หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ชิงนาง

ชิงนาง ตอนที่ 3

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
20 กรกฎาคม 2555 08:44 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ชิงนาง ตอนที่ 3
        ชิงนาง ตอนที่ 3 (ต่อ)
       
       โฉมไฉไลกลับมารอฟังผลงานอยู่ที่ภัตตาคาร และกำลังนั่งหน้าหงิกมองจ้องอนงค์ผู้เป็นแม่ ที่หยิบกระเป๋าเงินเตรียมจะออกไปข้างนอก
       
       “เดี๋ยวแม่มา” อนงค์ว่า
       “ไปบ่อนอีกล่ะสิ”
       อนงค์หันขวับมาโวยใส่อย่างหงุดหงิด “ฉันไปหาเงินย่ะ รอเงินจากภัตตาคารทางเดียว มันพอใช้หนี้ที่ไหนล่ะ”
       โฉมไฉไลบ่น เหน็บเบาๆ “ก็เห็นเสียกลับมาทุกที”
       อนงค์ได้ยินก็ไม่พอใจหนัก “ก็เพราะปากแกเป็นอย่างงี้ไง ฉันถึงไม่เฮงสักที” สั่งเสียงเข้ม “ดูแลร้าน..อย่าออกไปไหนล่ะ!
       อนงค์เดินฉับๆ ออกไป
       โฉมไฉไลฟึดฟัด “ดูแลร้าน? ไม่เห็นมีลูกค้าสักคน”
       ภัตตาคารโล่งไม่มีลูกค้าสักโต๊ะ มีแต่พนักงาน 2 คนยืนมองอยู่ โฉมไฉไลถอนหายใจเซ็งมากๆ
       ประตูเปิดผัวะเข้ามา โฉมไฉไลไม่ทันมองหันไปสั่งพนักงาน “ไปดูแลลูกค้าสิ!”
       พนักงานเดินไปที่ประตู แต่เป็นเมฆาที่เปิดประตูเข้ามา แล้วเดินสวนเข้ามาสีหน้าเครียด
       โฉมไฉไลผงะไป แต่รีบปรับสีหน้าตั้งรับ
       พนักงานพูดกับเมฆา “เชิญครับ”
       เมฆาไม่ฟัง พุ่งตรงเข้าไปหาโฉมไฉไลด้วยอาการหัวเสีย โฉมไฉไลตกใจ แต่วางมาดนิ่งไว้ก่อน
       “ฝีมือคุณใช่ไหม”
       โฉมไฉไลเถียงกลับ ทำเป็นไม่รู้เรื่อง “คุณพูดเรื่องอะไร? โฉมไม่เข้าใจ”
       “ก็เรื่องที่คุณทำกับเดือนไง! ไปกับผม” คว้าแขนหมับ
       โฉมไฉไลขืนตัวเต็มที่ “ปล่อยโฉม”
       เมฆาจับข้อมือแน่น “จะไปขอโทษเดือนดีๆ หรือว่าจะให้ผมแจ้งตำรวจจับคุณ”
       โฉมไฉไลชะงัก สะบัดมือออกเต็มแรง ไม่ยอมแพ้ แถมเสียงดังใส่ “โฉมไม่รู้เรื่อง”
       เมฆายืนกราน “อย่าปฏิเสธ ผมรู้ว่าคุณเป็นคนทำ”
       โฉมไฉไลสวนทันที “แล้วไง รู้แต่ไม่มีหลักฐาน จะทำอะไรโฉมได้ แน่จริงก็ลากโฉมเข้าตะรางให้ได้สิ!”
       เมฆามองเหยียดสายตาดูแคลน “คุณนี่มันเป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจจริงๆ”
       โฉมไฉไลปรี๊ด “เมฆา”
       เมฆาสวนทันที “ขอบคุณที่วันนั้นคุณทิ้งผมและไปจากชีวิตผม แล้วผมก็ขอให้คุณอย่าย้อนกลับเข้ามาในชีวิตผมอีก”
       โฉมไฉไลแทบคลั่ง “ฝันไปเถอะ! โฉมจะคอยทำลายชีวิตคุณจนกว่าคุณจะเลิกกับนังวงเดือน”
       เมฆาบอกเสียงเข้ม “อย่ายุ่งกับเดือนอีก ไม่งั้นคุณได้เข้าไปอยู่ในตะรางสมใจแน่”
       เมฆาหันหลังเดินออกไปอาการฉุนเฉียว โฉมไฉไลโกรธจนตัวสั่นปากสั่นก่อนจะอดทนไม่ไหว
       แหกปากกรี๊ดออกมา “อ๊ายยย”
       พนักงานสองคนหันมองมาเป็นตาเดียว
       
