หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ หงส์สะบัดลาย

หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 17 สิงหาคม 2555 09:39 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5
        หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5
       
       วันใหม่ตอนกลางวัน ภายในห้องนั่งเล่นบ้านกันต์ เนติมายิ้มด้วยความสดใสยกมือไหว้กันต์กับเจือจันทร์
       
       “สวัสดีค่ะอากันต์อาจันทร์ เนติ์กลับมาแล้วค่ะ”
       “เป็นไงหายดีแล้วเหรอเรา” เจือจันทร์ถาม
       “พร้อมลุยงานแล้วค่ะ”
       เนติมายิ้มอย่างอารมณ์ดี ระบิลถือกระเป๋าเดินตามเข้ามาพอดี
       “ลุยอะไรคุณ คุณหมอให้กลับมาพักผ่อนที่บ้านต่างหาก เออ..พี่เชษฐ์ออกไปรึยังครับ” ระบิลว่า
       “อยู่นี่”
       ผู้กำกับวิเชษฐ์เดินออกมาจากห้องหนังสือพอดี ยิ้มให้ระบิลกับเนติมาอย่างเป็นกันเอง
       “ฉันกำลังจะออกไปสถานีตำรวจพอดี”
       “ได้ผู้กำกับมาอยู่เป็นเพื่อนอุ่นใจขึ้นเยอะ” กันต์ว่า
       “ขอบคุณพี่เชษฐ์มากนะครับ” ระบิลบอก
       “ขอบคุณเหมือนกันค่ะผู้กำกับ” เนติมาว่า
       ระบิลกับเนติมายกมือไหว้ผู้กำกับวิเชษฐ์ จนวิเซษฐ์อดหัวเราะไม่ได้
       “แหม..พร้อมใจกันไหว้ยังกับผมเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ไม่ต้องคิดมากคนกันเองทั้งนั้น”
       เนติมานึกได้จึงถามขึ้น
       “เออ..ขวัญเป็นยังไงบ้างคะอากันต์”
       
       ระบิลเดินออกมาส่งผู้กำกับวิเชษฐ์ที่รถซึ่งจอดไว้อยู่หน้าบ้านกันต์
       “พี่เห็นน้องขวัญเขาแอบมองลงมาสองสามครั้งแล้วท่าทางคงอยากออกมาเหมือนกัน” วิเชษฐ์บอก
       “เจอเรื่องร้ายแรงกับชีวิตขนาดนั้น ไม่เสียสติไปก็โชคดีมากแล้วครับ รอให้คุณขวัญมั่นใจ อีกหน่อยเธอคงกล้าออกมา”
       “มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ” วิเชษฐ์พูดจากใจจริง
       ระบิลยิ้มแล้วมองไปที่รถของผู้กำกับวิเชษฐ์
       “พี่เชษฐ์ยังเหมือนเดิมนะครับ ไม่ชอบให้ผู้ใต้บังคับบัญชามาขับรถให้”
       “อะไรที่เราพอทำเองได้จะไปรบกวนเขาทำไม ให้เขาเอาเวลาไปบำบัดทุกข์บำรุงสุขประชาชนดีกว่า ประชาชนเขาจ้างมาทำงาน ไม่ได้จ้างมาขับรถให้นาย”
       “เยี่ยมครับพี่ อย่างนี้เราคอเดียวกัน”
       ระบิลพูดอย่างชอบใจ ทั้งสองคนยิ้มให้กันอย่างเข้าอกเข้าใจ จังหวะเดียวกันปานก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์เข้ามาที่หน้าประตูรั้วบ้านอิสราวัชรพอดี ระหว่างรอประตูเปิด ปานกับระบิลต่างจ้องกันอย่างไม่วางตา
       
