บุญเทียมกำลังยืนคุยกับชายหนุ่มรูปงาม ในขณะที่ทองดียืนฟังอย่างเบื่อๆ ระหว่างนั้นมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น บุญเทียมหยิบมือถือออกมาดูชื่อ แล้วทำหน้าเบื่อหน่าย
       
       “จะโทร.จิกทำไมนัก อีพี่แก้วนี่ทำตัวน่ารำคาญจริงๆ” บุญเทียมกดปิดเครื่อง “ปิดซะเลย เวลาพักเข้าใจมั้ย”
       บุญเทียมไม่สนใจหันไปคุยกับชายหนุ่มต่อ ทองดีมองรอบๆตัวอย่างเบื่อๆ สักพักค่อยๆเดินหลบไปที่บาร์เครื่องดื่ม เธอเบื่อมากเลยอยากดื่มแอลกอฮอร์ย้อมใจ
       “ขอเบียร์ซักแก้วสิ”
       โฬมเดินมาหา
       “เบียร์หรือครับ ลองนี่หน่อยมั้ย...มาร์การิต้า เปรี้ยวอมหวาน...เหมาะกับผู้หญิงแบบคุณ”
       โฬมยื่นแก้วเครื่องดื่มให้ ทองดียิ้มให้ แบบลองดูก็ได้แล้วรับแก้วเครื่องดื่มไป
       “ค่อยยังชั่วหน่อย ผมพยายามจะเป็นมิตรกับคุณนะ ทำไมคุณต้องเลี่ยงผมด้วย”
       ทองดียิ้มรู้ทัน
       “ไม่ได้เลี่ยง ฉันไม่อยากมีปัญหา”
       “กับผมน่ะหรือ คุณไม่กล้าใช่มั้ย”
       “ไม่กล้าเหรอ” ทองดีขำ “ฉันไม่อยากยุ่งกับคุณมากกว่า”
       ทองดีมองไปอีกทาง โฬมมองตามไปเห็นดาราเดิมมา ทองดียิ้มเยาะ
       “โน่นแน่ะ ใครมาแล้วเห็นมั้ย”
       ทองดียิ้ม โฬมอายๆ ทองดีมองขำเยาะๆ โฬมหันไปหยิบแก้วมาการ์ริต้า จากบาร์เดินกลับไปหาดารา ส่งแก้วเหล้าให้ดื่ม สักพักก็ค่อยๆประคองดารากลับเดินออกไป ทองดีตามส่ายหน้า
       
       โฬมประคองดาราเดินเข้ามานั่งที่เตียง
       “ทำไมวันนี้พี่มึนหัวจังเลย ดื่มไปแค่แก้วเดียวเอง”
       “อากาศมันร้อนมั๊งครับพี่ วันนี้พี่ทำงานทั้งวัน ผมยังนึกเป็นห่วงเลย เดี๋ยวผมหาอะไรเย็นให้ดื่มดีกว่า”
       โฬมเดินไปรินน้ำผลไม้ในตู้เย็นใส่แก้ว หันไปมองดาราพอเห็นเธอกำลังนั่งหลับตา เขาแอบใส่ยานอนหลับลงไปในแก้ว แล้วเดินเอาแก้วน้ำมาส่งให้
       “มาแล้วครับ น้ำผลไม้เย็นชื่นใจ”
       ดารารับไปแต่ยังไม่ดื่ม โฬมส่งแก้วมาชนด้วย
       “สำหรับเราสองคนครับ ดื่มเลย...ครับพี่จะได้สดชื่นขึ้น”
       ดารายกน้ำผลไม้ดื่มจนหมด โฬมยิ้มพอใจ
       “ตั้งแต่มานี่ ไม่มีเวลาส่วนตัวกับพี่เลย เบื่อจังฮะ”
       ดาราตาปรือ
       “มาทำงานก็แบบนี้แหละ แหม...ทำไมห้องมันโคลงเคลงอย่างนี้”
       ดาราค่อยๆหลับตาล้มลงนอนไปในอ้อมกอดของเขา
       “พี่ดาราครับ...พี่ดารา”
       โฬมผลักหน้าดาราล้มไปบนเตียง แล้วเอาขาเขี่ยซ้ำ ดาราแน่นิ่งไม่ไหวติง เขาตบมือร่า
       “เสร็จละ อีแก่...งานนี้แกนอนเฝ้าห้องไปก่อนนะ...”
       โฬมยิ้มร้าย
       
