หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ เกิดเป็นหงส์

เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 11

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 10 มิถุนายน 2555 17:17 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
เกิดเป็นหงส์  ตอนที่ 11
        เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 11
       
       ผ่องทิพย์นั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า อาจารย์เมฆมองผ่องทิพย์ทั่วตัว ผ่องทิพย์กระชับเสื้อผ้าปกคลุมตัว
       
       “นอนลง”
       “ต้องนอนด้วยเหรอ”
       “ถ้าเอ็งลังเลสงสัยนัก ข้าจะไม่ทำพิธีให้ ต่อไปก็ไม่ต้องใช้นังบุญปลูกมาขอ อะไรจากข้าอีก”
       ผ่องทิพย์จำใจนอนลง อาจารย์เมฆลุกขึ้น ยืนมอง ผ่องทิพย์ไม่กล้าสู้หน้า อาจารย์เมฆลงนั่งข้างๆผ่องทิพย์ แล้วลูบไล้จากข้อเท้า ขึ้นมาเรื่อยๆ ผ่องทิพย์ชะงัก
       “จะทำอะไร”
       “ข้าจะลงนะให้เอ็ง ตั้งแต่หัวจรดเท้า”
       “แล้วทำไมต้องลูบ”
       “เพราะคาถาอยู่ที่มือของข้า...ถ้าเอ็งไม่เงียบ ข้าจะไม่อดทนอีกแล้วนะ”
       ผ่องทิพย์หุบปาก รู้สึกอึดอัด เมื่อถูกอาจารย์เมฆลูบไล้ขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงต้นขาอ่อน เห็นขาขาวๆของผ่องทิพย์แล้ว อาจารย์เมฆกลืนน้ำลายเอื้อก แต่ก็กลั้นใจ ทำพิธีต่อไป...อาจารย์เมฆลุกขึ้นคร่อมทันที ผ่องทิพย์ชักกลัว อาจารย์เมฆโน้มตัวลงมา จับแขนทั้งสองของเธอขึงพรืด ผ่องทิพย์หน้าตื่น
       “จะทำ...”
       อาจารย์เมฆเอามือปิดปากผ่องทิพย์เอาไว้ โน้มหน้าลงไปกระซิบ
       “บอกแล้วไง ว่าอย่าถาม...ทำใจเย็นๆ ถ้าเอ็งอยากให้ผัวกลับมารักมาหลง จง เชื่อข้า หลับตาลง”
       ผ่องทิพย์หลับตาลง อาจารย์เมฆก้มลง ท่องคาถาขมุบขมิบเป่าข้างซอกหู ผ่องทิพย์เคลิ้ม ค่อยๆคลายความตึงเครียดยิ้มรับ...อาจารย์เมฆเป่าคาถาเรื่อยมาตามลำคอ เนินอก ผ่องทิพย์หายใจกระเพื่อมแรง อาจารย์เมฆเป่ามนต์คาถาไปตามส่วนต่างๆของร่างกายผ่องทิพย์ พลางใช้มือลูบไล้ ปลายเท้าผ่องทิพย์ จิก เกร็ง...
       
       บุญปลูกเอาหูแนบประตูตำหนัก ได้ยินเสียงของบางอย่างหล่นโครมตกลงมาก็ตกใจ
       “ว้าย!”
       บุญปลูกจะเข้าไป แต่ก็ยั้งไว้
       “อาจารย์สั่งห้ามเข้าไป...”
       บุญปลูกถอยกลับมานั่งรอเหมือนเดิม ด้วยใจกระหายใคร่รู้ พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่น สว่างอยู่กลางหาว...
       
       พระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าตรู่...หญิงมานศรีเดินออกมาจากบ้านในชุดไปทำงานตัดอ้อย ด้วยอาการปวดเมื่อยเนื้อตัว เดินแทบไม่ไหว ทิวเดินมาดักหน้าโยนยานวดให้
       “เอาไป”
       “ไม่เอา”
       “ฉันไม่อยากให้เธอเอาสภาพร่างกาย ที่ไม่พร้อมไปทำงานให้ฉัน”
       “รู้ได้ไง ว่าฉันจะไม่พร้อม”
       “ฉันไม่ได้ตาบอด”
       “ใช่ นายไม่ได้ตาบอด แต่หัวใจบอดสนิท”
       หญิงมานศรีเดินหนี พยายามทำเข้มแข็ง ทิวดึงตัวเข้ามา
       “อะไรอีกเนี่ย”
       ทิวจัดการถอดเสื้อแขนยาวที่เธอใส่ไว้ข้างนอกออก
       “ทำอะไร ปล่อยฉันนะ นายทิว”
       “ถอดเสื้อ”
       หญิงมานศรีดิ้น แต่ไม่สะดวกนัก เพราะปวดเมื่อยตัวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทิวจัดการถอดเสื้อจนสำเร็จ แล้วจับแขนเธอขึ้นมา
       “อยู่เฉยๆ ไม่งั้น...”
       หญิงมานศรีเอามืออีกข้างปิดปากตัวเองเอาไว้ กลัวถูกจูบ
       “ดี ไม่ต้องเสียน้ำลายพูดมาก”
       ทิวบีบยาจากหลอดแล้วทาที่แขนให้จากนั้นก็นวดเบาๆ หญิงมานศรีอึ้ง...มองเขานวดแขนตัวเอง ชายหนุ่มเหลือบตามองหญิงสาวทำไม่รู้ไม่ชี้ หญิงมานศรีเสียงอ่อนลง
       “นายทำแบบนี้ทำไม”
       ทิวอึ้งไป
       
       บุญปลูกนั่งหลับพิงเสาอยู่หน้าตำหนักอาจารย์เมฆ ผ่องทิพย์ก้าวออกมาจากข้างในตำหนัก เดินมาช้าๆที่บุญปลูกเอาเท้าเขี่ยปลุก บุญปลูกสะดุ้งตื่น รีบเบิ่งตามอง
       “คุณนายคะ”
       ผ่องทิพย์หน้าตาสดใสมากดูกระชุมกระชวยที่สุด
       “อาจารย์ลงนะให้ฉันเรียบร้อยแล้ว...”
       “สดใสซาบซ่าขึ้นมาก”
       “ใช่...ฉันสดใสและซาบซ่ามาก”
       “รีบลองทดสอบเลยนะคะ ถ้าได้ผล บุญปลูกจะได้ห้าร้อย”
       ผ่องทิพย์ตวาด
       “จำไว้! ว่าแกไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ถ้าเรื่องนี้เล็ดลอดออกไป ฉันเอาแกตายแน่”
       ผ่องทิพย์เดินออกไป อย่างกระชุ่มกระชวย บุญปลูกหน้าเสีย รีบเดินตามไป
       
       ทิวยังนวดแขนให้หญิงมานศรีเงียบๆ พิไลพรเดินออกมา เห็นเข้ารีบหลบเข้าหลืบแอบมองมา ยิ้มๆ
       “จะไม่พูดใช่มั้ย ว่าทำแบบนี้ทำไม”
       “ฉันอยากได้แรงงานคุณภาพ ไม่ใช่คนพิการ”
       หญิงมานศรีชักแขนกลับ ด้วยความไม่พอใจ
       “พอแล้ว”
       “เสร็จพอดีเหมือนกัน”
       หญิงมานศรีรีบใส่เสื้อทับ
       “ฉันจะไม่ขอบใจนายหรอกนะ”
       “ไม่จำเป็น เพราะไม่อยากได้ บอกแล้วไง...ว่าที่ฉันอยากได้คือแรงงานคุณภาพ ไม่ใช่คำขอบคุณ”
       ทิวเก็บยา เดินออกไป หญิงมานศรี สบถไล่หลัง
       “คนบ้า โรคจิต!”
       หญิงมานศรีมองแขนตัวเอง รู้สึกดีขึ้น แอบอมยิ้ม นึกถึงสัมผัสของเขา พิไลพรมองอย่างพิจารณา พอจะมองเห็นว่า หญิงมานศรีรู้สึกดีต่อทิวแน่ๆ
       
