หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ดอกโศก

ดอกโศก ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
19 เมษายน 2555 05:53 น.
1 | 2 | 3
หน้าถัดไป

ดอกโศก ตอนที่ 9

คลิกที่ภาพเพื่อดูขนาดใหญ่ขึ้น
ดอกโศก ตอนที่ 9

ดอกโศก ตอนที่ 9

ดอกโศก ตอนที่ 9

ดอกโศก ตอนที่ 9

ดอกโศก ตอนที่ 9
       
       อัศนัยขับรถมาจอดรถที่หน้าโรงเรียน แล้วโน้มตัวไปแกะที่รัดเข็มขัดนิรภัยให้ดอกโศก จังหวะนั้นดอกโศกจ้องมองอัศนัยด้วยสายตาลึกซึ้งยิ่ง ดอกโศกไหว้ขอบคุณแล้วรีบเปลี่ยนสายตา
       
       “อย่าลืมพรุ่งนี้” อัศนัยย้ำ
       “จะมาถึงหรือคะ”
       อัศนัยมองด้วยสายตาอ่อนโยน ดอกโศกมองสบตา
       สองคนต่างนิ่งงันกันไปสักครู่ อัศนัยกลบเกลื่อนด้วยการพูดเสียงดังขึ้น
       อัศนัยตบหัว “ตั้งใจเรียน เรียนเก่งดีกว่าเรียนไม่เก่งนะ”
       ดอกโศกยิ้มจนตาหยี “ความรู้ใหม่”
       อัศนัยหัวเราะ เอื้อมมือมาเปิดประตูให้
       จังหวะนั้นดอกโศก จ้องมองอีก ใบหน้าอัศนัยใกล้เหลือเกิน อยู่แค่เอื้อมตรงนี้เอง
       ประตูเปิดออก ดอกโศกลงมา แล้วชะงัก เห็นเพ็ฯตระการยืนอยู่ไกลๆ มองจ้องมา
       รถอัศนัยแล่นออกไป ดอกโศกเดินช้าๆ ไปหาอุ๊ อัศนัยไม่เห็น
       “ไหนบอกว่าไม่ได้นัดกัน” อุ๊ถามเสียงเข้ม แต่เบา
       “ฉันพูดจริง”
       “ไม่จริง” อุ๊ตวาดเสียงหายไปในคอ “คนอย่างเธอมันน้ำนิ่งไหลลึก ทำเป็นสงบเสงี่ยมที่แท้เจ้าเล่ห์...เจ้ามารยา เหมือนยายเธอที่เจ้ามารยายั่วยวนคุณตาฉัน”
       ดอกโศกตะลึง ฟังอย่างสงบ
       “ฉันเกลียดเธอ เธอตัวมารเหมือนที่ยายเธอน่ะเป็นตัวมารของคุณยายฉันต่อไปนี้อย่าหวังจะอยู่สุขสบาย ฉันจะทำทุกอย่างให้เธออยู่แบบไม่มีความสุข ให้ทุกข์ทรมานที่สุดจนเธอทนไม่ได้เลย...คอยดู”
       อุ๊ประกาศสงครามชัด ดอกโศกจ้องมองอุ๊ สายตาเข้มขึ้นแต่ไม่โต้ตอบอะไร
       “อย่าหวังจะมีความสุขทนได้ทนไป”
       
