หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ พริกกับเกลือ

พริกกับเกลือ ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 31 กรกฎาคม 2555 16:56 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
พริกกับเกลือ ตอนที่ 2
       พริกกับเกลือ ตอนที่ 2
       
       ค่ำนั้น...ศยามเดินออกมาจากศูนย์บริการ มองซ้าย มองขวาอย่างคนไร้ที่ไป ไม่รู้จะไปทางไหนดี ก่อนจะตัดสินใจเดินไปทางหนึ่ง...ศยามเดินมา ใจลอยคิดเรื่องที่เศกถูกใส่ร้ายไปตามถนนเปลี่ยว เขาก็รู้สึกว่ามีคนเดินตามมาด้านหลังจึงรีบเดินเร็วขึ้น
       
       ทันใดนั้นมีมือมาคว้าที่ไหล่ ด้วยสัญชาติญาณการป้องกันตัว ศยามเงื้อหมัด หันไปข้างหลัง เตรียมชก แช่มคือคนที่มาคว้าไหล่ศยาม ยกแขนป้องกันตัวเอง
       “เฮ้ย !อย่า!”
       ศยามห็นเป็นแช่มก็โล่งใจ
       “อ้าว...พี่แช่ม!”
       “ฉันเรียกแกแล้ว แต่แกไม่ได้ยิน ใจลอยไปไหนวะ”
       ศยามอึ้งเปลี่ยนเรื่อง
       “ตามผมมาทำไม”
       
       รถเจตนาเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้าน แช่มเปิดประตูให้เจตนาลงจากรถ ส่วนศยามเปิดประตูข้างคนขับลงมา ศยามเข้าไปไหว้ขอบคุณเจตนา
       “ขอบพระคุณท่านมากครับที่อนุญาตให้ผมพักที่นี่”
       “เธอไม่มีที่ไป ก็พักที่นี่ไปก่อน ไม่ต้องเกรงใจ...แต่แน่ใจนะว่าจะพักห้องคนสวน ฉันจัดห้องที่ดีกว่านั้นให้ได้”
       “แค่นี้ก็ดีที่สุดแล้วครับ ผมขอรบกวนท่านไม่นานหรอกครับ ถ้าผมรู้ว่า...” ชายหนุ่มอึ้งไป เกือบหลุดพูดเหตุผลของการอยู่ที่นี่ว่าเป็นเพราะเศกถูกเทวัญใส่ร้าย
       “ถ้าผมรับเงินเดือนเดือนแรกแล้วผมจะขยับขยายครับ”
       “ตามใจ ขาดเหลืออะไร บอกป้าเพ็ญนะ”
       “ครับ”
       เจตนาเดินออกไป แช่มเปรยออกมา
       “ท่านให้แกอยู่ที่นี่ ช่างไม่กลัวอะไรบ้างเลย”
       ศยามชะงัก
       “ผมไม่ใช่โจร ไม่ต้องกลัวผมหรอก”
       “ไม่ได้หมายถึงแก แต่หมายถึง...คุณหนูจี๊ดต่างหาก”
       