       เวลาเคลื่อนคล้อย จากบ่ายเป็นค่ำ
       คืนนั้น...สองแม่ลูกอยู่ที่ชั้นบนของภัตตาคารจีน อนงค์รู้เรื่องก็โวยวายใส่โฉมไฉไลด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
       “สมน้ำหน้า! โดนขนาดนี้ ยังคิดจะกลับไปยุ่งกับมันอีกไหม”
       โฉมไฉไลฉุน “หม่าม้า!ถ้าช่วยอะไรไม่ได้ก็ไม่ต้องมาซ้ำเติมโฉม”
       “จะให้ช่วยแกงั้นเหรอ ลำพังตัวฉันเองยังเอาไม่รอด แค่คิดเรื่องใช้หนี้ ฉันก็เครียดพอแล้ว ถ้าในสมองแกคิดแต่เรื่องผู้ชายก็กลับกรุงเทพฯไป แต่ถ้าจะอยู่ที่นี่ก็หางานทำซะ จะได้เอาเงินมาช่วยกันใช้หนี้!”
       “คนอย่างโฉมไม่ต้องทำงานหาเงินหรอก มีแต่ผู้ชายแย่งกันจะหาเลี้ยง”
       อนงค์กุมหัวอยากจะตาย พูดตอกหน้า “ไหนล่ะผู้ชายที่แกว่า ไหน? ฉันไม่เห็นหัวซักคน”
       โฉมไฉไลเสียหน้าฟ่อดแฟ่ด เถียงไม่ได้
       “ถ้าคิดจะไม่ออกแรง ก็ต้องใช้สมองให้มันมากกว่านี้ ลูกชายแสนสมุทร มีตั้งสี่คน คนนี้มันไม่เอาแก แกก็ไม่เอาคนอื่นสิ ไม่ว่าแกจะได้คนไหน...มันก็หมายถึง เงิน เหมือนกันนั่นแหละ อย่าโง่!”
       
       อนงค์เดินหนีไป...โฉมไฉไลแค้น ยังไม่เห็นด้วยกับความคิดของแม่

ชิงนาง ตอนที่ 3
        ตรงหน้าเรือนพัก พฤกษ์ยื่นน้ำให้วงเดือนที่ยังมีอาการตกใจอยู่
       
       “ขอบคุณนะคะคุณพฤกษ์ที่ช่วยเดือน...” วงเดือนไหว้ขอบคุณ
       “มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว ที่ต้องปกป้องคนที่ฉัน...” คำว่ารักยังไม่ทันพูดออกไป
       วงเดือนมองพฤกษ์รู้ดีว่าพฤกษ์จะดึงเข้าเรื่องรัก จึงตัดบทพูดแทรกขึ้น “เดือนขอตัวไปพักก่อนนะคะ”
       วงเดือนลุกขึ้น แต่พฤกษ์ยังยื้อไว้
       “เดือน.. เดือนรู้ใช่ไหมว่านักเลงพวกนั้น มันเป็นใคร?”
       วงเดือนไม่อยากให้เรื่องมันลุกลามไปมากกว่านี้จึงตัดบท “เดือนเพลียมาก ขอตัวนะคะ”
       พฤกษ์ไม่กล้ายื้อต่อ วงเดือนรีบเดินเข้าห้องพักทันที
       พฤกษ์มองตามคิดว่าเมฆาน่าจะรู้เรื่องนี้
       
