หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ

หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 8 มิถุนายน 2555 08:40 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 10
        หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ  ตอนที่ 10
        
       ปราบเดินออกจากบ้านมาพร้อมกล้องกับขาตั้ง แล้วก็ประหลาดใจเมื่อเห็นนับดาวนั่งดูดาวอยู่คนเดียว
       
       “ออกมาถ่ายรูปเหรอคะ”
       “ครับ...ผมนึกว่าคุณเมาไวน์หลับไปแล้วซะอีก”
       “ไม่ได้เมาหรอกค่ะ ฉันหลอกน้าอะซ่าน่ะค่ะ แต่น้าอะซ่าน่ะหลับปุ๋ยไปเรียบร้อยแล้ว”
       “ทำไมต้องหลอกน้าคุณด้วย”
       “ถ้าพูดตรงๆเขาไม่เข้าใจหรอกว่า ฉันคิดถึงดวงดาวบนท้องฟ้าที่ไร่นี้”
       “คุณโชคดีมากเลยนะ ความจริงช่วงนี้เมฆเยอะมาก ฟ้าไม่ค่อยเปิดอย่างนี้หรอก”
       “แม่ของฉันอาจจะจัดให้ก็ได้”
       “งั้นฝากขอบคุณแม่คุณด้วย ที่ทำให้ผมได้ถ่ายรูปหมู่ดาวในเดือนนี้ได้”
       “รู้มั้ย พอกลับไปกรุงเทพ ฉันอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าพ่อหรือแม่ฉันไม่ตาย ฉันอาจจะโตเป็นสาวชาวไร่อยู่ที่นี่ ซึ่งฉันอาจจะชอบมากกว่าเป็นนับดาวว้าวแซ่บก็ได้”
       ปราบหันมามองนับดาวด้วยความแปลกใจ นับดาวหันมาเห็นสายตาของเธอที่มองมา นับดาวหัวเราะเบาๆ
       “ไม่ต้องมองฉันอย่างนั้นหรอก ฉันแค่คิดเล่นๆน่ะ เอาเข้าจริงๆฉันรู้ตัวว่าฉันทิ้งแสงสีไปไม่ได้หรอก มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันไปแล้ว...ที่นี่เป็นได้แค่ที่หลบพักชั่วคราวเท่านั้น”
       “ได้แค่นั้นก็พอใจแล้ว”
       นับดาวได้ยินแล้วเอะใจหันมามองปราบ ทั้งสองมองตากันอยู่ครู่หนึ่ง
       “ที่คุณเคยบอกว่าฉันจอมปลอมน่าสมเพชน่ะ จริงๆคุณก็พูดถูกนะ เพราะอย่างงั้นฉันถึงไม่เหมาะกับที่นี่ ไม่ใช่ที่นี่เป็นแค่ที่หลบพักสำหรับฉันหรอก ถ้าจะพูดให้ถูก ต้องบอกว่าฉันต่างหากที่เป็นได้แค่คนมาเยือนของไร่ปรีดา”
       “ถ้าอย่างนั้นผมก็อยากให้คุณรู้ว่าไม่ว่าคุณจะมาที่นี่ในฐานะนับดาวว้าวแซ่บ หรือแค่คนมา
       เยือน หรือยัยตัวแสบสารพัดพิษก็ตาม ที่นี่พร้อมจะต้อนรับคุณเสมอ”
       นับดาวอึ้งไป พูดไม่ออก ปราบถอดแจ็คเก็ตของเขาออก ห่มให้นับดาว
       “น้ำค้างมันเยอะ จะไม่สบายได้”
       “แล้วคุณล่ะ”
       “ผมชินแล้ว”
       “ขอบคุณนะคะ”
       ปราบกับนับดาวนั่งดูดาวด้วยกัน แอบมองกันนิดหนึ่ง
       
