หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ดอกโศก

ดอกโศก ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
6 เมษายน 2555 17:43 น.
1 | 2 | 3
หน้าถัดไป

ดอกโศก ตอนที่ 2

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น
ดอกโศก ตอนที่ 2

ดอกโศก ตอนที่ 2

ดอกโศก ตอนที่ 2

ดอกโศก ตอนที่ 2

ดอกโศก  ตอนที่ 2
       
       เป็นอันว่าในคืนนั้นดอกโศกต้องมานอนเป็นเพื่อนอุ๊ที่อ้างว่ากลัวผี และเวลานี้ดอกโศกกำลังปูที่นอนหน้าเตียงอุ๊ ซึ่งเป็นเตียงคิงไซส์ ใหญ่บึ้ม
       
       “เสร็จรึยัง” อุ๊ถาม
       “ทำไมเธอไม่ให้ฉันนอนบนเตียงกับเธอ” ดอกโศกถามพาซื่อ
       “อะไรนะ” อุ๊ ชักสีหน้า หงุดหงิดขึ้นมาทันที
       “เตียงใหญ่เบ้อเริ่มเบ้อเทิ่ม ฉันนอนด้วยยังมีที่เหลือ” ดอกโศกว่าต่อ
       “เธอ...จะมานอนบนเตียงกับฉัน” อุ๊ถามขึ้นช้าๆ
       “ใช่สิ ทำไมฉันต้องนอนหน้าเตียงล่ะ”
       “งั้นบอกซิ ทำไมฉันต้องให้เธอมานอนบนเตียง” อุ๊ย้อนถามอีก
       ดอกโศกฟังแล้วมีสีหน้าพิศวง แต่จริงใจไม่แสแสร้ง “เธอชวนฉันมานอนห้องเธอ”
       “ทำไมต้องให้นอนบนเตียง” อุ๊คาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้
       “ก็เธอชวนฉันมานอนกับเธอ” ดอกโศกบอกคำเดิม
       อุ๊เริ่มเสียงดัง แบบทนไม่ไหวแล้ว “แล้วทำไมฉันต้องให้เธอนอนบนเตียงด้วย”
       ดอกโศกไม่ตอบ แต่เปลี่ยนคำถามใหม่ “ทำไมเธอให้ฉันนอนหน้าเตียงล่ะ”
       อุ๊เบื่อหน่ายเหลือเกิน คิดในใจอย่างหงุดหงิด ช่างถามคำถามโง่จริงๆ “เฮ้อ...ขี้เกียจพูดแล้ว”
       ดอกโศกมองอุ๊อย่างแปลกใจ
       “มองอะไร อู๊ย...เบื่อแล้ว เธอไปหยิบขวดครีมบนโต๊ะให้หน่อย” อุ๊เริ่มจิกหัวใช้
       ดอกโศกมองอุ๊อย่างแปลกใจ ทำไมไม่ไปหยิบเอง
       “มองอะไร บอกให้ไปหยิบครีม”
       “ทำไมเธอไม่ไปหยิบเองล่ะ”
       อุ๊เสียงเข้มอีกแล้ว เริ่มจะมีอารมณ์ “ฉันสั่งให้เธอไปหยิบ ก็ไปซิ”
       “ไม่” ดอกโศกยืนกราน
       “เอ๊ะ เธอไปหยิบเดี๋ยวนี้นะ”
       “ไม่ไป”
       “ฉันบอกให้ไป” อุ๊ผลักร่างดอกโศกอย่างแรง
       “ทำไมต้องผลักล่ะ” ดอกโศกถามอย่างจริงใจ
       “ก็เธอกวนโมโหฉัน ไปหยิบครีมมาเดี๋ยวนี้นะ”
       “ไม่ไป ฉันไม่ใช่คนใช้เธอนี่ ไปหยิบเองสิ”
       อุ๊มองจ้องหน้าดอกโศก เครียดจัดที่ถูกขัดใจ แต่ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ฮึดฮัดไปมา
       จังหวะนั้นมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่จะเห็นตระกูลเปิดประตู้เข้ามา
       “คุณพ่อ” อุ๊ลุกพรวด โผเข้าไปในอ้อมแขนพ่อ
       “ทำไมป่านนี้ยังไม่นอน ไปขึ้นเตียง พ่อปิดไฟให้” ตระกูลดุนิดๆ
       “ค่ะ” อุ๊ขึ้นนอนบนเตียงอย่างว่าง่าย
       ตระกูลก้มลงห่มผ้าให้เพ็ญตระการ จูบหน้าผากเบาๆ แล้วปิดไฟหัวเตียง
       ดอกโศกจ้องมองภาพนั้น สายตาหมองลงทันที ตระกูลหันมามองดอกโศก นิ่งสักครู่ ไม่พูดอะไรก่อนจะก้าวออกไป
       ดอกโศกล้มตัวลงนอนพอหลับตา ก็ต้องลืมอย่างเร็ว เสียงอุ๊แหลมขึ้นมา
       “ดอกโศกคิดว่าตัวเองเป็นหลานคุณตาเหมือนกันใช่มั้ย แต่ยายเธอเป็นคนใช้ ฉันเป็นหลานคุณหญิง คุณแม่ชั้นเป็นลูกคุณหญิงย่ะ”
       “แต่ฉันเป็นคนเหมือนเธอ” น้ำเสียงดอกโศกเหมือนจะลังเลไม่ค่อยแน่ใจ
       อุ๊หัวเราะพูดประชดเสียงแหลม “ก็คนน่ะสิถึงได้ไม่เท่ากันไง”
       พูดจบอุ๊ก็เดินไปที่ตะกร้าใส่ลูกหมาตัวเล็กๆ อุ้มขึ้นมาเชยชม เรียกขานอย่างรักใคร่ “ โอ๋ หนูจุ๊บแจงของแม่ “ แล้วพาไปนอนด้วยบนเตียง กอด..ลูบหัวให้นอน
       ดอกโศกจดจ้องสายตามองตามจากไม่เข้าใจเป็นเริ่มคิดอะไรได้
       ดอกโศกนอน ไฟมืดสลัวทั้งห้อง แต่ดอกโศกไม่หลับ ลืมตาโพลง คิดทวนคำพูดเหยียดหยันเมื่อครู่ของ อุ๊ เพ็ญตระการ
       “ก็คนน่ะสิถึงได้ไม่เท่ากันไง”
       ดอกโศกพลิกตัวนอน รู้สึกโตขึ้น เข้าใจอะไรมากขึ้นชั่วข้ามคืน จู่ๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินที่ปลายหางตา ดอกโศกยกมือปาดแรงๆ
       