       ภายในห้องนอน ขวัญชนกค่อยๆเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเนติมาที่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี
       “เห็นมั้ยฉันหายแล้ว”
       “แต่ก็ไม่ควรไปโดนแดดโดนฝนนะ ไม่งั้นไข้กลับอีกแน่” ขวัญชนกบอก
       “แต่เธอก็รู้นี่ขวัญว่าฉันแข็งแรงหัวแข็งโป๊ก”
       เนติมาแกล้งเขกหัวตัวเองด้วยรอยยิ้ม ทำเอาขวัญชนกหัวเราะออกมาได้
       “ว่าแต่ขวัญนั่นแหละ เมื่อไหร่จะออกไปนอกบ้านซะที ป่ะ..ลงไปกับฉัน”
       เนติมาจะคว้าแขนขวัญชนก แต่ขวัญชนกขืนไว้ทันที
       “ไม่ !”
       “ทำไมล่ะขวัญ ข้างนอกไม่มีอะไรน่ากลัวแล้วนะ คุณระบิลเขาตัดแต่งต้นไม้จนสะอาดตาเธอก็เห็นไม่ใช่เหรอ”
       ขวัญชนกพยักหน้ารับรู้ แต่สีหน้ายังไม่สู้ดีนัก เนติมายิ้มพยายามชักชวนต่อ
       “คุณระบิลติดกล้องวงจรปิดรอบบ้านขวัญหมดแล้วนะ แถมยังมีผู้กำกับวิเชษฐ์มาช่วยดูแลอีกแรง เห็นมั้ยว่าไม่มีอะไรน่ากลัวแล้ว...อย่าบอกนะ ว่าขวัญกลัวผู้กำกับวิเชษฐ์”
       ขวัญชนกถอนใจแล้วบอก
       “ฉันกลัวคนแปลกหน้าทุกคนนั่นแหละ เธอก็รู้นี่เนติ์ ว่า...”
       ขวัญชนกเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้ เนติมารีบเข้าไปกอดปลอบขวัญชนกทันที
       “โอเคๆ ฉันเข้าใจแล้ว เธอยังไม่พร้อม ฉันไม่เร่งเธอแล้วล่ะขวัญ แต่อยากให้เธอรู้ไว้อย่างหนึ่งนะ ว่าคนที่ฉันพาเข้ามาที่นี่ทุกคนไว้ใจได้ แล้วพวกเขาก็จะคอยปกป้องเธอ พาความสุขกลับมาให้ครอบครัวของเธอนะ”
       ขวัญชนกถอนใจออกมาด้วยความไม่สบายใจ ก่อนลุกขึ้นไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไปด้านนอก เนติมาลุกตามมายืนข้างๆ ทั้งสองคนมองออกไปด้านนอก เป็นจังหวะเดียวกับที่ระบิลเดินเข้ามาที่สวนหย่อมของบ้าน ระบิลเดินดูต้นไม้อย่างมีความสุข คอยเก็บใบไม้ที่ร่วงอย่างเอาใจใส่
       “คุณระบิลเขาเป็นคนดีนะ ชอบต้นไม้ใบหญ้า ทำกับข้าวเก่ง แถมดูแลความปลอดภัยฉันดีมากๆด้วย”
       เนติมามองระบิลแล้วยิ้มหันไปพูดกับขวัญชนกอย่างชอบใจ ขวัญชนกยิ้มออกมา ทำเอาเนติมาชะงักด้วยความแปลกใจ
       “ยิ้มอะไรเหรอขวัญ”
       ขวัญชนกไม่ตอบอะไร เนติมาสงสัยหันมองตามขวัญชนกไปแล้วต้องตกใจเมื่อเห็นระบิลหันหน้ามองขึ้นมายังห้องนอนขวัญชนก ระบิลเอาดอกไม้สีแดงดอกใหญ่ในสวนมาทัดหู ยืนเต้นแร้งเต้นกาด้วยท่าทางตลกๆให้ดู
       “ตายแล้ว ! หมดกัน ฉันไม่น่าชมนายเลยจริงๆ”
       
       เนติมามองระบิลด้วยความหมั่นไส้ แต่ขวัญชนกยังคงยิ้มอยู่จนเนติมาอดแปลกใจไม่ได้

หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5
        ภายในห้องหนังสือค่ำคืนนั้น เนติมายื่นหน้าเข้ามาพูดกับระบิลที่กำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดูภาพจากกล้องวงจรปิด
       