       เช้าวันใหม่...ปราบมาส่งนับดาว น้อยหน่า อลิสาที่รถ ปราบหันไปกำชับนับดาว
       “หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ยัยน้อยหน่าลูกผมใจแตกนะ”
       “อยู่กับฉันน่ะ น้อยหน่าจะได้เรียนรู้โลกของวัตถุนิยมอย่างรู้ทันที่สุด รับรองไม่มีเรื่องใจแตกแน่ๆวางใจได้”
       ปราบหันไปหาลูกสาว
       “ถึงจะอยู่กับพี่ดาว แต่เธอก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ เข้าใจไหม”
       “ค่ะ...ขอบคุณมากนะคะพ่อที่ไว้ใจหน่า”
       น้อยหน่ากอดพ่อ อลิสาตัดบท
       “ไปกันเถอะค่ะ”
       ปราบยิ้มให้อลิสา แล้วหันมาหานับดาว ทั้งสองสบตากัน อลิสาเดินเข้ามาขวาง
       “อ้ะๆๆ ไปกันได้ละ มัวโอ้เอ้เดี๋ยวก็ต้องค้างคืนอีกคืนหรอก”
       อลิสาต้อนนับดาวกับน้อยหน่าขึ้นรถไป นับดาวขับรถออกไป
       
       ชนะชัยเดินเข้ามาในห้องรับแขก พบชัชฎาคุยมือถืออยู่ หน้าตาเคร่งเครียด
       “คุณต้องซื้อเวลาให้ฉันให้ได้...ฉันเข้าใจ เสี่ยงก็เสี่ยง ฉันต้องการยื้อเวลาให้ได้มากที่สุดเท่าที่
       จะทำได้...ส่วนเรื่องค่าดำเนินการของคุณ คุณไม่ต้องห่วง...ขอบคุณค่ะ”
       ชัชฎาวางสาย หันมาเจอลูกชายพอดี
       “คุณเอกโทรมา”
       “เราจะโดนฟ้องแล้วเหรอครับ”
       “ยังหรอก แม่ให้เขาหาทางยื้อไว้ก่อน เราอาจต้องปั้นตัวเลขขึ้นมาเองตบตาคนอื่นไปก่อน”
       “ทำอย่างนี้ไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอครับแม่”
       “เสี่ยงน้อยเสี่ยงมากก็ต้องเสี่ยง เพราะเราไม่มีทางเลือก...ถ้าเราได้เงินซื้อหุ้นจากนับดาวมาก็จะอุดช่องว่างตรงนี้ได้ อย่างน้อยก็ทำให้เราพอมีเวลาหายใจไปได้อีกปีสองปี ระหว่างนั้นเราก็ค่อยๆแก้ไขสถานการณ์ให้ดีขึ้นได้ ว่าแต่นับดาว…”
       “คือ...”
       “หาวิธีกดดันเขาหน่อยสิ”
       ชนะชัยลำบากใจ
       “แม่ไม่ได้บอกให้แกไปปอกลอกหรือหลอกลวงเขานะ มันก็คล้ายๆขอยืมเงินนั่นแหละ พอเราเอาตัวรอดจากวิกฤตครั้งนี้ได้ เราก็คืนเงินเขาพร้อมดอกเบี้ย ส่วนความรักของแกกับเขา แม่ก็จะไม่ขัดขวางอะไรอีกเลย”
       “งั้นผมเล่าความจริงให้เขาฟังเลยดีกว่า แล้วก็ขอยืมเงินจากเขาตรงๆ”
       “ขืนทำอย่างนั้นเขาทิ้งแกแน่ ไม่เชื่อก็ลองดูสิ...แล้วแกก็จะอกหัก ส่วนธุรกิจของเราก็จะเจ๊ง ดีไม่ดีแม่อาจจะต้องติดคุกด้วย”
       ชนะชัยเงียบไปไม่กล้าพูดอะไรอีก
       
