หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ

หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 18 พฤษภาคม 2555 18:04 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 2
        หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ  ตอนที่ 2
       
       รถของปราบจอดอยู่ที่หน้าบ้านนับดาว... ปกป้องนั่งรออยู่ในรถ ต่อจากรถของตำรวจ ปราบเป็นคนกดกริ่งประตูเอง นับดาวเดินออกมา
       
       “นายปราบ”
       “สวัสดีครับคุณนับดาว”
       “ว่าไงคะ”
       ปราบรอนับดาวเปิดประตูให้ แต่นับดาวไม่ทีทีท่าว่าจะทำอย่างนั้น
       “ว่าไงคะ”
       “นี่คุณไม่คิดจะเปิดประตูบ้านให้ผมหน่อยเหรอไง”
       นับดาวมองเข้าไปในบ้านแว่บหนึ่งแอบเป็นห่วงอลิสา
       “คุณจะขอเข้าส้วมเหรอ”
       “เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นครับ”
       “งั้นไม่ต้องเข้ามาหรอก มีอะไรก็ว่ามา”
       ปราบชักเคืองๆ แต่ยังข่มใจให้เย็น ปราบหยิบสมุดโน้ตออกมากับปากกาออกมา
       “คืออย่างนี้ครับ คือว่าลูกสาวผม...”
       “มีอะไรก็รีบๆพูดมาเถอะค่ะ ฉันกำลังยุ่งมาก”
       ปราบอึ้งไป
       “เอ้า ว่าไงล่ะคะ”
       “ถ้าไม่เต็มใจรับแขกก็ไม่ต้องก็ได้ครับ ทำแบบนี้เสียความรู้สึกกันเปล่าๆ”
       “เอ๊ะ ฉันขอให้คุณมาหรือไง ฉันออกมาหาก็ดีแค่ไหนแล้ว มีธุระอะไรก็ไม่พูด มาอ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้ ฉันมีธุระไม่ได้เหรอไง คุณเป็นเจ้าชายเชื้อพระวงศ์จากไหนไม่ทราบ จะได้ต้องมากราบกรานต้อนรับคุณน่ะ หา”
       ปราบเก็บสมุดโน้ตเข้ากระเป๋า
       “ไม่มีอะไรแล้วครับ คิดเสียว่าผมไม่ได้มาแล้วกัน”
       “อะไรของคุณ...ตกลงไม่มีธุระอะไรใช่ไหม...”
       ปราบไม่พูดอะไร เดินกลับไปขึ้นรถ นับดาวบ่นดังๆจงใจให้เข้าหูปราบ
       “ประสาท”
       ปราบหยุดกึก หันขวับมา ขณะที่นับดาวรีบเดินกลับเข้าบ้าน ปราบพูดเสียงดัง
       “ทำเป็นหยิ่ง ยัยดาวไถ”
       นับดาวได้ยินก็หยุด หันขวับมาด่าคืน
       “ไอ้ขนมปังขึ้นรา”
       ปราบขึ้นรถ ขับออกไป นับดาวโมโหมาก
       “คนอะไร ทุเรศจริงๆ”
       
       นับดาวกลับเข้ามาในบ้าน แล้วถามตำรวจทันที
       “เมื่อกี้ถึงไหนแล้วนะคะ”
       “เมื่อกี้คุณคุยกับใคร”
       “ไม่ใช่เรื่องของคุณ”
       ตำรวจไม่พอใจ
       “แอบส่งซิกกันเหรอไง นึกว่าผมไม่รู้เหรอ”
       นับดาวโมโห
       “โอ๊ย...อย่ามากวนประสาทอีกคนได้มั้ย แต่ละคน...เมื่อกี้ถึงไหนแล้วคะ”
       “ผมถามคุณว่าสร้อยนั่นอยู่ที่ไหน”
       นับดาวกับอลิสามองหน้ากัน อึกอัก ตำรวจหยิบมือถือขึ้นมา
       “ได้ ไม่ตอบใช่มั้ย...เดี๋ยวผมจะให้เพื่อนไปขอหมายค้นจากศาลมาก็ได้”
       “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันเล่าความจริงให้ฟังก็ได้”
       “ดาว...” อลิสาปราม
       “ไหนๆเรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว”
       นับดาวถอนใจเบาๆ
       “ก็ดีครับ สารภาพมาซะ โทษจะได้ลดลง”
       “ไม่ได้สารภาพย่ะ บอกว่าจะเล่าความจริงให้ฟัง”
       นับดาวหยุดข่มอารมณ์ตัวเอง ไม่ให้กรี๊ด
       