       ที่ห้องโถงใหญ่บ้านแสนสมุทรคืนนั้น เมฆาเดินเข้ามา เจอกับพฤกษ์ที่นั่งรอหน้าเครียดอยู่
       “พี่พฤกษ์...”
       พฤกษ์ลุกขึ้นเดินเข้ามาหาถามทันที “ที่เดือนโดนทำร้ายเพราะแกใช่ไหม?”
       เมฆารับอย่างไม่สะทกสะท้าน “ใช่ แต่ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว”
       พฤกษ์ขัดใจ “มาจัดการตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยเหรอ? ถ้าวันนี้เราไม่ไปช่วยไม่ทันเดือนจะเป็นยังไง! แกไม่ควรทำให้เดือนต้องเดือดร้อนแบบนี้ เดือนเป็นคนดี”
       เมฆามองพฤกษ์อย่างพินิจพิจารณา “ดูพี่พฤกษ์ห่วงใยเดือนมากกว่าความเป็นพี่ชายนะครับ”
       พฤกษ์ตกใจนิดๆ ที่เมฆาพูดจี้ใจดำ ก่อนที่จะย้อนกลับอย่างรู้ทัน
       “ก็ไม่ต่างจากแกหรอก!”
       เมฆาไม่ปฏิเสธ “ผมยอมรับ...ว่าผมรักเดือน!”
       สองพี่น้องยืนสู้สายตา มองจ้องหน้ากัน ต่างคนต่างยอมรับแมนๆ
       ศรีดารายืนอยู่ชั้นบนมองลงมาข้างล่าง อึ้งตะลึงงันกับเรื่องที่ได้ยิน! ระหว่างนั้นหันไปเห็นอรุณยืนอยู่ที่ด้านหลังอีกมุมไม่ห่างกันนัก
       และอรุณกำมือแน่นที่มีคู่แข่งหัวใจเพิ่มอีกสองคน!
       
       อนุตนั่งอ่านหนังสือภาษาอังกฤษอยู่บนเตียง เป็นตำราความรู้ทางการแพทย์
       ศรีดาราใจสั่นเดินตัวแข็งเข้ามาด้วยอาการช็อก อนุตหันมองเห็นศรีดารายืนนิ่ง
       
       อนุตเห็นที่มือศรีดาราว่างเปล่าก็แปลกใจ “อ้าว ไหนบอกว่าหิวน้ำ แล้วทำไมไม่เอาน้ำขึ้นมาด้วยล่ะ”
       ศรีดาราไม่ตอบ ลงนั่งที่เตียง
       “คุณคะ.. ที่คุณแม่เคยพูดว่า วงเดือนเป็นตัวกาลกิณีจะทำให้บ้านเรา...วิบัติ...”
       อนุตรู้ว่ามีปัญหาบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ “มีอะไรหรือเปล่า?”
       ศรีดารากำลังจะเล่า แต่อีกใจหนึ่งก็ลังเล อนุตรอฟังอย่างตั้งใจ
       ที่สุดศรีดาราตัดสินใจไม่เล่า “ไม่มีค่ะ”
       อนุตเข้าใจไปเองว่าศรีเรือนคุยเรื่องวงเดือนกับศรีดารา จนทำให้เธอไม่สบายใจ
       “คุณแม่จะเชื่อเรื่องคำทำนายพวกนั้น...ก็ปล่อยเขา แต่ผมไม่เชื่อ! ถ้าไม่นับเรื่องภูผา พฤกษ์ก็กำลังรับช่วงกิจการต่อจากผม เมฆาก็ดูแลอรุณ ดูแลคลีนิกได้ดี ผมยังคิดไม่ออกเลยว่าไอ้เรื่องบ้าๆ นั่นจะเป็นจริงได้ยังไง” อนุตว่า
       ศรีดาราอึกอัก “ค่ะ”
       