       นับดาว อลิสา น้อยหน่า เดินอยู่ในห้างหรู อลิสาพูดขึ้น
       “เอางี้มั้ยดาว เดี๋ยวเธอไปกินข้าวกับคุณจ๊อบ แล้วน้าจะพาน้อยหน่าไปหาอย่างอื่นกินดีกว่า จะ
       ได้ไม่รบกวนเธอสองคน”
       น้อยหน่าแปลกใจ
       “คุณจ๊อบคือใครเหรอคะ”
       “เป็นแฟนพี่เองจ้ะ”
       “หน่าอยากเห็นแฟนพี่ดาวจัง หน่าไปด้วยได้มั้ยคะ”
       “อย่าเพิ่งเลยจ้ะ สองคนนี้เขาไม่ค่อยได้เจอกัน ให้เขาได้งุ้งงิ้งบ้าง อะไรบ้าง ถ้าเราไปเดี๋ยวจะ
       กลายเป็นกอขอคอพวกเขานะจ๊ะ”
       “จริงๆไปด้วยกันก็ได้นะคะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะน้าอะซ่า”
       “อย่าเลย ไปสวีทกันสองคนเถอะ”
       น้อยหน่าพยักหน้าเข้าใจ
       “อือ งั้นหน่าค่อยเจอแฟนพี่ดาววันหลังก็ได้ค่ะ”
       “งั้นเดี๋ยวเจอกันนะจ๊ะ”
       นับดาวเดินแยกไป น้อยหน่ามองตามนับดาว ก่อนจะเดินไปอีกทางหนึ่งกับอลิสา
       
       อลิสาพาน้อยหน่ามาที่ฟูดคอร์ต
       “นี่เขาเรียกว่าฟูดคอร์ตนะจ๊ะ แล้วนี่คูปอง ในนี้มีเงินอยู่ 500 บาท หน่าเดินดูให้ทั่วๆเลยนะ อยากกินอะไรก็บอกคนขายเขาแล้วยื่นคูปองนี่ให้ เข้าใจไหมจ๊ะ แล้วเดี๋ยวเจอกันแถวนี้นะเข้าใจไหมจ๊ะ”
       อลิสายิ้มให้น้อยหน่า แล้วเดินไปเลือกของกิน
       “อะไรเนี่ย นี่หนังหน้าของหน่ามันดูโง่มากหรือไง ถึงนึกว่าไม่รู้จักฟู้ดคอร์ตเนี่ย”
       น้อยหน่ามองไปรอบๆ เห็นอลิสายังเดินดูร้านนู้นร้านนี้อยู่ เธอจึงเดินออกไปจากฟู้ดคอร์ต
       