       จิตรวรรณคุยมือถือกับเทวัญอยู่หน้าบ้าน
       “พ่อสบประมาทจี๊ดขนาดนี้ จี๊ดต้องพิสูจน์ให้พ่อเห็นค่ะ รวมถึงคนไร้หลักแหล่งคนนั้นด้วย มันกล้ามาดูถูกจี๊ด มันจะต้องเจอดี”
       ทันใดนั้น เสียงออดห้องของเทวัญดังเข้ามาในสาย จิตรวรรณได้ยินก็แปลกใจ
       “ใครมาคะ ดึกป่านนี้แล้ว”
       “อ๋อ ลูกน้องที่บริษัท เอาแผนการตลาดครึ่งปีหลังมาให้พี่อนุมัติน่ะ งานเร่งก็ยังงี้แหละ”
       “พี่เทวัญอ่ะ ดึกดื่นขนาดนี้ยังทำงานอีก”
       “พี่ก็ทำเพื่อจี๊ดนั่นแหละ ฝันดีนะคะ”
       จิตรวรรณยิ้ม
       “ค่ะ ฝันดี”
       เทวัญวางสาย เดินไปเปิดประตู เป็นเชอรี่ สาวสวยพริตตี้ยืนยิ้มแฉ่งอยู่
       “พี่นึกว่าเชอรี่จะไม่มาซะแล้ว”เทวัญเข้าไปโอบทันที
       จิตรวรรณวางสาย พอดีกับที่ศยามเดินออกมา พอศยามเห็นจิตรวรรณ ก็ผงะ รีบกลับหลังหันหลบหลังพุ่มไม้ทันที แต่จิตรวรรณสังเกตเห็นแว่บๆ รีบเรียกเอาไว้
       “ใครอยู่ตรงนั้น ออกมา!”
       ศยามยืนนิ่ง เซ็ง ไม่อยากออกไปเจอ
       “ฉันบอกให้ออกมา! ไม่ออกใช่มั้ย”
       จิตรวรรณมองซ้ายมองขวา เห็นกรรไกรตัดหญ้าวางอยู่บนชั้นวางของตกแต่งสวน เธอคว้ากรรไกรตัดหญ้ามา แล้วงับกรรไกร ฉับๆๆขู่ ศยามกลัวถูกงับหัว ตัดสินใจพุ่งออกไป จับข้อมือของหญิงสาวไว้ แล้วบิดข้อมือ จิตรวรรณเจ็บ ปล่อยกรรไกรตัดหญ้า
       “โอ๊ย!”
       “เดี๋ยวผมก็หัวหลุดหรอกคุณ”
       จิตรวรรณเห็นเป็นศยามก็ตกใจ
       “ไอ้สิบแปดมงกุฎ แกมาอยู่ที่นี่อีกได้ยังไง หรือ...แกแค้นฉัน คิดจะกลับมาแก้แค้น ช่วย...”
       จิตรวรรณจะร้อง ศยามรีบรวบตัวหญิงสาวเอาไว้ ทางด้านหลัง แล้วใช้มือปิดปาก หญิงสาวพยายามดิ้น
       “คุณนี่มันฟังใครไม่เป็นจริงๆ อยู่เฉยๆ! เดี๋ยวก็โดนจริงๆหรอก”
       จิตรวรรณชะงัก ชักกลัวชายหนุ่มที่มีท่าทีแข็งกร้าว...
       “แล้วฟัง! พ่อคุณเห็นผมไม่มีที่ไป เลยให้มาพักที่นี่ชั่วคราว”
       จิตรวรรณตกใจ กระทืบเท้าเขาอย่างแรง
       “โอ๊ย!”
       หญิงสาวสะบัดจนหลุดออกจากชายหนุ่ม
       “ได้ยังไง! ฉันไม่ยอมให้คนอย่างนายอยู่ร่วมชายคาบ้านฉันแน่”
       “แต่คุณพ่อคุณให้อยู่”
       “แต่ฉันไม่ยอม!”
       “ไปบอกพ่อคุณสิ”
       “บอกไปเขาก็ไม่ฟังฉัน”
       “งั้นก็ช่วยไม่ได้”
       ศยามเดินเลี่ยงออกไปเลย...หญิงสาวมองตามไปอย่างเจ็บใจมากที่ทำอะไรไม่ได้
       “อย่าคิดนะว่าฉันจะทำอะไรนายไม่ได้”

