หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5

โดย MGR Online   
17 สิงหาคม 2555 09:39 น.
หน้าที่แล้ว |   1 | 2 | 3 | 4
หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5
        ภายในห้องห้องแถลงข่าว เนติมาเดินถือช่อดอกไม้ช่อโตฝ่ากลุ่มนักข่าวเข้ามา โดยมีระบิลตามประกบมาติดๆ
       
        “รถไม่น่าติดเลย ดูสิมาสายจนได้”
        “ไม่เป็นไรคุณยังทัน คราวนี้กล้าๆส่งดอกไม้ต่อหน้าสื่อเลยนะคุณไม่ต้องอาย เชื่อโค้ชแล้วจะรุ่ง”
       ระบิลพูดอย่างอารมณ์ดี เนติมาหันมายิ้มแล้วค้อนระบิลอย่างขำๆ
        “ฉันไม่ใช่เด็กๆนะ สอนมาตั้งแต่ในรถแล้ว ฉันจำได้หรอกน่า”
       เนติมาเดินฝ่ากลุ่มนักข่าวจนใกล้ถึง ศิวัชให้สัมภาษณ์เสร็จพอดี ศิวัชลุกขึ้นจากเก้าอี้ยกมือไหว้ขอบคุณผู้สื่อข่าวที่รุมล้อมบันทึกภาพกันหลายคน เนติมายิ้มอย่างมีความสุข กระชับช่อดอกไม้ในมือแน่น ก่อนจะขยับเดินเข้าไปหาระบิลที่กำลังจะผละออกจากกลุ่มนักข่าวพอดี แต่เนติมาต้องชะงักเมื่อปฏิพรถือช่อดอกไม้เข้ามามอบให้ศิวัชด้วยรอยยิ้ม
       ศิวัชยิ้มรับช่อดอกไม้จากปฏิพร ก่อนทั้งสองคนจะยืนคู่กันให้นักข่าวบันทึกภาพ ปฏิพรชำเลืองสายตามาเห็นเนติมาที่ยืนอยู่หลังนักข่าวพอดี ปฏิพรรีบขยับเข้าไปเบียดศิวัชทำท่าทางออดอ้อนเหมือนตนเป็นแฟนตัวจริงอย่างแนบเนียน เนติมามองภาพตรงหน้าด้วยความเสียใจจนพูดไม่ออก ระบิลรีบสะกิดเตือนทันที
        “เข้าไปสิคุณ คุณศิวัชเขาจะได้รู้ ยืนอยู่อย่างนี้เขาไม่เห็นคุณหรอกนะ”
       เนติมายังยืนนิ่งไม่สนใจที่ระบิลพูด ระบิลพูดย้ำอีกครั้ง
        “คุณ…”
       เนติมาหันหลังกลับแล้วเดินออกไปทันที ระบิลถอนใจด้วยความเซ็งแล้วรีบตามออกไป
        “อ้าว..คุณ เดี๋ยวสิ เราไม่ได้ตกลงกันแบบนี้นี่ คุณ !”
       ปฏิพรเห็นเนติมาออกไปแล้วก็อดยิ้มออกมาอย่างชอบใจไม่ได้ ก่อนหันไปโพสท่าถ่ายรูปคู่กับศิวัชต่อไปอย่างมีความสุข
       
       ทะเลกว้างสุดสายตา เนติมานั่งเหม่อมองไปยังวิวทะเลก่อนถอนใจและหันไปพูดกับระบิลที่นั่งอยู่ข้างๆ
        “ค่อยยังชั่วหน่อย ขอบคุณนายมากนะที่อุตส่าห์พาฉันมาที่นี่ ขืนฉันยังทนอยู่ที่พรรคมีหวังฉันอึดอัดตายแน่ๆ”
        “ก็ผมบอกคุณแล้ว ว่า…”
        “แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่อยากให้ให้พี่ศิวัชลำบากใจ นายเข้าใจฉันใช่มั้ย”
       ระบิลพยักหน้ายิ้มมองเนติมาอย่างเข้าใจ
        “เฮ้อ..ไหนๆก็เอาความทุกข์มาทิ้งทะเลแล้ว ผมว่าเราหยุดพูดเรื่องนี้กันดีกว่านะ”
        “นั่นสิ..กลับไปค่อยว่ากันใหม่”
       เนติมาสูดหายใจลึกแล้วพูดต่อ
       “เฮ้อ..ที่นี่อากาศดีจัง นายเก่งเนอะรู้จักที่สวยๆสงบๆแถมโรแมนติกแบบนี้ด้วย นายมาที่นี่บ่อยเหรอ”
       เนติมายิ้มถามด้วยความอยากรู้ ระบิลมองไปรอบๆบริเวณร้านกาแฟน่ารักแสนสงบด้วยความคิดถึงคนรักเก่า
        “เมื่อก่อนบ่อยครับ...บ่อยมาก”
       ระบิลมองไปที่โต๊ะริมทะเลอีกตัวที่อยู่ใกล้ๆ อดคิดถึงอดีตของตัวเองขึ้นมาไม่ได้
       