       น้อยหน่าเดินชะเง้อชะแง้มองไปในร้านอาหารต่างๆ
       “เอ เมื่อกี้เห็นมาทางนี้นี่นา อยู่ร้านไหนน้า”
       น้อยหน่าเดินไปชะแง้ไป ไม่ทันมองทาง เดินชนกับใครบางคน
       “อุ๊ย ขอโทษค่ะ”
       อีกฝ่ายหันมามอง
       “น้อยหน่า”
       “ตะวันวาด”
       ทั้งสองฝ่ายงงกันไป
       “เธอมาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย”
       “แม่ฉันมาคุยงานที่นี่ ฉันเลยออกมาเดินเล่น แล้วเธอล่ะมากับใคร”
       “ฉันมากับพี่ดาว”
       “พี่ดาวมาด้วยเหรอ แล้วอยู่ไหนล่ะ”
       “ก็กำลังหาอยู่เนี่ย เขากำลังกินข้าวกับแฟนเขาอยู่”
       “อะไรนะ แฟนพี่ดาวเหรอ มันเป็นใคร”
       น้อยหน่ามองท่าทางที่ขึงขังของตะวันวาดอย่างแปลกใจ
       “ทำไมต้องโกรธด้วย หึงเหรอ”
       ตะวันวาดยิ้มประจบ
       “เปล่าหรอกจ้ะ ถามไปงั้นแหละ เธอก็รู้นี่นาว่าฉันชอบใคร”
       “เชอะ...”
       ตะวันวาดรีบเปลี่ยนเรื่อง
       “ไปๆ ฉันเดินไปเป็นเพื่อนเธอเอง”
       ตะวันวาดรีบพาน้อยหน่าเดินหานับดาวตามร้านต่อ
       นับดาวกับชนะชัยนั่งกินข้าวด้วยกัน...
       “ผมว่าตอนนี้ใครๆก็เห็นข่าวเรื่องรูปคุณเอมี่พกสนับมือกันหมดแล้ว ถือว่าคุณดาวกอบกู้ชื่อเสียงกลับมาได้แล้วสินะครับ”
       “ค่ะ ต้องขอบคุณคุณจ๊อบด้วยที่อยู่เคียงข้างดาวตลอดเวลา”
       “ชีวิตของนับดาว ว๊าวแซบก็จะกลับสู่สภาพปกติซะที”
       “จะพูดแบบนั้นก็ได้ค่ะ”
       “ผมว่าจะถามเลยไปถึงเรื่อง...เอ่อ...เรื่องหุ้นน่ะครับ”
       “อ๋อ...”
       น้อยหน่ากับตะวันวาดเดินเข้ามา
       “พี่ดาวอยู่นี่เอง”
       ตะวันวาดยกมือไหว้
       “สวัสดีครับพี่ดาว”
       นับดาวรับไหว้
       “หวัดดีตะวันวาด มายังไงเนี่ย อย่าบอกนะว่าเธอสองคนแอบนัดเจอกันที่นี่”
       “เปล่านะคะ แม่ตะวันเขามาคุยธุระที่นี่”
       ชนะชัยมองน้อยหน่ากับตะวันวาดด้วยความรู้สึกรำคาญ ทั้งสองทำเหมือนไม่เห็นเขาเลย
       “คุณดาว ใครเหรอครับเด็กพวกนี้”
       น้อยหน่าได้ยินคำว่าเด็กพวกนี้ ก็หันขวับมามองชนะชัยหัวจรดเท้า
       “พี่ดาว นี่ใครเหรอคะผู้ชายพวกนี้เนี่ย”
       นับดาวหน้าเหวอ
       “อ้าวเด็ก นี่แฟนพี่ ชื่อคุณชนะชัย เรียกพี่จ๊อบก็ได้...นี่น้อยหน่ากับตะวันวาดค่ะ น้อยหน่าอยู่
       ไร่ปรีดาส่วนตะวันวาดอยู่รีสอร์ทใกล้ๆไร่ปรีดา”
       ชนะชัยมองหน้าน้อยหน่า
       “ฉันเคยเจอที่ไหนหรือเปล่า หน้าเธอดูคุ้นๆนะ”
       “ไม่รู้คุณสิคะ”
       ชนะชัยหน้าตึงที่ถูกน้อยหน่าย้อน นับดาวรีบบอก
       “น้อยหน่าเป็นลูกสาวคุณปราบน่ะค่ะ คุณจ๊อบอาจจะเคยเห็นจากรูปถ่ายที่บ้านคุณปราบก็ได้”
       “คุณปราบมีลูกด้วยเหรอครับ ไหนบอกว่าเขาเป็น...”
       นับดาวสะดุ้ง นึกได้ว่าโกหกชนะชัยไว้ รีบเตะขาชนะชัย ทำท่าบอกใบ้ว่าอย่าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าน้อยหน่า ชนะชัยพยักหน้าเข้าใจ น้อยหน่าสงสัย
       “พ่อหนูเป็นอะไรเหรอ”
       ชนะชัยรีบแก้
       “คุณปราบเป็นโสดไม่ใช่เหรอ”
       “เรื่องของพ่อหนู คุณไม่ต้องสงสัยก็ได้”
       ชนะชัยเงียบไป พยายามข่มโทสะ ตะวันวาดแกล้งพูดลอยๆ
       “โอ๊ย หิวแล้วล่ะ”
       น้อยหน่ารีบเสริม
       “หิวเหมือนกัน”
       นับดาวแปลกใจ
       “แล้วน้าอะซ่าล่ะ ไหนบอกจะไปกินข้าวด้วยกัน”
       “อ๋อ หลงกันน่ะค่ะ”
       “อ้ะ งั้นมากินด้วยกันก็ได้ นะคะจ๊อบ”
       ชนะชัยเซ็งๆ
       “เอาสิครับ”
       นับดาวจะเรียกพนักงานแต่ไม่มีใครมา
       “เดี๋ยวดาวขอตัวไปห้องน้ำแป๊ป”
        