       ทองดีเริ่มเมา มีช่างหน้า ผม สไตล์ลิส มาชวนเธอดื่ม เฮฮาหัวเราะกันร่าเริง บุญเทียมดึงเธอออกมาคุยด้วย
       “นี่หล่อน กินไปกี่แก้วแล้วยะ พอได้แล้ว ขึ้นไปนอนได้แล้ว”
       “อ้าว ทีฉันไม่อยากลงมาก็บังคับ ที่นี้จะให้ไปนอน...ฉันยังไม่นอน มีอะไรมั้ย”
       “ย่ะ...แต่อย่าเมาให้มากหล่ะ ระวังหน่อย เดี๋ยวใครจะเอาไปเม๊าท์”
       “กลัวอะไร ไม่เห็นมีคนนอกเลย”
       “ไม่ต้องมาทำเป็นเก่ง รู้มาก ทำตามที่ฉันบอก ฉันจะไปนอนแล้ว”
       ทองดียักไหล่ ไม่สนใจ แล้วเดินกลับไปรวมกลุ่ม
       
       เมื่อทุกคนเริ่มเมาได้ที่รวมทั้งทองดีด้วย โฬมลงมาแล้วมายืนแอบดูทองดีอยู่ตรงเค้าท์เตอร์บาร์เหล้า เห็นเธอกำลังเมา เฮฮาอยู่ โฬมตามไปแล้วไปมั่วรวมอยู่ด้วย เหมือนใครจะไม่สนใจใคร ทองดีเริ่มเมามาก โฬมเข้าไปใกล้ แล้วรวบตัวทองดีมากอด ไซร้ซอกคอ ทองดีเคลิ้มเรียกชื่อมนตรา
       มีคนโดดลงน้ำ หลายคนเลยโดดตาม ทุกคนเชียร์ทองดี เธอถอดส้นสูงโดดบ้าง โฬมตาม แล้วไปฟัดทองดีต่อในน้ำ โฬมประคองทองดีมาริมขอบสระน้ำ เธอตะกายขึ้นมาได้ แล้วเมาหลับไปในอ้อมกอดเขา
       “คุณเสร็จแน่”
       โฬมอุ้มทองดีเดินไป
       
       บุญเทียมอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อยเดินออกมานั่งที่เตียงอย่างเซ็งๆ
       “ทำไมมันร้อนแบบนี้นะเสียหรือเปล่าเนี่ย ร้อนจะตายชัก”
       บุญเทียมมองช่องแอร์อย่างหงุดหงิด
       “เปลี่ยนห้องกับนังทอง ดีกว่า”
       บุญเทียมยิ้มแล้วเดินออกจากห้องไปทันที
       
       โฬมอุ้มทองดีมาถึงหน้าประตูห้อง ประตูไม่ได้ล็อค เขายิ้มแล้วหมุนเปิดเข้าไปเอาเธอไปวางลงที่เตียง แล้วถอดเสื้อตัวเองออก นึกได้จะเดินกลับมาปิดประตู บุญเทียมออกมาทันเอาขาเสียบประตูไว้ก่อนที่โฬมจะปิด บุญเทียมตกใจมากที่เห็นโฬมอยู่ในห้อง
       “อ๊าย อะไรกันยะ นี่แกทำอะไรเด็กฉันฮะ หมดกัน เอากันไปรึยังเนี่ย ตายแล้ว”
       โฬมตกใจ
       “เปล่า ไม่มีอะไร ผมเห็นทองประกายเมามาก เลยอุ้มมาส่ง”
       “แล้วไป ขอบใจมาก กลับไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวคุณดารามาเห็นเข้า ฉันจะเดือดร้อนไปด้วย ไปสิ”
       โฬมมองทองดีด้วยความเสียดาย บุญเทียมมองอย่างรู้ทัน โฬมออกมานอกห้องโมโหตัวเอง
       “กูนี่โง่จริงๆ รู้งี้บอกเอาไปแล้วก็ดี จะได้เลยตามเลย หึ หึ”
       
