หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ลูกผู้ชายไม้ตะพด

ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 12

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 22 มีนาคม 2555 07:08 น.
1 | 2 | 3
หน้าถัดไป

ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 12

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น
ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 12

ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 12

ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 12

ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 12

 ลูกผู้ชายไม้ตะพด  ตอนที่ 12 
       
       แพรวาถูกพามาที่โรงแรมทั้งที่เธอยังหลับไม่ได้สติ สักมองแพรวาด้วยหน้าตาหื่นๆ ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเธอ
       
       “เสียดายนะ ชั้นล่ะอยากทำอะไรเธอมากกว่าที่ถูกจ้างซะจริงๆ”
       แพรวาเริ่มรู้สึกตัวขึ้น ขณะนั้นไม้กำลังเดินดูตามห้องต่างๆ ของโรงแรมซึ่งก็ดูเหมือนปกติ แต่แล้วไม้เห็นห้องๆ หนึ่งดูผิดปกติประตูเปิดแง้มไว้ ไม้เข้ามาในห้องเจอสักที่รีบวิ่งออกไป ไม้รีบวิ่งตามสักออกมา
       ไม้ตามสักออกมาที่ระเบียงพยายามจะขัดขวาง สักปะมือกับไม้นิดหน่อยแล้วอาศัยจังหวะที่ไม้ไม่ทันตั้งตัวผลักไม้ตกจากระเบียง แล้วตนก็วิ่งหนีไป ไม้โชคดียังไม่ตกจากระเบียงเพราะเสื้อตนเองไปเกี่ยวกับขอบระเบียงที่ยื่นออกไป ไม้พยายามจะเอาแขนตนไปจับขอบระเบียงไว้ให้ได้เพื่อไม่ให้ตก แต่เสื้อของเขาก็ค่อยๆ ขาดขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะขาดทั้งหมด ไม้กำลังจะร่วงแต่เขาก็เอามือคว้าขอบระเบียงไว้ก่อนได้ ไม้จะปีนขึ้นไป แต่เสื้อที่เกี่ยวไว้ทำให้เขาขึ้นไม่ได้ ไม้จึงต้องฉีกเสื้อตนเองด้วยมืออีกข้าง
       ในที่สุดไม้ก็ปีนกลับขึ้นระเบียงได้โดยต้องถอดเสื้อทิ้ง ไม้รีบวิ่งเข้าไปในห้องเพราะเป็นห่วงแพรวา...
       ไม้รีบเข้าไปดูแพรวา แพรวาถูกจับถอดเสื้อออกหมดค่อยๆ รู้สึกตัวเต็มที่ แต่ยังเบลอๆอยู่ กระดุมเสื้อด้านบนถูกเปิดเห็นหมด ไม้รีบเอาทำผ้าคลุมให้แพรวาทันทีอย่างสุภาพบุรุษ โดยไม่รู้ตัวว่าไกรกับอบเชยเข้ามาเห็นจังหวะนั้นพอดี
       ภาพที่ไกรกับอบเชยเห็นคือไม้ที่ถอดเสื้อกับแพรวาที่เปลือยเช่นกัน ไกรกับอบเชยตกใจช็อคกับภาพที่เห็น
       “นั่นเธอทำอะไรน่ะไม้”
       ไม้หันตามเสียงของไกร มองเห็นอบเชย
