หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มาหยารัศมี

มาหยารัศมี ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 14 พฤษภาคม 2555 04:10 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มาหยารัศมี ตอนที่ 10
        มาหยารัศมี ตอนที่ 10
       
       กลางดึกคืนนั้น เพ็ญประกายเดินพล่านอยู่ที่สนามหน้าตึก กดมือถือกระหน่ำ กดแล้วกดอีก แต่ปลายสายก็ไม่ยอมรับ เพ็ญประกายจิตตกร้องไห้โฮออกมา
       
       “คุณชายไม่รับสายเพ็ญจริงๆ”
       ชุติมาเดินออกมาทันได้ยิน และยิ่งเห็นอาการก็นึกรู้ทันที
       “มีผู้หญิงบางจำพวกที่บ้า รู้ว่าผู้ชายไม่รับสาย ยังกระหน่ำโทร.อยู่นั่นล่ะ”
       เพ็ญประกายหันขวับไปมอง โต้ทันควัน “แล้วก็มีผู้หญิงบางจำพวก ขี้อิจฉา เพราะไม่มีคนให้โทร.หา”
       ชุติมาไม่ยอม เถียงกลับ แถมด่าแรงๆ “ไม่มีคนให้โทร.หา ก็ยังดีกว่าโทร.ไปแล้วเค้าไม่รับ นี่!!เพ็ญประกาย ฉันไม่รู้จะด่าเธอยังไงแล้ว ถึงจะสมกับความหน้าด้านของเธอ”
       “ไม่ต้องด่า แค่เดินไปมองที่กระจกก็พอ เพราะเธอก็หน้าด้านไม่แพ้ฉัน ไม่งั้น คงไม่ตามตื้อพี่ต้อมหรอกย่ะ”
       พูดจบเพ็ญประกายก็ผลักชุติมาสุดแรง จนชุติมาล้มก้นจ้ำเบ้า ตาก็มองหาเรื่อง
       “รู้ซะบ้างว่าเธอกับฉันคนละชั้นกัน หัดเจียมตัวซะบ้าง!”
       ชุติมาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง “ยัยเพ็ญ”
       ตามเพ็ญประกายไปเอาเรื่องทันที
       
       ชุติมาตามมาจนทัน ตรงทางเดินในสวนขณะที่เพ็ญประกายกำลังจะเดินเข้าบ้าน ด้วยความโมโหชุติมากระชากผมเพ็ญประกายจนหน้าหงายแหงน
       “พูดใหม่ซิ ใครคนละชั้นกับแก”
       เพ็ญประกายเจ็บมาก ดึงมือชุติมาออก ตะคอกใส่หน้า “ก็แกน่ะสิ”
       “แกนี่วอนจริงๆยัยเพ็ญ..แกรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร?” ชิติมาออกแรงดึงผมมากขึ้นอีก
       “จะใคร? ก็คนอาศัย ได้ยินมั้ยคนอาศัยๆๆๆ”
       ชุติมาโกรธมากระงับอารมณ์ไม่อยู่ “เพ็ญประกาย” ตบหน้าเสียงดังผลัวะ
       ร่างเพ็ญประกายเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น “โอ๊ย!!”
       ชุติมาทรุดตามลงไปใช้มือ ขยุ้มคอขึ้นมา “วันนี้แกจะได้รู้จักว่าฉันเป็นใคร?”
       ระหว่างแป้นซึ่งได้ยินเสียงทะเลาะกันวิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น “ว้าย!”
       พอเห็นว่าอะไรเป็นอะไรก็วิ่งจู๊ดออกไปเร็วรี่
       
       แน่นอนว่าแป้นวิ่งมารายงานจันทรา ที่กำลังยืนหน้าเครียดอยู่ที่อีกมุมในบ้าน
       “คุณนายขาคุณนาย”
       “ตะโกนอะไรนังแป้น ? คนยิ่งเครียดๆอยู่ๆ!!”
       “คุณเพ็ญกับคุณชุตบกันค่ะ”
       
       ชุติมากับเพ็ญประกายตบกันสนั่นสนาม เพ็ญประกายเป็นรองโดนไปหลายฉาด ชุติมาแรงเยอะกว่า ตบเพ็ญประกายคว่ำลงไปนอนกองกับพื้นจนได้ในที่สุด
       ชุติมาไม่หนำใจทะยานเข้ากระชากคอเสื้อ กระแทกเสียงใส่
       “แกอยากรู้ใช่มั้ยว่าฉันเป็นใคร?”
       จันทราวิ่งหน้าตั้งออกมาขัดไว้ ตวาดก้อง “หยุดเดี๋ยวนี้ชุติมา”
       เพ็ญประกายอาศัยทีเผลอ ผลักชุติมาออกรีบลุกไปหา “คุณแม่ขา...คุณแม่ต้องไล่พี่ชุออกจากบ้านนะคะ พี่ชุตบเพ็ญแล้วก็ยังมาตีเสมอเพ็ญอีก”
       “ทำไมฉันจะตีเสมอแกไม่ได้ ในเมื่อฉันเป็น...”
       จันทราตวาดถลึงตาใส่ “ชุติมา...หยุดเดี๋ยวนี้นะ”
       “ไม่หยุด” ชุติมาไม่ยอม
       “ถ้าไม่หยุด แกได้ไสหัวออกไปจากบ้านนี้แน่”
       ชุติมาจ้องหน้าจันทรา สองแม่ลูกสู้สายตากัน ชุติมาเสียใจมาก น้ำตาคลอ เพ็ญประกายยิ้มสะใจ สองคนถูกจันทราด่า
       “ตบกันอยู่ได้ ไม่รู้หรือไงฉันกลุ้มแทบตาย ไหนจะคนบ้าที่ไหนมายิงหน้าบ้าน ไหนจะเรื่องนังแรมที่มันกำลังจะชุบมือเปิบเอาคุณชายไป” จันทราโกรธจนหลุด เอานิ้วจิ้มสองคน คนละทีอย่างหงุดหงิด “แกสองคนเคยใช้ปัญญาคิดบ้างมั้ย? นอกจากวันๆ เอาแต่ทะเลาะกันน่ะ”
       ชุติมากับเพ็ญประกายเงียบกริบ แต่แอบมองกันแบบไม่ชอบหน้า โดยเฉพาะชุติมา ส่วนเพ็ญประกายหน้าเจื่อน เพราะเกิดมาไม่เคยถูกแม่ทำอย่างนี้ เพ็ญประกายเถียงอย่างน้อยใจ
       “ที่เพ็ญต้องเป็นอย่างนี้ก็เพราะนังคนนี้” ชี้ไปที่ชุติมา
       “นังเพ็ญ” ชุติมาตวาดใส่
       “โอ๊ย! พอได้แล้ว พี่น้องกันจะทะเลาะอะไรกันนักกันหนา...”
       ชุติมามองจันทราแบบคาดไม่ถึง ที่แม่หลุดพูดแล้ว แต่เพ็ญประกายไม่ทันคิด ค้านออกมา
       “เพ็ญไม่เคยนับญาติกับหลานแม่...และก็ไม่มีวันญาติดีกับมันด้วย” หันไปด่าชุติมา “ต่อให้แกให้ท่าพี่ต้อมขนาดไหน พี่ต้อมก็ไม่สนใจแกย่ะรู้ไว้” แล้วเดินหนีไปไวๆ
       “นังเพ็ญ...แม่เห็นมั้ยมันวอน”
       จันทราตบปากเผียะ “แกน่ะสิวอน...อย่ามาเรียกฉันว่าแม่อีก ไม่งั้นฉันตัดแม่ตัดลูกแกจริงๆ....” เดินบ่นเข้าบ้านไป “บ้า มีแต่เรื่องบ้าๆ ป่านนี้คุณชายพานังแรมไปไหนต่อไหนแล้ว”
       แป้นฉากหลบมุมแอบมอง บ่นอย่างอิดหนาระอาใจ “เฮ้อ!ผู้หญิงบ้านนี้ ทั้งแม่ทั้งลูก ยุ่งแต่เรื่องผู้ชาย”
       