       เช้าวันใหม่...ทองดีกับโฬมถ่ายรูปด้วยกันที่สระว่ายน้ำ ทองดีโพสท่าถ่ายรูปเต็มที่ ไม่สนใจท่าทางของโฬม บุญเทียมแอบด่า
       “จิตหงุดเงี้ยวสิมึง...”
       ดาราแปลกใจ
       “ว่าอะไรนะ...”
       “เปล่าค่ะ บอกว่า สวยสุดๆเลยเนอะ”
       ดารามองโฬมอย่างสงสัย
       “โฬมทำไมโพสประหลาด ดูเกร็งๆ ไม่เหมือนเมื่อวานเลย เป็นอะไรของเขานะ”
       โฬมโพสท่าถ่ายกับทองดี
       “เมื่อคืนเราจูบกัน คุณจำได้มั้ย...”
       ทองดีตกใจ นึกไม่ออก ตากล้องเห็นท่าสวยรีบบอก
       “ขอท่านี้ค้างไว้ก่อนนะครับคุณโฬม”
       โฬมยิ้ม
       “ได้ครับ...คุณเล้าโลมผมซะจนผมเกือบตะบะแตก”
       “ฉันเนี่ยนะ ไม่จริงมั๊ง” เธอไม่แน่ใจนัก “แล้วเกิดอะไรขึ้นอีก”
       “ผมก็อุ้มคุณไปส่งที่ห้องไง”
       “แค่นั้นเหรอ”
       “ก็แค่นั้นน่ะสิ ผมน่ะสุภาพบุรุษนะครับ ไม่ทำอะไรคุณหรอก”
       ทองดีถอนใจโล่งอก ยิ้มให้เขา
       “ขอบคุณมากนะคะ คุณสุภาพบุรุษ”
       ทองดีโพสท่าคู่กับโฬม อย่างสบายใจ เสียงชัดเตอร์ลั่น ติดๆกัน ตากล้องพอใจมาก
       “เสร็จแล้วครับ”
       ทั้งสองยิ้มให้กัน บุญเทียมเห็นเข้าพอดี รีบเอาตัวบังดาราไว้ ดาราชะเง้อมอง บุญเทียมรีบวิ่งไปหาทองดี
       “อ้า...เสร็จแล้ว ขอบคุณนะคร้า...” บุญเทียมกระซิบ “โฬมมันพูดอะไรกับแก...”
       “เปล่า”
       “ก็ฉันเห็นอยู่ จะบอกให้ อย่าไปไว้ใจมันเชียวนะ เมื่อคืนก็เกือบไปแล้ว”
       “มีอะไรที่ไหน หรือต้องให้ไว้ใจเจ๊คนเดียว ไว้ใจได้งั้นสิ”
       ทองดีมองอย่างรู้ทันก่อนจะสะบัดออกไป
       “อ๊ะ...อีนี่ อารมณ์ไหนละเนี่ย มาพาลอะไรฉันยะ”
       