       “ต่อไปนายจะทำบ้าๆบอๆยังไงฉันจะไม่ว่านายเลย จริงๆนะ”
       “แหม..เห็นเพื่อนหัวเราะได้ เอาใหญ่เลยนะคุณ ผมก็กลัวเสียภาพพจน์เป็นเหมือนกันน้า”
       ระบิลอมยิ้มลอยหน้าลอยตาแกล้งเล่นตัว เนติมายิ้มมองอย่างหมั่นไส้
       “แหม..ทีงี้ทำเล่นตัวนะ นี่..ท่าทางขวัญจะถูกชะตานายนะ เมื่อกี้อากันต์ยังบอกเลยว่าไม่เคยเห็นขวัญหัวเราะอย่างนี้มานานแล้ว”
       ระบิลยิ้มแล้วบอก
       “ดีแล้วแสดงว่าเรามาถูกทางแล้วล่ะคุณ”
       ระบิลหันไปเห็นถุงยาของโรงพยาบาลที่วางอยู่ใกล้ๆ ก็หยิบขึ้นมาดูทันที
       “ถุงยานี่คุณยังไม่หยิบไปอีกเหรอ แล้วยาหลังอาหารทานรึยังครับเจ้านาย”
       “ก็..หายแล้วนี่”
       เนติมาหน้ามุ่ยพูดเหมือนไม่อยากทานยา ระบิลเหล่มองกวนๆพลางหยิบซองยาข้างในออกมา
       “ไม่ได้ คุณหมอบอกแล้วว่าให้ทานให้หมด”
       “แต่...”
       “หรือจะให้ผมบอกคุณศิวัชว่าคุณเข้าโรงพยาบาล”
       ระบิลชูถุงยาของโรงพยาบาลขึ้นมาต่อรอง เนติมาถอนใจอย่างเซ็งๆก่อนแบมือออกมาพร้อมพูดอย่างงอนๆ
       “โห..ขี้ฟ้องเป็นเด็กไปได้ เอามาๆ”
       ระบิลยิ้มอย่างผู้มีชัย แกะยาจากถุงเอาใส่มือเนติมาสามสี่เม็ด แล้วหันไปรินน้ำใส่แก้วยื่นให้เนติมา เนติมามองยาเม็ดโตในมืออย่างเบื่อๆ ก่อนทานด้วยความยากลำบาก แล้วหันไปค้อนระบิลด้วยความหมั่นไส้
       “พอใจรึยังล่ะ..โอ๊ย !”
       ระบิลแกล้งบีบปากเนติมาให้อ้าออก เนติมาพยายามดิ้นแต่สู้แรงไม่ได้ ระบิลแล้วดูว่าเนติมากลืนยาหมดแล้วจริงๆจริงปล่อยมือ
       “โอเค..ไม่ได้ซ่อนไว้...ผ่าน”
       “คนบ้า !”
       เนติมาเงื้อมือจะตีระบิลด้วยความหมั่นไส้ ระบิลรีบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพูดแกล้งขู่อีก
       “ฮัลโหล..คุณศิวัชเหรอครับ”
       เนติมารีบลดมือลง ได้แต่มองค้อนระบิลด้วยความหมั่นไส้ ระบิลนั่งลอยหน้าลอยตาเช็คภาพกล้องวงจรปิดที่หน้าคอมพิวเตอร์ต่อไป
       
       ภายในห้องพัก เนติมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี ก่อนคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหา
       “พี่ศิวัช..ป่านนี้นอนรึยังนะ”
       เนติมารอศิวัชรับสายด้วยรอยยิ้ม...
       
       ภายในรถ ศิวัชนั่งหลับอยู่ที่เบาะหลังด้วยความอ่อนเพลียจากการหาเสียง โทรศัพท์มือถือของศิวัชที่วางอยู่ข้างตัวดังขึ้นมา ปฏิพรที่นั่งอยู่ข้างๆศิวัชหันขวับไปมองแล้วรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที เห็นรายชื่อที่ขึ้นมาคือชื่อของเนติมา ปฎิพรคิดนิดหนึ่ง ก่อนรีบตัดสายแล้วแอบปิดเครื่องทันที
       ศิวัชขยับตัวอย่างงัวเงียแล้วถาม
       “มีอะไรเหรอครับน้องตี้”
       ปฏิพรรีบวางโทรศัพท์มือถือของศิวัชอย่างแนบเนียนทันทีพลางยิ้มกลบเกลื่อน
       “เออ..ไม่มีอะไรค่ะพี่ศิวัช”
       ศิวัชพยักหน้ารับรู้อย่างอ่อนเพลียก่อนหลับต่อ ปฏิพรมองศิวัชยิ้มๆแล้วขยับตัวเข้าไปซบไหล่ศิวัชอย่างออดอ้อน
       “ตี้ขอพิงหน่อยนะคะพี่ศิวัช วันนี้หาเสียงเหนื่อยจังเลย”
       ปฏิพรยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้ใกล้ชิดกับศิวัช
       ฝ่ายเนติมาพยายามต่อสายโทรศัพท์อีกแต่ไม่ติด เนติมาถอนใจอย่างผิดหวัง
       “เมื่อกี้ยังติดอยู่เลย จู่ๆปิดเครื่องไปซะแล้ว”
       เนติมาคิดนิดหนึ่งก่อนยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ
       “สงสัยพี่ศิวัชคงเหนื่อย”
       เนติมาวางโทรศัพท์มือถือพลางขยับตัวลงนอน มองออกไปที่หน้าต่างเห็นพระจันทร์ส่องสว่าง
       “ฝันดีนะคะพี่ศิวัช เนติ์รักพี่ศิวัชนะคะ”
       เนติมายิ้มหลับตาลงอย่างมีความสุข
       