       เย็นวันนั้นดอกโศก ขึ้นไปทำความสะอาดห้องนอนเพ็ญตระการ จะอดทนอย่างที่สุด วันสุดท้ายแล้ว ดอกโศกนึกในใจ
       ดอกโศกทำความสะอาดไปเรื่อย แต่อุ๊กำลังอาละวาดให้ห้องสกปรก เหวี่ยงโน่นนี่นั่น เทน้ำ เทน้ำหวานลงพื้น สีหน้ายิ้มหยันด้วยความสะใจ
       ดอกโศก ยืนมองแบบอ่อนใจ แต่ก็ทำต่อไปเรื่อยๆ จังหวะหนึ่ง อุ๊ขยับผ้าคลุมเตียง แยกออกมากอง เหวี่ยงหมอนไปอีกทางหนึ่ง
       “ฉันทำแล้ว” ดอกโศกบอก
       “ทำแล้วเหรอ ทำไมมันยังยุ่งอยู่ล่ะ...เธอทำยังไง”
       “ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันทำใหม่”
       “เธอจะไม่ทำใหม่ได้ไง...” อุ๊โยนของไปพูดไป “ฮะ จะไม่ทำได้ไง” โยนอีกชิ้น “เธอก็ต้องทำ เฮอะ...ต้องทำสิ”
       ระหว่างนั้นเฉลยโผล่เข้ามา ของบางอย่างโดนตัวเข้าจังๆ
       “คุณอุ๊...อะไรคะนี่”
       “ไปให้พ้น...” อุ๊ตวาด ปาอะไรไปอีกอย่างใส่ “ไป๊”
       “คุณอุ๊ทำอะไรเนี่ย คุณอภิรมย์เขาทำเสร็จหมดแล้ว เหลยเห็น” เฉลยว่า
       “งั้นเหรอ...เห็นเหรอ....ก็ฉันทำให้เห็นจะไม่เห็นได้ไง”
       อุ๊อาละวาดสุดขีด ดอกโศกยืนมองนิ่งๆ
       “พอเถอะคุณอุ๊” เฉลยบอก
       “ไป” อุ๊ชี้มือไปทางประตู “แกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้”
       ดอกโศกมองเฉลยเป็นเชิงบอกให้ไป เฉลยออกไป
       “เธอออกไปด้วยอุ๊” ดอกโศกบอก
       “ทำไมนี่มันห้องฉัน”
       “ฉันจะทำได้ยังไงถ้าเธอยังอยู่”
       “เธอต้องทำตอนที่ฉันยังอยู่”
       ดอกโศกมองจ้องเพ็ญตระการนิ่งๆ
       “ทำไป....ทำ.....เข้าใจมั้ย ทำ” อุ๊เดินเข้ามาผลักตัว
       ดอกโศกยืนหน้าอดกลั้นอยู่สักครู่ แล้วตั้งตนทำงานต่อ อุ๊ยังอาละวาดโยนโน่นนี่
       “พอเถอะอุ๊ อย่างนี้ทั้งคืนก็ไม่เสร็จ” ดอกโศกว่า
       “ไม่ต้องเสร็จ...ทำไปจนกว่าแกจะตาย” อุ๊พูดเน้นเสียงตรงคำว่าแก...เปลี่ยนสรรพนามเรียกดอกโศกอย่างเหยียดหยามด้วยประโยคนี้
       ดอกโศกอึ้ง หยุดกึก สองคนจ้องหน้ากัน
       สีหน้าดอกโศกหมองลง..หมองลง แล้วจึงหันหลังให้อุ๊ รู้สึกเศร้ามากจนน้ำตาคลอ อุ๊มองไม่ละสายตาทั้งเกลียดและทั้งไม่สบายใจ
       
       ระหว่างนั้นเฉลยเดินเข้ามาพอดี “คุณอุ๊ ท่านให้หา”
       อุ๊ นิ่งงันไปอึดใจหนึ่ง แล้วปรี๊ดแตกทันทีปราดเข้าหาเฉลย
       “แกไปฟ้องคุณตาใช่มั้ย เหลย นี่แน่ะ” โผเข้ามาผลักตัวเฉลยไปมา “แกคนปากบอนแกคิดว่าคุณตาจะว่าชั้นเหรอ ฮะ...จะบอกให้ไม่มีวัน คอยไปเถอะ...ใช่มั้ยแกฟ้องใช่มั้ย”
       “ใช่ค่ะ” เฉลยบอก
       อุ๊ เงื้อมือสุดมือกำลังจะฟาดลงมา ดอกโศกจับมือทันที อุ๊ หันไปแล้วสะบัดออกโดยแรง แต่ไม่หลุด ดอกโศกยังจับอย่างแน่นเหนียว
       “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” อุ๊ตวาด
       “ถึงเขาจะเป็นคนใช้แต่เขาเป็นผู้ใหญ่”
       “ปล่อย...ปล้อย...ปล่อยเดี๋ยวนี้ แก...” อุ๊อาละวาด ทั้งสะบัดทั้งฟาดฟันอย่างรุนแรง “ปล่อยฉันนะ อย่ามาจับฉัน มือสกปรก ฉันเกลียดแก”
       ดอกโศกปล่อยแบบเหวี่ยงตัวอุ๊ไปด้วย อุ๊ถลาไปนั่งกองกับพื้น
       “คิดให้ดีๆ ว่าทำถูกรึเปล่า” ดอกโศกเดินไปอย่างรวดเร็ว
       อุ๊ เจ็บใจแค้นใจจนน้ำตาคลอ ส่งเสียงสะอื้นออกมาแรงๆ
       เฉลย ยืนมองเฉยๆ สักครู่ อุ๊จะลุก เฉลยเข้ามาช่วย แต่อุ๊ตวาดสุดเสียง
       “อย่ามายุ่งกะชั้น แกอีนกสองหัว”
       เฉลยถอยไป “ท่านรอคุณอยู่” เฉลยเดินหนีไป
       อุ๊ สะอึกสะอื้น ร้องไห้แล้วซมซานออกไป
       