       บุญเทียมแบกกระเป๋าเดินมาเก็บที่หลังรถ ทองดีเดินเชิด มาถึงรถ ก็เปิดประตูขึ้นไปนั่ง บุญเทียมมองตามอย่างหมั่นไส้
       “วางท่าเป็นคุณนายเชียวนะมึง...ถ้าไม่เห็นแก่เงินนี่กูไม่ยอมบริการหรอก”
       บุญเทียมพึมพำด่าก่อนจะรีบขึ้นรถไป ทองดีเชิดหน้า
       “ฉันขอนั่งข้างหลังนะเจ๊ เพราะฉันจะนอนพัก”
       บุญเทียมเหยียดปากประชด
       “ได้เพคะ...องค์หญิง หม่อมฉันจะทำตามพระบัญชา”
       ทองดียิ้มขำ
       “ดีมาก”
       ทองดีหยิบแว่นดำมาใส่ บุญเทียมมองกระจกหลังทำปากขมุบขมิบด่าแต่ไม่กล้าออกเสียง
       
       บุญเทียมขนของจนหลังแอ่น ปากคาบอยู่อีกถุง เดินเข้ามาในห้อง ทองดีเดินเข้ามาตัวเปล่า ทรุดตัวลงนั่งเฉย บุญเทียมวางของลงจนหมด แล้วหอบหายใจแรง
       “นี่แม่คุณ แม่ทูลกระหม่อม...ใจคอหล่อนจะไม่ช่วยฉันหยิบฉันจับอะไรเลยหรือไง”
       “อยากรู้ไม๊ทำไม เพราะเจ๊ มีรายได้เยอะกว่าฉัน เจ๊ก็ต้องทำงานเยอะกว่าฉัน”
       บุญเทียมชะงัก
       “นี่แกพูดอะไร...ฉันช่วยแกแท้ๆ เห็นว่าไม่มีงาน แล้วนี่แกมาว่าฉันแบบนี้หรือ”
       “ฉันแค่อยากจะเตือนเจ๊ว่า ฉันไม่ได้โง่นะ”
       “แกจะเอายังไงกะฉัน ถ้ารับไม่ได้ ก็ออกไปหางานเองสิไป๊...แหม...แม่ยอดนางแบบ ดูซิ มึงไม่มีฉันจะหางานเองได้มั้ย”
       ทองดีแค้นๆ แต่พยายามเก็บไว้
       “ไม่เป็นไร ถือว่าเจ๊มีบุญคุณ”
       “ก็แน่ละ ถ้าไม่มีฉันแล้วแกจะได้เกิดหรือ นังทองประกาย”
       ทองดีลุกขึ้นหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย
       “พรุ่งนี้วันหยุด ฉันจะออกไปหาเพื่อนข้างนอกนะ”
       พูดจบเธอก็เดินออกไปจากห้องทันที บุญเทียมมองตามไปอย่างอารมณ์เสีย
       “แหม...อีนี่...มึงชักฉลาดเกินแล้วนะ แต่อย่าหวังจะมากินกูได้เลย...มึงรู้จักกูน้อยไปแล้ว”
       บุญเทียมคิดว่ามีชัยเหนือยกว่า
       