       ผ่องทิพย์เดินเข้ามา มองซ้ายมองขวา จะเข้าห้อง เทพและขวัญตาในชุดนอน ควงแขนกันมา
       “ไปนอนที่ไหนมาคะพี่ผ่อง”
       ผ่องทิพย์สะดุ้งเฮือก...หันไป เทพมองมาที่เธอด้วยสายตาคมกริบ ผ่องทิพย์นิ่ง ขวัญตามองอย่างจับผิด
       “เสื้อผ้าก็ดูยับๆ เหมือนไปถูกทับ เอ้ย...ไปนอนทับอะไรมางั้นแหละ”
       ผ่องทิพย์หันมองขวัญตาด้วยสายตาแข็งกร้าว เทพถามเสียงเข้ม
       “ไปไหนมา ผ่องทิพย์”
       ผ่องทิพย์ไม่โวยวาย กลับยิ้มยั่ว
       “ไปเที่ยวมาค่ะ”
       เทพแปลกใจ
       “เที่ยว”
       ขวัญตา
       “ต๊าย เที่ยวที่ไหนอ่ะ กลับซะเช้า”
       “เที่ยวกับผู้ชาย เด็กกว่าด้วย สนุกเชียวค่ะ”
       เทพหน้ากระตุกทันที
       “ทำตัวเหมือนคนไม่มีผัวเลยนะพี่ผ่อง แล้วยังหน้าด้านพูดต่อหน้าคุณเทพอีกนะ เกรงใจกันบ้างสิ”
       “เกรงใจทำไม ทีผัวฉันยังไม่เคยเกรงใจฉันเลย ไม่เห็นหัวกันแล้วด้วยซ้ำ ขอโทษนะคะคุณเทพ ถ้าผ่องจะออกไปบริหารเสน่ห์บ้าง ผ่องไม่อยากแห้งตายเป็นบัวแล้งน้ำ”
       เทพฉุนกึก
       “กะอีแค่ไม่กี่วันที่ฉันไม่สนใจเธอ มันทำให้จะเป็นจะตายขึ้นมาหรือไง ถึงต้องออกไปร่านข้างนอก”
       ผ่องทิพย์ตบหน้าเทพทันที
       “ฉันไม่ได้ร่าน คุณต่างหาก!”
       “ผ่อง!”
       เทพตบผ่องทิพย์ลงไปกอง เลือดออกมุมปาก หันหน้ามาปาดเลือดแล้วดูด มองหน้าเทพอย่างยั่วยวน ก่อนจะลุก เดินเข้าห้องไป
       “อย่าเดินหนีฉัน”
       ผ่องทิพย์ที่ยังเปิดประตูคาไว้ กระดิกนิ้วให้เทพเข้าไปหาในห้อง เทพอึ้ง...
       “คุณเทพ...อย่าเข้าไปนะคะ” ขวัญตาเข้าไปล็อกตัวเอาไว้ “ขวัญตาไม่ยอมอ่ะ ขวัญตาไม่อยากอยู่ห่างคุณนะ”
       เทพ จิกหัวขวัญตาขึ้นมา
       “งั้นก็เข้าไปด้วยกันสิ”
       “อะไรนะคะ”
       “รักฉัน ก็อย่าขัดใจฉัน”
       ขวัญตาอึ้ง...ผ่องทิพย์เข้ามากอดเทพ มองขวัญตาอย่างเยาะเย้ย
       “ไม่มีใครตามใจคุณเทพเท่าผ่องหรอกค่ะ...นังนี่...มันใจไม่ถึง ไม่อยากรู้เหรอ...ว่าทำไม...เด็กถึงได้ถูกใจผ่องนัก”
       เทพผลักผ่องลงล้มลงบนพื้น ค่อยๆปิดประตู สายตาของผ่องทิพย์ยังมองเยาะเย้ยขวัญตาอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งประตูปิดลง ขวัญตาเต้นเร่าๆ
       “อ๊ายย!”
       
       หญิงมานศรีมองนาฬิกาข้อมือตัวเอง ยังเช้าอยู่ ประมาณ 7.30 น.
       “ยังพอมีเวลา...คุณเทพยังไม่เข้าออฟฟิศแน่”
       หญิงมานศรีคิดอะไรบางอย่างที่ยังติดค้างในใจ คือ...ประตูบ้านเล็กๆหลังรูปพ่อทิวในห้องทำงานเทพ
       
       ชายธีรพลเดินมาตามทางเดินในโรงพยาบาล เสกสรรค์เดินมาเห็นพอดี
       “ชายธี!”
       “เฮ้ย...เสก!”
       เสกสรรค์และชายธีรพลเข้ามาจับมือ ทักทายกันอย่างดีใจ
       “ฉันดีใจมากที่รู้ว่าแกย้ายมาที่นี่”
       “ฉันกำลังอยากเจอแกพอดี”
       “ก็มาหาแล้วไง และเอาเรื่องมารบกวนแกด้วย”
       “เรื่องอะไร”
       “เรื่องคุณหญิง”
       ธีรพลแปลกใจกับคำขอร้องของเสกสรรค์
       