       “อบเชย คุณไกร” ไกรพุ่งตรงเข้าชกไม้ล้มคว่ำไป “นี่มันอะไรกันครับเนี่ย” ไม้ถามอย่างงๆ ไกรไม่พูดจาใดๆ เดินออกจากห้องไปทันที เหลือแต่อบเชยที่ยังยืนช็อคอยู่ “อบเชย นี่มันอะไรกันพวกเธอมาที่นี่ได้ยังไง”
       “เธอต่างหากที่ควรเป็นคนอธิบาย ว่าทำแบบนี้กันได้ยังไง”
       “มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะอบเชย”
       “ภาพแบบนี้ คิดเป็นอย่างอื่นได้ด้วยเหรอ เธอทำได้ยังไงน่ะไม้ เธอคิดว่าชั้นไม่มีหัวใจรึไง”
       แพรวาฟื้นคืนสติเต็มที่
       “ไม้...”
       ไม้รีบเข้าไปประคองแพรวา อบเชยทนมองไม่ได้เธอเดินออกจากห้องนั่นไปเช่นกัน ไม้พยายามจะรั้งไว้แต่ก็ทิ้งแพรวาไว้ไม่ได้
       “คุณไม่เป็นไรแล้วนะแพรวา ไม่เป็นไรแล้ว”
       อบเชยวิ่งร้องไห้ออกมาไม่อายใครทั้งนั้น เธอเดินข้ามถนนอย่างไม่กลัวตายรถบีบแตรไล่อบเชยดังระงม
       ไกรขับรถออกมาด้วยความเจ็บแค้นเมื่อนึกถึงอดีตที่เขาช่วยไม้มาตลอด ตำราหนังเสือก็เป็นคนให้ไม้ สอนท่าไม้ตายกรงเล็บพยัคฆ์ สอนสมาธิไว้รับมือศัตรู ให้สิ่งดีๆ กับไม้มาตลอด ไม้กับแพรวาจับมือกันก่อนหน้านี้ที่เขาต้องทนและคำสัญญาของไม้ที่ว่าจะไม่ยุ่งกับแพรวาอีก ซึ่งไม้ก็รับปากแล้ว แต่ก็ยังมีเรื่องทุเรศแบบนี้เกิดขึ้นอีก ไกรชิงชังไม้ทั้งเสียใจเรื่องแพรวาจึงทุบพวงมาลัย แล้วตะโกนระบายอารมณ์ลั่นรถ
       อีกด้านหนึ่งที่โรงพยาบาล เมฆนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจอย่างกระวนกระวาย จนกระทั่งหมอเดินเอาผลตรวจเข้ามา
       “มารับผลตรวจดีเอ็นเอใช่มั้ยครับ”
       “ครับ”
       “ผลออกมาแล้วนะครับ อยากดูเองหรือให้หมอดูให้ดีครับ”
       “ขอดูเองดีกว่าครับ”
       เมฆเอาซองมาแกะอย่างตื่นเต้น เขาเปิดดูช็อคไปชั่วครู่
       “เป็นไงบ้างครับ”
       “ผม... ผมอ่านไม่เข้าใจหรอกครับคุณหมอ คุณหมอช่วยดูให้ผมที”
       หมอยิ้มรับผลจากเมฆมาดู
       “ผลการตรวจดีเอ็นเอของคุณ...”
       ผลการตรวจที่ออกมาทำให้เมฆถึงกับช็อคเมื่อรู้ว่าทิวาเป็นลูกเขาจริงๆ
       ส่วนไกร เมื่อกลับถึงบ้านไกรเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียวโดยไม่พูดไม่จากับใคร
       “ชั้นดีกับเธอตั้งเท่าไหร่ทั้งเรื่องเงิน เรื่องงาน ช่วยสอน ทุกอย่าง แม่ชั้นก็มีน้ำใจกับแม่เธอมาตลอด ชั้นไม่เคยคิดซักนิดว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ ไม้...เธอทำกับชั้นแบบนี้ทำไม ตั้งแต่วันนี้ไป ชั้นจะให้เธอเจ็บ...เหมือนกับที่ชั้นกำลังรู้สึก”