       วันใหม่ เวลากลางวันศิวัชเดินคุยโทรศัพท์มาด้วยสีหน้ารู้สึกผิดอยู่ในบริเวณสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ธำรง
       “พี่ขอโทษนะจ๊ะเนติ์ เมื่อคืนพี่เพลียมาก ไม่รู้ว่าเนติ์โทรมาเมื่อไหร่ อีกอย่างโทรศัพท์มันเป็นอะไรไม่รู้ จู่ๆก็ดับไป...เนติ์อย่าโกรธพี่นะจ๊ะ”
       เนติมานั่งอยู่ในรถ ยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ
       “เนติ์จะโกรธทำไมล่ะคะ ช่วงนี้พี่ศิวัชเหนื่อยมาก เนติ์เข้าใจค่ะ”
       ศิวัชยิ้มแล้วบอก
       “นี่แหละคือกำลังใจที่ดีที่สุดของพี่ อืม..แล้ววันนี้เนติ์จะไปช่วยพี่หาเสียงมั้ยจ๊ะ”
       “ไปสิคะ เจอกันที่พรรคนะคะ เดี๋ยวเนติ์แวะซื้อขนมอร่อยๆไปให้พี่ศิวัชทานด้วย เดี๋ยวเจอกันนะคะ”
       เนติมาวางสายยิ้มอย่างมีความสุข ระบิลที่กำลังขับรถอยู่มองเนติมาด้วยสายตายิ้มๆ
       “ยิ้มแก้มป่องเลยนะคุณ”
       “ใช่สิ ไม่ได้เจอพี่ศิวัชตั้งหลายวัน คิดถึงจะแย่แล้ว”
       “การมีคนรักนี่ดีนะครับ ไม่ได้เจอแค่ได้คิดถึงก็มีความสุข ยิ่งได้อยู่ใกล้ๆ ก็ยิ่งมีความสุข”
       เนติมายิ้มก่อนหันไปถามระบิลอย่างอารมณ์ดี
       “แล้วนายล่ะ ทำงานอย่างนี้จะหาเวลาที่ไหนไปอยู่ใกล้ๆคนรัก...อย่าบอกนะว่าไม่มีแฟน ฉันไม่เชื่อ”
       ระบิลสีหน้าสลดลงนิดหนึ่งพลางยิ้มกลบเกลื่อน
       “ไม่ต้องหาเวลาที่ไหนหรอกครับ แฟนผมก็อยู่แถวๆนี้แหละ”
       เนติมามองไปรอบๆ
       “แถวไหน...แถวที่รถผ่านเนี่ยเหรอ”
       “ไม่ใช่ ผมหมายถึงอยู่ใกล้ๆตัวผมนี่แหละ”
       “นายพูดอะไรของนาย จะเล่าเรื่องผี หรือเล่นมุขกันแน่”
       เนติมานิ่วหน้า มองไปรอบๆด้วยความสงสัย ระบิลยิ้มพร้อมพูดตัดบททันที
       “ตรงนั้นใช่มั้ยครับที่คุณจะแวะซื้อขนมให้คุณศิวัช”
       
       ระบิลเลี้ยวรถไปทันที ขณะที่เนติมามองระบิลด้วยความสงสัย

หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5
        บริเวณโถงกลางห้องพักในคอนโดฯ ดลกำลังนั่งทานข้าวไปด้วย อ่านตำราเรียนไปด้วยอย่างตั้งใจ อนงค์เดินออกมาจากห้องนอนมองดลอย่างขัดใจ
       