       เวลาเดียวกันภายในห้องพักแห่งนั้น เดือนแรมเห็นมิสคอลเป็นสิบเป็นร้อยสาย เดือนแรมจึงบอกธิติรัตน์
       “แรมอยากให้คุณชายรับสายพี่เพ็ญ”
       “ดึกแล้ว นอนเถอะ” ธิติรัตน์ตัดบท ล้มตัวลงนอน
       เดือนแรมยังมองมือถือคุณชายไม่วางตา สงสารและเห็นใจเพ็ญประกาย ธิติรัตน์เหลียวมามอง บอกเสียงดุ
       “ฉันบอกให้นอนไง”
       เดือนแรมรับคำแบบจ๋อยๆ “ค่ะ”
       เดือนแรมทรุดตัวลงนั่งที่พื้น เอาศีรษะหนุนขอบเตียง ขณะที่ธิติรัตน์นอนอยู่บนเตียง ธิติรัตน์ยิ้มอย่างเอ็นดู
       “ใครจะให้เธอนอนที่นั่น มานอนนี่” ธิติรัตน์ตบเตียงเรียก
       เดือนแรมตกใจ ตาโต ด้วยความเขิน “ก็คุณชายนอนอยู่บนนั้น แรมจะนอนได้ยังไง?”
       “ได้สิ...” ธิติรัตน์กระเถิบลงมาใกล้ๆ เดือนแรม
       เดือนแรมถดเอนตัวหนีทั้งเขินทั้งอาย
       คุณชาย กระซิบ “หนีทำไม ก็ฉันจะนอนตรงนี้ แล้วเธอนอนบนเตียงแทน”
       “ไม่ได้หรอกค่ะ คุณชายนอนข้างบนนั่นล่ะค่ะ แรมนอนนี่ดีแล้ว” เดือนแรมไม่กล้า
       “จะขึ้นมาดีๆ หรือจะให้ฉันอุ้ม”
       ธิติรัตน์มองหน้าธิติรัตน์ ไม่ยอมขยับ คุณชายเริ่มนับ
       “1...2...” กำลังจะสามแล้ว
       “ขึ้นแล้วค่ะขึ้นแล้ว” เดือนแรมกระโจนขึ้นเตียงทันที
       คุณชายอมยิ้มขำ เลื่อนตัวลงมาด้านล่าง สองคนมองตากัน คุณชายคว้าผ้าห่มคลุมตัวให้เดือนแรมอย่างนุ่มนวล “นอนซะเด็กดีของฉัน”
       “ยังไม่นอนค่ะ แรมเป็นห่วง...ผ้าห่มมีแค่ผืนเดียวคุณชายจะห่มอะไร?”
       คุณชายมองมาด้วยสายตาอ่อนโยน พูดเสียงอบอุ่น “สายตาที่เธอมองฉัน ฉันก็อุ่นไปทั้งร่างแล้วล่ะแรม นอนนะคนดี”
       ธิติรัตน์ลุกประคองร่างเดือนแรมให้นอนดีๆ เดือนแรมผุดลุกขึ้นมาใหม่
       “อะไรของเธออีก?”
       “ห่มด้วยกันนะคะ”
       สองคนห่มผ้าห่มคนละครึ่งคนหนึ่งบนเตียงอีกคนอยู่ข้างเตียง
       ธิติรัตน์ยิ้มหลับตาลง
       เดือนแรมชะโงกหน้ามาดู พึมพำเบาๆ “หลับฝันดีค่ะคุณชาย”
       ธิติรัตน์อมยิ้ม ก่อนบอกเสียงหวาน “ฉันจะฝันถึงเธอ”
       เดือนแรมสะดุ้งโหยง หันหลังกลับแทบไม่ทัน สองคนหันหน้ากันคนละทางแต่แอบยิ้มทั้งคู่ ก่อนที่ใบหน้าคุณชายจะเครียดลง คิดในใจถึงเรื่องร้ายตอนหัวค่ำ “เรื่องที่เกิดขึ้นตอนหัวค่ำ ต้องเกี่ยวกับเธอแน่แรม!”
       ธิติรัตน์มั่นใจมาก
       