       อุ๊เดินหน้าตั้งมาที่สนามหน้าบ้าน สีหน้าแค้นใจฝังอยู่จนเต็มหัวใจ “แก...” กัดฟันพูดในคอ “อีดอกโศก อีตัวมาร...”
       สุดเขตมองเห็นแต่ไกล สีหน้าเพ่งมองหลาน พินิจ พิจารณา เห็นอาการสีหน้านายพลชราเครียดจัด
       อุ๊มายืนตรงหน้า นัยน์ตาตก กัดฟันแน่น สะอื้นนิดๆ สุดเขตเดินเข้าหากอดไว้เต็มอ้อมแขน
       “คุณตา” อุ๊สะอื้นเต็มแรง
       “พาตาเดินออกกำลังหน่อยนะลูก”
       อุ๊ กอดคุณตาแน่น เดินไปกับคุณตา ท่าทีอุ๊ยังหมองๆ คุณตารู้ใจหลานดี
       สองตาหลานมานั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง สุดเขตโอบไหล่หลานไว้ ตบเบาๆอย่างปลอบโยน
       “คุณตาขา...คุณตาไม่ว่าอุ๊ใช่มั้ยคะ”
       “ถ้าตาไม่รัก ตาจะไม่ว่าอะไรเลย”
       “คุณตา...” อุ๊เสียงแผ่วลงไป “ทำไมคะ”
       “เพระอุ๊ผิด”
       อุ๊นิ่งงันรู้ตัวดี
       “รู้ตัวใช่มั้ยว่าผิด ทุกสิ่งที่อุ๊ทำมันไม่ถูกต้องเลย ตารู้ว่าอุ๊ไม่ชอบเขาแต่ไม่น่าจะทำกับเขาถึงอย่างนั้น”
       “เหลยฟ้องว่าไงมั่งคะ” เพ็ญตระการไม่รู้สำนึก
       “อุ๊” สุดเขตเสียงเข้มขึ้น “เราทำยังไงเขาก็บอกตาอย่างนั้น ก่อนทำทำไมไม่คิด”
       อุ๊กัดฟันแน่น
       “เห็นมั้ยว่าในที่สุดใจเราก็ร้อนเสียเอง ร้อนเพราะเกลียด เพราะโกรธเขา ดับไฟในใจเสียเถอะลูก ตาหวังว่าอุ๊จะไม่ทำผิดอีก” สุดเขตสั่งสอนหลานสาว
       “คุณตาเกลียดอุ๊แล้วใช่มั้ยคะ”
       “ตารักอุ๊ยังก็ยังรักอย่างนั้นไม่เปลี่ยนแปลง รักอุ๊ตั้งแต่วันแรกที่ตาเห็นหนู...อุ๊เพิ่งเกิดได้วันเดียว มองอุ๊คิดในใจว่านี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของตา”
       อุ๊สะอื้นแรงๆ
       
       ห้องคุณตา เป็นทั้งห้องสมุดและห้องทำงาน
       ขึ้นภาพอุ๊ เด็กทารก เด็กโตขึ้นหน่อย จนเป็นสาว อยู่ในอัลบั้ม
       คุณตา มองจ้องหลาน อุ๊มองรูปภาพทุกรูป
       “ดอกโศกเขาก็เลือดเนื้อเชื้อไขของคุณตา”
       สุดเขตตอบเร็วเหมือนเตรียมคำตอบไว้แล้ว “ใช่ แต่ตาไม่มีวันรักดอกโศกเท่าอุ๊”
       “จริงหรือคะ คุณตา”
       “จริง อุ๊เป็นหลานของตาตั้งแต่วันแรกที่หนูเกิดจนถึงวันนี้ ดอกโศกเขาเพิ่งมาเป็นหลานตาตอนเขาโตแล้ว”
       อุ๊ฟังอย่างตั้งใจ แต่สายตาลึกๆ ยังคลางแคลง
       “ความรักต้องใกล้ชิด ความใกล้ชิดต้องการเวลา จำไว้นะลูก”
       
       แต่แล้วเพ็ญพักตร์ กับบอกสิ่งที่ตรงข้ามกับที่สุดเขตพูดเมื่อครู่
       “อุ๊ไม่เชื่อคุณตาหรอก คุณแม่เชื่อมั้ยคะ”
       “ไม่...แม่ไม่มีวันเชื่อ คุณตากำลังหลงมัน แรกๆ ก็สงสาร ต่อมาก็รักมันจริงๆ แม่เชื่อว่าคุณตารักมันมากกว่าอุ๊”
       อุ๊สีหน้าบิดเบี้ยว ใจร้อนรุ่มเพราะความอิจฉาล้นอก “แล้วอุ๊จะทำยังไงล่ะคุณแม่”
       
       “จะทำอะไรกับคุณตาได้ล่ะลูก” เพ็ญพักตร์ทำเป็นพูดเรื่อยๆ เหมือนไม่สนใจ
       “ไม่ได้ค่ะ”
       สีหน้าอุ๊ โกรธ ลึกๆ ในใจคั่งแค้นหนัก
       “คุณแม่เล่าเรื่องยายมันแม่มันให้อุ๊ฟังอีกครั้งสิคะ”
       