       “พี่ดล ปิดหนังสือกินข้าวให้หมดก่อนดีกว่ามั้ยจ๊ะ เดี๋ยวข้าวก็ติดคอกันพอดี”
       “พี่ต้องใช้เวลาให้มีค่าที่สุด เดี๋ยวพี่ยังต้องไปทำงานอีก”
       ดลพูดทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ อนงค์ได้ยินแล้วถึงกับถอนหายใจอย่างเซ็ง
       “อะไร จะสอบแล้วยังจะออกไปทำงานอีกเหรอจ๊ะ”
       “พี่รับปากไอ้แก้วไว้แล้ว ไม่อยากเสียคำพูด”
       อนงค์มองดลอย่างขัดใจเพราะไม่อยากให้ออกไปทำงานหนัก แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่หันไปหยิบหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่กางออกดู
       “จะเลือกตั้งอยู่แล้ว พี่ดลว่าใครจะได้จ๊ะ”
       “พรรคสยามพัฒนาอยู่แล้ว”
       อนงค์มองหนังสือพิมพ์อย่างสังเกต
       “อืม..เนอะกระแสดี๊ดี เอ๊ะ..พี่ดลดูนี่สิจ๊ะ”
       อนงค์เลื่อนหนังสือพิมพ์ให้ดลดู พร้อมชี้ให้ดูกรอบข่าวอันหนึ่ง เห็นศิวัชกำลังเดินหาเสียงกับประชาชนในย่านชุมชน โดยมีเนติมาคอยช่วยแจกใบปลิวอยู่ไม่ห่าง ดลมองภาพพี่สาวของตนด้วยรอยยิ้มของความผูกพัน ดลหันไปยิ้มกับอนงค์อย่างมีกำลังใจ
       
       บริเวณริมถนนหน้าตลาดในเวลาต่อมา ดลกำลังช่วยลูกค้าขนเสื้อผ้ามัดใหญ่หลายมัดขึ้นท้ายรถแท็กซี่ด้วยความขยัน
       “เรียบร้อยครับพี่”
       “น้องนี่ขยันดีจัง ขอบใจมากนะจ๊ะ เอานี่..พี่ให้”
       ลูกค้าหยิบเงินยื่นให้ดลสี่สิบบาท ดลยิ้มพร้อมยกมือไหว้ก่อนรับเงินมาอย่างนอบน้อม
       “ขอบคุณครับพี่”
       
       บริเวณตลาดเปิดท้ายขายเสื้อผ้า ดลในสภาพเหงื่อโทรมใบหน้ากำลังเร่งฝีเท้าเดินสวนกับผู้คนที่เดินผ่านไปมาเพื่อกลับมาที่ร้าน ดลเห็นแก้วยืนซื้อน้ำอยู่เลยรี่เข้าไปหา
       “เฮ้ย..แก้ว โทษทีกลับมาช้าไปนิดว่ะ”
       “เออ..ไม่เป็นไร”
       “เอ็งมายืนซื้อน้ำอยู่นี่ แล้วใครเฝ้าร้านวะ”
       “อ้าว...ก็น้องสาวเอ็งไง”
       “อะไรนะ !”
       แก้วพูดต่อพลางชี้
       “ก็น้องสาวเอ็งมาช่วยขาย โน่น..เสียงแจ๋วๆเรียกลูกค้าอยู่โน่น เก่งนะโว้ย มาแป็บเดียวขายดีกว่าฉันขายอีก”
       ดลหันไปที่แผงของแก้วซึ่งเป็นร้านขายเสื้อผ้าวัยรุ่นแล้วต้องตกใจเมื่อเห็นอนงค์ยืนตะโกนเรียกลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว มีลูกค้ามามุงอยู่ที่ร้านหลายคน
       “เชิญจ้ะพี่จ๋า เสื้อกางเกงทั้งหญิงทั้งชาย แบบใหม่ทันเทรนด์ ทั้งขายส่งขายปลีก ทางนี้ที่เดียวเลยนะจ๊ะ”
       “อ้อ !”
       ที่แผงอนงค์กำลังร้องเรียกลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว
       “เอาตัวไหนดีจ๊ะพี่ ตัวนี้ก็สวยนะจ๊ะ ตัวไหนรุ่นไหนถามหนูได้เลยนะจ๊ะ ซื้อหลายตัวหนูลดให้พิเศษเลยจ้ะ”
       “แล้วตัวนี้คิดยังไงน้อง”
       เสียงดลดังเข้ามา อนงค์ไม่ทันมอง
       “ตัวไหนจ๊ะ...อุ๊ย !”
       พออนงค์เห็นดลยืนหน้าบึ้งอยู่ถึงกับตกใจ
       