       โปรดติดตามตอนต่อไป
       

หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 10
        หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ  ตอนที่ 10
        
       
       นับดาวลุกออกไป ชนะชัยมองตามไปเห็นนับดาวเดินไปไกล เขารีบหยิบเงินออกมาสองพัน ยื่นให้น้อยหน่ากับตะวันวาด
       
       “นี่ เธอสองคน เอาไปคนละพัน แล้วออกไปหาอะไรกินกันเองนะ ฉันอยากอยู่คุยกับคุณดาวสองต่อสอง ช่วยฉันหน่อยนะ”
       ชนะชัยยิ้มและขยิบตาให้ น้อยหน่าไม่รับเงินมา หยิบกระเป๋าตังก์เธอหยิบเงินออกมาสามพัน ยื่นให้ชนะชัย
       “เอางี้ดีกว่า หนูให้คุณสามพัน คุณไปให้พ้นๆหน้าหนูได้ไหม”
       น้อยหน่ายิ้มและขยิบตาให้ ชนะชัยจ้องหน้าไม่พอใจ
       “อยู่ที่ไร่ได้เรียนหนังสือบ้างรึเปล่าเนี่ย”
       “เรียนสิ ถามทำไม”
       “ฉันรู้ว่าพ่อเธอยุ่ง ไม่มีเวลาสอนมารยาท แต่ครูที่โรงเรียนน่าจะสอนบ้างนะ”
       น้อยหน่าฉุนกึก
       “นี่คุณว่าพ่อหนูเหรอ”
       “ฉันว่าเธอต่างหาก กลับบ้านไปหัดกินปลาซะบ้าง จะได้เข้าใจที่ฉันพูด”
       “หนูอาจจะไม่ฉลาด แต่คุณน่ะเข้าขั้นโง่เลยล่ะ ตอนเด็กๆดูหนังโป๊มากไปรึเปล่า สมองเลยไม่
       พัฒนา”
       ชนะชัยโมโห
       “มารยาทแย่มากนะเราเนี่ย อยู่ใกล้ๆคุณดาว ก็หัดซึมซับความเป็นผู้ดีจากเขามาบ้าง”
       “ผมว่าคุณก็แย่เหมือนกันนะ ชอบดูถูกคนอื่นเขาแบบเนี้ย” ตะวันวาดโต้
       “ฉันไม่ถือพวกเธอหรอกนะ พวกเธอยังเด็กอยู่ ที่สอนเนี่ยเพราะเมตตา ไม่อยากให้ติดนิสัยต่ำๆ
       แบบนี้ไปจนโต”
       น้อยหน่าจะเถียงต่อ นับดาวเดินกลับมา
       “ทำไมหน้าบึ้งกันจัง อย่าบอกนะว่าทะเลาะกันน่ะ”
       ชนะชัยรีบบอก
       “ไม่มีอะไรหรอกครับ”
       “ค่ะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
       น้อยหน่ามองหน้าชนะชัยรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าอย่างมาก
       