       ในห้องเรียนวันต่อมา ทั้งห้องคอยครูที่ยังไม่เข้า มีเล่นกัน คุยกัน หัวเราะต่อกระซิก
       ดอกโศก กำลังดูหนังสือและคุยกับเจนนิเฟอร์ เพ็ญตระการเดินเข้ามา ก๊วนเพื่อนตาม มายืนหน้าห้อง มองจ้องมายังดอกโศก
       เพื่อนคนอื่นไม่เห็น ดอกโศกก็ไม่เห็น
       “ดอกโศก” อุ๊พูดขึ้นเสียงดัง
       เพื่อนๆ หันมามองเป็นตาเดียว เสียงกระซิบถามกันว่าเรียกใคร ดอกโศกจ้องมองหน้าอุ๊
       “เค้าชื่อดอกโศก อภิรมย์ฤดีนั่นคุณตาฉันมาตั้งให้ทีหลัง อ้อ ความจริงก็เป็นคุณตาเค้าด้วย เพราะยายเค้าเป็นเมียน้อยคุณตาฉัน เป็นคนใช้ในบ้าน แล้วเขยิบฐานะเป็นเมียน้อยหรือสมัยนั้นเขาเรียกว่า นางบำเรอ” เพ็ญตระการแฉข้อมูลที่ฟังมาจากแม่เมื่อคืน
       เพื่อนๆ งง
       อุ๊เสียงเหมือนพูดเรื่องธรรมดา “ต่อมายายเค้าก็ทนไม่ได้ เพราะคุณตาแก่แล้วเลยไปมีชู้ออกจากบ้านไปอยู่กับชู้ เอาแม่เค้าไปด้วย ตอนนั้นแม่เค้าอายุ 2 ขวบ”
       “เพ็ญตระการ....พูดทำไมเนี่ย” เจนนิเฟอร์ฉุน
       “หยุด” อุ๊ตวาด “อย่ายุ่ง นี่มันเรื่องพี่น้อง”
       “อ๋อ ยอมรับแล้วเหรอว่าเป็นพี่น้อง” เจนนิเฟอร์เยาะ
       “มันก็ต้องเป็นช่วยไม่ได้ แล้วต่อจากนั้นเธอเล่าต่อได้มั้ยดอกโศกว่าแม่เธอเค้าเหลวแหลกยังไงถึงมีลูกตั้งแต่อายุ 16 หน้าตาเป็นฝรั่งแบบเนี้ย”
       ดอกโศกจ้องมองอุ๊นิ่งๆ แบบกำลังระงับอารมณ์เต็มที่ น้ำตาเริ่มคลอ
       เจนนิเฟอร์ทนไม่ไหว ปราดออกไปหาอุ๊ “ทุเรศ...พูดจาทุเรศ”
       “แล้วเธอจะทำอะไรๆ ที่มันทุเรศกว่าล่ะ จะตบชั้นเหรอ” อุ๊ยั่ว
       “เสียมือ หน้าเธอมันสกปรกกว่ามือชั้น ชั้นจะไปบอกมาแมร์” เจนนิเฟอร์เดินออกไป
       “อย่าให้มันไป” อุ๊กร้าวพูดเสียงประกาศิต
       เพื่อนอุ๊สองคนรวบตัวเจนนิเฟอร์ไว้ทันที เจนนิเฟอร์ดิ้นรน
       “ว่าไง ดอกโศก ชีวิตเธอเนี้ยมันโศกจริงนะ ไม่งั้นยายเธอคงไม่ตั้งชื่อเธอแบบนั้น..ใช่มั้ย บอกความจริงเพื่อนมาเถอะ เราจะได้รู้กันไว้ไม่ต้องสงสัยกันอีกว่า เธอเป็นญาติของชั้นยังไง”
       ดอกโศกน้ำตารินไหลออกมาทันที พูดอะไรไม่ออก
       
       ริมน้ำเย็นวันนั้น ดอกโศกนั่งมองสายน้ำ สีหน้าเศร้าหมอง นัยน์ตาแดง จมูกแดงเพราะร้องไห้อย่างหนัก ระหว่างนั้นเสียงเพ็ญตระการยังดังก้องอยู่ในความคิด ทั้งเรื่องยายมีชู้ และเรื่องแม่ที่ยายเล่า
       “ยายเป็นเมียน้อยคุณตาฉัน...คุณตาแก่เลยไปมีชู้...มีลูกตั้งแต่อายุ 16...ชีวิตเธอมันโศกจริงๆ ถึงมีลูกตั้งแต่อายุ 16”
       เสียงนั้นดังก้องอยู่ในหูซ้อนทาบทับกันซ้ำไปซ้ำมา
       
       นายพลสุดเขตมองออกไปหน้าต่าง เห็นดอกโศกอยู่ในกรอบสายตาคู่นั้น
       “ให้ไปเรียกมามั้ยคะ ท่าน” เฉลยที่อยู่ด้วย ออกความเห็น
       “ไม่ต้อง”
       “คงโดนคุณอุ๊ทำอะไรซักอย่างที่โรงเรียน” เฉลยว่า
       “คงใช่”
       “ท่านไม่ปลอบ...” เฉลยแนะ
       “บอกว่าไม่ต้องไงเหลยเอ๊ย” น้ำเสียงรำคาญ
       “โธ่ ท่าน...” เฉลยครวญ
       “มีเวลาอีกเยอะที่จะปลอบกัน” สีหน้าครุ่นคิด พึมพำเบาๆ “หลานชั้น มันแข็งแรงพอ..ฉันเชื่อ” พึมพำกับตัวเอง “อีนังยายมันแข็งขนาดไหนไม่มีใครรู้เท่าฉัน”
       