พริกกับเกลือ ตอนที่ 2
       ภายในบ้าน...วันดีเข้ามาต่อว่าเจตนาเมื่อรู้ว่าเขาให้ศยามมาพักอยู่ด้วย
       “ถ้าเกิดมันคิดจะฆ่าปาดคอชิงทรัพย์กันยกบ้าน คุณจะทำยังไง”
       “ถ้ามันจะเป็นอย่างนั้น...ก็ถือว่าเป็นเวรกรรมของเรา”
       “แปลว่า คุณไม่สนใจความคิดเห็นของฉัน”
       “ใช่...ข้อนี้ ผมไม่ยอม นายดิ่งช่วยชีวิตผม เขากำลังลำบาก แต่ที่สำคัญ...ผมแน่ใจว่าเขาเป็นคนดี...ผมต้องช่วยเขา”
       “ตอนนี้คุณไม่เห็นหัวฉันแล้วใช่มั้ย ฉันพูดหรือคิดอะไร มันไม่สำคัญแล้วใช่มั้ย หา!”
       เจตนาเบื่อหน่าย
       “ขอร้อง...คุณวันดี ผมเหนื่อย ผมไม่อยากทะเลาะ ผมเบื่อ”
       เจตนาเดินหนี วันดีโกรธจัด
       “เบื่อก็ไปเลย มานอนเตียงเดียวกันอีกทำไม ไปเลย ไป”
       เจตนาจ้องหน้าวันดี สุดจะทน จิตรวรรณเดินมาจะเคาะประตูถามพ่อเรื่องของศยาม เจตนากระชากประตูออกมาอย่างแรงพอดี หน้าตาเคร่งเครียด วันดีตะโกนร้องไห้ ไล่สามีอยู่ในห้อง
       “ออกไปเลย จะไปไหนก็ไป ไม่ต้องมาเห็นหน้ากัน ไป”
       จิตรวรรณอึ้ง เจตนามองหน้าลูกสาว
       “คุณพ่อจะไปไหน จี๊ดต้องคุยกับพ่อเรื่องอีตาสิบแปดมงกุฎคนนั่น”
       “แม่กับลูก พอกันเลย”
       เจตนาเดินฟึดฟัดออกไป จิตรวรรณเห็นวันดีร้องไห้ฟูมฟายก็เข้าไปกอดแม่เอาไว้
       “คุณแม่...”
       “คนใจร้าย...ไม่เคยแคร์กันเลย ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ แน่จริง ไปให้พ้นๆเลยสิ”
       
       ศยามยืนอยู่หน้าห้องพัก มองไปที่ตึกใหญ่ อึ้งๆ ป้าเพ็ญกับสำรวยที่ช่วยกันจัดที่นอน ในห้องพักให้ศยาม ทั้งสองคนนิ่งอึ้งไปเหมือนกัน ป้าเพ็ญและสำรวยถอนหายใจขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนที่สำรวยจะพูดขึ้น
       “พ่อแม่ทะเลาะกันตลอดเวแบบนี้ มิน่าคุณหนูจี๊ดถึงได้ขี้วีนขี้เหวี่ยง จริงมั้ยป้า”
       ป้าเพ็ญดุสำรวยที่พูดเรื่องเจ้านายต่อหน้าคนแปลกหน้าอย่างศยาม
       “นังสำรวย...ทำงานไปเร็วๆ คุณเขาเพลียแล้ว”
       สำรวยปรายตามองศยาม แอบปลื้ม ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
       “อุ๊บ...สำรวยขอโทษนะคะที่ปล่อยให้สุภาพบุรุษสุดหล่อรอนาน”
       ป้าเพ็ญเขกหัว
       “ล้นแล้วนะนังสำรวย”
       ศยามหันมา ยิ้มๆ ป้าเพ็ญรีบบอก
       “อย่าถือเลยนะคะ นังคนนี้เจอผู้ชายเป็นระริกระรี้ทุกที คุณผู้ชายให้เสื้อผ้าเก่าของท่านมา” ป้าเพ็ญยกกองเสื้อเชิ้ตกางเกงมาวางให้ “น่าจะใส่ได้เนอะ”
       ศยามยกมือไหว้
       “ขอบพระคุณมากครับป้าเพ็ญ”
       ป้าเพ็ญ ไหว้ตอบ
       “ไปขอบคุณคุณผู้ชายเถอะ”
       “เอาๆๆ ป้าออกไปได้แล้ว พี่ดิ่งจะได้พักผ่อน” สำรวยไล่ป้าเพ็ญ ส่วนตัวเองประคองดิ่งลงนั่งที่เตียงร่วมกัน “สำรวยนวดให้นะ”
       “นังสำรวย!”
       ป้าเพ็ญจิกสำรวยให้เดินออกไป สำรวยยิ้มอายๆให้กับชายหนุ่ม...ศยามอยู่เพียงลำพังในห้องพักที่เรียบง่าย มีเพียง เตียงเดี่ยว ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะเก้าอี้ 1 ชุด ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่เตียง มองไปรอบๆห้อง รู้สึกเจ็บปวดเมื่อต้องอยู่คนเดียว
       
       มารศรีดึงรูปของศยามที่อยู่ในมือพนักงานโรงแรมกลับมา
       “แน่ใจนะว่าวันงานเปิดตัวรถของบริษัทโมเดิร์นคาร์ ไม่เห็นและไม่มีแขกชื่อศยาม คนนี้มาพักที่นี่”
       “แน่ใจค่ะ”
       มารศรีหงุดหงิด หัวเสีย ตัดสินใจเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ทันที ไม่ขอบคุณใดๆ
       