       ในออฟฟิศที่ยังไม่มีใครมา หญิงมานศรีเดินอย่างเร่งรีบมาที่หน้าห้องทำงานเทพ มองซ้าย มองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใคร เธอรีบเปิดประตูเข้าไป ตรงมาที่รูปของทัดที่แขวนอยู่บนผนัง หญิงสาวเขย่งเท้าจะยกรูปของทัดออก
       ทันใดนั้น มือของทิวเข้ามาจับมือของเธอเอาไว้ หญิงมานศรีตกใจ หันไป
       
       “จะทำอะไร”

เกิดเป็นหงส์  ตอนที่ 11
       

เกิดเป็นหงส์  ตอนที่ 11
        ทิวลากตัวหญิงมานศรีออกมาจากออฟฟิศ ขณะที่หญิงสาวโวยวาย
       
       “ปล่อยฉันนะ”
       “ไม่ปล่อย มานี่”
       “ไม่ปล่อยแหรอ...” หญิงสาวกระทืบเท้าเขาอย่างแรง “นี่แน่ะ”
       “โอ๊ย”
       “ฉันไม่มีมือแต่ฉันยังมีเท้า”
       “เหรอ งั้น ลองไม่มีทั้งมือและเท้าดูซิ”
       ชายหนุ่มจัดการช้อนตัวหญิงสาวอุ้มขึ้นมา เธอตกใจ
       “ว้าย!...นายทิว”
       “ดิ้นสิ ฉันจะทุ่มลงตรงนี้ ให้หลังหักเลย คอยดู”
       หญิงมานศรีกลัว ยกมือเกาะรอบคอของเขาอาไว้ ใกล้ชิดกัน โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ทั้งทิวและมานศรีนสบตากันอึ้งตะลึง เทพเดินมาจากมุมหนึ่ง เห็นเข้า อึ้ง...ไม่พอใจ ทิวรู้สึกตัว ปล่อยตัวหญิงมานศรีร่วงลงพื้นด้วยความเขิน
       “ว้าย!”
       เทพจะเดินเข้าไป...ล้วนเข้ามาหาพอดี
       “นายใหญ่ครับ...”
       เทพชะงัก มองทิวและหญิงมานศรีอย่างเสียดาย จำใจตามล้วนออกไป
       
       หญิงมานศรีนั่งอยู่กับพื้น ทิวตกใจ เข้าไปดูอาการ
       “เจ็บมั้ย!”
       “ไม่เจ็บเลยมั้ง ปล่อยลงมาได้ ถอยไป”
       หญิงมานศรีผลักเขาออกไป แล้วลุกเดินเขยกออกไป ทิวตามไป
       
       เทพเปิดประตูห้องทำงานเข้ามากับล้วน เดินเข้ามาอารมณ์เสีย
       “แกแน่ใจเหรอ ว่ามันจะไม่มีทางปากโป้ง”
       “แน่ใจครับ มันรับสารภาพให้เป็นเรื่องชิงทรัพย์ ไม่มีทางซัดทอดถึงเรา”
       “แต่ฉันไม่แน่ใจ...ไอ้ทิวมันกัดไม่ปล่อยแน่ ไปจัดการปิดปากมันซะ”
       “แต่มันเป็นลูกน้องคนสนิทของผม”
       “ฉันบอกให้ไปจัดการมันซะ หรือแกจะอยากรับเคราะห์แทนมัน”
       เทพหันไปซัดเปรี้ยงใส่หน้า ล้วนเซไปทางผนังที่ติดรูปของทัด เทพสังเกตเห็นรูปของทัดเบี้ยวอยู่ เขารู้สึกผิดปกติ ก่อนจะหันไปสั่งล้วน
       “ชักช้าอยู่ทำไม!”
       “ครับ นายใหญ่”
       ล้วนรีบออกไป เทพเดินมากดอินเตอร์คอมพ์หาเลขาคนใหม่ทันที
       “คุณสร้อยฟ้า เข้ามาหาผมหน่อย”
       เทพยืนมองรูปของทัด อย่างครุ่นคิด
       