       ปกป้องกับปราบนั้งคุยกันที่ห้องรับแขก หลังจากที่ปราบคุยกับน้อยหน้าแล้ว
       “นายบอกน้อยหน่าว่าไงอ่ะ เรื่องไม่ได้ลายเซ็นยัยหมามุ่ยน่ะ”
       “ก็บอกว่านับดาวเขายุ่งมาก ติดต่อไม่ได้ น้อยหน่าเขาก็ไม่ว่าอะไร งอนๆนิดหน่อย”
       ขณะเดียวกัน น้อยหน่าเดินออกมาจากห้องพอดี ได้ยินแว่วๆ เลยเข้ามาแอบฟังหลังผนังกั้น
       “อาว่าเราน่าจะบอกความจริงนะ”
       “ก็เห็นน้อยหน่าปลื้มยัยนับดาวมาก ไม่อยากให้เขาเสียความรู้สึกน่ะครับ”
       ปกป้องหงุดหงิด
       “แต่ยัยนับดาวเขาด่าแกซะขนาดนั้น อาว่านายควรจะเล่าให้น้อยหน่าฟังนะ”
       “ให้เขาโตกว่านี้อีกหน่อยดีกว่าครับ ค่อยสอนให้เขารู้ถึงความหน้าไหว้หลังหลอกของคน”
       น้อยหน่าเดินออกมา ปราบกับปกป้องตกใจ
       “น้อยหน่า”
       “หนูขอโทษค่ะ ที่ทำให้พ่อต้องโดนคนอื่นเขาดูถูก”
       “ไม่เกี่ยวกับลูกหรอก คนอื่นเขานิสัยไม่ดีเอง”
       “ก็เพราะหนูอยากได้ลายเซ็นเขานี่คะ”
       “น้อยหน่าไม่ต้องคิดมากหรอกจ๊ะ ตาสนิทกับน้าของเขา เดี๋ยวตาจะขอลายเซ็นเขาให้ทีหลังก็ได้”
       น้อยหน่าส่ายหน้า
       “อย่าเลยค่ะ หนูไม่อยากได้ลายเซ็นต์ยัยนับดาวแล้วล่ะ ตอนนี้หนูเกลียดยัยนั่นแล้ว เกลียดที่สุด”น้อยหน่ากอดปราบ
       “หนูขอโทษนะคะพ่อ”
       “เรื่องเล็ก ไม่เป็นไรหรอก”
       ปราบกอดน้อยหน่าไว้ด้วยความรัก...
       
       เช้าวันใหม่...ปราบนอนหลับอยู่ในห้องของเขา มีเสียงเคาะประตูดังรัว
       “ครับ รู้แล้ว”
       ปกป้องตะโกนบอก
       “น้องนกโทรมา”
       ปราบดูนาฬิกา ตีสี่กว่า ปราบลุกไปเปิดประตู เจอปกป้อง
       “เมื่อกี้น้องนกโทรมาแล้ว บอกให้รีบไป เค้ากลัวอวัยวะเพศจะฉีก ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน มันใหญ่เอาเรื่อง คามาตั้งแต่เที่ยงคืนแล้ว ป่านนี้คงทรมานแย่แล้ว”
       ปราบถอนใจ
       “กะอยู่แล้ว ยังเด็กอยู่เลย เผลอๆอาจจะตายก็ได้”
       ปราบเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วรีบไปหยิบยาและอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะขับรถไปที่คอกวัวบ้านนก
       