       ศุวิมลที่ไปสืบเรื่องดิ่ง กลับมารายงานให้เศกฟัง
       “เพื่อนพี่ดิ่งทุกคนไม่มีใครรู้เลยค่ะว่าพี่ดิ่งอยู่ที่ไหน จะว่าเกิดอุบัติเหตุหรือเกิดเรื่องไม่ดี ก็ต้องมีข่าวคราวมาบ้างแล้ว...”
       “ทำไม พ่อไม่เข้าใจ จู่ๆมันถึงได้...”
       เศกพูดไม่ออก ทรุดนั่ง หมดแรงรู้สึกจุกในคอด้วยความเสียใจ มารศรีเพิ่งเดินกลับเข้ามา ชะงัก แอบดูจากมุมหนึ่ง...หน้าเครียด
       “เกิดอะไรขึ้นกับมัน....มันถึงทำลายความหวังของพ่อ พ่อรอให้มันเรียนจบแล้วกลับมาช่วยพ่อบริหารลักซ์ชัวรี่คาร์...แต่มัน...”
       “พี่ดิ่งไม่เคยเป็นคนแบบนี้...พี่ดิ่งรักคุณพ่อมาก การทำให้คุณพ่อเสียใจเป็นสิ่งสุดท้ายในโลกที่พี่ดิ่งจะทำ”
       “แล้วพ่อไปทำอะไรให้มัน หา ยัยศุ”
       ศุวิมลก้มหน้านิ่ง ตอบไม่ได้...
       “จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม...พ่อต้องการคำอธิบาย และถ้าเจ้าดิ่งมันไม่มาให้พ่อเห็นหน้าภายในสามวัน พ่อจะถือว่า มันไม่ใช่ลูกพ่อ มันจะไม่ได้อะไรจากพ่อเลยแม้ซักสลึงเดียว!”
       ศุวิมลตกใจ
       “คุณพ่อ!”
       เศกทั้งเสียใจทั้งเจ็บใจและแค้นใจที่ศยามหายไป...มารศรีครุ่นคิดแผนการอะไรบางอย่าง เธอเดินแยกออกมา
       “ฉันลงทุนไปตั้งเยอะ ฉันต้องได้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า ฉันไม่ยอมให้คุณกลับบ้านมาเจอพ่อแน่...ดิ่ง...ฉันต้องหาคุณให้เจอ”
       มารศรีมุ่งมั่นกับสิ่งที่ตัวเองตั้งใจ

พริกกับเกลือ ตอนที่ 2
       เช้าวันใหม่... ยอดชายพาศยามมาฝากฝังกับลุงแปลง หัวหน้าช่าง ศยามยกมือไหว้
       “ท่านประธานรับคุณดิ่งมาเป็นช่างตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ แต่พอดีเป็นวันหยุดของลุง ผมเลยให้ทำอะไรเล็กๆน้อยๆไปก่อน...” ยอดชายหันไปหาศยาม “ลุงแปลงเป็นหัวหน้าช่างที่นี่ ลุงแปลงใจดี คุณดิ่งทำงานสบายใจได้”
       ลุงแปลงยิ้มแย้มต้อนรับ
       “ดีเลยครับ เพิ่งจะมีช่างลาออกไป กำลังขาดคนเลย”
       แต๋ว ธุรการประจำศูนย์ซ่อมเดินถือชุดช่างเข้ามาให้
       “ชุดช่างประจำบริษัทค่ะ”
       แต๋วสบตายิ้มให้ชายหนุ่ม ศยามยิ้มตอบแล้วแต๋วก็ออกไป ยอดชายแนะนำ
       “คนนี้ชื่อแต๋ว เป็นธุรการที่นี่ครับ...ตามสบายนะ มีอะไรก็ถามลุงแปลงได้เลย”
       ศยามยิ้มรับ
       “ขอบคุณครับ คุณยอด”
       “ไปๆ เดี๋ยวลุงพาไปดูงาน”
       ศยามกำลังจะตามลุงแปลงไป แต่ต้องผงะ เพราะจิตรวรรณเดินเริ่ดเชิ่ดเข้ามายืนตรงหน้า ลุงแปลงชะงัก
       “คุณจี๊ด”
       จิตรวรรณมองศยามหัวจรดเท้า
       “ทุกคนฟังให้ดี ฉันเกลียดขี้หน้านายคนนี้ และจะทำทุกทางให้มันออกไปจากบริษัท...ใครไม่อยากมีปัญหา คิดให้ดีว่า จะเป็นมิตรหรือเป็นศัตรูกับฉัน”
       จิตรวรรณเดินเริ่ดเชิ่ดออกไป ลุงแปลง แต๋วสยองๆ ก่อนที่แต๋วจะหันมาถาม
       “คุณดิ่งไปทำอะไรกับคุณจี๊ดไว้คะเนี่ย”
       ศยามมองตามอย่างหนักใจ
       