       ห้องนอนดอกโศก คืนนั้น
       ดอกโศกร้องไห้ สะอึกสะอื้น ขณะพูดโทรศัพท์กับอัศนัย
       “ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ คุณนัยไม่ต้องห่วง ดอกโศกทนได้..ทนได้จริงๆ ค่ะ เท่านี้ก่อนนะคะ” พูดไปร้องไห้มากขึ้น
       เฉลยยืนมองสีหน้าเรียบๆ
       
       ในห้องรับแขก อัศนัยคุยโทรศัพท์อยู่กับดอกโศก
       “ดอกโศก อย่าเพิ่งวาง บอกคุณนัยมาเดี๋ยวนี้นะว่าร้องไห้ทำไม..ใครทำอะไร เดี๋ยวสิดอกโศก คุณนัยจะไปรับนะ พรุ่งนี้เช้า...” อัศนัยหงุดหงิดทางโน้นวางหูแล้ว “ดอกโศก”
       ปรียากมลทำทีเป็นอ่านหนังสือ แต่ลอบฟังอยู่
       อัศนัยไม่สบายใจเลย เดินมากระแทกตัวนั่ง หน้าขมวดมุ่นอยู่
       ปรียากมลเข้ามาใกล้ๆ กอดเอวจากด้านหลัง แนบหน้ากับแผ่นหลัง..เงียบสักครู่แสดงด้วยกิริยาว่าเป็นห่วง “อัศนัย”
       อัศนัยขยับตัวนิดหนึ่ง หันมา
       “คุณห่วงเด็กคนนี้มากเกินไปแล้วนะ” ปรียากมลเอ่ยขึ้น
       “คุณอยากพูดอะไร ฟังผมนะ ผมเห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่เขายังเด็ก ชีวิตน่าสงสาร...ผมสงสาร”
       “น่าสงสารยังไง”
       สีหน้าอัศนัย เหมือนจะบอก แต่กลับเปลี่ยนใจ
       “เอาเถอะ...คุณอย่ารู้เลย ผมบอกได้แค่ว่าไม่มีใครที่ผมจะห่วงเท่าดอกโศก”
       ปรียากมลหน้าเครียด
       
       ขณะที่สุดเขตอยู่ในห้อง เฉลยเข้ามาบอกเรื่องดอกโศก
       “ท่านคะ...ร้องไห้ใหญ่เลยค่ะ”
       “เออ...แกไปเรียกเขามาหาฉัน”
       เฉลยดีใจหยิบผ้าคลุมส่งให้ บอกว่า “อากาศเย็น” แล้วรีบออกไป สุดเขตคลุมผ้า
       ระหว่างนั้นเสียงสุดสวยเรียกขึ้น “คุณพ่อขา”
       “สุดสวย..ทำไมลูก”
       “ลูกไอมาก...เจ็บคอด้วย คุณพ่อจะไปไหนลูกจะทานยาค่ะ”
       “เดี๋ยวพ่อหยิบให้...มานั่งก่อนนะลูก เอ้า นั่งตรงนี้เอาผ้านี่ห่มไว้ก่อนนะ”
       ดอกโศกเดินมาพอดี มองเข้าไปในห้อง เห็นภาพที่คุณตากำลังส่งยาให้สุดสวยกิน สุดสวยทานยาแล้วอ้าแขนให้คุณตากอด คุณตากอดปลอบประโลม สุดสวยซุกตัวในอ้อมแขนพ่อ หลับตาอย่างสุขใจ
       ดอกโศกจ้องมองภาพแห่งความอบอุ่นนั้น จนรู้สึกสะท้อนใจ จึงค่อยๆ ถดตัวถอยออกมา
       
       เวลาเดียวกันเพ็ญพักตร์ตรวจลายเซรามิกอยู่ในห้อง ในขณะที่ตระกูลเข้ามานวดบ่าให้
       “จะขออะไร”
       ตระกูลชะงักมือ สีหน้าตึง “คุณเพ็ญ”
       เพ็ญพักตร์ ลุกขึ้นยืน หันขวับมา “ฉันรู้สันดานคนอย่างคุณ ไอ้กิริยาอย่างนี้ คือ อยาก...อยากได้อะไรอีกล่ะ...รถคันใหม่รึ”
       “อย่าดูถูกผมมากนักเลย”
       “เพราะฉันไม่เคยดูผิดไง...ใช่มั้ยล่ะ บอกมาสิ”
       ตระกูล นิ่งไปนาน...มีศักดิ์ศรี แต่ครั้นไตร่ตรองแล้วเห็นแก่ได้มากกว่า “คุณเพ็ญ” เสียงเบาลง
       “นั่นไง...” เพ็ญพักตร์หัวเราะเยาะ “ฉันดูถูกมั้ยล่ะ”
       “ถ้าคุณไม่เชื่อความรักของผม...ก็โอเค ไม่ต้องพูดกันก็ได้” ตระกูลทำท่าจะเดินออกไป
       “ให้ใคร..........เท่าไหร่”
       “ผม...เสียม้า...ห้าแสน”
       เพ็ญพักตร์ยิ้มหยัน “ฉันเซ็นเช็คไว้ให้คุณแล้วอยู่ในลิ้นชัก ไปกรอกเงินเอง..เช็คเงินสด ไม่ออกอยากเขียนชื่อคุณจะได้ไม่อายตัวเองว่าฉันซื้อคุณไว้เป็นผัว”
       ตระกูลถอนหายใจ...นิ่งอึ้งไป “ไม่เป็นไร...คุณซื้อจริงๆ แต่เชื่อผมเถอะ...ว่าคุณซื้อได้เพราะว่า ผมรักคุณ” ตระกูลพูดพลางเข้ามากอดรัด
       