       รถจอดเอี๊ยด ปราบกับปกป้องรีบลงจากรถ นกหญิงร่างอ้วน รีบเดินมาหา น้องนกยกมือไหว้
       “สวัส...”
       ปราบแทรก
       “ยัยอ้วน ฉันบอกว่าไง ถ้ามีอาการให้รีบโทรบอกเลย แค่นี้ไม่เข้าใจเหรอไง มีหัวไว้แค่กั้นหูใช่มั้ย”
       ปราบเดินแซงนกลิ่วๆไปทางฟาร์มหลังบ้าน ปกป้องกับนกตามไปติดๆ
       “คือว่า...”
       ปราบแทรก...
       “ออกมาตั้งแต่เที่ยงคืนแล้วทำไมมาโทรตอนตีสี่ ใจดำจริงๆ ไม่คิดบ้างเหรอว่ามันเจ็บแค่ไหน ยัยโอ่ง”
       “ก็ฉันเห็นมันดึก เกรงใจหมอ...”
       “หุบปากไปเลย เคยบอกแล้วใช่มั้ยดึกแค่ไหนก็ให้โทร ยัยตุ่ม ถ้ามันตายขึ้นมาฉันจะแช่งให้เธอตายแบบมัน”
       นกสะดุ้ง รีบเงียบเดินตามปราบไป ปราบเดินไปที่วัวที่น้องร้องเจ็บปวด แล้วเข้าไปช่วยทำคลอดลูกวัว ดึงลูกวัวออกมาจากแม่วัว โดยมีปกป้องคอยเป็นลูกมือช่วย
       
       ปราบกับปกป้องนั่งหมดแรง หลังจากแม่วัวกับลูกวัวปลอดภัยดี นกยกถาดใส่กาแฟน้ำดื่มปาท่องโก๋มาให้
       “ขอบพระคุณคุณหมอมากเลยนะคะ เฮ้อ ทั้งอำเภอก็มีสัตวแพทย์อยู่คนเดียว ถ้าไม่ได้คุณหมอคงแย่แน่ๆ”
       “วัวเธอก็เกือบแย่...เฮ้อ ไม่เจอเคสหินๆแบบนี้มานานนะเนี่ย”
       “กว่าจะเสร็จเกือบตายทั้งวัวทั้งหมอ” ปกป้องบ่น
       “อย่าเพิ่งตายนะจ๊ะ เดี๋ยววัวควายแถวนี้จะเดือดร้อนไปตามๆกันเพราะไม่มีหมอรักษามัน”
       “จ้ะ” ปกป้องยิ้มให้นก
       ปราบนึกขึ้นได้
       “พูดแล้วนึกได้ เดี๋ยวต้องไปดูควายที่บ้านพี่แหยมนี่นา เห็นบอกท้องผูกมาเป็นอาทิตย์แล้ว ไม่รู้กินอะไรเข้าไป”
       ปราบลุกขึ้น ปกป้องรีบถาม
       “เฮ้ย ไปเลยเหรอ ไม่พักก่อน”
       “นั่นสิคะ พักเหนื่อยสักครู่เถอะ เดี๋ยวค่อยไปก็ได้ บ้านตาแหยมไม่ได้หนีไปไหนหรอกค่ะ กินกาแฟให้หมดแก้วก่อนก็ยังดี”
       ปราบรับกาแฟมาซดอั้กๆๆ แล้ววางแก้วลง
       “ขอบใจนะ กาแฟอร่อยมาก แต่จำไว้อย่างนึงนะยัยกาละมัง ถ้ามีกรณีฉุกเฉินแบบนี้อีก ดึกแค่ไหนยังไงก็ให้โทรตามฉันทันที ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดเดียวคงตายทั้งแม่ทั้งลูก เข้าใจไหม”
       “ก็บอกแล้วว่ามันเกรงใจ”
       “พูดยังไงก็ไม่เข้าใจ สงสัยต้องรอให้วัวตายก่อน”
       ปราบเดินออกไปแบบหงุดหงิด ปกป้องซดกาแฟเสร็จ จะเดินตามปราบออกไป แต่นึกได้ หันกลับมาบอก
       “นก อย่าไปโกรธหมอเขาเลยนะ เขาก็งี้แหละ”
       “โกรธเกิดอะไรล่ะจ๊ะ เอาอะไรมาพูดเนี่ย เขารู้กันทั้งอำเภอว่าหมอปราบน่ะปากร้าย แต่ใจดียังกะพ่อพระ คนแบบนี้มีแต่คนรัก ดีกว่าไอ้พวกปากหวานแต่ถึงเวลาเราเดือดร้อนไม่ยอมช่วยอะไรสักนิด พี่ป้องไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องโกรธเกลียดหมอปราบเนี่ย ลืมไปได้เลย ชาตินี้ฉันไม่มีวันเกลียดเขาหรอก เดี๋ยวรอมะยงชิดออกก่อน จะเอาไปให้”
       “ไอ้ที่พูดเมื่อกี้น่ะไม่มีอะไรหรอก จะตะล่อมมาเรื่องมะยงชิดเนี่ยแหละ”
       “น่าเกลียด เอาไปให้อยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกน่า”
       ปราบตะโกนเข้ามา
       “เสร็จรึยัง จะจีบยัยอ้วนนั่นเหรอไง ผมว่าเอาเวลาไปช่วยควายยังจะดีซะกว่า”
       “เออๆ รู้แล้ว”
       ปกป้องเดินออกไป น้องนกเดินหัวเราะตามปกป้อง มองปราบกับปกป้องขับรถออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
       