       ไกรกำมือแน่น แค้นไม้มาก
       ขณะเดียวกันไม้เดินกลับเข้ามาในบ้านซึมๆ เห็นบ้านเงียบไฟปิดสนิท ไม้เปิดไฟ
       “ทำไมพ่อยังไม่กลับมาอีก” ไม้เดินหาเมฆตามห้องต่างๆ “พ่อ พ่อ”
       ไม้เดินหาเมฆทั่วบ้าน ยังไงก็ไม่เจอ แล้วเขาก็เหลือบไปเห็นประวัติทิวาวัยเด็กเข้า ไม้นึกบางอย่างออกจึงรีบวิ่งออกจากบ้านไปทันที
       ส่วนอบเชยเมื่อกลับมาบ้าน อบเชยเอาหน้าซุกหมอนร้องไห้ไม่หยุด
       “ทำไมไม้ไม่ฆ่าชั้นให้ตายไปซะเลย ทำให้ชั้นทรมานแบบนี้ทำไม”
       ช่วงเวลาเดียวกันนั้นที่โรงพยาบาลทิวาเริ่มรู้สึกตัว แล้วทิวาก็เห็นคนที่นอนฟุบอยู่ข้างๆ เขาก็คือ เมฆนั่นเอง ทิวาพรวดดึงมือตัวเองออกทันที
       “แกมาทำอะไรตรงนี้”
       “เธอฟื้นแล้ว”
       “ชั้นจะตายก็ปล่อยชั้นตาย อย่ามายุ่ง”
       “นี่ชั้นซื้ออาหารมาฝากเธอด้วย รู้ว่าถ้าเธอฟื้นขึ้นมาคงหิว”
       เมฆยกอาหารมาให้ทิวา ทิวาปัดมันกระเด็น
       “ไม่กิน”
       “ไม่เป็นไร อาหารโรงพยาบาลก็น่ากินดี” เมฆบอกแล้วจะเดินไปหยิบ
       “ชั้นบอกว่าไม่กิน แกไม่เข้าใจรึไง”
       “งั้นน่าจะหิวน้ำนะ จิบน้ำซักหน่อยมั้ย”
       “ถ้าแกอยากทำอะไรซักอย่างให้ชั้นจริงๆ น่ะนะ แกช่วยออกไปจากห้องนี้ซักที ชั้นจะขอบคุณมาก”
       เมฆมองทิวาเศร้าๆ
       “ถ้ามันเป็นความต้องการของเธอ ชั้นจะไป”
       เมฆจะเดินออกจากห้อง ทิวาพูดบางอย่างขึ้น
       “พ่อไปไหน”
       “เมื่อกี้เธอเรียกชั้นว่าอะไรนะ” เมฆหันมาถามอย่างดีใจ
       “ใครเรียกแก ชั้นถามว่าพ่อชั้น พันเทพน่ะไปไหน”
       “ตั้งแต่ชั้นมา ก็ไม่เห็นเค้า”
       “ไม่สนใจใยดีชั้นเลยสินะกับแค่ชั้นจะแย่งไม้ตะพดมาน่ะ”
       “เธอจะแย่งไม้ตะพดมาจากพันเทพเหรอ”
       “ใช่...ทำไม ชั้นทำไม่ได้รึไง”
       “เธอไม่รู้ว่าอำนาจของไม้ตะพดมีแค่ไหน อย่าคิดแย่งแบบนั้นอีก”
       “หน้าอย่างแก จะรู้อะไรเรื่องไม้ตะพด ไสหัวไปเลยไปชั้นละขยะแขยงแกนัก แค่พูดก็ขนลุกขึ้นมาเลย”
       พันเทพเปิดประตูเดินเข้าในห้อง
       “แกเข้ามาทำอะไรในนี้ ไอ้เมฆ”
       “ก็มาดูแลทิวาน่ะสิ”
       “ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”
       “ชั้นรู้ความจริงหมดแล้ว ชั้นคิดว่าเรื่องทั้งหมดนี่คงจะเป็นฝีมือแกสินะ”
       “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย” ทิวาถามอย่างแปลกใจ
       “คิดไปคิดมา แกมาวันนี้ก็ดีเหมือนกัน” พันเทพไม่สนใจสิ่งที่ทิวาถาม แต่พูดกับเมฆแทน