       โต๊ะอีกมุมในร้านกาแฟริมทะเลเดียวกัน ระบิลเอื้อมมือไปจับมือเอมมิกาขึ้นมากุมด้วยความรัก ทั้งสองคนสบตากันด้วยความหวานซึ้ง
        “มือเอมนุ่มจัง”
        “นุ่มเหมือนอะไรอีกล่ะคะ”
       เอมมิกายิ้มถามอย่างรู้ทัน ระบิลยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดีแล้วยกมือคนรักขึ้นหอม
       “นุ่มเหมือนก้นลิง แต่หอมเหมือนก้นเด็ก”
       เอมมิกาหัวเราะอย่างอายๆ พลางตีมือระบิลเบาๆ
        “บ้า..พูดอย่างกับเคยไปดมมา”
        “ไม่เคยแต่อยากดม ดมก้นลูกตัวเอง แต่งงานกันเมื่อไหร่ดีน้า พี่อยากอุ้มลูกของเราใจจะขาดแล้ว”
        “แล้วเมื่อไหร่จะมาขอล่ะคะ”
       เอมมิกาพูดหยอก ระบิลยิ้มหน้าเป็น
        “อืม..จะจุดธูปเชิญพ่อกับแม่มาขอก็กลัวจะวิ่งป่าราบกันหมด งั้นรอให้พี่ก้องว่าง จะให้พี่ก้องเป็นเถ้าแก่ไปขอนะคะ”
        “เมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ เอมรอพี่ก้องอยู่แล้ว”
       เอมมิกาพูดอย่างอารมณ์ดี ระบิลยิ้มดึงมือเอมมิกาขึ้นมาหอมอย่างมีความสุข
       
       เอมมิกานิ่วหน้ามองระบิลด้วยความสงสัย
        “นายเป็นอะไรของนายอ่ะ”
       ระบิลอมยิ้มอย่างมีความสุข
        “อ้าว..เราก็เป็นแฟนกันไงคะ”
        “อะไรนะ ใครเป็นแฟนนาย”
       ระบิลสะดุ้งเฮือกมองเห็นเนติมานั่งจ้องหน้า เนติมาเอื้อมมือไปแตะหน้าผากระบิลด้วยความสงสัย
        “นายไม่สบายรึเปล่าเนี่ย ฉันเรียกนายตั้งหลายทีแล้ว แต่นายมองอะไรโต๊ะโน้นอยู่ แล้วเมื่อกี้พูดอะไร..ใครแฟนใคร”
       ระบิลรีบกลบเกลื่อน
       “เออ..ไม่มีอะไรหรอกน่าคุณ ผมก็พูดเรื่อยเปื่อยไปงั้นแหละ”
       เนติมาอมยิ้มมองระบิลอย่างจับผิด
        “นายคิดถึงแฟนเหรอ แฟนนายเป็นใครน่ะพามารู้จักกันบ้างสิ”
        “แฟนที่ไหน ไม่มีหรอกคุณ...คิดเงินครับ”
       
        ระบิลเรียกพนักงานเก็บเงินเพื่อตัดบททันที

หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5
        ตรงบริเวณริมทะเลใกล้กับร้านกาแฟ เนติมาเดินตามระบิลมาติดๆ
       
       “อะไรเนี่ย ถามเรื่องแฟนแค่นี้ถึงกับเดินหนีกันเลยเหรอ แหม..ทำเป็นดาราไปได้”
        “ก็มันไม่มี คุณจะให้ผมไปเสกมาจากไหนล่ะครับ นี่..ถามมากเดี๋ยววันหลังไม่พามาแล้วนะ”
        “โห..มีขู่ด้วย นายไม่พามา ฉันก็มากับพี่ศิวัชก็ได้ย่ะ”
       เนติมายิ้มลอยหน้าลอยตาพูดอย่างไม่ง้อ จังหวะเดียวกันมือถือของเนติมาก็ดังขึ้น เนติมาดูเบอร์แล้วรีบรับสายทันที
        “ค่ะพี่ศิวัช”
       ศิวัชในชุดคลุมอาบน้ำกำลังเดินคุยโทรศัพท์ด้วยความเป็นห่วง
        “เนติ์อยู่ไหนคะ ทำไมวันนี้ไม่เห็นเนติ์ที่พรรคเลย”
        “เออ..พอดีเนติ์เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะพี่ศิวัช”
        “ไม่เป็นไรจ้ะเนติ์ พี่เห็นเนติ์เงียบไปเลยเป็นห่วงน่ะ แล้วตอนนี้เนติ์อยู่ที่ไหนเหรอจ๊ะ”
       เนติมามองออกไปที่ทะเล พูดยิ้มๆให้ศิวัชอย่างสบายใจ
        “เนติ์อยู่ทะเลน่ะค่ะ ... เนติ์แค่มาทานข้าว เดี๋ยวเนติ์ก็กลับแล้วล่ะค่ะ คุณระบิลเขามาด้วยพี่ศิวัชไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ แล้ว..นี่พี่ศิวัชทำอะไรอยู่เหรอคะ” ศิวัชยิ้มพูดอย่างอบอุ่น
        “พี่อยู่ที่บ้านแล้วจ้ะเนติ์ นี่ว่าจะว่ายน้ำซะหน่อย ไม่ได้ออกกำลังกายนานแล้ว งั้นถึงบ้านแล้วเนติ์โทรบอกพี่หน่อยนะจ๊ะ พี่รักเนติ์นะ”
       ศิวัชยิ้มก่อนกดวางสายแล้วเอาโทรศัพท์วางบนโต๊ะพลางขยับจะถอดชุดคลุมอาบน้ำ แต่ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงปฏิพรดังมาจากด้านหลัง
        “พี่ศิวัชคะ”
       ศิวัชตกใจเมื่อเห็นปฏิพรในชุดคลุมอาบน้ำเดินรี่เข้ามาหา
        “น้องตี้ ! น้องตี้กลับไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ”
        “กำลังจะสตาร์ทรถพอดีเลยค่ะ แต่คุณอาธำรงบอกว่า พี่ศิวัชจะมาว่ายน้ำ พอดีตี้ติดชุดว่ายน้ำมาเหมือนกัน ตี้ก็เลย ... ขอว่ายด้วยคนนะคะพี่ศิวัชW
       ปฏิพรยิ้มทำหน้าใสซื่อ ศิวัชพูดอะไรไม่ออกได้แต่ยิ้มเจื่อนเพื่อรักษามารยาท
       