       จันทราบ่นงึมงำ สีหน้าฉุนเฉียว
       “โอ๊ย!จะบ้าตาย มีแต่เรื่อง...” มองเข้าไปทางหน้าบ้าน “ใช่ฝีมือพี่เจิมหรือเปล่าเนี่ย? ถ้าใช่จะด่าให้ลืมสัญชาติไปเลย จะทำอะไรไม่บอกกันให้รู้ตัวก่อน” เมินยืนหลบมุมอยู่ในเงามืด จันทราหันไปเห็นร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ
       “ว้าย!!”
       ระหว่างนั้นเจิมอยู่อีกมุม จะเข้ามาหาจันทรา แต่พอเห็นเมินก็รีบหลบ เมินถามจันทรา
       “ร้องอะไร?”
       “ก็จันตกใจนี่ค่ะ คุณมายืนอะไรมืดๆ”
       “ก็เธอน่ะแหละ ด้อมๆ มองๆ หาอะไรมืดๆ แบบนี้” เมินสงสัย
       “หาคุณนั่นแหละ” จันทราเสียงอ่อนลง “จันรอตั้งนาน ไปนอนเถอะค่ะ ดึกแล้ว”
       “ฉันยังไม่ง่วง ขอคิดอะไรหน่อย วุ่นวายเหลือเกินพักนี้”
       “โถ..ก็แรมเล่นสร้างเรื่องไม่หยุดจะไม่วุ่นวายได้ยังไงคะ...แต่ไม่ต้องห่วง จันจะพยายายามจัดการ ไม่ให้คุณเมินเครียดหรอกค่ะ ไปนอนดีกว่านะคะ..เดี๋ยวจะไม่สบาย จันเป็นห่วงค่ะ” จันทรากอดแขนพาเมินเดินไปในบ้าน
       เมินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมให้จันทราพาเข้าบ้านไป
       ขณะจะเข้าบ้านจันทราหันมามองเห็นเจิมที่แอบอยู่อีกมุม รีบถลึงตาใส่ เจิมหลบฉากไปทันควัน
       
       จันทรานอนกระสับกระส่ายอยู่ในห้อง ครุ่นคิดแผนการร้าย
       “ไอ้ต้อมมันฉลาด มันต้องสืบจนรู้แน่ ถ้าพี่เจิมทำจริงๆ ฉันต้องตายน้ำตื้นกับความบ้องตื้นของพี่แน่ๆ” ขยับตัวพลิกกลับไปกลับมาด้วยความไม่สบายใจ
       จันทราไม่รู้ว่าเมินยังไม่หลับ และกำลังคิดในใจ “จันทรา ต้องต้องมีอะไรปิดบังเราแน่”
       จันทราจับสังเกตอาการเตียงไหวยวบ จึงถามขึ้น “คุณเมินนอนไม่หลับเหรอคะ?”
       เมินตอบเสียงเนือยๆ “ฮื่อ...”
       จันทราหงุดหงิด เปลี่ยนสีหน้าก่อนจะหันตะแคงตัวมาคุยกับเมินแสร้งทำเป็นห่วงใย
       “ไม่ได้นะคะคุณเมินต้องนอนไม่งั้นอาการจะกำเริบ เดี๋ยวจันไปเอายามาให้ค่ะ”
       จันทราผุดลุกขึ้น ลงจากเตียงเดินไปเอายา ในอาการเข่นเขี้ยว คิดอยู่ในใจ
       “ทำยังกับไม่รู้ว่าคิดอะไร หมั่นไส้นัก กินยาให้หลับๆ ไปก็แล้วกันคุณเมิน”
       เดินมาหาเมินเอายาให้กิน “นี่ยาค่ะ”
       “ขอบใจ” เมินรับยามากิน
       “ยินดีค่ะ จันรักคุณเมินที่สุดนะคะ อะไรที่ทำให้คุณเมินสบายใจ ฉันก็พร้อมจะทำ นอนนะคะ...นอน”
       จันทราลงนอนกอดเมินพูดออดอ้อนเต็มที่ เมินมองจันทรา พยายามค้นหาบางสิ่งอยู่ในใจ แต่จันทรายิ้มหวาน หอมแก้มเมิน
       “นอนนะคะ” หอมอีกที เมินหลับตาลง จันทรามองตาเขียว ยิ้มหยันคิดในใจอย่างมาดมั่น “ฉันอยู่ตรงนี้ สิบนังราศรี สิบนังแรมมาเลย จ้างก็ไม่กลัว”
       
       รุ่งเช้า พระอาทิตย์สาดแสงเข้ามาในห้องพัก สองคนลืมตาตื่น ในสถาพห่มผ้าห่มกันคนละครึ่ง ผืนเดือนแรมขยับตัวชะโงกลงมามองธิติรัตน์อมยิ้มอย่างสุขใจ
       เป็นจังหวะเดียวกับที่ธิติรัตน์กระชากผ้าห่ม เดือนแรมร้องว้าย พร้อมๆ กับที่ร่างเดือนแรมหล่นลงมาทับบนตัวคุณชายพอดิบพอดี
       ธิติรัตน์ร้อง “โอ๊ย!”
       เดือนแรมตกใจมาก “ขอโทษค่ะ”
       ธิติรัตน์หลับตาลงบอก “ไม่เป็นไร”
       พูดจบธิติรัตน์ก็ตวัดผ้าห่มมาคลุมร่างเดือนแรมแล้วกอดเอาไว้ เดือนแรมตกใจมาก ร้องลั่น ทั้งอายทั้งเขิน
       “คุณชายๆๆ”
       แต่ธิติรัตน์แกล้งหลับตานอนนิ่ง ทำเป็นหลับ เดือนแรมเรียกอีก
       “คุณชายคะ..คุณชาย”
       “เรียกทำไม คนกำลังหลับ” ธิติรัตน์ว่า
       เดือนแรมท้วง “คุณชายไม่ได้หลับ”
       “อ้าวเหรอ?” ธิติรัตน์ทำท่าลุกขึ้น ไม่รู้เรื่อง
       “แล้วคุณชายก็กอดแรม” เดือนแรมบอกอายๆ
       ธิติรัตน์แอบอมยิ้มแอ๊บว่าฝัน “อ้าวเหรอ?...ก็นึกว่าฝัน...ฝันว่ากอด..ผ้าห่ม”
       “ตอนนี้ก็ยังกอดอยู่” เดือนแรมย้ำ
       ธิติรัตน์อมยิ้ม “อ้าว!!เหรอ? สงสัย..ตะกี้ละเมอ” ชักมือที่กอดอยู่ออก
       เดือนแรมมองหน้าธิติรัตน์ดุๆ เฉไฉไปเรื่อย ธิติรัตน์อมยิ้มชอบอกชอบใจ
       “ลุกสิจ๊ะ ลุก! เดี๋ยวฉันก็ละเมออีกหรอก”
       เดือนแรมลุกแทบไม่ทัน ธิติรัตน์หัวเราะด้วยความเอ็นดู
       