       หลังจากนับดาวให้ข้อมูล ตำรวจจึงไปคุยกับอาเฮียโรงรับจำนำ อาเฮียตกใจมากเมื่อรู้ว่ารับซื้อของโจร แต่ก็ให้ความร่วมมือกับตำรวจเป็นอย่างดี ให้ข้อมูลทุกอย่างที่ตำรวจอยากรู้ กระทั่งจับตัวขโมยที่เอาสร้อยมาขายได้
       กิมฮวยเจ้าของสร้อยมาที่โรงพัก เมื่อเห็นสร้อยเพชรก็ยืนยันกับตำรวจว่าเป็นของเธอ พอตำรวจเผลอ กิมฮวยก็หันไปตบขโมยฉาดใหญ่จนล้มคว่ำ จะตามไปกระทืบอีก ตร.รีบเข้ามาห้าม กิมฮวยชี้หน้าด่าลั่นด้วยความโมโห
       หลังจากปิดคดีแล้ว ตำรวจมานั่งคุยกับนับดาวและอลิสาที่บ้าน
       “จากการสอบปากคำเจ้าของโรงรับจำนำแล้วก็ตัวคนร้ายอย่างละเอียด ผมเชื่อว่าคุณนับดาวไม่มีส่วนรู้เห็นและเป็นผู้บริสุทธิ์ในคดีนี้ครับ”
       นับดาวยิ้ม ขณะที่อลิสาทำท่าโล่งอกโล่งใจเต็มๆ
       “ขอบคุณคุณตำรวจมากนะคะ”
       “แต่ว่า...”
       “อะไรคะ”
       “ที่คุณนับดาวให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับผมเกี่ยวกับคดี โดยมีข้อแม้ขอให้ผมปิดเรื่องการไปเช่าสร้อยเพชรจากโรงจำนำเป็นความลับ ซึ่งผมก็เข้าใจและรับปากคุณนับดาวไปแล้ว แต่ว่า...”
       “มีอะไรเหรอคะ” อลิสารีบถาม
       “มีสื่อมวลชนคนหนึ่ง เขาจมูกไวมาก พยายามขอสัมภาษณ์ผมเรื่องนี้ ผมยังไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงดี...”
       นับดาวกับอลิสามองหน้ากัน หน้าเครียดทันที
       “คุณจะเอาค่าปิดปากเท่าไหร่ ว่ามา”
       “พูดอย่างนี้เดี๋ยวก็โดนข้อหาพยายามติดสินบนเจ้าพนักงานหรอกครับ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดครับ ผมไม่ใช่คนแบบนั้นครับ”
       “งั้นคุณต้องการอะไรกันแน่”
       ตำรวจมองนับดาวด้วยดวงตาแวววาว นับดาวต้องขยับถอยห่าง รวบคอเสื้อให้มิดชิด ตำรวจยิ้มกระหยิ่ม
       “คุณก็เป็นคนสวย มีชื่อเสียง หึๆ...อยากขออะไรบางอย่างจากคุณ”
       “พูดมาให้ชัดนะ จะเอายังไง” อลิสาถาม
       “คงต้องขอให้เปลืองเนื้อเปลืองตัวบ้าง ไม่นานหรอกครับ ไม่กี่ชั่วโมงเอง รับประกันว่าไม่เหนื่อย แถมอาจจะมีความสุขด้วย”
       