       เมื่อสมใจแล้วตระกูลเปิดประตูออกมา เห็นอุ๊ยืนสีหน้าไม่ดีอยู่ตรงหน้า..รู้ว่าลูกได้ยิน
       “คุณพ่อ”
       ตระกูลอึ้ง “ได้ยินเหรอลูก”
       อุ๊พยักหน้า “ค่ะ ...คุณพ่อเป็นจริงมั้ย...เป็นจริงมั้ยคะ”
       “อะไรหรือลูก”
       “ที่คุณแม่พูด..” อุ๊สะอื้นเฮือกแรงๆ ร่างสั่นสะท้าน “คุณพ่อ..ไม่ใช่ใช่มั้ยคะ”
       ตระกูลนิ่งอึ้งพูดไม่ออก
       “คุณพ่อ..” เพ็ญตระการร้องไห้ออกมาเต็มแรง “...คุณพ่อ ทำไม...ทำไมเป็นอย่างนี้ อุ๊ไม่เชื่อ....ไม่เชื่อ”
       ขณะที่อุ๊พูดอยู่ ตระกูลตั้งสติรีบเข้าไปจับไหล่ “ฟังพ่อก่อน...ฟังพ่อ”
       “ไม่...อุ๊ไม่ฟัง”
       ตระกูลกอดลูกสาวเข้ามาเต็มแรง กอดให้รู้สึกตัว กอดให้เงียบ อุ๊สะอื้นจนตัวโยน แล้วค่อยๆ เงียบลง
       เพ็ญพักตร์ยืนฟังอยู่ที่ประตู เสียใจลึกๆ ในหน้า
       “อุ๊จะไปหาคุณตา” เพ็ญตระการเดินไปอย่างเร็ว
       “อุ๊...อย่านะลูก”
       เพ็ญพักตร์เปิดประตูออกมา หน้าเครียดจัด “ฉันนึกอยู่แล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้ซักวัน เพราะคุณ...คุณเป็นพ่อที่ไม่ทำให้ลูกภูมิใจเลย” เพ็ญพักตร์ตามลูกสาวไป
       ตระกูลฮึดฮัดหยิบโทรศัพท์กดโทร. ขณะเดินออกไป
       “พี่เอง...กำลังจะไปหานะ...ทำไมน่ะหรือก็จะเอาเงินไปให้ไง...จะเอารถใหม่ไม่ใช่เหรอ....” น้ำเสียงหงุดหงิดใส่ปลายสาย
       
       ดอกโศกยืนพิงฝาหน้าเศร้าอยู่ที่หน้าห้อง หันไปดูอีกที เห็นคุณตา ประคองสุดสวยที่หลับคอเอียงๆ ลงนอน
       ดอกโศกจ้องมองนิ่งงัน แล้วหันหลังกลับอย่างเร็ว ชนกับอุ๊ จนเซไปทั้งคู่
       “บ้าเหรอ เดินไม่เห็นคนรึไง” อุ๊แว้ดใส่
       “ขอโทษ”
       อุ๊พาลต่อ “ไม่ต้องขอโทษ...ไป๊ ไปให้พ้นหน้า”
       “ไม่ต้องไล่หรอก จะไปเดี๋ยวนี้”
       “ก็ไปสิ...ไปเร็วๆ มายืนขวางชั้นทำไม” ผลักอีก 2-3 ที “ไป๊...ไป...ไป”
       คุณตาเดินออกมา “มีอะไรกันเสียงดัง”
       อุ๊รีบโผเข้าไปหาคุณตา “คุณตา”
       คุณตามองตามดอกโศกที่เดินก้มหน้างุดๆ ไป
       “คุณตา อุ๊มีเรื่องจะเรียนคุณตา” อุ๊ส่งเสียงสะอื้นขึ้นมาอีก
       ระหว่างนั้นเพ็ญพักตร์เดินมาเร็วรี่ “อุ๊ “ หันไปมองจ้องดอกโศก “มาอยู่ตรงนี้ทำไม”
       “เปล่าค่ะ” ดอกโศกเดินไปแล้วหันไปดู
       เห็นเพ็ญพักตร์พูดอะไรบางอย่างกับอุ๊ แต่อุ๊ไม่อยากฟัง เพ็ญพักตร์กอดอุ๊ไว้
       ดอกโศกมอง สายตาหมองๆ ยืนแอบๆ อยู่
       “อุ๊ กลับห้องกับแม่นะลูก”
       “อุ๊จะบอกคุณตา” อุ๊ไม่ฟังที่แม่บอก
       “แม่บอกให้กลับ...เชื่อแม่นะลูก”
       อุ๊ นิ่ง เพ็ญพักตร์พาลูกกลับไป
       จังหวะที่สุดเขตจะกลับเข้าห้อง เห็นดอกโศกอยู่ไม่ไกลจึงเรียก “มาหาตาซิ”
       ดอกโศกเดินเข้าไปหา พนมมือไหว้
       คุณตามองหลานที่ยืนจ๋องอยู่ตรงหน้า ท่าทางน่าสงสาร ใจอ่อน เข้ามาใกล้ ตบหัวเบาๆ 2-3 ที มองตาดอกโศกที่มองขลาดๆ
       “อภิรมย์ฤดีตาขอให้เจ้าอดทน หลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า พยายามไม่ให้เกิดเรื่อง ตารู้ว่าเจ้าไม่หาเรื่องใครก่อน เมื่อมีเรื่องมาถึงเจ้าหลบเสีย....หลบให้พ้น”
       เสียงสุดสวยร้องหาพ่อดังลั่น “คุณพ่อ....คุณพ่ออยู่ไหน”
       “พ่ออยู่นี่” สุดเขตหันหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว
       ดอกโศกยืนเคว้งอยู่...อย่างเดียวดาย
       