       บริเวณใกล้ๆตลาด ดลดึงมืออนงค์มาด้วยความหงุดหงิด อนงค์เดินตามมาอย่างงอนๆ
       “โอ๊ย..ปล่อยได้แล้วพี่ดล อ้อเจ็บนะ”
       “แล้วใครใช้ให้อ้อทำแบบนี้ พี่บอกแล้วใช่มั้ยว่า...”
       “ก็อ้ออยากช่วยพี่ดลนี่จ๊ะ”
       อนงค์พูดฉะฉาน ดลได้แต่ถอนใจในความดื้อ
       “อ้อ..เราคุยเรื่องนี้กันมาหลายครั้งแล้วนะ พี่ไม่รู้จะพูดกับอ้อยังไงแล้ว”
       “ก็ไม่ต้องพูดสิจ๊ะ แล้วฟังอ้อบ้าง”
       “อ้อ !”
       ดลเสียงแข็ง อนงค์เอื้อมมือไปปิดปากดลแล้วพูดอย่างใจเย็น
       “อ้อก็แค่อยากช่วยพี่ดลทำงาน พี่ดลจะได้รีบกลับบ้านไปอ่านหนังสือ ความรู้สึกของอ้อก็ไม่ได้ต่างกับที่พี่ดลกลัวผลการเรียนอ้อไม่ดีหรอกนะจ๊ะ พี่ดลก็เห็นเองแล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะว่าอ้อทำได้”
       ดลเอามืออนงค์ปิดปากตนอยู่ออก พลางถอนใจด้วยความไม่สบายใจ
       “นี่ตกลงอ้อจะเอาชนะพี่ให้ได้ใช่มั้ย”
       “อ้อไม่ได้ต้องการจะเอาชนะ อ้อแค่อยากให้พี่ดลเข้าใจ”
       อนงค์เอื้อมมือไปจับมือดลขึ้นมากระชับแน่นแล้วพยายามอธิบายอีก
       “อ้อรู้ว่าพี่ดลเป็นห่วงอ้อ แต่จะให้อ้อทนดูพี่ดลทำงานหนักอยู่คนเดียวอ้อทนไม่ได้นะจ๊ะ”
       “อ้อ...”
       “ขออ้อมีส่วนร่วมในความเหนื่อยของพี่ดลสักนิดได้มั้ย สักเท่าเหงื่อหยดหนึ่งของพี่ดล อ้อก็ดีใจแล้ว อ้อสัญญานะจ๊ะว่าอ้อจะไม่ให้กระทบผลการเรียนสักนิด”
       อนงค์พูดแล้วยิ้มให้ดลสบายใจ ดลถอนใจอย่างยอมจำนน
       “ทำไมนะ เวลาเอาเข้าจริงๆพี่ก็แพ้อ้อทุกที”
       “ก็พี่ดลรักอ้อไงจ๊ะ”
       อนงค์พูดออกมาอย่างไม่คิดอะไรมาก แต่ทำเอาดลชะงักรู้สึกสับสนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่อนงค์เองก็รู้สึกอายขึ้นมาเหมือนกัน เพราะทั้งสองคนผูกพันและจะรักกันอย่างไม่รู้ตัว
       อนงค์พูดยิ้มๆพลางยกนิ้วก้อยขึ้นมา
       “อ้อสัญญานะจ๊ะว่าจะไม่ไม่ทำให้พ่อกับพี่ดลผิดหวังเด็ดขาด”
       
       ดลยิ้มออกมาก่อนเอานิ้วก้อยของตัวเองเกี่ยว ทั้งสองคนยิ้มให้กันด้วยความเข้าใจ

หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5
        บริเวณหน้าร้านขายเครื่องไฟฟ้า จอโทรทัศน์ทั้งเครื่องใหญ่ เครื่องเล็กที่เปิดโชว์อยู่กำลังแพร่ภาพผู้ประกาศข่าวสาวกำลังยืนรายงานข่าวอยู่ในสถานี ชาวบ้านและประชาชนยืนเฝ้าติดตามข่าวอย่างมากมาย
       
       “การเลือกตั้งใหญ่ขยับเข้ามาใกล้ทุกทีแล้วนะคะ จากผลการสำรวจของโพลสำนักต่างๆ เป็นไปในแนวทางเดียวกันค่ะ” ผู้ประกาศข่าวรายงาน
       