       ไม่นานนัก คุณชายธิติรัตน์ขับรถมาส่งเดือนแรมที่หน้าบ้าน เดินลงมาส่ง เดือนแรมจะเดินเข้าบ้าน ธิติรัตน์มองไปเห็นพระกำลังเดินบิณฑบาตรมา และข้างๆ บ้านเมิน ก็มีรถเข็นขายกับข้าวถุงสำหรับใส่บาตรอยู่
       ธิติรัตน์เรียกไว้ “แรม…อย่าเพิ่งไป”
       “คุณชายมีอะไรคะ?”
       “ฉันอยากใส่บาตรเหมือนวันนั้น แรมเรามาใส่บาตรด้วยกันนะ”
       เดือนแรมยิ้ม ดีใจ “ค่ะ”
       ครู่ต่อมาสองคนใส่บาตรด้วยกันอย่างมีความสุข โดยไม่รู้ว่าเวลานั้นเพ็ญประกายยืนมองอยู่ ด้วยใบหน้าถมึงทึง ทั้งน้อยใจ ทั้งโกรธ เพ็ญประกายกำมือแน่น
       เวลาเดียวกันจันทรากำลังด่าเจิมอยู่ในมุมหนึ่ง ของบ้าน
       “ตกลง! เรื่องเมื่อคืนฝีมือพี่จริงๆ ใช่มั้ย?”
       เจิมไม่สำเหนียก ยิ้มอย่างภูมิใจมาก “ก็ใช่น่ะสิวะ โห…คนกล้าบ้าเลือดยิงมันหน้าบ้านขนาดนั้น จะเป็นใคร ถ้าไม่ใช่ฉัน”
       จันทราโมโหหนัก ทุบตีเจิมพัลวัน “พี่เจิม..ทำไมพี่โง่อย่างนี้ โง่ๆๆ”
       “โง่อะระ ฉันเห็นโอกาส ฉันก็จัดการมันเลยสิ จะรอช้าอยู่ทำไม?” เจิมฉุนจัด
       ชุติมาเดินมาทันได้ยิน ในมือกางหนังสือพิมพ์ทำท่าอ่าน
       “มันก็พอกันแหละ ลูกน้องเลวได้โล่ห์ ลูกพี่โง่ได้ถ้วย”
       สองคนตวาดออกมาพร้อมกัน “นังชุ”
       “อะไร? อ่านหนังสือพิมพ์ ไม่ได้ด่าใครนะค้า...อ่านหนังสือพิมพ์”
       เพ็ญประกายวิ่งถลาเข้ามาขัดเสียก่อน “คุณแม่ขา”
       “โอ๊ย! อะไรอีก เป็นเด็กเพิ่งหัดพูดรึไง วันๆ ร้องแต่คุณแม่ขาๆ” จันทราอารมณ์เสียหนัก
       เพ็ญประกายร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย “นังแรมมันใส่บาตรกับคุณชายอยู่หน้าบ้านค่ะ”
       จันทราตาลุกวาว “นังแรม”
       
       ส่วนที่หน้าบ้าน สองคนใส่บาตรเสร็จแล้ว เดือนแรมบอกรอยยิ้มกว้าง
       “คุณชายรีบกลับเถอะค่ะ เกิดมีใครมาเห็นเข้าแรมจะแย่”
       “แล้วฉันจะมาหาเธอใหม่นะ แล้วจะช่วยสืบ ค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวเธอ” ธิติรัตน์บอก
       เดือนแรมงง “ความจริงอะไรคะ?”
       “ที่ว่าเธอไม่ใช่ลูกของคุณเมินไง” ธิติรัตน์บอกอย่างจริงจัง
       “คุณชาย..เชื่อใช่มั้ยคะ ว่าแม่ราศีของแรมเป็นคนดี?”
       “คุณแม่เล่าให้ฉันฟังตลอด เพราะฉะนั้นฉันเชื่อมั่นในแม่ราศีของเธอแล้วก็มั่นใจว่ายังไงเธอก็คือลูกของคุณเมิน...เพียงแต่อาจต้องใช้เวลาในการพิสูจน์ และฉันก็จะค้นหาความจริงให้ได้” ธิติรัตน์ย้ำเสียงหนักแน่น
       “ขอบคุณค่ะคุณชาย..ที่ช่วยแรม” เดือนแรมตื้นตันนัก
       “เพราะเธอคือผู้หญิงของฉัน...แรม”
       ธิติรัตน์บอกเสียงหวาน จับมือเดือนแรมแล้วเดินขึ้นรถไป เดือนแรมยิ้มมองตามคุณชาย หิ้วกระเป๋าเข้าบ้าน
       
       ธิติรัตน์คิดบางอย่างขึ้นมา แล้วเปลี่ยนใจไม่ขับรถต่อ แต่จอดข้างทาง
       
       เดือนแรมจะเข้าประตูบ้านแต่ต้องผงะ เมื่อเห็นจันทรา เพ็ญประกาย และแป้น ยืนเรียงหน้ากระดานเป็นพระอันดับหน้าถมึงทึงอยู่ จันทราตวาดนำร่อง
       “หื้อ…หน้าด้านจริงนะนังแรม”
       
       สามคนจันทรา เพ็ญประกาย และแป้น ช่วยกันลากตัวเดือนแรมเข้ามาในบ้าน
       เดือนแรมขัดขืน “ปล่อยแรม..ปล่อย”
       “ไม่ปล่อย ฉันไม่ตบแกต่อหน้าคุณชายก็ดีขนาดไหนแล้ว มารยานักมาทำระริกระรี้อยู่กับผู้ชาย” จันทราด่ากราด
       เพ็ญประกายด่าต่อ “รักกันชาตินี้ไม่พอใช่มั้ย ถึงได้ทำบุญตักบาตรด้วยกัน...เธอกะจะแย่งคุณชายจนถึงชาติหน้าเลยเหรอแรม?”
       “ไม่ค่ะ..แรมไม่ได้แย่ง”
       จันทราด่าออกมาอีก “แกแย่ง แต่ชาตินี้แกอย่าหวังเลย นอกซะจาก แกไปรอคุณชายชาติหน้าก่อนเลยนังแรม”
       จันทราล็อกตัวเดือนแรม แป้นตามเข้ามาช่วย จันทราสั่ง
       “จัดการคนที่มันแย่งแฟนลูกเลย” จันทราเน้นเสียง “มาหยารัศมี”
       เพ็ญประกายตรงเข้ามาตบหน้าเดือนแรมสุดแรงเกิด ระบายแค้น ชุติมาเห็นแต่ไกลวิ่งเข้ามา
       “หยุดนะ หยุด!”
       “อย่ามายุ่ง” จันทราผลักชุติมาที่ถลันเข้ามาออกไปอย่างแรง
       ชุติมาล้ม แต่ถลาเข้ามาใหม่ “อย่า เดี๋ยวแรมมันก็ตายคาบ้านหรอก”
       “ก็ให้มันตายไป” เพ็ญประกาย แกล้งทำเป็นเหวี่ยงมือ แต่เจตนาเหวี่ยงใส่ชุติมาเต็มแรง
       ชุติมาร้องลั่น “โอ๊ย!”
       “สมน้ำหน้า” เพ็ญประกายเยาะ
       “ไม่ต้องสนมัน จัดการนังแรม” จันทราสั่ง
       เพ็ญประกาย และจันทรารุมช่วยกันรุมตบเดือนแรม แป้นช่วยจับไว้ให้
       ชุติมาทนไม่ไหว วิ่งออกไปเร็วรี่
       