       เช้าตรู่วันต่อมาดอกโศก ยืนอยู่ปลายเตียง มองจ้องอุ๊ เห็นอุ๊ยังหลับสนิท นอนเปะปะ น้องหมาจุ๊บแจงยังอยู่ในอ้อมกอด
       สีหน้าดอกโศกตรึกตรอง หน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ สักครู่จึงหันหลังกลับ ก้าวเดินถึงประตูแล้ว เสียงอุ๊เรียกไว้
       “เดี๋ยว”
       ดอกโศกหันกลับไป
       อุ๊นั่งอยู่บนเตียง กอดจุ๊บแจงไว้ในอ้อมกอด ดอกโศกถามด้วยสายตา
       “รู้มั้ย...ที่นี่ไม่มีใครเค้าต้อนรับเธอ กลับไปอยู่กับยายซะสิ” อุ๊บอก
       “กลับไป คุณตาก็ไปรับมาอีก” ดอกโศกว่า
       อุ๊ฉุนกึก กระโดดลงจากเตียง “โธ่เอ๊ย คุณตาไม่ทำอะไรขนาดนั้นหรอก ไม่รู้จักคุณตาซะแล้ว หยิ่งจะตาย”
       “ไม่เห็นเกี่ยวเลย” ดอกโศกบอก
       “ทำไมจะไม่เกี่ยว โธ่เอ๊ยโง่จริง”
       “เธอขายหนังสือพิมพ์ที่สี่แยกเป็นมั้ยล่ะ” ดอกโศกย้อนถาม
       “เชอะ..เรื่องอะไรชั้นจะเป็น” เพ็ญตระการน้ำเสียงเชิดหยิ่ง
       ดอกโศกจ้องนิ่ง และยิ้มเยาะลึกๆ ในสีหน้านั้น “โธ่เอ๊ย...โง่จริง” แล้วหันหลังกลับเดินออกไปจากห้องทันที
       เสียงอุ๊กรี๊ดอยู่ข้างหลัง ปาหมอนถูกหัวดอกโศกเต็มแรง
       ดอกโศกหยิบหมอนแล้วปาคืนสุดแรงเกิดใส่อุ๊ ถูกอุ๊จังๆ อุ๊กรี๊ดอีกเผ่นลงจากเตียง พุ่งใส่ ดอกโศกออกไปก่อนแล้วปิดประตูใส่หน้าอุ๊พอดิบพอดี
       