       วิไลนั่งถักเสื้อเด็กอยู่ในห้อง เสียงกริ่งประตูดังขึ้น เธอลุกขึ้นแล้วชะงักรู้สึกเหมือนปวดท้อง เสียงกริ่งยิ่งดังขึ้น
       “ไปเดี๋ยวนี้แหละ...”
       วิไลเดินไปเปิดประตูห้อง ทองดีเข้ามาพร้อมถุงผลไม้ในมือ
       “ทำไมเปิดช้านัก มัวแต่ทำอะไรอยู่” ทองดีหันไปมองท้องวิไล “โห...นี่แฝดสามหรือเปล่าเนี่ย ท้องเบ่อเร่อเลย”
       “บ้า...แปดเดือนแล้ว”
       “โหเร็วจังเลย...ใกล้คลอดสิเนี่ย”
       “หายหน้าไปไหนมา ไม่เจอกันตั้งนาน คิดถึงนะเนี่ย”
       “เฮ้อ...มัวแต่ทำงาน แทบไม่ได้เงยหน้าเลย”
       “โอ้โห จะดังใหญ่แล้ว น้องฉัน ดีแล้ว หาเงินได้ก็ต้องเก็บเงินไว้เพื่ออนาคตด้วยนะ แต่แกก็เก็บเก่งอยู่แล้วนี่”
       “เฮ้อ...อย่าพูดเลย เจ๊บีบีมันเขี้ยวลากดิน หักยิบ สรุปแล้วได้นิดเดียว”
       ทองดีหันไปเห็นแม่บ้าน เจียมเข้ามาสวัสดี เธอรีบรับไหว้
       “ใครล่ะ ญาติพี่เหรอ”
       “แม่บ้านน่ะ นิคเขาจ้างมาให้มาคอยเลี้ยงลูกพี่ ชื่อเจียม งั้นคืนนี้ค้างด้วยกันเลย จะได้เม้าธ์กันให้หายคิดถึง”
       “ตั้งใจอยู่แล้วละ อ๊ะ...ใกล้คลอดแล้วมีอาการยังไงบ้างหรือเปล่า”
       วิไลคิดๆ
       “ไม่มี แค่ปวดหลัง แล้วลูกก็ดิ้นบ่อยขึ้น นี่ๆ ดิ้นอีกแล้ว เตะซ้ายเตะขวาเลยมึ๊ง”
       ทองดีขำ
       “ไหน ขอดูหน่อยซิ”
       ทองดีเอื้อมมือ วิไลเอามือทองดีขึ้นวางบนตัวเอง ทองดีขำกิ๊ก ดึงมือออก
       “ตลกดีนะคนท้องเนี่ย ไม่จั๊กจี๋ท้องเหรอ เป็นฉันคงจั๊กจี๋ตายเลย”
       ทั้งคู่หัวเราะขำกันอย่างสนุกสนาน
       
       ทองดีครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนเตียง วิไลวางหูโทรศัพท์จากนิค
       “แหม...นิคนี่เขารักพี่ดีจังเลยนะ แล้วนี่เขาจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ”
       “คงอีก 2-3 เดือนมั๊ง...เห็นว่าพายุเข้าหลายลูก แท่นเจาะเสียหาย เขาก็ต้องไปดู...โทรมาก็คุยได้แค่แป๊บเดียว คงยุ่งมากแหละ”
       “ชีวิตพี่ก็ลงตัวอย่างที่พี่ฝันแล้วเนอะ ฉันดีใจด้วยจริงๆ”
       “ขอบใจจ๊ะ พี่ก็ขอให้แกโด่งดังอย่างที่แกฝันเช่นกันนะ นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องทำงานแต่เช้าไม่ใช่หรือ”
       ทั้งคู่ล้มตัวลงนอนปิดไป วิไลนอนกระสับกระส่ายสักพักก็ลุกขึ้นทำหน้าประหลาด
       “เป็นอะไรหรือ...”
       “ปวดท้อง ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
       วิไลลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ ทองดีล้มตัวลงนอนต่อ
       
       วิไลเดินเข้าห้องน้ำออกมาจะนอน แล้วปวดไปเข้าห้องน้ำอีก แล้วลงนอน เธอนอนปวดแต่ไม่กล้าปลุกทองดี นอนปวดซักพักไม่ไหว จึงร้องลั่น ทองดีตื่นขึ้นมาโกลาหลมาก
       “พี่วิไลเป็นอะไรอ่ะ”
       “ปวดท้อง”
       “จะคลอดแล้วเหรอ ทำไงล่ะ” ทองดีนึกได้ “ไปโรงพยาบาล ไปพี่”
       ทองดีประคองจะออก วิไลนึกได้
       “เดี๋ยวก่อน เอาของไปด้วย เจียมๆ”
       ทองดีนึกได้ประคองวิไลนอน แล้ววิ่งเก็บของโกลาหล
       