       ตำรวจยิ้มกริ่ม นับดาวกับอลิสาหน้าซีด

หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 2
        ภายในห้องทึบๆ แห่งนั้น นับดาวนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งตัวเล็กๆ มีอลิสาอยู่ข้างหลัง
       
       “จะไหวเหรอดาว...น้าว่าอย่าทำอย่างนี้เลย”
       “เราไม่มีทางเลือกแล้วค่ะ ช่างมันเถอะค่ะ เปลืองเนื้อเปลืองตัวนิดหน่อยเอง”
       “แต่...”
       อลิสาพูดไม่ออก ดึงนับดาวมากอดปลอบประโลม
       “เฮ้อ...ถ้าทำแทนได้ น้าอยากทำแทนดาวจริงๆ”
       “ขอบคุณน้าอะซ่ามากค่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่นี้เรื่องขี้ประติ๋วค่ะ ศึกหนักกว่านี้ดาวก็เคยผ่านมาแล้ว อันนี้จิ๊บๆ บ่ยั่นค่ะ”
       มีเสียงเคาะประตู ตำรวจเดินเข้ามา โดยเปลือยกายท่อนบน ใส่แต่กางเกงขาสั้น
       “คุณนับดาวพร้อมแล้วใช่ไหม”
       “ค่ะ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ฉันพร้อมแล้ว”
       ตำรวจยักคิ้วให้ อลิสาซบหน้ากับฝ่ามือร้องไห้สงสารหลานสาว
       