       ครู่ต่อมาอุ๊ ก็มายืนเคาะประตูห้องสุดสวยน้าสาว เสียงเคาะค่อนข้างแรง
       “ใคร?” สุดสวยถามเสียงแหลม “ใครมาเคาะประตูเสียงดัง”
       ไม่นานหลังจากนั้น สุดสวยนั่งฟังอุ๊พูด
       “มันก๊วน...กวนค่ะ น้าสวย อุ๊สงสารอุตส่าห์ชวนมานอนด้วย แต่มันมาพูดไม่ดีกะอุ๊ค่ะ”
       “เหรอ..มันพูดว่าไง” สุดสวยมีท่าทีกระตือรือร้น
       “อย่ารู้เลยค่ะน้าสวย แต่มันน่ะพูดไม่ดีถึงน้าสวยด้วยค่ะ” อุ๊ เพ็ญตระการ พูดเรื่องเท็จ
       “อะไรนะ พูดอะไรพาดพึงถึงน้า น้าเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ” ได้ผลชะงัด สุดสวยของขึ้นทันที
       “มันว่าน้าสวยน่ะเป็นลูกอิจฉาค่ะ”
       “บ้าแล้ว อิจฉาใคร มันพูดรึเปล่าอุ๊”
       “อิจฉาแม่มันค่ะ มันว่าพอแม่มันเกิด คุณยายก็รีบท้องน้าสวยเลยค่ะ น้าสวยเลยเป็นลูกอิจฉาค่ะ”
       “ทุเรศ มันต้องตาย อีเด็กบ้า”
       สุดสวยพุ่งตัวออกไปจากห้องทันที
       
       เวลาต่อมาเพ็ญพักตร์กับอุ๊ ซึ่งอยู่ชุดนักเรียนคุยกันขณะเดินลงบันไดมาชั้นล่าง
       “ใช่มั้ยคะคุณแม่...คุณแม่เคยเล่าให้อุ๊ฟังนี่คะเรื่องน้าสวยเป็นลูกอิจฉา”
       อุ๊พูดกระซิบ สองคนแม่ลูกลงบันได
       “แม่ว่าอุ๊อย่าไปเกี่ยวข้องกับน้าสวยดีกว่า” เพ็ญพักตร์ปรามลูกสาว
       “ไม่..อุ๊จะให้น้าสวยเอามันให้ตาย..ทำไมล่ะคะคุณแม่ทำไมไม่ได้”
       “นี่อุ๊ ไม่รู้หรือว่าน้าสวยน่ะเขาเหมือนคนธรรมดาอย่างเราที่ไหนเค้าน่ะ” เพ็ญพักตร์ลดเสียงพูดเบาลง“เหมือนโรคจิตนิดๆ เห็นมั้ย”
       ลึกลงไปในสีหน้าของเพ็ญตระการ ขณะเขม้นมองไปทางห้องของดอกโศก รู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น
       