       ตระกูลอยู่ที่คอนโดกับเมียน้อยนางนั้น ตระกูลวางเช็ค เมียน้อยคุกเข่าข้างเตียงกราบลงที่เข่าอย่างซาบซึ้ง
       ตระกูลตบหัวเบาๆ “พี่อารมณ์ไม่ดี...ขอโทษนะ”
       “พี่ใจดีที่สุด ขอให้พี่รวยๆ ค่ะ”
       ตระกูลผุดสีหน้ายิ้มหยันตัวเอง
       
       รุ่งเช้า อัศนัยนั่งมองประตูบ้านรัตนชาติพัลลภ อยู่ในรถ คอยดอกโศก
       “ถามอีกครั้งได้มั้ยถ้าไม่รบกวนจิตใจคุณมากเกินไป” ปรียากมลพยายามจัดระเบียบอารมณ์ก่อนถาม
       “ผมรู้ว่าคุณจะถามอะไร อย่าถามดีกว่า”
       ปรียากมลสวนคำทันที “ทำไมคุณถึงวุ่นวายกับแม่ดอกโศกนี่เหลือเกิน”
       อัศนัยนิ่ง ไม่ตอบ
       “อัศนัย”
       อัศนัยพยายามพูดดีด้วย “ปรียากมล คุณคือคุณ ดอกโศกคือดอกโศก คนละสถานะไม่เกี่ยวข้องกันเลย”
       “ถ้าคุณจะให้เขาเป็นมากกว่าดอกโศกล่ะ” ปรียากมลอดคิดมากไม่ได้
       “คุณหมายความว่ายังไง”
       “คุณไม่โง่...เข้าใจแล้ว” ปรียากมล
       “ผมไม่โง่ แต่ผมไม่มีจิตใจอกุศล”
       “แน่นะ?”
       ดอกโศกออกประตูมาพอดี รีบเดินมาหาอัศนัย ชะงักเมื่อเห็นปรียากมลอยู่ด้วย
       “ดอกโศก” ปรียากมลเอ่ยทัก
       ดอกโศกไหว้สองคน
       ปรียากมลพูดต่อ “เรามารับไปโรงเรียน ขึ้นรถสิจ๊ะ”
       “ค่ะ” ดอกโศกขึ้นรถเงียบๆ นิ่งฟังสองคนแย้งกันไปมา
       “รีบกันแทบตาย ฉันยังไม่ทานอาหารเช้าเลย อัศนัยคุณเร่งฉันหายใจหายคอไม่ทัน”
       “ผมบอกคุณแล้วไงว่าเราต้องรีบมารับดอกโศก”
       “แหม...ก็ฉันตื่นสายไปหน่อย คุณไม่ปลุก”
       ดอกโศกฟังคำพูดที่มีความหมายส่อไปทางนั้นอย่างสะท้อนใจ ยิ่งเมื่อมองเห็นปรียากมลแตะแขนอัศนัยอย่างสนิทสนม เอียงตัวเข้าไปใกล้ชิด
       “เอ้า...ไป ซะที ดาร์ลิ่ง”
       อัศนัยหันมาสบตาดอกโศกเต็มๆ สายตาเป็นห่วงมาก “ดอกโศก”
       “คะ”
       “เย็นนี้คุณนัยจะมารับ แล้วต้องเล่าให้คุณนัยฟังนะเรื่องเมื่อคืน”
       เห็นอัศนัยพิรี้พิไร สีหน้าปรียากมลไม่ดีแล้ว
       