       หญิงมานศรีเดินเขยกมาตามทาง ทิวเข้ามาขวาง
       “เธอเข้าไปในห้องไอ้เทพทำไม”
       หญิงมานศรีอึ้ง
       “แล้วนายล่ะ เข้าไปในห้องคุณเทพทำไม”
       ทิวก็อึ้งไปเหมือนเมื่อถูกย้อน
       “ฉันถามเธอ อย่ามาย้อน”
       “ฉันก็ถามนายเหมือนกัน ตอบให้ได้ก่อนสิ”
       ทิวอึ้งไปอีก หญิงมานศรีจ้องหน้าอย่างสงสัย
       “นายตามฉันมาทำไม”
       “เพราะฉันรู้น่ะสิ ว่าคนอย่างเธอ อาจจะคิดทำอะไรที่ไม่ชอบมาพากล”
       “เหรอ...เช่น...”
       “รูปพ่อฉันไง...เธอคิดจะทำอะไรกับรูปพ่อฉัน”
       หญิงมานศรีหาทางแก้ตัว
       “ฉันจะมาหาคุณเทพ แล้วฉันก็หันไปเห็นรูปของพ่อนาย รู้อะไรมั้ย เมื่อฉันเกลียดนาย ฉันก็ไม่อยากเห็นหน้าคนที่ให้กำเนิดนายด้วยเหมือนกัน”
       ทิวโกรธจัด
       “เธอมัน...”
       หญิงมานศรีจ้องท้าทายไม่กลัว
       “ทำไม!”
       “พาลแม้กระทั่งกับรูปของคนตาย ไม่เรียกว่าเลว จะให้เรียกว่าอะไรดี”
       “ไม่ต้องมาเรียกอะไรทั้งนั้น หลบไป ฉันจะไปทำงาน”
       “อยากทำงานใช่มั้ย ฉันจะทำเธอทำจนกระอักเลือดตาย มานี่”
       ทิวกระชากหญิงมานศรีออกไปอย่างแรง จนเธอตัวปลิว
       “ว้าย!”
       
       รูปของทัด พ่อของทิวบนผนัง เอียงอยู่เล็กน้อยจากองศาปกติ เทพจับรูปให้ตั้งตรง...สร้อยเพชร เลขาคนใหม่ของเทพที่สวย และหุ่นดีมาก เคาะประตูห้องเข้ามา
       “คุณมาถึงกี่โมง คุณสร้อยเพชร”
       “มาถึงออฟฟิศคนแรกเลยค่ะ”
       “เห็นใครเข้ามาในห้องผมหรือเปล่า”
       “ไม่มีนะคะ”
       “ไม่มีอะไรแล้ว ไปทำงานเถอะ”
       สร้อยเพชรจะออกไป เทพหันไปมองตามก้นของเลขาสาว เขายิ้มกริ่ม หมดความสนใจรูปของทัดมองตามเธอไปอย่างเจ้าชู้...สร้อยเพชรเองก็รู้ตัว หันมายิ้มชะม้อยชม้ายให้เขา
       
       ทิวลากหญิงมานศรีเข้ามาหน้าบ้าน
       “จะพาฉันเข้าไปทำอะไร”
       “ทำงาน”
       “งานของฉันอยู่ที่ไร่อ้อย”
       “แต่ฉันไม่ให้ทำ เธอเป็นคนงานของฉัน ฉันจะให้เธอทำงานอะไรก็ได้ ไม่จำเป็นต้องตัดอ้อยเพียงอย่างเดียว”
       “นายทิว นายจะแกล้งอะไรฉันอีก”
       “ฉันไม่ได้แกล้ง ฉันซีเรียส อยากรู้มั้ยว่าฉันซีเรียสยังไง”
       “ไม่อยากรู้”
       หญิงมานศรีจะวิ่งหนี ทิวเข้าไปอุ้มเอวแล้วยกตัวเข้าบ้าน
       “ปล่อย”
       “ขอแล้วไม่เคยได้ ทีหลังอย่าขอ”
       “คนป่าเถื่อน” หญิงมานศรีโวยวาย
       
       เสกสรรค์นั่งซึมอยู่มุมหนึ่งในโรงพยาบาล หลังจากเล่าเรื่องหญิงมานศรีและข้อขัดแย้งต่างๆให้ธีรพลฟังเรียบร้อยแล้ว ธีรพลตบไหล่เบาๆอย่างเห็นใจ
       “ฉันเสียใจด้วยนะ”
       “แกไม่ต้องมาเสียใจ”
       ธีรพลอึ้ง
       “ความเสียใจควรพูดกับคนที่พ่ายแพ้...แต่ฉันยัง”
       “ทั้งๆที่หญิงมานศรี ปิดประตูหัวใจแน่นหนาขนาดนั้นน่ะเหรอ”
       “คนเคยรักกันมาก ยังไงก็ต้องยังมีความเห็นอกเห็นใจกัน แต่คุณหญิงเป็นคน ยังไงแกก็รู้”
       “ใจแข็ง ปากแข็ง บางทีก็ตรงข้ามกับใจ”
       เสกสรรค์ยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุขเมื่อคิดถึงหญิงมานศรี
       