       ดอกโศกแต่งตัวนักเรียนเรียบร้อยแล้ว เดินออกจากห้อง ฉับพลัน ก็มีมือแข็งแรงคู่หนึ่งก็จิกหัวเต็มแรง ดอกโศกตกใจตาเหลือก ตัวปลิวตามไป ถูกเหวี่ยงไปฟุบกับพื้น
       เห็นสุดสวยยืนมองจ้องดอกโศก สายตาวาวอย่างเอาเรื่อง
       ดอกโศกพลิกหน้าขึ้นมองสุดสวยอย่างงุนงงมาก
       สุดสวยชี้หน้า “อย่านะแก”
       “อย่า...อะไร” ดอกโศกถามน้ำเสียงแผ่วเบา เจ็บไปทั้งตัว จนน้ำตาซึม
       สุดสวย เดินมาแล้วจิ้มนิ้วบนหน้าผากอย่างแรงจนหน้าหงาย
       “อย่ากำเริบอีลูกคนใช้..แกลูกหลานคนใช้..คนใช้..คนใช้” สุดสวยจิ้มหน้าดอกโศกติดกันหลายๆ ที “ยายแกเป็นคนใช้รู้ไว้ด้วย แกต้องอยู่อย่างคนใช้รู้ไว้ด้วย...เข้าใจมั้ย” พูดจบก็เดินพรวดหายไปจากตรงนั้น
       ดอกโศกงงมาก ลูบหน้าผากรู้สึกเจ็บ มองดูขาทำท่าเจ็บ เด็กหญิงตัวน้อยค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น
       
       เมื่อมาถึงโรงเรียน และห้องเรียนเวลานี้ดอกโศกยังเก็บเอาเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาครุ่นคิด ตรึกตรอง งงๆ ไม่เข้าใจ ในขณะที่เพื่อนๆ เล่นกันสนุก ปาก้อนกระดาษใส่กัน บางคู่คุยกัน บางคนพูดตลกขำๆ แล้วหัวเราะกัน
       “ครูมาแล้ว” เพื่อนคนหนึ่งตะโกนบอก
       พรึ่บเดียว ทั้งห้องก็อยู่ในความเรียบร้อย
       “วิชาหน้าที่พลเมืองและศีลธรรม...เปิดหนังสือ” เสียงครูสั่ง
       สีหน้าดอกโศก ยังคงครุ่นคิด แม้จะก้มหน้าดูหนังสือ
       “พลเมืองของทุกประเทศมีหน้าที่ ที่สำคัญที่สุดต้องเป็นพลเมืองดีปฏิบัติตาม กฎหมายไม่ละเมิด ต้องทำงาน ต้องเสียภาษีให้รัฐ รัฐจะได้เอาไปทะนุบำรุงประเทศ” เสียงครูอ่านข้อความในบทเรียน
       ดอกโศกยังคงคิดถึงสุดสวยเมื่อเช้า มือลูบคลำหน้าผากอย่างลืมตัว
       “คุณครูครับ” เด็กคนหนึ่งพูดเสียงดังฟังชัด
       ดอกโศกสะดุ้ง หันไปมอง
       “พลเมืองมีหน้าที่กับรัฐ แล้วรัฐมีหน้าที่อะไรกับพลเมืองมั้ยครับ”
       
       มดเพื่อนนักเรียนเห็นอาการดอกโศกจึงถามขึ้น “ดอกโศก เป็นอะไรหรือเปล่า”
       “เปล่า...ทำไมเหรอมด”
       “เหมือนคนร้องไห้” มดตั้งข้อสังเกต จากที่เห็น
       “ร้องไห้อะไร มีน้ำตาที่ไหนล่ะ” ดอกโศกปฏิเสธตาใส
       “ร้องอยู่ข้างใน” มดบอกอย่างจริงใจ
       