       หน้าสถานีตำรวจ...มีการจัดงานวันเด็ก ตั้งเวทีสีสันสดใส เด็กๆมามุงรอเฮกันหน้าเวที ตำรวจคนเดิม เดินขึ้นเวที ที่พุงกลมเปลือยของเขามีเพ้นต์เป็นรูปหน้าแป๊ะยิ้ม แค่เดินขึ้นมาเด็กๆก็ฮาลั่นแล้ว...
       “เอาล่ะครับ...เฮ้ย ขำพอแล้ว ขำอะไรกันนักกันหนา...เอาล่ะครับ ต่อไปนี้ ตามที่พ้มได้เคย สัญญากับพวกท่านว่าเวทีปีนี้จะมีแขกรับเชิญขวัญใจทุกๆคน...ใครนะ จำได้ป่าววว”
       เด็กๆร้องบอก
       “นับดาว ว้าวแซ่บ”
       “อยากเจอพี่เค้ามั้ย...ไหน ใครอยากเจอขอเสียงหน่อย”
       เด็กๆปรบมือ
       “...อะไร แค่นี้เอง พี่เขาไม่มาหรอก เอ้า ขออีกที เอาดังๆเลยนะ พี่นับดาวเขารอฟังอยู่”
       เด็กๆตบมือกันเต็มที่ ระหว่างนั้น นับดาวออกมารออยู่ข้างๆเวที เตรียมขึ้นเวที อลิสายังร้องไห้อยู่
       “โธ่เอ๋ย ดาวเอ๊ย ... แทนที่จะได้ไปขึ้นเวทีห้างใหญ่ๆหรูๆได้ซองหนาๆ ต้องมาต๊อกต๋อยอยู่ที่นี่... เฮ้อ งานชาวบ้านแท้ๆเลย”
       “บอกแล้วไงคะว่าช่างมันเถอะ...เลิกร้องได้แล้วค่ะน้าอ่ะซ่า ดาวจะขึ้นเวทีแล้ว”
       “รีบขึ้นแล้วก็รีบๆลงมาเลย เดี๋ยวเกิดมีสื่อมวลชนมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี มันเสียลุคไฮโซมากเลย รู้มั้ย”
       นับดาวพยักหน้ารับทราบ ระหว่างนั้นนายตำรวจผู้ใหญ่ระดับผู้กำกับคนหนึ่งเดินมาหานับดาว ตำรวจบนเวทีหันมาเจอ ก็หน้าเสีย
       “คุณนับดาวใช่ไหมครับ” ผู้กำกับถามนับดาว
       “เอ่อค่ะ”
       “ผมเป็นผู้กำกับที่นี่ครับ ผมทราบเรื่องทั้งหมด ต้องขอโทษคุณนับดาวจริงๆ คุณนับดาวไม่จำเป็นต้องขึ้นเวทีหรอกนะครับ”
       ตำรวจรีบลงมาจากเวที
       “ผู้กำกับครับ คือว่า...”
       “คุณทำอย่างงี้ได้ไง ใช้อำนาจหน้าที่ในทางที่ผิดแบบนี้ หา”
       “ขอโทษครับ คือว่า...”
       “เอาเป็นว่าคุณนับดาวไม่ต้องขึ้นเวทีหรอกนะครับ”
       อลิสารีบบอก
       “ขอบพระคุณท่านมากเลยค่ะ”
       อลิสารีบรุนหลังนับดาว
       “รีบไปเหอะ ยังไปรับงานที่ห้างทันนะ ไปตอนนี้น่าจะได้ซัก 2 - 3 งาน”
       นับดาวกำลังจะไป เสียงเด็กๆก็พร้อมใจกันตะโกนชื่อนับดาว
       “นับดาวว้าวแซ่บ...นับดาวว้าวแซ่บ...นับดาวว้าวแซ่บ...”
       นับดาวชะงัก ผู้กำกับหันมาบอก
       “คุณนับดาวไม่ต้องสนใจ เดี๋ยวผมจัดการให้”
       ผู้กำกับรีบผลักตำรวจให้ขึ้นเวที
       “คุณขึ้นเวทีไป ปลอมตัวเป็นนับดาวก็ได้ ให้เด็กๆนึกว่าเป็นมุข”
       ตำรวจถอนใจ ขึ้นไปบนเวที ทำเสียงแหลม
       “หวัดดีค่ะ พี่นับดาวเองค่ะ...”
       เด็กๆโห่ลั่น บางคนร้องไห้
       “นับดาวๆๆ”
       อลิสาเตือน
       “รีบไปกันเถอะดาว”
       เด็กๆพากันตะโกนสุดเสียง นับดาวมองเด็กๆก่อนที่จะถูกอลิสารุนหลัง ผู้กำกับก็ผายมือเชิญ นับดาวหันกลับมามอง เห็นเด็กๆโวยวายบ้างร้องไห้ นับดาวตัดสินใจ เดินขึ้นเวทีไปทันที อลิสากับผู้กำกับมองตามไปงงๆ พอเด็กๆเห็นนับดาวก็ร้องกรี๊ด นับดาวโบกมือให้เด็กๆ
       “สวัสดีค่ะ” นับดาวทำท่าประจำตัว “นับดาว ว้าวแซ่บค่ะ”
       เด็กๆเฮลั่น
       “ขอโทษทีนะ ที่พี่ขึ้นมาช้า เมื่อกี้พี่นับดาวมัวแต่เตรียมท่องเนื้อเพลงอยู่ รู้ว่าจะมาร้องเพลงที่นี่ พี่นับดาวตื่นเต้นมากเลยรู้เปล่า...แต่เอ๊...ไม่รู้น้องๆที่นี่อยากฟังพี่ร้องเพลงมั้ยน้อ...”
       “อยากๆๆๆๆ”
       “ชื่นใจจัง...งั้นก็...”
       นับดาวหันมาส่งซิกให้ ตำรวจรีบวิ่งไปกดเพลย์ แบ็คกิ้งแทร็กดัง
       “ขอหางเครื่อง 10 คน...ใครขึ้นมาพี่นับดาวจะให้ของขวัญพิเศษด้วย”
       เด็กๆรีบวิ่งขึ้นเวทีมาเป็นหางเครื่องเกินสิบคน จนกลายเป็นไม่มีคนดู เด็กๆอยู่บนเวทีกันหมด นับดาวหัวเราะ นับดาวร้องเพลง ท่ามกลางเด็กๆเป็นหางเครื่อง ตำรวจเดิมลงมายืนข้างเวทีกับผู้กำกับ และอลิสา
       “โอ้โห สุดยอดเลยครับ”
       ผู้กำกับหันมองลิสา
       “คุณอลิสาเป็นอะไรครับ สีหน้าดูไม่ดีเลย”
       “เรียนตามตรงนะคะ กลัวสื่อมาเก็บภาพน่ะค่ะ ถ้ายังไงท่านช่วยให้ลูกน้องไปกันสื่อหน่อยได้มั้ยคะ”
       “ไม่มีปัญหาครับ...เอ่อ...สงสัยจะไม่ทันแล้วครับ”
       อลิสามองตามผู้กำกับไป ก็ตกใจ ที่หน้างาน ฟู่เดินนำสื่อมวลชนกลุ่มใหญ่ตรงมาที่เวที อลิสาตกใจ หน้าถอดสี
       “ไอ้ฟู่...ทำไมทำแบบนี้...คุณตำรวจ ช่วยไปสกัดเขาที”
       “ครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง” ผู้กำกับรีบบอก
       