       จิตรวรรณเดินมาถึงหน้าห้องทำงานเจตนา เห็นรัตนานั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะหน้าห้อง จิตรวรรณหมั่นไส้สุดๆ หญิงสาวจงใจเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะ แล้วเคาะมือเรียกความสนใจ รัตนาเงยหน้าขึ้นมา
       “คุณจี๊ด...”
       “ลุกขึ้น”
       “อะไรนะคะ”
       “ฉันจะมาทำงานที่นี่ และจะนั่งตรงนี้ ในตำแหน่งเลขาของพ่อฉัน”
       ทันใดนั้นเสียงเจตนาก็ดังเข้ามา
       “ใครอนุญาต”
       จิตรวรรณ รัตนาชะงักหันไป เจตนายืนหน้าเครียดอยู่
       “พ่ออยากให้จี๊ดมาทำงานไม่ใช่เหรอ นี่ไง จี๊ดมาแล้ว”
       “ฉันดีใจที่แกคิดได้ แต่แกไม่มีสิทธิ์มาไล่คนของพ่อ”
       “พ่อจะให้จี๊ดทำงานหรือเปล่าล่ะ”
       “ถ้าแกอยากทำ...โน่น ไปนั่งตรงโน้น” เจตนาชี้ไปที่โต๊ะทำงานอีกตัวหนึ่งอยู่หลังโต๊ะรัตนา “แกเป็นได้แค่เด็กฝึกงานเท่านั้น ฉันจะให้แกเป็นผู้ช่วยของรัตนา เรียนรู้งานเลขาทุกอย่าง”
       จิตรวรรณไม่ยอม
       “ไม่ ถ้าจี๊ดไม่ได้เป็นเลขาฯ จี๊ดไม่ทำ”
       “ฉันก็ไม่คาดหวังว่าแกจะจริงจังอยู่แล้ว” เจตนาผิดหวัง “ฉันไม่รู้ว่าแกไปเจอใครหรือเจออะไรมา ถึงอยากจะมาทำงาน...แต่ไม่ใช่เพราะพ่อแน่ๆ และไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร แกก็ยังเป็นแก ไม่มีวันเปลี่ยน”
       จิตรวรรณอึ้ง
       “คุณพ่อ!”
       เจตนาเมินลูกสาวหันมาหารัตนา
       “คุณรัตนา วันนี้นายดิ่งมาทำงานแล้วใช่มั้ย”
       “ค่ะท่าน คุณยอดชายพาคุณดิ่งไปที่ฝ่ายช่างแล้วค่ะ”
       จิตรวรรณได้ยินชื่อศยาม เกิดอาการฮึด ไม่ยอมแพ้
       “จี๊ดจะทำ!”
       เจตนากับรัตนางง แปลกใจ จิตรวรรณเดินไปที่โต๊ะด้านหลัง
       “เป็นผู้ช่วยก็ผู้ช่วย จะให้ทำอะไรว่ามาเลย”
       เจตนาสั่งงานทันที
       “งั้นก็เตรียมเอกสารประชุมด้วย”
       เจตนาเข้าห้องไป จิตรวรรณทั้งอายทั้งโกรธ รัตนาเดินไปหยิบเอกสารมาให้
       “นี่ค่ะ...ต้องถ่ายเอกสาร ยี่สิบชุด”
       จิตรวรรณฮึดฮัดมากที่ต้องมาทำงานถ่ายเอกสาร และที่สำคัญต้องถูกรัตนาสอนงาน หน้าตา วีนแตก
       “เตรียมตัวหางานใหม่ไว้ด้วยนะ...รัตนา” จิตวรรณคว้าเอกสารมา จิกๆ “ไหนล่ะ เครื่องถ่ายเอกสารน่ะ!”
       