       หลังเลิกเรียนวันนั้น ดอกโศกแอบอยู่ คอยยาย ไม่นานนักสมใจเดินมา หาบเปล่าขายของหมดแล้ว มองเห็นดอกโศกรีๆ รอๆ อยู่เบื้องหน้า ตรงประตูบ้าน
       “โศกเอ๊ย” สมใจดีใจหนักหนา
       ดอกโศกโถมตัวเข้าไปหาสมใจ กอดยายพัลวัน ยายหลานหัวเราะด้วยน้ำตาไหลด้วย “ยายจ๋า..คิดถึงยาย”
       “ยายก็คิดถึงเอ็ง เป็นไงอยู่สบายมั้ยลูก”
       ดอกโศกไม่ตอบ ถอนหายใจแรงๆ “อยากกลับมาอยู่กับยาย”
       สมใจมองจ้องหน้าหลาน “มีอะไรรึไอ้โศก เค้าทำอะไรเอ็ง”
       “เปล่าหรอกจ้ะ...ให้หนูกลับมานะยาย มาช่วยยายทำขนม”
       ระหว่างนั้นเสียงอันคุ้นหูของสมหวังก็ดังขึ้น
       “นังโศก” เสียงดังมาก
       สองคนยายหลานสะดุ้ง หันไป
       “ถ้ามึงหนีกลับมา เขาจะมาเอาถึงตาย เพราะเขาให้เงินมาแล้วรู้ไว้ด้วย อยากให้ยายมึงตายรึ...”
       
       บริเวณทางเดินออกจากบ้านเวลาต่อมา สมใจกอดดอกโศก ใบหน้าเศร้าทั้งคู่ สมใจพูดได้คำเดียว “อดทนนะลูก..อดทน” ดอกโศกไหว้ยาย เดินก้มหน้าก้มตาออกไป
       
       ทางกลับบ้านต้องผ่านซอยที่ขายหนังสือพิมพ์ ดอกโศกแวะไปหาป้อมเล่าเรื่องให้ฟัง เวลานี้ป้อมมองจ้องดอกโศก
       เห็นดอกโศกนั่งหน้าโศกเศร้าอยู่ น้ำตาคลอๆ ก้มหน้าหมดอาลัยตายอยาก
       “หนีสิโศก”
       ดอกโศกเงยหน้ามองป้อม “หนีไปไหน”
       ป้อมนิ่งงัน
       ดอกโศกหัวเราะฝืนๆ ยิ้มทั้งน้ำตา “ไปนะ” แล้วลุกขึ้น
       “ฮื่อ” ป้อมรับรู้ ดอกโศกก้มลงมองมือของเพื่อนซี้ มือป้อม เล็บดำปี๋ มือมีคราบฝุ่นละออง บีบมือดอกโศกอย่างปลอบโยน
       ดอกโศกมองนิ่ง น้ำตาหยดเผาะลงบนมือป้อม พยายามข่มอารมณ์ ป้ายน้ำตาแรงๆ แล้วออกเดิน
       ป้อมเดินตาม “ทำไมต้องกลัวเค้าด้วยล่ะโศก”
       “เค้าน่ากลัว..บ้านนั้นมีคนน่ากลัวตั้งหลายคน” ดอกโศกว่า
       “จริงเหรอ..เฮ้อ...ทำไมต้องอยู่ด้วยล่ะ กลับมาอยู่กับยายสิ” ป้อมออกความเห็นประสาเด็ก
       
       ดอกโศกเดินเข้าบ้านทางประตูเล็ก ก้มหน้าก้มตาเดิน เป็นเวลาเดียวกับที่รถอัศนัยขับตามหลังมา ก่อนจะจอดนิ่ง
       ดอกโศกไม่อยากดู เดินห่างออกมา
       เสียงอัศนัยเรียกขึ้นมา “ดอกโศก”
       ดอกโศกหันขวับมามอง...คิดนิดหน่อยแล้วจำได้ ไหว้อย่างนอบน้อม
       “หนูอยู่ที่นี่หรือ” อัศนัยถามขณะที่ก้าวลงรถมา
       ดอกโศกพยักหน้า
       “วันก่อนเห็นนั่งรถมายังแปลกใจ อ้าว...แล้วทำไมต้องไปขายหนังสือพิมพ์”
       ดอกโศกส่ายหน้าไม่อยากตอบ ออกเดิน
       “เดี๋ยวสิ ดอกโศก” อัศนัยเรียกอีก
       ดอกโศกหันไปมองหน้านิ่งๆ
       “เพิ่งมาอยู่หรืออยู่นานแล้ว”
       ดอกโศกสั่นหน้าอีก แล้วออกวิ่งไป
       “เดี๋ยว” อัศนัยวิ่งตาม “ดอกโศก....พูดกันก่อน” ชายหนุ่มตามมาจนทัน และจับตัวไว้
       ดอกโศกเบี่ยงตัวออก “ไม่ค่ะ จะรีบไป”
       “อยู่บ้านนี้ อยู่แบบไหน”
       “แบบลูกคนใช้” ดอกโศกสะบัดเต็มแรง แล้ววิ่งหนีไปอย่างเร็ว
       อัศนัยขยับตัวจะตาม แต่ก็หยุด มองไปสีหน้ายังคงพิศวง
       