       เสียงเอะอะโหวกเหวกจากบ้านเมิน ดังมาถึงบ้านพี่สาว
       มะลิ และพิม อยู่กับแม้นเทพ ชะเง้อมองไปทางบ้านเมินอย่างกังวล มะลินั้นสงสัยครามครัน
       “เสียงเอะอะโวยวายอะไรกัน?”
       จู่ๆ ชุติมาวิ่งกระหืดกระหอบมา พูดละล่ำละลัก “ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วย...แรม แรมจะถูกฆ่าค่ะ”
       สองแม่ลูกตกใจ อุทานพร้อมกัน “ถูกฆ่า”
       แม้นเทพวิ่งนำอย่างร้อนใจ “ไปช่วยแรมกันครับคุณแม่”
       ทุกคนวิ่งตาม
       
       ธิติรัตน์ตัดสินใจลงจากรถ เดินกลับมาหน้าบ้าน
       
       เดือนแรมถูกรุมตบจนสะบักสะบอม เมินได้ยินเสียงวิ่งออกมา เสียงเขียว
       “หยุดๆๆๆ”
       นั่นหละ จันทรา และเพ็ญประกายยอมปล่อย ร่างของเดือนแรมร่วงลงไปกองกับพื้น
       “มันอะไรกันนักหนา ทำตัวแย่ลงทุกวันเหมือนคนไม่มีพ่อแม่สั่งสอน”
       มะลิเดินเข้ามาถึงพอดี “ก็แหงล่ะสิ...แม่ก็ไม่มี” มองหน้าเมินหยันอยู่ในที “พ่อก็ไม่เคยสั่งเคยสอน”
       แม้นเทพ ป้าพิมตรงเข้าไปช่วยประคองเดือนแรมที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ มะลิด่าต่อ
       “มีพ่อก็เหมือนมีหัวหลักหัวตอ เป็นไม้หลักปักขี้เลน ไม่เคยช่วย ไม่เคยเชื่ออะไรลูกเลย”
       จันทราฉุนกึก บอกน้ำเสียงเย้ยหยัน “จะเชื่อได้ยังไงคะ? ก็แรมทำเรื่องงามหน้า หนีไปนอนกับผู้ชาย”
       เมินตกใจมาก “ไปนอนกับผู้ชาย?”
       “ข้ามวันข้ามคืนไม่พอ ยังมาพลอดรักกันต่อหน้าบ้าน” จันทราฟ้องต่อ
       “แรมไม่มีทางทำอย่างนั้น” มะลิเถียงแทน
       “บอกคุณป้าไปสิจ้ะแรม....ว่าจริงหรือเปล่า?” เพ็ญประกายเยาะ
       เดือนแรมพูดไม่ออก ได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น จันทราด่าซ้ำ
       “ตอบไม่ได้ล่ะสิ เพราะมันคือเรื่องจริง”
       เดือนแรมอึกอัก “แรม....แรม”
       เพ็ญประกายผสมโรง “บอกคุณป้าไปเลยแรม...เดี๋ยวจะหาว่าพี่กับคุณแม่ใส่ความเธอ บอกคุณป้าไปเลย”

มาหยารัศมี ตอนที่ 10
        แม้นเทพถามคาดคั้นทันที “ว่าไงแรม?”
       แต่เดือนแรมเอาแต่ร้องไห้ เพ็ญประกายบอกเอง
       “เมื่อคืนแรมไปค้างกับคุณชายธิติรัตน์ค่ะ”
       เดือนแรมก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น มะลิ แม้นเทพ เมิน ตกใจพอกัน จันทราด่าอีกดอก
       “ไปค้างกับผู้ชายสองต่อสองทั้งคืน มันจะเหลืออะไรอีก อับอายขายขี้หน้า เสื่อมเสียไปทั้งวงศ์ตระกูล”
       โดยไม่มีใครคาดคิด ธิติรัตน์เดินเข้ามาอย่างองอาจพูดขึ้นเสียงดัง
       “แรมอยู่กับผมก็จริง....แต่ไม่มีอะไรเสียหาย แต่ถ้าคิดว่า ผมทำให้แรมเสื่อมเสีย ผมพร้อมรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับแรมครับ”
       เดือนแรมตกใจระคนประหลาดใจ อุทานเสียงแผ่ว “คุณชาย”
       เพ็ญประกายทั้งอายทั้งโกรธ โกรธแทบอยากจะฆ่าเดือนแรม “คุณชาย...”
       ทุกคนตะลึง
       “คุณชายจะแต่งงานกับนังแรมได้ยังไง ในเมื่อคุณชายต้องแต่งงานกับมาหยารัศมี”
       “ผมก็ยังยืนยันว่าผมจะแต่งงานกับมาหยารัศมี...” ธิติรัตน์ทอดเสียง แล้วเน้นๆ “ตัวจริง”
       จันทราตกใจ แกล้งโวยกลบเกลื่อน “อะไรตัวจริง ตัวปลอม มาหยารัศมีก็มีอยู่คนนี้คนเดียว
       เมินหน้าเสียรู้อยู่เต็มอก มองหน้าจันทรา แล้วหันไปมองเพ็ญประกายซึ่งหน้าซีดเผือด เมินรีบตัดบท
       “ขอโทษนะครับคุณชาย นี่มันเรื่องในครอบครัว”
       แม้นเทพบอก “คุณชายกลับไปก่อนเถอะครับ”
       “ผมกลับไม่ได้หรอกครับ เพราะต้นเหตุมาจากผม...” ธิติรัตน์เสียงแข็ง
       “แต่นี่มันเรื่องในครอบครัวผม ผมจัดการเองได้”
       มะลิรีบขอร้องให้ธิติรัตน์กลับ เพราะกลัวเรื่องใหญ่โต “กลับไปก่อนเถอะค่ะคุณชาย ถ้ามีอะไรให้คุณชายรับผิดชอบ ทางเราจะติดต่อไปเอง”
       ธิติรัตน์กับเดือนแรมมองสบตากัน เดือนแรมมองเป็นเชิงอ้อนวอนขอร้อง ธิติรัตน์เอ่ยขึ้น
       “ไม่ต้องห่วงนะแรม ฉันพร้อมรับผิดชอบเธอทุกอย่าง”
       ธิติรัตน์เดินคอแข็งออกไป เพ็ญประกาย กับจันทราแทบบ้าอยากจะกรี๊ด
       