       จิตรวรรณยืนมองเครื่องถ่ายเอกสาร เซ็งๆ...
       “ใช้ไงล่ะ! ไม่เคยใช้รุ่นนี้”
       รัตนาวางเอกสารบนถาด แล้วปิดฝา แล้วกดปุ่มเลือกฟังก์ชั่นต่างๆ
       “อย่างนี้ค่ะ...วางแล้วปิด...จากนั้นก็กดปุ่มเลือกจำนวนที่ต้องการแล้วกดปุ่มสตาร์ท...แค่นี้เองค่ะ”
       จิตรวรรณวีนไม่เลิก
       “ไม่ต้องมาสอน”
       รัตนาแปลกใจ
       “คะ...คุณจี๊ด”
       “ไม่ต้องมาสอน ไม่ต้องมาตีหน้าเป็นคนดี...ยังไงเธอก็เป็นเมียน้อยพ่อฉัน”
       รัตนาตกใจ
       “คุณจี๊ด รัตนาไม่ใช่...”
       “ใช่ไม่ใช่ เดี๋ยวก็รู้ ฉันจะจับตาดูเธอแทนคุณแม่ตลอดเวลา อย่าเผลอแล้วกัน”
       ใจดีกับเงาะเดินเข้ามา เห็นจิตรวรรณกำลังเหวี่ยงใส่รัตนา ใจดีเข้าไปห้าม
       “จี๊ด เสียงดังอะไรกัน”
       
       ใจดีจับจิตรวรรณมานั่งที่มุมหนึ่ง เงาะตามเข้ามา
       “พวกแกเข้าข้างนังเมียน้อยเหรอ”
       ใจดีเซ็งมาก
       “จี๊ด...ฉันพูดจนปากจะฉีกถึงหู พี่รัตนาไม่ได้เป็นคนอย่างที่แกคิดเลย”
       เงาะสอดขึ้น
       “แต่แหม...ระวังไว้หน่อยก็ดีนะ คิดดูสิ พี่รัตนาโดนทั้งยัยจี๊ดทั้งคุณวันดีราวีขนาดนี้ แต่ก็ยังทนทำงาน ไม่ลาออก มันก็ต้อง...”
       ใจดีขัดคอ
       “หยุดเลยเงาะ อะไรที่ไม่รู้ ก็ไม่ต้องเดา ให้ครอบครัวเขามีปัญหากันเปล่าๆ”
       เงาะเถียง
       “ฉันก็แค่อยากให้เพื่อนไม่ประมาท ฉันหวังดีนะ”
       จิตรวรรณเข้าใจ
       “เออ ฉันรู้ ว่าพวกแกหวังดี”
       “แล้วเก็บเอาไปคิดบ้างหรือเปล่า”
       “ไม่”
       “จี๊ด แกมาทำงานที่นี่ก็ดีแล้ว แกช่วยเปิดหูเปิดตารับความจริงหน่อยนะ แล้วแกจะได้รู้ว่าพี่รัตนาเป็นคนยังไงกันแน่ จะได้เลิกอคติซะที”
       จิตรวรรณอึ้ง...ครุ่นคิด แต่ยังไม่เชื่อในสิ่งที่เพื่อนพูด รู้สึกเครียด พะอืดพะอม โรคกระเพาะกำเริบ ใจดีตกใจ
       “เป็นอะไรจี๊ด”
       “ปวดท้อง” จิตรวรรณกุมท้องไว้...