       ชนะชัยเดินเข้ามาในบ้าน เจอชัชฎารออยู่อย่างใจจดใจจ่อ
       “เป็นไงบ้าง คุยกับนับดาวหรือยัง”
       “ยังครับ”
       “อ้าว ทำไมล่ะ ทำไมไม่คุย”
       “พอดีมีคนอื่นอยู่ด้วย เลยไม่สะดวกน่ะครับ”
       “ไม่ได้เรื่องเลย กะอีแค่คุยง่ายๆแค่นี้ ทำไมทำไม่ได้ มันยากเย็นมากนักหรือไง หา”
       “แม่อย่าจ้ำจี้จ้ำไชให้มันมากนักเลยครับ ขอเวลาผมอีกนิด”
       “ฉันบอกแล้วไงว่าเราไม่มีเวลาแล้ว แกอยากเห็นฉันล่มจม อยากเห็นฉันติดคุกมากนักใช่มั้ย”
       ชนะชัยเอะใจ ที่แม่เกรี้ยวกราดผิดปกติ เขามองไป เห็นซองยาบนโต๊ะจึงรีบเข้ามาดู
       “แม่ไม่สบายอีกแล้วเหรอครับ”
       ชัชฎาเงียบไป ร้องไห้สะอึกสะอื้น กอดลูกชาย
       “แม่ไม่ไหวแล้ว...ถ้าพวกเขารู้ พวกเขาฟ้องแม่แน่ๆ...แม่ไม่รู้จะทำยังไง จ๊อบ ช่วยแม่ด้วย”
       ชนะชัยกอดแม่ไว้
       
       นับดาวอาบน้ำแช่อยู่ในอ่างอย่างสบายอารมณ์ โทรศัพท์ดังขึ้นเธอมองหน้าจอก่อนกดรับ
       “จ๊อบเหรอคะ…พรุ่งนี้ดาวมีงานเดินแบบน่ะค่ะ คุณอยากเจอดาว โอเคค่ะงั้นเราเจอกันหลังงานเลิกได้มั้ยคะ...ตามนั้นค่ะ พรุ่งนี้เจอกัน ฝันดีนะคะ”
       นับดาววางสายก่อนอาบน้ำต่อ
       
       น้อยหน่าคุยกับตะวันวาดอยู่ในร้านฟาสต์ฟู้ด
       “นะ นะ นะ ไปช่วยฉันหน่อยนะ”
       “ก่อนจะรับปากเธอน่ะ ขอถามอะไรหน่อยสิเราอดสงสัยไม่ได้”
       “เรื่องอะไรเหรอ”
       “ที่เธอชวนเราไปป่วนนายชนะชัยกับพี่ดาวเนี่ย คิดดีแล้วเหรอ”
       “หมายความว่ายังไง”
       “ก็เธอกลัวว่าพ่อเธอจะชอบพี่ดาว แต่นี่พี่ดาวมีแฟนแล้ว รักกัน แต่งงานกันถึงพ่อเธอชอบพี่ดาวยังไงก็ไม่ได้กันอยู่แล้ว ถูกป่ะ”
       “ถูก ถึงฉันไม่อยากให้พ่อคิดอะไรกับพี่ดาวก็จริง แต่ฉันก็ชอบพี่ดาวมากจนทนไม่ได้ที่เห็นเขามีแฟนเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจแบบนั้น เข้าใจไหม”
       “เข้าใจละ ใจตรงกันเลย ฉันก็เกลียดหน้าหมอนั่นเหมือนกัน...เอาเป็นว่าตกลง ฉันจะช่วยเธอ”
       ตะวันวาดจับมือกับน้อยหน่า
       