       “ทำไม”
       “ชั้นจะได้เก็บไว้เป็นข้อต่อรองน่ะสิ”
       “หมายความว่าไง”
       เมฆขยับตัว พันเทพรีบเอาไม้ตะพดร่มตนจ่อคอยหอยไว้ทันที
       “มีแกนี่ก็ดีเหมือนกัน ทำให้แผนการชั้นง่ายขึ้น”
       “แผนการอะไรของแก”
       “ชั้นว่าอีกไม่นาน ไม้ก็คงจะเดินทางมาหาที่นี่แล้วล่ะ”
       “ทุกคนพูดเรื่องอะไรเนี่ย ชั้นงงไปหมดแล้ว พ่อให้ไอ้ไม้มาที่นี่ทำไม” ทิวาถาม
       “ก็คอยดูเอาสิ”
       ไม้เปิดประตูพรวดเข้ามาในห้อง เห็นพันเทพเอาร่มจ่อคอหอยเมฆ
       “แกจะทำอะไรพ่อน่ะ”
       “ชั้นรอเธอตั้งนานแน่ะไม้ ครบองค์ประชุมพอดี”
       “หมายความว่ายังไง”
       ทั้งหมดออกมาที่ด้านหลังของโรงพยาบาลโดยทิวานั่งอยู่บนรถเข็น
       “แบบนี้สิถึงจะต่อสู้สะดวกหน่อย” พันเทพบอก
       “ชั้นไม่ได้อยากสู้กับแก ชั้นแค่อยากพาพ่อกลับบ้าน” ไม้บอก
       “ถ้าเธอไม่อยากสู้ เรื่องก็ง่ายนิดเดียว ส่งไม้ตะพดของเธอมาให้ชั้น”
       “ไม้ตะพด ไอ้ไม้มีไม้ตะพดอีกอันไม่ใช่ของลูกผู้ชายนั่นเหรอ” ทิวาพึมพำออกมา
       “ชั้นเกลียดแกจริงๆพันเทพ แกเที่ยวหาเรื่องชั้นกับพ่อไม่เว้นวัน กับอีแค่ไม้ตะพดอันเดียว”
       “เกลียดเหรอ...เธอเกลียดชั้นได้ลงคอเลยเหรอ” พันเทพหันหาเมฆ “แกดูสิ ไม้เกลียดชั้น แกไม่คิดจะห้ามความรู้สึกนั้นหน่อยเหรอ”
       เมฆอ้ำอึ้ง ไม่พูด ท่าทางของเมฆกับคำพูดของพันเทพทำให้ไม้สับสน
       “อย่ามาปั่นหัวชั้นหน่อยเลย อยากจะฆ่าชั้นก็เข้ามา”
       พันเทพเดินเข้าไปมองหน้าไม้ใกล้ๆ
       “เธอไม่ได้เอาไม้ตะพดมาเหรอ”
       “ชั้นจะสู้กับแกด้วยมือเปล่านี่แหละ”
       ไม้เริ่มเป็นฝ่ายบุกพันเทพก่อนมีเมฆเข้ามาช่วยสู้ด้วย ทิวาโดนลูกหลงไม้ตะพดไปฟาดรถเข็นกระเด็นกลิ้ง เมฆเป็นห่วงถลาไปดูทิวา
       “แก แกไม่ได้ขาเป๋ นี่มันอะไรกันเนี่ย”
       ทิวาถามอย่างแปลกใจ ส่วนไม้เมื่อไม่มีเมฆทำให้ไม้เสียงจังหวะในการต่อสู้กระเด็นล้มไปเหมือนกัน พันเทพเอาไม้ตะพดจ่อไม้
       “แกก็ฆ่าชั้นเลยสิ แต่คราวนี้เอาให้ตายนะ ไม่งั้นชั้นก็จะเอาแกตายเหมือนกัน” ไม้บอก
       “หึหึ ชั้นอยากจะตายด้วยฝีมือเธอจริงๆ”
       เมฆจู่โจมพันเทพด้วยความเร็ว ซัดพันเทพเสียจังหวะได้ ไม้ใช้ความเร็วกระแทกร่มของพันเทพย้อนเข้าพันเทพเอง พันเทพเสียการทรงตัวไม้แย่งร่มจากพันเทพมาได้
       “พวกแกมันหมาหมู่”
       “ทีแกล่ะ มีไม้ตะพดสู้กับคนมือเปล่า ทีนี้ล่ะอยากจะร้องขอชีวิตยังไงก็เชิญ”