       อนุตไม่ทันสังเกตเห็นว่าสีหน้าศรีดารายามนี้ รู้สึกกังวลมากแต่ไม่กล้าพูดออกไป
       
       วงเดือนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว หยิบที่ถักนิดติ้งออกมา วงเดือนมองรูปของภูผาที่อยู่ในลิ้นชัก
       “แต่เธอเป็นผู้หญิง ยังไงก็ต้องถูกปกป้อง” ถ้อยคำของภูผาดังก้องในหัว พร้อมๆ กับเหตุการณ์ในวันนั้นผุดพรายในความคิดคำนึงของวงเดือน
       
       กลางวันวันนั้น ที่บริเวณชายหาด ภูผาจ้องหน้าเดือนใกล้ๆ แววตาแข็งๆ ไม่สวีทหวาน
       ภูผายิ้มกวน “โชคดีแค่ไหนแล้ว ที่คนอย่างฉันอยากปกป้องเธอ”
       วงเดือนอยู่ในชุดนักศึกษาพยาบาล กำลังจะเดินหนี แต่ภูผาขวางไว้
       “ถ้าลำบากนักก็ไม่ต้องทำสิคะ เดือนไม่ได้เรียกร้องซะหน่อย”
       ภูผาฉุนถูกย้อน เหวี่ยงเลย “นี่เธอหาว่าฉันอยากทำเองงั้นเหรอ ฉันเนี่ยนะจะอยากยุ่งกับผู้หญิงอย่างเธอ สวยมากรึไง ฮะ”
       วงเดือนงอน “เดือนไม่สวย ไม่ต้องมายุ่งกับเดือน”
       วงเดือนเดินหนี ภูผารีบตามไป...รู้ว่างอน แต่ง้อไม่เป็น
       “หันมาซิ”
       วงเดือนเหลือบตามองแวบหนึ่ง แล้วทำไม่สนใจ
       “ฉันบอกให้หันมา”
       วงเดือนไม่สนใจ รีบเดินหนี...ภูผาจับหน้าวงเดือนให้หันมามองตรงๆ สบตากัน...ภูผาสำรวจหน้าเดือนนิ่งๆ กิริยากวนๆ....ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่สนใจ
       “ก็พอดูได้”
       ภูผาพูดจบจูบวงเดือนทันที
       วงเดือนผลักออกอย่างแรง “นี่คุณเป็นบ้าอะไร ทำไมต้องจูบฉันด้วย”
       ภูผาบอกทันทีไม่ต้องคิด “รักไง! รักจนอยากแสดงความเป็นเจ้าของ อยากดูแล..อยากปกป้อง”
       วงเดือนอึ้งไป พูดไม่ออก
       
       วงเดือนนึกขึ้นมาแล้วน้ำตาคลอ
       “ไหนคุณบอกว่าจะดูแลปกป้องฉัน?...คุณภูผา”
       
       วงเดือนกลั้นน้ำตา มือกำเสื้อไหมพรมแน่น คิดถึงภูผามากมายเหลือเกิน

ชิงนาง ตอนที่ 3
        เวลาผ่านไป ตกดึกคืนนั้น วงเดือนถักเสื้อนิตติ้งอย่างตั้งใจและทะนุถนอม อรุณจะเดินเข้ามาหาที่เรือนพักชะงักมอง
       