       สองแม่ลูกแทบคลั่ง ออกมาระบายอารมณืสองคน เพ็ญประกายเอาแต่ร้องไห้
       “เพ็ญไม่ยอมนะคะคุณแม่...คุณชายจะแต่งงานกับแรม”
       “ก็มันเสนอตัวให้เค้าขนาดนั้น เค้าก็ติดใจมันสิ ไม่เหมือนแก วันๆ มัวแต่ทำสนิมสร้อย บอกให้ไปหาเค้าก็ไม่ไป แล้วไงล่ะ สุดท้ายนังแรมมันก็ได้ตัวคุณชายไป” จันทราฉุนหลุดปากว่าลูกสาว
       “หน้าด้าน หน้าด้านที่สุด” เพ็ญประกายสบถ
       “แม่ไม่ยอม อย่างมันก็ได้แต่เสียตัวให้คุณชายฟรีๆ เท่านั้นแหละ” จันทราเสียงกร้าว
       “ก็คุณชายบอกเองนี่คะว่าจะแต่งงานกับมัน” เพ็ญประกายกังวลหนัก
       “ถ้าแม่ไม่ยอมให้แต่ง แกคิดว่าพ่อแกจะกล้ามีปัญหากับแม่หรือเปล่าล่ะ?”
       จันทราถือดีว่าเอาอยู่มั่นสุดโต่ง
       
       ด้านเดือนแรมก้มหน้าร้องไห้ เมินมองอย่างกลุ้มใจ
       มะลิถามขึ้น “ว่าไงนายเมิน เธอจะเอายังไง มัวแต่ทำหน้าปัญญาอ่อน งงอยู่นั่นล่ะ?”
       “ผมกำลังมึนอยู่พี่” สีหน้าเมินหนักใจมาก
       “แกจะมึนอาไร้?”
       “ก็แรมมันทำให้ผมเสื่อมเสีย”
       เดือนแรมร้องไห้ออกมาอีก “แรมเปล่านะคะคุณพ่อ...แรมกับคุณชายไม่ได้มีอะไรกัน”
       แม้นเทพแทรกขึ้นมา “ถ้าคุณน้าคิดว่าแรมเสียหาย ก็ให้คุณชายรับผิดชอบสิครับ ในเมื่อคุณชายก็ยินดี”
       “ตกลง...แกจะเอายังไง?”
       “เรื่องนี้มันเกี่ยวกับมาหยารัศมีด้วย ผมต้องถามจันทราก่อน” เมินบอก
       มะลิปรี๊ดของขึ้นทันควัน “มิน่า..ปัญญามีแต่ไม่เคยได้ใช้ เธอถึงได้มึนตลอดเวลาแม้แต่เรื่องลูกสาวตัวเอง ยังต้องถามเมียน้อย” หันมาทางเดือนแรม “แรมไปอยู่กับป้า อย่าให้คนที่นี่ข่มเหงรังแกอีก
       “ผมไม่ให้ไป” เมินเสียงแข็ง
       “ฉันไม่สน....ฉันจะพาแรมไป” มะลิสวนคำน้องชาย
       เดือนแรมมองพ่อสายตาวิงวอน “แรมไม่ไปค่ะ ชีวิตแรมไม่มีแม่ แรมก็เหลือแต่คุณพ่อค่ะ แรมรักคุณพ่อ แรมขออยู่กับคุณพ่อนะคะ”
       เมินมองเดือนแรม ด้วยสายตาเจ็บปวด ทุกคนมองสลดกับฉากชีวิตตรงหน้า
       “แรมเอ๊ย...” มะลิแสนสงสารหลานสาวเหลือเกิน
       
       มะลิเดินนำทุกคนเข้าบ้านแบบไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก
       “แม่ไม่เข้าใจเลย ถ้าไม่มีใครรักแรม จะเอาตัวแรมไว้ทำไม?”
       พิมออกคำเห็นเสียงอ่อยๆ เกรงใจ “ก็เอาไว้ โขกสับรังแกน่ะสิคะ”
       “แล้วก็รองมือรองเท้า แรมก็เหลื้อเกิน รู้ทั้งรู้ ว่าจะถูกเค้ากลั่นแกล้งรังแกยังจะยอมอีก” มะลิระอาใจนัก
       “แรมรักคุณน้าเมินมาก มากจนยอมสละได้ทุกอย่างเพื่อน้าเมิน” แม้นเทพว่า
       “ก็ขอให้ความดีของแรม เอาชนะใจนายเมินได้ซะทีเถอะ แรมจะได้มีความสุขซะที”
       มะลิได้แต่ปลง
       
       ด้านธิติรัตน์กลับมาถึงวังก็รีบหารือกับหม่อมรัตนาอย่างกังวล
       “ผมคุยกับแรมแล้ว....แรมบอก...แม่ของแรมชื่อราศี”
       หม่อมรัตนาตกใจ ระคนตื่นเต้น “หมายความว่า....มาหยารัศมีตัวจริง อาจเป็นแรม”
       ธิติรัตน์ถอนหายใจ “ผมก็หวังให้เป็นอย่างนั้นล่ะครับคุณแม่...” สีหน้าลำบากใจมาก “แต่...”
       “แต่อะไรลูก?”
       “แรมถูกกล่าวหาว่าเป็นลูกชู้”
       ฟังแล้วหม่อมรัตนาตกใจมาก “ลูกชู้...มันจะเป็นไปได้อย่างไร?”
       “ผมก็ไม่เชื่อ แต่คุณเมินปักใจเชื่อ และก็ไม่ยอมตรวจดีเอ็นเอ”
       “โธ่เอ๊ย! แรม” หม่อมรัตนาสงสารเดือนแรมจับใจ
       “แต่ยังไงผมจะต้องหาหนทางพิสูจน์ให้ได้ครับคุณแม่ ว่าแรมไม่ใช่ลูกชู้”
       