พริกกับเกลือ ตอนที่ 2
       ศยามตามลุงแปลงที่แนะนำส่วนต่างๆมา ชายหนุ่มท่าทางตั้งใจ สนอกสนใจ แต๋วที่เดินตามหลังมา แอบมองแล้วยิ้มเล็กยิ้มน้อย แต่แล้วแต๋วก็สะดุดกล่องเครื่องมือที่วางไว้
       “ว้าย!”
       แต๋วเสียหลักถลา ศยามหันกลับมาคว้าตัวเอาไว้ทัน ไม่ปล่อยให้ล้ม แต๋วเผลอสบตาชายหนุ่มแล้วเขิน หน้าแดง รีบผละออก โพ กับ ด้วง ช่างที่ทำงานอยู่ใกล้ๆมองมา...โพที่หมายตาแต๋วอยู่ รู้สึกไม่ชอบขี้หน้าศยาม
       
       ศยามเดินถือกล่องอุปกรณ์กำลังจะเอาไปให้ลุงแปลง แต่อยู่ๆต้องชะงัก เพราะโพและด้วงเข้ามายืนขวางหน้า ศยามจะเดินหลบ แต่โพกับด้วงก็ก้าวมาขวาง
       “ขอทางหน่อยครับ”
       โพและด้วงไม่หลบ ยังจ้องหน้า ศยามถามงงๆ
       “มีอะไรหรือเปล่าครับ”
       อยู่ๆโพกระชากคอเสื้อศยามขึ้นมา
       “อยู่แผนกเดียวกัน อย่าหาเรื่องบาดหมางใจกันจะดีกว่า”
       ศยามไม่เข้าใจ
       “หมายถึง เรื่องอะไรครับ”
       “เรื่องแต๋วไง...ห้ามยุ่งกับแต๋ว!เด็กฉัน”
       เทวัญเข้ามา
       “มีเรื่องอะไรกัน”
       ด้วงชะงัก
       “คุณเทวัญ...คือ...”
       “พวกแกไม่ต้องอธิบาย” เทวัญหันไปมองศยามเหยียดๆ “ไอ้เด็กเส้น อย่ากร่างให้มาก คิดจะทำงานที่นี่ ก็หัดเคารพธรรมเนียมของคนที่นี่บ้าง”
       ศยามไม่กลัว
       “ถ้าเป็นกฎระเบียบบริษัทผมเคารพครับ แต่ถ้าเป็นกฎหมู่ ผมคงยอมรับไม่ได้”
       เทวัญโกรธ
       “ไอ้ดิ่ง”
       ลุงแปลงเข้ามา
       “คุณเทวัญครับ ถ้านายดิ่งมันทำอะไรให้คุณไม่พอใจ บอกลุงมาได้เลยครับ ลุงเป็นคนดูแลมัน ลุงจะลงโทษมันให้เอง”
       ด้วงแทรกทันที
       “มันปีนเกลียวใส่คุณเทวัญ ที่เป็นว่าที่ลูกเขยของคุณเจตนา”
       ลุงแปลงหันไปมองเทวัญ
       “มันปีนเกลียวยังไงครับ”
       ด้วงอึกอัก
       “ก็...”
       เทวัญตัดบท
       “พอแล้ว! ลุงแปลง เตือนๆเด็กลุงให้รู้จักที่ต่ำที่สูงหน่อยแล้วกัน”
       เทวัญจ้องศยามอาฆาต แล้วหันเดินออกไป ลุงแปลงหันมาตวาดด้วงกับโพ
       “ส่วนพวกแก...อย่าให้รู้นะว่าหาเรื่องใคร คราวนี้แกถูกไล่ออกแน่ ไปทำงาน”
       โพหันมองศยามด้วยสายตาเอาเรื่อง ก่อนจะออกไปกับด้วง ลุงแปลงหันมาหาศยาม
       “วันแรกก็เจอรับน้องเลยนะพ่อหนุ่ม”
       ศยามยิ้มรับ
       “เออ พูดน้อยๆน่ะดี ปัญหาก็น้อย”
       “ครับ”
       ศยามรู้สึกถึงความยุ่งยากใจที่กำลังจะตามมา
       
       โพกับด้วงเดินแยกมาอีกมุมของศูนย์บริการ
       “ยอมไม่ได้นะพี่โพ มันมาจีบเด็กพี่”
       “มันยังไม่เกิดขึ้น”
       โพเดินแยกไปทำงาน ด้วงขัดใจที่ปั่นหัวโพไม่ขึ้น กำลังจะหันไปอีกทาง เทวัญเข้ามาหาด้วง
       “ไอ้ด้วง ฉันขอคุยด้วยหน่อยสิ”
       “เรื่องอะไรอีกครับ”
       “เรื่องไอ้ดิ่ง ฉันอยากให้แกช่วยฉันทำอะไรนิดหน่อย แกสนใจมั้ย”
       ด้วงตาโต สนใจ พร้อมจะเล่นงานศยาม
       