       “ไม้อย่าทำแบบนั้นเด็ดขาดนะ” เมฆบอก
       “พ่อไม่ต้องมาห้าม คนเลวอย่างมัน ยังไงก็เลวอยู่วันยังค่ำ สู้ให้มันตายไปซะตั้งแต่ตอนนี้ ชุมชนเราจะมีความสุขขึ้นอีกเยอะ”
       พันเทพหันไปหาทิวา
       “ทิวา ช่วยด้วย” ทิวานิ่งเฉยไม่ช่วยพันเทพ “ไอ้ทิวา แกนี่มันเลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ” พันเทพหันไปหาไม้ “เธอฆ่าชั้นไม่ได้หรอกไม้ เพราะเธอจะเสียใจไปตลอดชีวิต”
       “ทำไม ทำไมชั้นจะต้องเสียใจที่ฆ่าคนเลวๆ อย่างแกด้วย”
       “ก็เพราะชั้น...”
       “พันเทพ อย่าพูดนะ” เมฆร้องห้าม แต่พันเทพไม่สนคำพูดเมฆ
       “ก็เพราะชั้นคือ...พ่อของเธอยังไงล่ะ”
       “โกหก แกอย่ามาโกหกเพื่อเอาตัวรอดหน่อยเลย”
       “โกหกหรือไม่ เธอก็ถามไอ้เมฆ คนที่เธอเรียกมันว่าพ่อสิ”
       เมฆนิ่ง อึกอัก
       “ไม่จริงใช่มั้ยพ่อ พ่อบอกชั้นมาว่าไอ้พันเทพมันแค่โกหก”
       เมฆลำบากใจที่จะพูด ได้แต่พยักหน้า
       “จริง”
       ไม้สับสนมากมือไม้อ่อนไปหมด ทำอะไรไม่ถูก
       “ชั้นสลับตัวเธอกับลูกของไอ้เมฆ เพื่อให้เธอได้สืบทอดไม้ตะพดวิญญาณจากไอ้เมฆ เพื่อมาเป็นของชั้นยังไงล่ะทีนี้เข้าใจรึยังล่ะเด็กโง่”
       ไม้มืออ่อนไม้ตะพดหลุดจากมือ เขาไม่อยากสู้อะไรกับใครอีกต่อไปแล้ว
       “หมายความว่าไง” ทิวาถามขึ้นมา พันเทพลนลานเก็บไม้ตะพด
       “ก็หมายความว่าแกไม่ใช่ลูกของชั้นไง แกน่ะเป็นลูกของไอ้เมฆนี่”
       “ไม่จริง ไม่จริง เป็นไปไม่ได้”
       ทิวาวิ่งเตลิดออกไป ไม้ทรุดอยู่ตรงนั้น ฝนค่อยๆ ตกลงมาแทนความรู้สึกของไม้
       หลังจากรู้ความจริงไม้ไม่รู้จะไปไหนจึงตากฝนมาหาอบเชยที่บ้าน ท่าทางของไม้เหมือนกับคนไม่มีที่ไป ไม้ตะโกนเรียกอบเชยแข่งกับสายฝน
       “อบเชย อบเชย”
       ขณะนั้นอบเชยนั่งเหม่ออยู่ในบ้าน ยังไม่คลายความเศร้าจากเรื่องที่เธอเห็นไม้กับแพรวา อบเชย ได้ยินเสียงแว่วๆ ว่าใครเรียก เสียงไม้ดังแข่งสายฝนเข้ามาในห้อง อบเชยได้ยินก็ปาดน้ำตาแง้มหน้าต่างออกดูก็เห็นไม้ยืนตากฝนอยู่ข้างนอก อบเชยรีบปิดหน้าต่างทำตัวไม่ถูก อบเชยกลับมานั่งบนเตียงไม่สนใจเสียงไม้ ไม้ก็ยังเรียกเธออยู่อย่างนั้น
       “อบเชย ชั้นขอคุยกับเธอหน่อยได้มั้ย อบเชย”
       อบเชยล้มตัวนอนบนเตียงเอาหมอนปิดหู
       “ชั้นไม่อยากฟัง กลับไปเถอะไม้”
       อบเชยพูดเบาๆ กับตัวเอง
       “อบเชย ถ้าเธอไม่ออกมาชั้นจะนั่งอยู่ตรงนี้นะ รอจนกว่าเธอจะมา”