       ในที่สุดคืนนั้นธิติรัตน์ตัดสินใจมาสืบเงื่อนงำที่บ้านเมิน และแอบลัดเลาะมาตามแนวกำแพงรั้วบ้าน เห็นเดือนแรมนั่งร้องไห้อยู่ด้านใน
       “แรม...แรม” ธิติรัตน์ร้องเรียกเบาๆ
       แรมเหลียวขวับมามอง “คุณชาย...”
       เดือนแรมดีใจระคนแปลกใจเดินไปหาที่รั้ว ธิติรัตน์ยื่นมือมาจับมือเดือนแรม
       “แรมร้องไห้อีกแล้ว?”
       “แรมเสียใจที่ทำให้คุณพ่อเข้าใจผิด”
       “ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าพร้อมจะรับผิดชอบเธอ”
       “ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณชายไม่ได้ล่วงเกินแรม”
       “แต่ฉัน...” ธิติรัตน์ตั้งใจจะบอกรักเดือนแรม
       เพ็ญประกายเดินมา เดือนแรมเห็นรีบบอก
       “พี่เพ็ญมา...คุณชายรีบกลับไปก่อนนะคะ...นะคะ”
       ธิติรัตน์มองเพ็ญประกายที่กำลังเดินใกล้เข้ามา เดือนแรมอ้อนวอน ไม่อยากทำให้เพ็ญประกายเสียใจ
       “นะคะ”
       “ก็ได้แรม แล้วฉันจะกลับมาอีก จำไว้นะ ยังไงฉันอยู่ข้างเธอเสมอ และพร้อมจะปกป้องเธอ”
       ธิติรัตน์ผละไป เพ็ญประกายเดินมาถึง และเห็นคุณชายพอดี
       “คุณชาย” หันมามองเพ่งเดือนแรม “เธอนี่หน้าด้านหน้าทนจริงๆ มานี่”
       
       เพ็ญประกายฉุดกระชากลากเดือนแรมเข้าไปในสวน ร่างของเดือนแรมถลาล้มลงไปกองกับพื้นดิน เดือนแรมไม่ร้องไห้สักแอะ
       “เธอตั้งหน้าตั้งตาแย่งผู้ชายของฉันเลยจริงๆ คนหน้าด้าน!!”
       เพ็ญประกายด่าแล้วตบหน้าเดือนแรมสุดแรงเกิด เดือนแรมไม่สู้
       “แรมขอโทษค่ะพี่เพ็ญ...แรมขอโทษ...แต่แรมไม่ได้แย่ง”
       “ไม่ได้แย่งแต่แกไปนอนกับเค้าทั้งคืน แถมยังมาพลอดรักตอนเช้า ค่ำวันนี้ยังนัดกันมาเจออีก แพศยา” ตรงเข้าไปขย้ำคอ
       “พี่เพ็ญตบแรมเถอะค่ะ ฆ่าแรมให้ตายก็ได้...แต่แรมสาบานได้...แรมไม่เคยคิดแย่งคุณชาย”
       “เธอมันปากอย่างใจอย่าง กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา ชอบทำตัวเป็นแมวขโมย ลักกินขโมยกิน คนสารเลว” เพ็ญประกายด่ากราด
       “แรมขอโทษค่ะ....แต่แรมไม่ตั้งใจจริงๆ พี่เพ็ญจะให้แรมชดใช้ความผิดยังไง แรมยอมทุกอย่าง ขอเพียงพี่เพ็ญให้อภัยแรม”
       เพ็ญประกายเสียงกร้าว “แน่ใจเหรอ? งั้นไปตายซะเดือนแรม ฉันสั่งให้เธอไปตาย”
       เดือนแรมตกใจมาก “พี่เพ็ญ”
       เพ็ญประกายตบปากเดือนแรม
       “อย่ามาเรียกฉันพี่เพ็ญ ฉันคือมาหยารัศมี จะไปเองหรือจะให้ฉันจัดการ เพราะถ้าจัดการ เธอจะไม่มีวันได้เห็นหน้าคุณชายธิติรัตน์อีกเลย”
       เพ็ญประกายโกรธจัด ผลักหัวแรมแล้วเดินเข้าบ้านไป ส่วนเดือนแรมได้แต่ร้องไห้เสียใจ คิดแต่ว่าตัวเองทำร้ายจิตใจพี่สาว
       “พี่เพ็ญ...แรมขอโทษ”
       
       ค่ำคืนนั้นแม้นเทพเดินครุ่นคิดไปมาอยู่ในสวน
       “ทำไมแรมต้องถูกทำร้ายขนาดนี้ ต้องมีอะไรแน่ หรือ...จะเกี่ยวกับมาหยารัศมี”
       ชุติมาโผล่มาจากไหนไม่รู้ เดินตรงเข้าไปหา “พี่ต้อมคะ...ชุมีเรื่องอยากจะคุยด้วย”
       แม้นเทพยังเคืองไม่หาย ทำท่าปั้นปึ่งใส่ “แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ เพราะถ้าคุย...เดี๋ยวเธอก็จะเข้าใจไปว่า ฉันชอบเธออีก” ทำท่าจะเดินหนีไป
       ชุติมาก้าวพรวดเข้าไปขวาง บอกเสียงจริงจัง
       “ชุไม่เคยว่าพี่ต้อมอย่างนั้น”
       แน่นอนว่าแม้นเทพไม่เชื่อชุติมา เพราะยังเชื่อว่าเพ็ญประกายเป็นคนแสนดีอยู่ “เธอกำลังจะบอกว่าเพ็ญประกาย น้องสาวที่แสนดีของฉันโกหก”
       ชุติมาย้ำ “ค่ะเพ็ญประกายโกหก”
       “ชุติมา...เธอนี่มันร้ายจริงๆ กล่าวหาใส่ความคนอื่น ทำยังกับฉันโง่ ไม่รู้ว่าน้องสาวฉันนิสัยยังไง?”
       “พี่ต้อมไม่ได้โง่หรอกค่ะ แต่น้องสาวพี่ต้อม ร้ายกว่าที่พี่ต้อมคิด” ชุติมาบอก
       แม้นเทพโกรธจัดหันมากระชากแขน “ชุติมา!”
       “ปล่อยชุนะคะชุเจ็บ!”
       “ฉันก็ไม่อยากจับคนสกปรกอย่างเธอหรอก” แม้นเทพปล่อยมือ แล้วเหวี่ยงร่างชุติมาออกไป
       ชุติมาเซถลา หันขวับ ของขึ้นแล้ว “คำก็สกปรก สองคำก็สกปรก ชุถามทีเถอะ ชุสกปรกอะไร?”
       “ทุกอย่างที่เป็นตัวเธอ โดยเฉพาะความคิด” แม้นเทพมองชุตามาอย่างรังเกียจและสมเพช “ที่ไม่ว่าจะคิดจะพูดอะไร หาความดีไม่ได้เลย!!”
       แม้นเทพเดินผละไป ชุติมาร้องไห้โฮเสียใจมาก จันทราโผล่มากระชากแขนชุติมาลากออกไป
       “มานี่!!”
       