       เช้าวันใหม่...วิไล นอนให้นมลูกอยู่ในห้องพักผู้ป่วย ทองดียืนมองอย่างตื้นตัน
       “น่าเอ็นดูนะ ตั้งชื่อหรือยังล่ะเนี่ย”
       “ยังเลย ว่าจะรอนิคกลับมาตั้งชื่อ โชคดีนะที่เมื่อคืนทองอยู่ด้วยขอบใจนะ”
       “ขอบใจอะไรล่ะ พี่น่ะช่วยฉันมาตั้งเยอะแล้ว”
       ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของทองดีดังขึ้น เธอมองหน้าจอแล้วทำหน้ากังวล
       “พี่บีบีโทรมาตามอีกแล้ว”
       “ไปทำงานเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก มีเจียมคอยเฝ้าอยู่ด้วย”
       “งั้นฉันไปก่อนนะ เสร็จงานแล้วจะรีบมา”
       ทองดีเดินออกไป วิไลมองตามไปสักพักก็เริ่มมีอาการผิดปกติหายใจไม่ออก สักพักก็ดีขึ้นเธอนิ่งคิดอย่างไม่สบายใจ
       
       ทองดีกำลังยืนโพสท่าถ่ายรูปในเซ็ต เสียงชัตเตอร์ดังรัว ตากล้องเงยหน้าจากกล้องแล้วบอก
       “เปลี่ยนชุดได้เลยครับ”
       ทองดีรีบเดินออกจากเซ็ต ตรงไปค้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าจะหยิบมาโทรออก บุญเทียมกระแอม
       “นี่หล่อน ตั้งใจทำงานหน่อย...มัวแต่โทรศัพท์ มันดูไม่เป็นมืออาชีพนะยะ”
       “ฉันมีธุระ”
       “ธุระอะไร รอไว้ก่อน รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่าให้คนอื่นเขารอ”
       ทองดีทำหน้าเซ็งจำใจวางโทรศัพท์ เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
       “นึกว่าจะแน่...เชอะ...”
       บุญเทียมยิ้มอย่างพอใจ ที่วางอำนาจใส่ทองดีได้
       
       วิไลนั่งอุ้มลูกอยู่บนเตียง รอทองดี สักครู่ทองดีวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในสภาพเพิ่งเสร็จจากถ่ายแฟชั่นสดๆร้อน
       “โหย...แต่งตัวซะ...นี่ถ้าไปเดินแถวบ้านนอกนะ หมาฟัดแน่เลย”
       “เพิ่งเสร็จงานก็รีบบึ่งมานี่เลย แล้วทำไมแต่งตัวแบบนี้ หมอให้กลับแล้วหรือ ทำไมเร็วนัก”
       “ก็ไม่เป็นอะไรแล้วนี่นา แค่คลอดลูก เดินได้ก็อยากกลับบ้านแล้วละ ไม่ต้องห่วงหรอก หมอเขานัดให้มาตรวจอีกเดือนหน้า”
       ทองดีกังวล
       “น่าจะนอนพักอีกหน่อย เงินทองก็มีนี่นา นิคเขาส่งมาให้ทุกเดือนไม่ใช่หรือ”
       “ใช่ แต่เราก็ต้องรู้จักประหยัด เอาน่าไม่เป็นอะไรหรอก อยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว”
       วิไลอุ้มลูกลงจากเตียง ทองดีรีบไปช่วยถือของเดินออกจากห้องไป
       