       “บ้ารึไง ยังไงชั้นก็ไม่ออกไปหรอก”
       “อบเชย”
       ไม้ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า เขาแทบไม่มีเรี่ยวแรงที่จะยืน
       ทางด้านทิวา เขาเดินเปียกฝนกลับมาบ้าน ทิวายังไม่เชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น
       “ไม่จริงหรอก เป็นไปไม่ได้ บ้านนี้เป็นของชั้น ทุกอย่างมันคือของชั้น ชั้นไม่ใช่ลูกไอ้คนขับรถขาเป๋นั่น พ่อชั้นยิ่งใหญ่ชั้นกลายเป็นลูกไอ้กระจอกได้ยังไง ไม่จริง”
       ทิวายังรับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เช่นกัน
       นาฬิกาบอกเวลาตีสองแต่อบเชยยังนอนไม่หลับ ได้แต่กระวนกระวายใจ ขณะที่ไม้ยังนั่งคุกเข่าปล่อยให้สายฝนชะล้างน้ำตาอยู่หน้าบ้านศรนารายณ์ แล้วเขาก็เห็นเท้าของคนนึงก้าวย่ำน้ำแฉะๆ ออกมา ไม้เงยหน้าขึ้นมองอบเชย อบเชยกางร่มมองไม้อย่างไม่เข้าใจนัก ไม้เห็นอบเชยโผเข้ากอดเธอ อบเชยเองก็น้ำตาไหลออกมาเช่นกัน
       อบเชยพาไม้เข้ามาในบ้านแล้วยื่นผ้าขนหนูให้ไม้เช็ด เธอเองก็มีผ้าขนหนูสำหรับเช็ดตัวเองเช่นกัน
       “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอทำแบบนี้” อบเชยถามอย่างแปลกใจ
       “ชั้นสับสนไปหมดแล้ว”
       “เธอก็น่าจะไปหาแพรวาแฟนเธอนะ”
       “อย่าพูดชื่อคนบ้านนั้นให้ชั้นได้ยินตอนนี้จะได้มั้ย”
       “เธอน่ะใจร้ายมากนะไม้ เธอทำกับชั้นแบบนั้น แล้วเธอยังมาให้ชั้นเจอหน้าเธออีก เธอคิดว่าชั้นไม่มีหัวใจรึไง” ไม้เงียบ “ก็ได้ ชั้นไม่พูดอะไรก็ได้ แล้วก็จะไม่ถามด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าเธอจะค้างที่นี่ เธอก็นอนตรงนี้ชั้นไปนอนล่ะ”
       ไม้คว้าอบเชยมากอดอีกครั้ง
       “เธออยู่กับชั้นก่อนได้มั้ย ชั้นไม่อยากผ่านคืนนี้ไปโดยไม่มีเธอ”
       
       อบเชยค่อนข้างสับสนกับอาการของไม้ แต่เธอก็แพ้ใจตัวเองที่พยายามจะทำแข็งแกร่งทุกที
       
        อ่านต่อหน้า 2 เวลา 17.00 น. 

1 | 2 | 3
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 14
ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 13
ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 12
ลูกผู้ชายไม้ตะพด ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 34 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 33 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
2 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014