       จันทราลากชุติมาเข้ามาในบ้าน ผลักชุติมาอย่างแรง จนร่างเซถลา
       “โอ๊ย!เจ็บ แม่ทำชุทำไม?”
       จันทรายิ่งหมั่นไส้หนัก ทำเลียนเสียงร้อง “อี๋!!ทำชุทำไม? ฉันอยากทำมากกว่านี้อีก จะได้เอาเลือดโง่ๆ ออกจากหัวของแกบ้าง เกลียดน้ำหน้านัก ใครสั่งใครสอนให้แกไปง้อมัน”
       ชุติมาถูกผลักหัวอีกที เถียงออกมาทันที “ชุไม่ได้ง้อ
       “ไม่ได้ง้อเหรอ?” จันทรายิ่งหมั่นไส้หนัก “ถ้ากราบกรานมันได้ แกก็คงทำไปแล้ว หัดมีศักดิ์ศรีซะบ้าง ปล่อยให้มันยืนด่าทำไม? รักนักเหรอ?หลงนักเหรอผู้ชาย?ถึงได้ตามง้อมันอย่างนี้ โง่ๆๆๆ” เอานิ้วจิ้มๆๆๆ แล้วก็จิ้มที่หัวด้วยความโกรธจัด
       ชุติมาคอยหลบมือแม่ไปเถียงไป “ชุก็เหมือนแม่ เหมือนเพ็ญประกายนั่นแหละ ง้อผู้ชาย”
       “นังชุ” จันทราตวาดแว้ด เงื้อมือหมายจะตบ
       เจิมโผล่มาจากด้านหลัง คว้ามือจันทรารั้งเอาไว้ “จะตบจะตีมันก็เปลืองแรงเปล่าไว้ฉันจัดการเอง”
       
       สองคนออกมาคุยกันที่มุมมืดในสวนสักมุม จันทราฉงนถามเจิมด้วยความสงสัย
       “พี่หมายความว่ายังไง?”
       “ก็จะจัดการไอ้แม้นเทพให้ไง...ยังไงชุมันก็หลานฉัน หลานถูกด่ามันก็เหมือนฉันถูกด่าด้วย ที่สำคัญฉันเองก็หมั่นไส้ไอ้แม้นเทพ เฮอะ! ทำเป็นอวดเก่ง อวดฉลาด เก่งนัก..มันต้องถูกสั่งสอน” เจิมชกมือตัวเองอย่างแค้นใจ
       จันทราเหยียดยิ้มสะใจนิดๆ “ดี! จัดการมันเลย ไม่ใช่เฉพาะแค่ไอ้แม้นเทพนะ เอามันให้ทั้งบ้าน เชอะ!!ทำปากดีปากเก่ง ดูถูกเหยียดหยามฉัน อยากรู้เหมือนกัน ถ้าสุดท้ายฉันอยู่เหนือกว่าพวกมันทุกอย่าง มันจะทำยังไง?”
       “ก็คงจะกระอักเลือดตาย ที่สุดท้ายเมียน้อยได้สมบัติทุกอย่าง” เจิมหัวเราะร่วน
       “ตลกมากมั้ย? คำก็เมียน้อย สองคำก็เมียน้อยน่ะ” โดนจันทราด่าซะนี่
       เจิมรู้ตัวรีบเอามือปิดปากตัวเอง
       “ฉันเกลียดคำนี้มาก และฉันก็จะต้องเอาคืน ไม่ใช่แค่ตัวฉัน ฉันจะเอาคืนให้ลูกฉันด้วย ทั้งเพ็ญประกายและชุติมา!”
       
       จันทราคำรามในลำคอเสียงกร้าว

มาหยารัศมี ตอนที่ 10
        อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มาหยารัศมี ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
มาหยารัศมี ตอนที่ 17
มาหยารัศมี ตอนที่ 16
มาหยารัศมี ตอนที่ 15
มาหยารัศมี ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 177 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 161 คน
91 %
ไม่เห็นด้วย 16 คน
9 %
ความคิดเห็นที่ 22 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นางเอกงี่เง่า ปากแข็งกันทั้งคู่ ไม่มีเหตุผลเลย
เดลี่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 21 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบนิว น่ารักมาก เล่นฉลาดดีด้วย
มิว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 18 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบเนื้อเรื่องนะคะ แต่แอบมีข้อสงสัยว่าทำไม เพ็ญประกาย ถึงเป็น พี่ ของ เดือนแรม ทั้งๆที่ จันทรา เป็นเมียน้อย ได้มาอยู่ในบ้านหลังจาก ราศรี ตายแล้ว ทำไม แรม ไม่เป็น พี่ ของ เพ็ญ ไม่เข้าใจค่ะ ใครรู้ช่วยบอกทีค่ะ ^^
nim_sumintorn@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 16 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คุณเงาะแสดงเหมือนมากๆๆๆๆ
paporn_2468@gmail.ccom
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบคู่คุณชายกับเดือนแรมมากๆ
พระเอกในฝัน ไม่หูเบา แต่..
เดือนแรมเริ่มงี่เง่าแหละ เพลีย!
รักคุณชาย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบพี่ต้อม หล่อค่ะ น้องซอลก็น่ารัก สู้คนดี
เมนี่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หน้า 3อยู่ไหนคะ....ฮือฮือ
deedee.bas2001@gmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านอีกอ่า
เดลี่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +21 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นางเอกดีเกิ๊นนนนนนน
อยากได้นางเอกแบบชุติมาอ่ะ
เดลี่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นางเอกอ่อนแอจัง ชอบพี่กุญแจซอลค่ะ
Lily
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณมากๆค่ะ
สนุกมากๆเลยเรื่องนี้
ชอบมีปมอะไรให้คิดดี
เดือนแรมน่าสงสาร
อัพลงเร็วๆนะคะ
เป็นกำลังใจค่ะ
a
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทำไมพอกดไลน์ให้แล้วอ่านต่อไม่ได้อ่ะคะ เลยลองกดดิสไลน์แต่ก้ออ่านต่อไม่ได้อยู่ดี ฮือออออออ นอนก้อด้ายยยย:(((
Ann
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
Thanks for upload na ka
Ann
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณมากค่ะ
Key
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หน้าที่2อยู่ไหนอะคะ
Pataranun_c@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +33 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณที่อัพค่ะ
เป็นกำลังใจให้ทีมงานนะคะ
viva
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014