       อรุณเห็นวงเดือนยกเสื้อที่ถักจนเป็นรูปเป็นร่าง ถักแขนซ้ายเสร็จแล้วกำลังต่อแขนขวา
       ชอุ่มเดินผ่านมาพอดี  อรุณเรียกไว้
       “ชอุ่ม”
       ชอุ่มตกใจ “คุณอรุณ มายืนทำอะไรตรงนี้คะ ชอุ่มตกใจหมด”
       อรุณแปลกใจ “เดือนถักเสื้อตัวนั้นให้ใคร”
       “เสื้อ?” หันไปมองวงเดือน “อ๋อ เห็นว่าจะถักให้คนสำคัญน่ะค่ะ”
       “คนสำคัญ?”
       อรุณเข้าใจว่าวงเดือนถักเสื้อให้ตน อรุณยิ้มๆ แล้วเดินไปเงียบๆ โดยที่ชอุ่มไม่ทันสังเกตุ
       “ใช่ค่ะ” ชอุ่มเล่าติดลม “เดือนบอกว่าคนๆ นี้อยู่ไกลมากด้วยค่ะ นี่ยังกลัวว่าจะส่งไปไม่ถึงมือเขา” พอหันมาแต่ไม่เห็นอรุณแล้ว ชอุ่มงง “อ้าว”
       
       เช้าวันต่อมาอรุณนั่งอยู่บนเตียงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ อย่างอารมณ์ดี
       วงเดือนเปิดประตูเดินเข้ามาพร้อมกับถาดยา อรุณรับยามาทานและยิ้มให้วงเดือนอย่างอารมณ์ดี
       “เช้านี้ดูคุณอรุณอารมณ์ดีจัง มีอะไรเหรอคะ?”
       อรุณยังไม่ทันตอบ ศรีดาราเดินเข้ามาในห้องเจอวงเดือนก็ชะงักเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มเดินเข้าไปหาอรุณ
       “แม่จะไปซื้อของเตรียมใส่บาตรวันสำคัญพรุ่งนี้ อรุณอยากได้อะไรเป็นพิเศษไหมลูก?”
       อรุณเหลือบมองทางวงเดือน “วันสำคัญของผม...ผมอยากได้ของขวัญที่คนให้เขาตั้งใจทำให้ผมน่ะครับแม่”
       วงเดือนได้ยินแต่ไม่เอะใจ หยิบถาดยาที่ทานเรียบร้อยแล้วเดินออกไป
       ศรีดารามองตามอยากจะเดินตามไป แต่อรุณถามขึ้นมาเสียก่อน
       “แม่ครับ” ศรีดาราชะงักหันมาหา “แม่ว่าทุกคนในบ้านจะจำวันเกิดผมได้ไหมครับ?”
       ศรีดารา ลูบหัวลูกชายขี้โรคด้วยความรัก “ต้องจำได้สิ เพราะอรุณคือหัวใจของบ้านหลังนี้”
       ศรีดาราหอมแก้มลูกชายก่อนเดินออกไป แววตาอรุณเปี่ยมไปด้วยความหวัง
       
       ขณะที่ที่วงเดือนกำลังจะเดินกลับไปที่เรือนพัก ศรีดาราเดินตามมา
       “วงเดือน”
       วงเดือนหยุดชะงัก หันมา “คะคุณป้า มีอะไรให้เดือนรับใช้คะ?”
       “ป้าอยากจะถามอะไรหน่อย ปีนี้เดือน...อายุเท่าไหร่แล้ว”
       “ยี่สิบค่ะ”
       “แล้ว..เดือนมีคนรักหรือยัง?”
       เจอคำถามแบบนี้ วงเดือนพูดไม่ออกเลยทีเดียว ศรีดาราไม่รอคำตอบ ถามต่อทันที
       “บอกป้าได้ไหมว่าเขาเป็นใคร?”
       วงเดือนอึกอัก “คือ...เดือน...”
       ศรีดารารอลุ้นคำตอบ
       แต่จังหวะนั้น เสียงชอุ่มดังขัดจังหวะขึ้น
       “อ้าว..เดือน อยู่ตรงนี้นี่เอง มาช่วยพี่ตั้งสำรับหน่อย”
       ชอุ่มเดินถือถาดออกมาจากครัว ชอุ่มชะงักเมื่อเห็นศรีดารายืนอยู่กับวงเดือน
       “อุ้ย..ขอโทษค่ะ ไม่คิดว่าเดือนกำลังคุยอยู่กับ...”
       วงเดือนสบโอกาส “เดือนขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”
       วงเดือนรับถาดจากชอุ่มแล้วรีบออกไป ศรีดารามองด้วยสีหน้าเป็นกังวล
       