       ค่ำนั้น...ชนะชัยนั่งจิบเครื่องดื่มอยู่ที่ล็อบบี้โรงแรม น้อยหน่าแอบซุ่มนั่งดูอยู่ห่างๆ สักพักตะวันวาดก็ออกจากลิฟต์ เดินหลบสายตาชนะชัยมาหาน้อยหน่า
       “เป็นไงบ้าง”
       “งานเลิกแล้ว เห็นพี่ดาวกลับเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เดี๋ยวก็คงมาหานายชนะชัยแล้วล่ะ”
       “งั้นก็ได้เวลาลงมือแล้วสิ”
       ตะวันวาดล้วงมือลงไปในกระเป๋า หยิบซองยาสีน้ำตาลทึบแสงออกมาตรวจดู
       “โอเค...ลุย”
       ตะวันวาดกับน้อยหน่าเดินออกไปหาชนะชัย ทั้งสองยกมือไหว้พร้อมกัน
       “หวัดดีครับ พี่จ๊อบ”
       “หวัดดีค่ะ”
       ชนะชัยงงๆ
       “นี่พวกเธอ...คุณดาวพาพวกเธอมาด้วยเหรอ”
       “ไม่พามาแล้วเราจะมาถูกได้ไงล่ะคะ”
       ชนะชัยไม่ค่อยพอใจนัก
       “คุณดาวล่ะ”
       “งานเลิกแล้ว กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวก็คงมาน่ะค่ะ...อ้ะ นี่ค่ะ”
       น้อยหน่ายื่นซองจดหมายให้ มีลายมือผู้หญิงเขียนจ่าหน้าว่า "ถึงคุณจ๊อบ" ชนะชัยรับมามองงงๆ
       “คุณดาวให้มาเหรอ”
       น้อยหน่ายิ้มรับ ชนะชัยยิ้มเล็กน้อย จะแกะซองจดหมาย แต่ซองจดหมายผนึกมาแน่นหนามาก ชนะชัยต้องง่วนอยู่กับมัน ระหว่างนั้นตะวันวาดก็เขยิบเข้ามา แอบหยิบซองยาออกมา เคาะๆเทของภายในซองลงไปในแก้วเครื่องดื่มของชนะชัย แต่เหมือนเทไม่ออก ตะวันวาดต้องเอานิ้วดีดๆเคาะๆ จิ้งจกหล่นจากซองลงไปในแก้วชนะชัย ตะวันวาด น้อยหน่าแอบทำหน้าขยะแขยง ชนะชัยเปิดซองออกแล้ว เจอจดหมายมีลายมือตัวกระจิ๋วหลิว ชนะชัยต้องเพ่งอ่าน
       “ขอโทษนะคะ จากน้อยหน่า... อ้อ ที่แท้จดหมายจากเธอเองเหรอ”
       “ค่ะ”
       “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ถือเด็กเมื่อวานซืนอย่างพวกเธอหรอก”
       นับดาวเดินออกมาพอดี
       “อ้าว น้อยหน่า ตะวันวาด มาได้ไงเนี่ย”
       “หน่ามาหาพี่จ๊อบน่ะค่ะ แต่คุยธุระกันเสร็จแล้ว”
       นับดาวมองชนะชัย
       “ต้องมีอะไรปิดบังดาวแน่เลย”
       ชนะชัยยิ้มแย้ม
       “ไม่มีอะไรมากหรอกครับ คุณดาวเสร็จแล้วเราก็ไปเถอะครับ แต่วันนี้เธอสองคนไปด้วยไม่ได้นะ เข้าใจไหม”
       น้อยหน่าพยักหน้ารับ
       “เข้าใจค่ะ”
       ชนะชัยพอใจ ลุกขึ้น หยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม แล้วก็ทำหน้าพิกล บ้วนของในปากออกมาในแก้ว เจอจิ้งจก น้อยหน่ากับตะวันวาดหัวเราะลั่น ชนะชัยเอะใจ หันมามองทั้งสอง
       “ฝีมือพวกแกเองเหรอ”
       น้อยหน่ากับตะวันวาดระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมาอีก นับดาวอึ้งงง
       “นี่มันเรื่องอะไรกันคะเนี่ย”
       ชนะชัยกำลังจะพูด จิ้งจกในแก้วไต่ขึ้นมาจากแก้ว มาที่มือของเขา ชนะชัยร้องตกใจสะบัดมือเต็มแรง แก้วหลุดกระเด็นลงโต๊ะแตกเพล้ง ตะวันวาดเย้ยหยัน
       “ท่าตกใจคุณ ทุเรศสายตาจริงๆว่ะ”
       ชนะชัยปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อตะวันวาด ง้างหมัด แต่นับดาวมาขวางไว้ก่อน
       “จ๊อบ อย่านะคะ...”
       ทันใดนั้นน้อยหน่าก็ร้องขึ้น
       “พี่ดาวช่วยด้วยค่ะ”
       ชนะชัย นับดาว ตะวันวาด หันไปมองน้อยหน่าที่ยกมือปิดตา
       “เศษแก้วกระเด็นเข้าตาหน่า...”
       “โกหก ฉันไม่เชื่อเธอหรอก...”
       ชนะชัยยังพูดไม่ขาดคำ ก็เห็นเลือดไหลออกมาผ่านซอกนิ้วน้อยหน่า
       
       ปราบนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว ป้ายวงอยู่ข้างๆ
       “เงี้ยบเงียบ...คุณดาวไม่อยู่ก็ว่าเงียบแล้ว หนูหน่าไม่อยู่อีกคนมันเลยยิ่งเงี้ยบเงียบเชี้ยบเชียบ
       เข้าไปกันใหญ่...”
       “ป้าจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ คุณดาวเขาไม่ใด้อยู่ที่นี่อยู่แล้ว ส่วนยัยหน่า ซักวันเขาก็ต้องออกไปอยู่หอเรียนมหาลัย ไปแต่งงาน ไปมีครอบครัว ยังไงมันก็ต้องเงียบอย่างนี้แหละครับ”
       “แหม ทำพูดเข้า คุณพูดเหมือนไม่ห่วงคุณหน่าอย่างงั้นแหละ”
       “ห่วงสิครับ แต่ต้องยอมปล่อยให้เขาออกไปผจญโลกภายนอกบ้าง จะได้หัดดูแลตัวเองได้”
       “แล้วไม่กลัวเขาเป็นอะไรไปเหรอคะ”
       “กลัวครับ แต่ผมไว้ใจคุณดาว คิดว่าคุณดาวคงดูแลน้อยหน่าแทนผมได้ระดับหนึ่ง”
       ขณะเดียวกันนั้น มือถือดังขึ้น ปราบดูชื่อโทรเข้าแล้วกดรับสาย
       “สวัสดีครับคุณดาว แหม อายุยืนจัง พูดถึงก็โทรมาพอดี...ครับ...หา แล้วเป็นอะไรมากมั้ยครับ โรงพยาบาลอะไรครับ...ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย”
       ปราบวางสาย รีบวิ่งไปหยิบกุญแจรถ กับกระเป๋าสตางค์ ป้ายวงแปลกใจ
       “มีอะไรเหรอคะคุณปราบ”
       “น้อยหน่าเกิดอุบัติเหตุครับ เศษแก้วกระเด็นเข้าตาตาอาจจะบอดครับ”
       ป้ายวงตกใจ
       “คุณพระช่วย”
       ปราบวิ่งออกไปนอกบ้าน ป้ายวงหน้าซีด ยกมือไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์
       “เจ้าประคู้น ขออย่าให้หนูหน่าเป็นอะไรไปเลยนะคะเจ้าค่ะ”
       
       
       โปรดติดตามมตอนต่อไป

หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 10
       

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 11
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 13
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 12
หนุ่มบ้านไร่กับหวานใจไฮโซ ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 9 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 9 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาเร็วๆนะกำลังหนุก
ชอบเรื่องนี้
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านในไทยรัฐ เร็วกว่าแล้วนะคะ
wanwan
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดาวไปเข้าห้องน้ำ กว่าจะออก 5 โมงเย็น รอ จ๊ะ
dej
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014