       ทิวโยนไม้กวาด ไม้ถูพื้นให้หญิงมานศรี
       “ทำความสะอาดบ้าน ให้สะอาดทุกซอกทุกมุม”
       หญิงมานศรีปากลับ
       “ไม่ทำ”
       “ไม่ทำ ฉันไล่ออก และหมดสิทธิ์จะอยู่ที่นี่เพื่อแจกอ้อยไอ้เทพอีกแน่”
       “ขอถูปากนายให้สะอาดก่อนได้มั้ย ก่อนจะทำความสะอาดที่อื่น”
       หญิงมานศรีเกลียดปากของเขามาก เอาม็อบถูพื้นจะถูปาก ทิวยื้อไม้ม็อบเอาไว้
       “เฮ้ย! ฉันเป็นนายของเธอ เกรงกลัวกันบ้าง”
       “ต่อให้มีนายอีกเป็นสิบคน ฉันก็ไม่กลัว”
       ทิวเข้มใส่
       “ไม่กลัวฉันจริงๆเหรอ”
       หญิงมานศรีทำใจดีสู้เสือ แต่ถอย
       “จริง!”
       ทิวตะคอก
       “จริงเหรอ”
       หญิงมานศรีผงะถอยจนหลังไปติดฝาผนัง เธอจะหลบแต่เขาเอามือยันผนังกั้นไว้
       “ฉันถามว่ากลัวฉันมั้ย”
       หญิงมานศรีเชิดหน้าสู้
       “ไม่! คนที่ชอบขู่และรังแกผู้หญิงอย่างนาย จริงๆแล้วมีจิตใจที่อ่อนแอ แต่พยายามสร้างความกักขฬะขึ้นมาปิดบัง”
       “จะโชว์ว่าตัวเองมีการศึกษางั้นสิ ถึงพยายามวิเคราะห์คนอื่นเป็นฉากๆ”
       “การศึกษาช่วยฉันให้เข้าใจคนอื่น แต่นาย...การศึกษาไม่ช่วยอะไรเลย ตาบอด ใจบอด สมองบอด”
       ทิวโกรธที่ถูกหญิงมานศรีดูถูก พุ่งเข้าไปหมายจะขยี้ปาก
       “ปากดีนักนะ”
       เข้มเข้ามาขัดจังหวะพอดีอย่างไม่ตั้งใจ
       “นายครับ!” เข้มเห็นทิวกับหญิงมานศรีใกล้ชิดกันก็สะดุ้ง “อุย...”
       ทิวรีบผละออกทันที ทำกลบเกลื่อน
       “อะไร”
       “เข้มไปรอข้างนอกดีกว่านะนาย”
       เข้มรีบออกไปทันที...ทิวหันมาส่งสายตาเข้มใส่หญิงมานศรี
       “อย่าไปไหนนะ เดี๋ยวฉันมา”
       ทิวรีบออกไป หญิงมานศรีโล่งอก มองซ้ายมองขวา อยากหนีไปจากที่นี่
       
       ทิวยืนคุยกับเข้มหน้าเครียด ตกใจ
       “มันตายแล้ว”
       “ครับนาย ตอนที่ตำรวจจะเอามันไปฝากขังที่ศาล...มันถูกเก็บที่หน้าสถานีตำรวจ เมื่อเช้านี่เอง”
       ทิวเครียดมากกับสิ่งที่ได้ฟัง
       
       ขณะเดียวกันหญิงมานศรีแอบหนีออกจากบ้านของทิวอย่างทุลักทุเล ทั้งปีน ทั้งลอดสารพัด
       
       โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป 

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 19 จบบริบูรณ์
เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 18
เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 17
เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 16
เกิดเป็นหงส์ ตอนที่ 15
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 32 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 32 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อะไรอะ มานิ๊ดดดนึง จะให้รอไปถึงไหน
มอมศรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ติดงอมเลย ทำไมมาแค่นี้ เมื่อวานก็รออยู่ทั้งวัน วันนี้มาจึ๋งนึง ขอยาวๆได้มั้ย (นี่ว่าจะไปเลิกที่ถ้ำกระบอก ก็กลัวว่าจะติดหนักขึ้น เฮ้อ
ติดอย่างแรง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขวัญ น่ารัก
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014