       ท่ามกลางความสลัวรางของค่ำคืนนั้น เทียนถูกจุดด้วยไม้ขีดไฟจนสว่างวาบขึ้นเห็นว่าเป็นภูผาที่เป็นคนจุดเทียน
       “สุขสันต์วันเกิดนะอรุณ...”
       หนูนาถือผ้าห่มเดินเข้ามาพอดี เห็นภูผาจุดเทียนจึงมองอย่างสงสัย
       “คุณจุดเทียนทำไม ไฟก็ไม่ดับสักหน่อย”
       “วันนี้เป็นวันเกิดน้องชายฉัน”
       หนูนามีท่าทีโล่งใจ ภูผาสังเกตุเห็นจึงพูดต่อ
       “แต่ถ้าคนสำคัญของฉันน่ะ อีกสองเดือนถึงจะวันเกิดเขา”
       หนูนาสะเทือนใจ แต่ยังยิ้มรับยิงมุกสด “คุณรู้ได้ยังไงเนี่ย” ภูผามองอาการงวยงง “...ว่าอีกสองเดือนตรงกับเดือนเกิดของฉันพอดี”
       ภูผาคราง หงุดหงิดที่เด็กสาวตื๊อไม่เลิก “หนูนา”
       หนูนาตัดบท “ฉันเอาผ้าห่มมาเพิ่มให้”
       หนูนาวางผ้าห่มเสร็จก็เดินหนีออกไปไม่เปิดโอกาสให้ภูผาได้พูดต่อ
       
       ภูผามองความดื้อและไม่ยอมแพ้ของหนูนาอย่างหนักใจ
       
       นาฬิกาในห้องนอนอรุณบอกเวลาเที่ยงคืนกว่า อรุณดูนาฬิกา รอคอยอย่างกระวนกระวาย ยินเสียงประตูถูกเปิดเข้ามา
       
       อรุณพึมพำ “เดือน” รีบหันขวับไปมอง
       เห็นเป็นเมฆาเดินเข้ามาในห้อง
       สีหน้าอรุณผิดหวัง “พี่เมฆา…”
       เมฆารู้เลยว่าอรุณรอวงเดือนอยู่ “ดึกแล้วทำไมยังไม่นอนอีก?” เดินเข้ามานั่งข้างเตียง “วันนี้เป็นยังไงบ้าง?”
       “ก็เหมือนเดิม กินข้าว เรียนภาษา แล้วก็กินยาตามที่คุณหมอเมฆาสั่ง” อรุณประชดอยู่ในที
       เมฆายิ้มขำในความเอาแต่ใจตัวเองของอรุณก่อนที่จะส่งกล่องของขวัญให้
       “สุขสันต์วันเกิดนะ”
       อรุณรับมาและเปิดออกดูอย่างแกนๆ เห็นว่าเป็นนาฬิกาข้อมือ “ขอบคุณครับ”
       เมฆามองหน้าอรุณอย่างรู้ทัน “รอเดือนอยู่เหรอ?”
       “วันนี้วันเกิดผม” อรุณพูดอวดโอ้ “ผมรู้ว่าเดือนเตรียมของขวัญไว้ให้ผมแล้ว”
       “นายรู้เหรอว่าเดือนเตรียมอะไรไว้ให้”
       อรุณพูดเองเออเอง “เดือนถักเสื้อกันหนาวให้ผม เดือนบอกว่าเขาทำให้เฉพาะคนสำคัญเท่านั้น”
       
       ลึกลงไปในสีหน้า เมฆารู้สึกอิจฉา
       
       โปรดติดตาม "ชิงนาง" ตอนต่อไป

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ชิงนาง ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์*เพิ่มเติม
ชิงนาง ตอนที่ 19
ชิงนาง ตอนที่ 18
ชิงนาง ตอนที่ 17
ชิงนาง ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 1 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 1 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014