       นับดาวกำลังร้องเพลงกับเด็กๆบนเวที เห็นกองทัพสื่อก็หน้าเสีย หันไปหาอลิสาที่ส่งสัญญาณให้ลงจากเวทีทันที พยายามป้องปากบอก
       “ลงมาเร็วๆเข้า ลงมาเดี๋ยวนี้เลย”
       นับดาวดูเด็กๆที่กำลังสนุกกันเต็มที่ ทำท่าทางบอกอลิสาว่าลงไปไม่ได้ เพราะเกรงใจเด็กๆ ขณะเดียวกัน ฟู่ก็พาพวกสื่อมาถึงหน้าเวที
       “โอ้โห เห็นมั้ยครับ นับดาว ว้าวแซ่บ ปีนี้ไม่มีงานที่ห้างยักษ์ ต้องมารับงานที่นี่ โฮ๊ะๆๆ ถ่ายรูปกันให้เต็มที่เลยครับพี่น้อง”
       พวกสื่อยกกล้องขึ้นมา ผู้กำกับเดินมาบอก
       “ห้ามถ่ายรูปครับ”
       “คุณเป็นใคร” ฟู่หันมาถาม
       “เป็นผู้กำกับ ส.น.ที่นี่ครับ งานนี้ห้ามสื่อถ่ายรูปครับ”
       “อย่าว่าแต่ผู้กำกับเลย ผ.บ.ต.ร.มาเองก็ไม่มีสิทธิห้ามพวกเรา...ถ่ายโว้ย”
       “ลื้อลองเดะ”
       ฟู่ยกกล้องมือถือถ่ายหน้าผู้กำกับที่ยืนนิ่ง อลิสาวิ่งมา โมโหมาก
       “ทำไมยอมให้เขาถ่ายคะ”
       “ผมก็บลั๊ฟไปงั้นแหละ โธ่ ผมไม่มีอำนาจอะไรไปห้ามเขานี่ครับ เขาไม่ได้ทำผิดกฎอะไรซักข้อ”
       พวกสื่อมวลชนถ่ายรูปนับดาวกันรัวยิบ อลิสาจ๋อย นับดาวยังฝืนยิ้มเล่นกับเด็กๆ จนจบเพลง
       “เก่งมากค่ะทุกคน”
       “ของรางวัลล่ะคะ” เด็กๆร้องบอก
       “อ้ะ ของรางวัลเหรอ...พี่จะจุ๊บทุกคนที่ช่วยพี่เต้นเลย ดีมั้ย”
       เด็กๆเฮลั่น นับดาวคุกเข่าลงจุ๊บแก้มเด็ก เด็กๆรุมล้อมนับดาวกันยั้วเยี้ย สื่อกระหน่ำถ่ายรูป
       “โอ๊ย...แต่ละคน มีแต่เด็กมอซอมอมแมมทั้งนั้น...ยัยดาวเอ๊ย” อลิสาบ่น
       ฟู่เดินเข้ามาหาอลิสา
       “ทำไมทำหน้าอย่างงั้นล่ะครับ พี่อะซ่า”
       อลิสาตาโต รีบลากฟู่ห่างออกมา
       “ไอ้ฟู่ แกทำอะไรของแก แกเป็นเอเย่นต์ของนับดาวนะ แล้วแกพาสื่อมาทำลายเขาทำไม หรือว่าแกย้ายไปอยู่ฝั่งยัยเอมี่แล้ว หา”
       “พี่อะซ่าพูดเรื่องอะไร ฟู่ไม่รู้เรื่อง”
       “ฉันโทรหาแกให้แกหางานให้นับดาว อุตส่าห์บอกแกว่าเขาอยู่ที่นี่ แกก็ดันทรยศฉัน”
       “วุ้ย เข้าใจผิดใหญ่แล้วพี่อะซ่า”
       ฟู่รีบอธิบายทันที
       