       วิไลนอนกอดลูกไว้ในอ้อมแขน ทองดีเดินเข้ามาส่งกระเป๋าน้ำร้อนให้ วิไลส่งลูกให้ทองดีช่วยอุ้ม ทองดีส่ายหน้า
       “ฝากไว้หน่อย ลองอุ้มดู หัดไว้ อีกหน่อยมีเป็นของตัวเองจะได้คล่อง”
       “ไม่เอาหรอกฉันบอกตรงๆนะ ไม่ชอบเด็ก แล้วตัวเล็กเท่าลูกหนู ฉันกลัวหล่นไป ไปมีปัญญาทำใช้น่ะสิ”
       “เอาน่า ไม่หล่นหรอก กลัวไปได้ เอามือประคองหัวไว้แบบนั้นแหละ”
       ทองดีรับเด็กมาท่าทางเก้ๆกังๆ วิไลมองยิ้มๆ
       “เห็นมั้ย ไม่ยากเลย” วิไลพูดกับลูก “นี่น้าทอง เป็นน้องของแม่เอง ฝากเนื้อฝากตัวกับน้าไว้ เผื่อวันหน้าแม่ไม่อยู่ หนูจะได้อยู่กับน้าเขา”
       “พูดอะไรไม่รู้ ฉันไม่ชอบเลย”
       “ก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ของแบบนี้มันไม่แน่ไม่นอน จริงมั้ยลูก”
       วิไลก้มลงไปหยอกลูก ทองดียิ้มอย่างนึกเอ็นดู
       “ชั่วครู่ชั่วคราวก็พอรับฝากได้หรอก บอกตรงๆนะ ฉันไม่ชอบเด็ก”
       “ตอนนี้แกก็พูดได้หรอก พอมีเป็นของตัวเองเข้าขี้คร้านจะหลง จริงมั้ยลูก”
       วิไลรู้สึกหน้ามืดเซไป ทองดีมองอย่างเป็นห่วง
       “เป็นอะไรไปเนี่ย...บอกแล้วให้อยู่โรงพยาบาลก่อนก็ไม่เชื่อ”
       วิไลแข็งใจพูด
       “แค่หน้ามืดนิดเดียวเอง สงสัยจะก้มนานไปหน่อย เดี๋ยวก็หาย”
       วิไลนั่งหน้าตาซีดเซียว ทองดีมองอย่างเป็นห่วง
       
       เช้าวันใหม่...ทองดีนั่งมองวิไลนั่งพับผ้าเก็บผ้าให้ลูกอยู่ เธอยิ้มปลื้มใจ
       “คลอดลูกแล้ว หน้าตาพี่ผ่องใสนะ กะจะมีซักกี่คนล่ะเนี่ย”
       “คนเดียวเลี้ยงให้รอดก่อนเถอะ แต่นิคน่ะ เขาอยากมีเยอะๆ”
       “พี่ก็มีซักโหลนึงเลยสิ”
       “บ้าเหรอ พี่ไม่ใช่แม่หมูนะเว้ย ฮ่าๆๆๆ แล้วแกล่ะ มีใครมาจีบบ้างรึเปล่า”
       “โอ๊ย...มีฉันก็ไม่สนใจหรอก ตอนนี้ฉันต้องการแต่ชื่อเสียงเท่านั้นแหล่ะ”
       วิไลชะงัก หายใจไม่ออก
       “โอ๊ะ...ทอง...พี่...พี่...หาย...ใจไม่ออก”
       “พี่วิไลเป็นอะไร...อย่าล้อฉันเล่นนะ”
       วิไลชักหายใจไม่ออก ทองดีหันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูก แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถช่วยอะไรวิไลได้ วิไลสิ้นใจ ทองดีจึงตัดสินใจรับเลี้ยงลูกของเธอไว้ ตั้งชื่อให้ว่าไท
        
       แต่เพราะไม่สามารถพาไปอยู่ด้วยได้ ทองจึงแก้ปัญหา พาไปฝากเลี้ยงไว้ที่เนอร์สเซอรี่
        
       อ่านต่อหน้า 2 strong>

1 | 2 | 3
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองประกายแสด ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
ทองประกายแสด ตอนที่ 14
ทองประกายแสด ตอนที่ 13
ทองประกายแสด ตอนที่ 12
ทองประกายแสด ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 17 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 16 คน
95 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
5 %
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
I'm not easily irmepssed but you've done it with that posting.
Jerome
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รักฟลุคที่สู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
beam_aon@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014