       เวลาต่อมาอัศนัยกับตระกูลนั่งคุยกันเรื่องธุรกิจ ภายในห้องรับแขกใหญ่ เพ็ญพักตร์ เดินออกมารับอุ๊ที่กลับจากโรงเรียน
       “ทำไมกลับช้า สมไปรับช้าเหรอลูก”
       “ทำการบ้านอยู่ค่ะ ใครคะ คุณแม่” อุ๊ถาม
       “เขาชื่อคุณอัศนัย เขาเป็นหุ้นส่วนของคุณพ่อ ไปรู้จักเขาหน่อย”
       “ไม่ค่ะ....อุ๊จะรีบไปทำการบ้าน” เพ็ญตระการรีบไป
       
       ดอกโศกกำลังจะเดินเข้าห้อง อุ๊เข้ามาจับแขนเสื้อ จะดึงไป
       “ไปห้องฉันก่อน”
       “ไม่ไป” ดอกโศกบอก
       “ต้องไป” อุ๊คาดคั้น
       “ไม่”
       “เอ๊ะ ชั้นบอกให้ไป” อุ๊ เริ่มเดือด
       “ชั้นไม่ไป”
       “ทำไม”
       “ไม่อยากไป”
       “ไม่อยากก็ต้องไป”
       อุ๊ตีไปตามตัว ดอกโศก ฟาดอุ๊กลับไปมั่ง สุดสวยเข้ามาตอนไหนไม่รู้ ดึงเสื้อดอกโศกจากด้านหลังจนตัวลอย ก่อนจะเหวี่ยงไปฟุบ
       “อวดเก่งรึแก”
       ดอกโศกลุกมาอย่างรวดเร็ว “คุณน้า ถ้าทำหนูอีกหนูจะฟ้องคุณตา”
       “ฮ่ะ...ฮ่ะ ฟ้องเหรอ” สุดสวยเดินเข้ามากระชากตัวขึ้นอีกจนหน้าทั้งคู่เผชิญหน้ากัน “เอาเลย ไปฟ้องเลย”สุดสวยเขย่าแรงๆ นัยน์ตาโหดเหี้ยม “อยากฟ้องนักใช่มั้ย ฮะ...ชั้นจะได้ตีแกให้ปางตายเลย แกจะได้มีเรื่องฟ้องหลายเรื่องหน่อย” เหลียวหาอะไรเพื่อมาตี
       อุ๊ เห็นรีบเปิดกระเป๋านักเรียนหยิบไม้บรรทัดส่งให้อย่างรวดเร็ว
       สุดสวยหยิบมาได้ก็ กระหน่ำตีไม่ยั้งมือ ตีซ้าย ตีขวาๆๆๆ ดอกโศกพยายามอึด..ฮึด นัยน์ตาแห้งผาก กัดฟันแน่นไม่ยอมร้อง แต่พอถูกตีมากเข้าเจ็บกินจะทน...สุดท้ายระเบิดน้ำตาออกมาอย่างแรง ร้องไห้เจ็บปวด เสียงนั้นก้องสะท้านใจ
       