       บนเวทีมีกิจกรรมดำเนินต่อไป ขณะที่นับดาวเดินออกมาจากหลังเวที อลิสารออยู่แล้ว
       “เป็นไงบ้างดาว”
       “เฮ้อ เหนื่อย แต่ก็สนุกมากเลยค่ะ...แล้วพี่ฟู่ล่ะคะ”
       “กลับไปแล้ว ต้องรีบไปคุมอีเว้นต์ที่อื่นต่อ วันเด็กแบบนี้ไม่มีใครอยู่สุขหรอก วิ่งรอกขาขวิดกันทุกคนนั่นแหละ”
       “พี่ฟู่เป็นคนพานักข่าวมาเหรอคะ”
       “ใช่”
       นับดาวเงียบไป
       “โดนถ่ายไปเต็มๆแบบนั้น ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะค่ะ อะไรจะเกิดก็เกิด”
       “ก็บอกให้หนีลงมาก็ไม่หนี”
       “ทำไม่ได้หรอกค่ะ เห็นเด็กๆเค้ากำลังสนุกกันอยู่นี่คะน้า”
       “แต่ที่ฟู่เค้าทำ เค้าก็ไม่ได้หวังร้ายอะไรดาวหรอกนะ เค้าบอกให้เรามองมุมกลับ”
       “หมายความว่าไงคะ”
       “เดี๋ยวพรุ่งนี้ดาวก็รู้”
       
       อสิสายิ้มอย่างมีเลศนัย
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 11
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 13
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 12
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
ยังไม่มีผู้โหวต
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบๆ
Pukpick
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แซ่บเว่อร์ ชอบๆๆ
Pukpick
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014