       จิตรวรรณนอนอ่อนเพลียอยู่ในห้องพยาบาลของ ออฟฟิศ ใจดีคอยดูแล
       “เฮ้อ มาทำงานวันแรก ยังไม่ทันทำอะไรเลย ก็เครียดจนลงกระเพาะอีกแล้ว”
       เงาะเบ้หน้า
       “อะไรจะบอบบาง เซ้นสิทีฟขนาดนี้คะแม่คุณหนู...ทำแบบนี้สินะ พี่เทวัญถึงได้ติดกับเธอ”
       อยู่ๆยอดชายวิ่งพรวดพราดเข้ามา ด้วยความห่วงใยจิตรวรรณ
       “จี๊ด...เป็นไงบ้าง อาการดีขึ้นหรือยัง”
       ใจดีหันไปเม้าท์กับเงาะ
       “รู้สึกจะไม่ได้มีแต่คุณเทวัญแล้วล่ะที่ติดกับ”
       เงาะเหน็บแนม
       “คุณยอดชายขา คุณหนูจี๊ดรับประทานยาเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณไม่ต้องห่วงออกนอกหน้าจะได้มั้ยคะ”
       เทวัญเข้ามา
       “จี๊ด...จี๊ดเป็นยังไงบ้าง พี่ได้ยินพนักงานพูดกันว่าจี๊ดมาวันแรกก็ลมจับแล้ว...เกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรจี๊ด บอกพี่มา”
       “แค่โรคเก่ากำเริบค่ะพี่เทวัญ ไม่มีอะไรหรอก”
       ยอดชายจำต้องผละถอยออกมา ได้แต่ยืนมองห่างๆ เช่นเดียวกับเงาะ
       “ฉันไปทำงานก่อนดีกว่า”
       เงาะเดินออกไป ไม่อยากเห็นภาพบาดตา ใจดีหันไปชวนยอดชาย
       “ยอดชาย...เราก็ไปกันเถอะ ปล่อยคนเป็นแฟนกันดูแลกัน...ไปๆๆๆ”
       ใจดีลากยอดชายออกไป จิตรวรรณพยายามจะลุกจากเตียง แต่เทวัญห้ามเอาไว้
       “จี๊ดจะลุกไปไหน”
       “จี๊ดจะไปทำงานค่ะ”
       “นอนพักเถอะ วันนี้จี๊ดทำงานไม่ไหวแล้วล่ะ”
       “ไหวค่ะ จี๊ดทำได้”
       “ไม่เอา อย่าดื้อสิจ๊ะ ถ้ากลัวคุณพ่อดุ เดี๋ยวพี่จะไปคุยกับท่านให้เอง”
       “ไม่ได้กลัวคุณพ่อดุ แต่จี๊ด...”
       “กลัวแพ้คำสบประมาทไอ้ดิ่งเหรอ...จี๊ด อย่าเอาคำพูดของคนไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาคิดสิ อย่าให้มันมามีอิทธิพลกับจี๊ดถึงขนาดนี้เลย ไม่คุ้มกันหรอก จี๊ดไม่สบาย”
       จิตรวรรณอึ้ง
       “ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวจี๊ดขอนอนพักแป๊บ แล้วจะกลับบ้าน”
       “จ๊ะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
       เสียงมือถือเทวัญดังขึ้น เขามองดูชื่อที่หน้าจอเป็นชื่อ เชอรี่...เทวัญรีบหันมาบอก
       “ลูกน้องโทรตามแล้ว พี่ออกไปรับสายเด็กมันหน่อยนะ นอนซะนะ”
       “ค่ะ”
       เทวัญห่มผ้าให้แล้วออกไป ปิดผ้าม่านเอาไว้ ยิ้มให้เจ้าหน้าที่ประจำห้องพยาบาลก่อนออกไป
       จิตรวรรณนอนหลับตาลง

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
พริกกับเกลือ ตอนที่ 18 อวสาน (ต่อ)
พริกกับเกลือ ตอนที่ 17
พริกกับเกลือ ตอนที่ 16
พริกกับเกลือ ตอนที่ 15
พริกกับเกลือ ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 4 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014