       ภายในร้านอาหาร คนที่นั่งทานอาหารในร้านต่างหันมามองข่าวในโทรทัศน์ของร้านอย่างตั้งใจ ผู้ประกาศกำลังชี้ให้เห็นชาร์ตของโพลที่แสดงให้เห็นว่าความนิยมของพรรคสยามพัฒนาอยู่เป็นอันดับหนึ่ง
       “...ว่าพรรคสยามพัฒนาซึ่งเป็นพรรคใหม่ แต่กลับได้ความนิยมจากประชาชนเป็นอย่างมาก”
       
       กลุ่มนักศึกษาทั้งชายหญิงราว 5-6 คนกำลังมุงดูข่าวผ่านแท็บเล็ตด้วยความสนใจ
       “โดยกลุ่มคนรุ่นใหม่ให้ความสนใจและชื่นชอบในนโยบายของพรรคสยามพัฒนาถึง 70 %”
       
       กลุ่มเกษตรกรราว 10-15 คน ต่างนั่งดูข่าวอยู่ที่ชานบ้านด้วยความสนใจ
       “กลุ่มเกษตรกร ซึ่งเป็นฐานคะแนนเสียงหลักของพรรคการเมือง ก็ให้ความสนใจพรรคสยามพัฒนากันมาก ซึ่งน่าจะมีผลมาจากราคาผลผลิตที่ตกต่ำมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งพรรคสยามพัฒนาได้ให้คำมั่นว่า จะทำให้เกษตรกรพ้นภาวะความจนได้ภายในหนึ่งปี”
       
       ภายในบ่อน อิทธิหาญเดินออกมาจากห้องส่วนตัวด้วยความหงุดหงิด โดยมีปานเดินตามออกมาด้วย ทั้งสองคนเดินผ่านผู้คนที่เข้ามาเล่นการพนันกันอยู่มากมาย
       “โธ่โว้ย ! มันจะเข้าเส้นชัยอยู่วันนี้พรุ่งนี้แล้ว พ่อยังนั่งใจเย็นอยู่ได้”
       “คุณพ่อเสี่ยอาจมีแผนการอะไรอยู่ในใจก็ได้นะครับ”
       “แผนการของพ่อเหรอ เชย ช้า ไม่ทันกินพวกมันหรอก...ที่ปารีสไม่น่าพลาดเลย” อิทธิหาญพูดอย่างเจ็บใจ
       “ผมว่าเสี่ยลองรอคุณพ่อสักนิดดีมั้ยครับ ยังไงท่านคงไม่ปล่อยให้พวกนั้นมันลอยนวลแน่”
       ปานพยายามพูดให้อิทธิหาญใจเย็น แต่อิทธิหาญหันขวับมาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
       “ก็ปล่อยให้พ่อเขาทำตามวิธีของเขาไป ส่วนฉันแกก็รู้นี่ปาน ว่าฉันจะทำยังไง”
       อิทธิหาญพูดด้วยความเลือดเย็นสีหน้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม
       
       ห้องนั่งเล่น ภายในคฤหาสน์หรูของธำรงเช้าวันใหม่ จอโทรทัศน์มีภาพข่าวของศิวัชกับปฏิพรควงคู่กันออกงานกลางคืนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ผู้ประกาศข่าวสาวสองคนในจอโทรทัศน์ หันมาพูดกันอย่างออกรส
       “ตอนนี้กลายเป็นคู่ฮอตของวงสังคมไปแล้วนะคะ สำหรับแคนดิเดทผู้นำประเทศอย่างคุณศิวัชกับคุณปฏิพร หลานสาวท่านพลเอกทวี เมื่อคืนก็ควงกันออกงานแต่งงานของลูกชายเจ้าของศูนย์การค้าชื่อดังอีกแล้ว”
       จนจอโทรทัศน์มีภาพของศิวัชกับปฏิพรเจาะเป็นกรอบเล็กๆอยู่
       “นอกจากผู้ใหญ่ของทั้งสองคนยังสนิทแนบแน่นกันทางการเมืองแล้วทั้งคุณศิวัชกับน้องปฏิพรยังสนิทสนมกันเป็นการส่วนตัวอีกด้วยนะคะ”
       “แบบนี้น่าจะไม่ใช่เรื่องการเมืองซะแล้วนะคะ น่าจะเป็นเรื่องของหัวใจมากกว่า”
       ศิวัชที่นั่งอยู่บนโซฟา กดรีโมทปิดโทรทัศน์ทันทีด้วยความไม่สบายใจ
       “รายงานข่าวยังไง ตีไข่ใส่สีโอเว่อร์ชะมัด”
       ธำรงเดินยิ้มเข้ามาโอบไหล่ลูกชายอย่างชอบใจ
       “ไม่ต้องคิดมากน่า เขาก็ทำหน้าที่ของเขา เป็นผลดีกับเราด้วยซ้ำ”
       “แต่ผมไม่สบายใจครับ...กลัวเนติ์จะเข้าใจผิด” ศิวัชพูดพลางถอนใจ
       “พ่อว่าเนติ์เขาเป็นคนมีเหตุผลพอนะ”
       ธำรงเดินเข้าไปตบบ่าศิวัชอย่างใจเย็น แต่ศิวัชดูยังไม่ค่อยโล่งใจนัก ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรออก
       ภายในรถ โทรศัพท์มือถือของเนติมาที่มีไฟกระพริบ และชื่อของศิวัชขึ้นที่หน้าจอ ระบิลที่กำลังขับรถอยู่หันมามองเนติมาที่นั่งมองโทรศัพท์ของตัวเองด้วยความไม่สบายใจ
       “ไม่รับล่ะคุณ”
       เนติมายังคงมองไปที่โทรศัพท์มือถือของตัวเองด้วยความสับสนว่าจะรับดีหรือไม่ ก่อนตัดสินใจตัดสายทิ้งทันที
       “อ้าว !”
       