       ไม่นานหลังจากนั้นดอกโศกยังร้องไห้ นั่งอยู่ตรงหน้านายพลสุดเขต ได้บอกเล่าเรื่องราวไปจนหมดแล้ว คุณตานิ่งอยู่อึดใจ เพราะรู้นิสัยลูกสาวดี ดอกโศกมองอย่างฉงน
       “ต่อไประวังตัวแล้วกัน” คุณตาบอก
       ดอกโศกจ้องคุณตาอย่างงงงวย
       “เห็นเขาก็หลบๆ อย่าให้เขาเห็นหน้า”
       “แต่ว่า..คุณน้าทำไมต้องตี หนูยังไม่ทำอะไรผิด” ดอกโศกไม่อาจไม่ถาม
       “ไปได้แล้ว”
       ดอกโศกยังคงจ้องหน้าคุณตาอยู่อย่างนั้น
       “บอกให้ไปไงเล่า ยังจะมาจ้อง” สุดเขตบอกเสียงเข้ม ดังขึ้น
       ขณะดอกโศกเดินออก สุดสวยสวนเข้ามาพอดี ดอกโศกมองอย่างแค้นเคืองใจ
       “มองอะไร ฮะ อยากเจ็บตัวอีกรึไง” สุดสวยโมโหฟาดเข้าไปอีกโครม
       “คุณตา” ดอกโศกบอกเสียงดัง “ตีหนูอีกแล้ว”
       “รีบออกไปสิ รออะไรละ” นายพลสุดเขตตวาดแรง
       ดอกโศกก้าวพรวดออกไป
       “สุดสวยมานั่งนี่ลูก” สุดเขตพาลูกสาวคนเล็กเดินหันหลังให้ดอกโศก
       ดอกโศกเอี้ยวตัวหันมามอง รู้สึกแปลกใจมาก
       
       ทั้งแค้นใจ และไม่เข้าใจ ดอกโศกจึงร้องไห้ออกมา ขณะซุกตัวอยู่ในพุ่มไม้ที่บริเวณหน้าบ้าน
       อัศนัย ถือกุญแจรถกำลังจะกลับ เดินลงจากตึก เห็นดอกโศก จึงขยับเดินเข้าไปหา
       “ดอกโศก”
       ดอกโศกหันมา น้ำตาเปรอะเต็มสองแก้ม นัยน์ตาช้ำ อัศนัยเดินเข้าไป ดอกโศกลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปอัศนัยมองตามเด็กหญิงด้วยสายตาพิศวงสงสัย
       
       เย็นวันนั้นพอกลับมาถึงบ้าน อัศนัยก็วาดรูปดอกโศกที่เห็นเมื่อบ่ายที่บ้านรัตนชาติพัลลภทันที
       ชายหนุ่มวาดหยดน้ำตาเห็นเป็นเม็ด สีหน้าดอกโศกเศร้าสร้อยยิ่งนัก ดูแล้วน่าสงสาร อัศนัยเพ่งมองใบหน้านั้นหัวใจชายหนุ่มอ่อนไหว รู้สึกผูกพันอย่างประหลาด
       
       เวลาเดียวกัน ดอกโศกนั่งเศร้าอยู่บนเตียง ขณะที่เฉลยเอาเสื้อผ้ามาใส่ตู้ พอปิดประตูก็เหลียวมาดูดอกโศก
       “เฉลย...” ดอกโศกเรียกขึ้น
       เฉลยไม่ขานตอบ แต่ทำสีหน้าเป็นคำถาม
       ดอกโศกถามต่อ “คุณน้าสุดสวยเขา.....เขาเป็นอะไร”
       เฉลยมองเฉยๆ ไม่ตอบ
       “เขาชอบตีคนเหรอ” ดอกโศกถามต่อ
       “คุณไปทำอะไรล่ะ คุณอภิรมย์ คนดีๆ คุณสุดสวยเธอจะตีทำไม ไม่ต้องโทษเธอหรอก โทษตัวเองนั่นแหละ”
       “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เขาตี...” ดอกโศกพยายามบอก
       เฉลยสวนขึ้นทันที “ไม่ได้ทำ...คุณไม่ทำใครเขาจะตีคุณมาอยู่ใหม่ๆ ทำตัวอย่างนี้ถูกตีก็ดีแล้ว...เจ็บตัวเสียมั่ง”
       
       พูดจบเฉลยเดินเชิดออกไปทันที ดอกโศกมองตามอย่างโกรธๆ
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ดอกโศก ตอนที่ 21 อวสาน (ต่อ)
ดอกโศก ตอนที่ 20
ดอกโศก ตอนที่ 19
ดอกโศก ตอนที่ 18
ดอกโศก ตอนที่ 17
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 4 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014