       สุดเขตเรียกเฉลยมาพบในห้องทำงาน
       “เหลย วันนี้ตามปกรณ์ให้ฉันด้วย”
       เฉลยมีสีหน้าตื่นเต้น รู้ทันทีว่าเรื่องอะไร “ค่ะ ท่าน...ท่านจะ....จริงหรือคะ”
       “ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเดี๋ยวก็หัวใจวายตายหรอกยายเหลย ฉันแค่จะเปลี่ยนอะไรนิดหน่อย”
       ระหว่างนั้นสุดสวยวิ่งเข้ามา “คุณพ่ออออออ....ลูกมีเรื่องจะถามค่ะ”
       “อะไรลูกพ่อ”
       “ลูกจะถามอีกทีว่าคนชื่อดอกโศก เค้าดีมั้ยคะ” สุดสวยถามพาซื่อ
       “เค้าเหมือนลูก”
       สุดสวยฉงนนัก “เหมือนลูก?”
       “ใช่ เค้าดีเหมือนลูกพ่อจ้ะลูก”
       
       เย็นวันนั้น สุดเขตตามตัวปกรณ์ ทนายความประจำตระกูล อายุประมาณ 40 ปีมาพบ เฉลยพาปกรณ์มาพบสุดเขตที่หน้าตึก
       ปกรณ์นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ต่อหน้าสุดเขตแล้ว
       “ปกรณ์”
       “ครับท่าน”
       “ที่เรียกมา เพราะมีเรื่องด่วนให้ทำ อยากรู้ว่าทำได้มั้ย”
       
       เพ็ญพักตร์ยืนอยู่บนบ้าน มองลงไปในสนามเห็นทนายปกรณ์อยู่กับผู้เป็นพ่อคุยกันอยู่ สีหน้าสงสัยมากๆ
       ยิ่งเมื่อเห็นปกรณ์โน้มตัวเข้าไปฟัง...แล้วจดตามในขณะที่สุดเขต พูด...พูด ปกรณ์จดยิก...จดเสร็จ คุณตาพูดต่อ ปกรณ์โต้ตอบบ้าง เพ็ญพักตร์ยังคงจ้องอยู่
       
       “ฉันอยากให้เป็นความลับ” สุดเขตพูดเสียงแผ่วเบา
       “ครับ ท่าน” ทนายปกรณ์รับคำ
       สุดเขตพูดเสียงเข้ม ในประโยคต่อมา
       
       “ฉันจะเปลี่ยนพินัยกรรม”
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ดอกโศก ตอนที่ 21 อวสาน (ต่อ)
ดอกโศก ตอนที่ 20
ดอกโศก ตอนที่ 19
ดอกโศก ตอนที่ 18
ดอกโศก ตอนที่ 17
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 40 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 39 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
2 %
ความคิดเห็นที่ 14 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จะไปหาซื้อหนังสือมาอ่านแล้ว จะไม่รออ่านอีกต่อไป เบื่อการรอคอย
ใจคนรอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 16 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช้ามาก
12
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 15 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดอกโศกได้เงินอย่างเดียวเองอ่าาา.
น่าสงสาร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จะไปหาซื้อหนังสือมาอ่านแล้ว จะไม่รออ่านอีกต่อไป เบื่อการรอคอย
ใจคนรอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอมา 2 วันแล้วพี่ ถ้าเป็นแฟน เลิกรอไปนานแล้ว มันน่าเบื่อจ๊ะ
puupraw
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผมรอ เหมือนกัน
รอคอย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พออ่าน หน้า 1จบ เขียนว่า ติดตามหน้า 2วันพรุ้งนี้ พรุ้งนี้มา2วันแล้วนะคะ
ืnud_chanadda@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาก็บอก ไม่มาก็บอก หรือจะมาเมื่อไหร่บอกได้ก็ยิ่งดี
นี่อะไรชอบหายไปเฉยๆ ไม่มีปี่มีขลุ่ย
ทำซะเองแล้วจะไปด่าใครเขาได้ เพราะด่าก็เข้าตัว
เสียเครดิตหมด! ต่อไปความน่าเชื่อถือจะไม่มีเหลือ
เมื่อไหร่มา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านต่อค่ะ
.
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เมื่อไรจะอัพ รอแต่เช้าแล้ว
TT
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เช้าก็รอ บ่ายก็รอ จะเย็นแล้วยังไม่มา สงสัยลืมแน่เลย
โว๊ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านทุกวันเลย ช้ามาก ๆๆ สงสัยต้องไปหาหนังสือมาอ่านแล้ว
sa2601@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทีมงานคะ เห็นใจคนที่มันติดนิยายแบบอิชั้นบ้างนะคะ

รอจนจะลงแดงแล้วค่ะ สงสัยต้องไปเลิกที่ถ้ำกระบอก
ดอกโศก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช้าจริงๆด้วย. รากวยช่วยลงเร็วๆหน่อยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ
Numthip
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วันนี้จะได้อ่านดอกโศกหน้า ๒ ไหม
waritha.f@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นั่นสิ วันนี้จะได้อ่านมั้ยเนี่ยฮะ!! (ชักมีอารมณ์)
นั่นดิ
 
ความคิดเห็นที่ 2 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช้าตลอด ตลอด
เซ็ง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช้ามากกกกกกกกกกก
มากกกกก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สันดอนขุดได้ค่ะ แต่...
นิด
 
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014