       บริเวณริมสระน้ำภายในคฤหาสน์ ศิวัชพยายามต่อสายโทรศัพท์หาเนติมา แต่ไม่มีคนรับสาย
       “ต้องเห็นข่าวเมื่อกี้แน่ๆเลย”
       ศิวัชถอนใจด้วยความไม่สบายใจ จังหวะเดียวกันปฏิพรก็เดินเข้ามา ยิ้มร่าเข้าหาศิวัชทันที
       “พี่ศิวัชขา”
       “ตี้...”
       “พี่ศิวัชยังไม่แต่งตัวอีกเหรอคะ”
       “แต่งตัว...”
       ศิวัชนิ่วหน้าด้วยความสงสัย ปฏิพรยิ้มพูดอ้อน
       “อะไร..ลืมแล้วเหรอคะ วันนี้พี่ศิวัชต้องไปทำบุญที่บ้านเด็กกำพร้า แล้วต้องไปทำกิจกรรมรณรงค์ลดโลกร้อนกับเยาวชนรุ่นใหม่ด้วยนะคะ”
       “ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องพวกนี้เลย”
       ศิวัชถามอย่างสงสัย ก่อนจะหันมองเข้าไปยังตัวบ้าน เห็นธำรงถือถ้วยกาแฟยืนมองออกมาพลางอมยิ้มพยักหน้าเป็นเชิงให้ศิวัชไปกับปฏิพร
       ศิวัชพยักหน้าเล็กน้อยอย่างรับรู้ในความหมายของพ่อด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบายใจนัก ก่อนหันไปยิ้มให้ปฏิพรเพื่อรักษามารยาท
       ธำรงเดินจิบกาแฟพลางคุยโทรศัพท์ไปด้วยความสบายใจ
       “ขอบคุณมากนะคุณปิยณีที่ช่วยส่งลูกน้องตามทำข่าวลูกชายผม ได้เลยเรื่องนั้นไม่มีปัญหา แล้วยังไงเราคุยกันสวัสดีครับ”
       
       ธำรงวางสายอย่างอารมณ์ดีกับการจับคู่ให้ศิวัช นัยตาครุ่นคิดถึงการวางแผนอย่างใจเย็น

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 14 อวสาน (ต่อ)
หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 13
หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 12
หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 11
หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 6 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
67 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
33 %
ความคิดเห็นที่ 5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อิทธิหาญ=อาดหาร
จั๊ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เห็นด้วยวันละตอน
พิภพ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้ลงให้อ่านเยอะ หน่อยน๊ะ..วันละหน้า..ไม่ไหวม๊าง...ขอวันละตอนเลยแล้วกันนะจ๊ะ..ผู้จัดการ..
นิยม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอนแรกก็สนุกแล้วน่าติดตาม
แอน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดีใจที่เปลี่ยนนางเอกมาเป็นเจนี่ ไม่ใช่พลอย เหมือนเดิม ไม่งั้นคงดูไม่สนุก
ิิ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบเจนี่นะ แต่อยากเห็นพลอยในบทนี้มากกว่า
รน
 
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014