       ถนนในต่างจังหวัด เวลากลางคืน กำลังขับรถอยู่เห็นเนติมาที่ปรับเบาะเอนนอนอยู่ข้างๆกอดอกด้วยความหนาว จึงเอื้อมมือไปปรับแอร์ ก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้จึงรีบขับรถเข้าจอดข้างทางทันที ระบิลเอื้ยวตัวไปหยิบของที่เบาะหลัง เป็นจังหวะเดียวกับที่เนติมาลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างอ่อนเพลีย
        “จอดทำไม ยังไม่ถึงไม่ใช่เหรอ”
       ระบิลหันกลับมาพร้อมกับผ้าผืนหนึ่งพร้อมคลี่ออกห่มให้เนติมาอย่างอ่อนโยน เนติมาอึ้งอย่างยังไม่ทันตั้งตัว
        “ผมเห็นคุณหนาวน่ะครับ ก็เลยเอาผ้ามาห่มให้”
       ระบิลหันกลับไปขับรถต่อ ขณะที่เนติมาอมยิ้มกระชับผ้าที่ระบิลห่มให้แล้วมองระบิลอย่างขอบคุณ
        “ขอบคุณนายมากนะ”
        “คุณพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วผมปลุก”
       ระบิลพูดอย่างอารมณ์ดีก่อนขับรถต่อไปอย่างตั้งใจ เนติมามองอย่างรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก พลางยิ้มและหลับตาลงอย่างมีความสุข
       
        วันใหม่ เวลากลางวัน บรรยากาศร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้และแม่น้ำที่สบายตาของสวนสาธารณะ อนงค์กับเพื่อนสาวในชุดพริตตี้น่ารักกำลังยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่มน้ำผลไม้แบรนด์ดังเพื่อยืนแจกตัวอย่างให้กับคนที่มาออกกำลังกายและผู้ผ่านไปมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมพูดจาเชิญชวนอย่างคล่องแคล่ว
        “ผลิตภัณฑ์ใหม่ น้ำสมุนไพรไทยแท้นะคะ ลองชิมดูก่อนได้นะคะ หอมหวานเย็นชื่นใจ อุดมด้วยวิตามินที่มีประโยชน์ต่อร่างกายนะคะ อร่อยมั้ยคะ ถ้าสนใจมีจำหน่ายด้านโน้นเลยนะคะ”
       อนงค์แจกตัวอย่างให้คนที่มารุมล้อมด้วยรอยยิ้ม หลายคนขอถ่ายรูป อนงค์ยิ้มหวานโพสท่าด้วยความน่ารัก
       ดลนั่งอ่านหนังสือเรียนรออนงค์อยู่ด้วยความตั้งใจ ในเวลาต่อมา อนงค์ในชุดพริตตี้กึ่งวิ่งกึ่งเดินมานั่งข้างๆดลอย่างอารมณ์ดี
        “เสร็จแล้ว รอนานมั้ยจ๊ะพี่ดล”
        “นาน…” ดลแกล้งพูดเสียงแข็ง
       อนงค์ถึงกับหน้าเจื่อนไปทันทีเพราะกลัวโดนดุ ก่อนดลจะยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี
        “แต่พี่รอได้ อ่านหนังสือเรียนฆ่าเวลาไปได้ตั้งเยอะ”
        อนงค์มองค้อนแล้วบอก
       “แหม..แกล้งอ้ออีกแล้วนะ ขยันอย่างเนี้ยมิน่า พ่อถึงรักนักรักหนา เออ..นี่จ้ะพี่ดล”
       อนงค์ยื่นเงิน 1,500 บาทให้ดล ดลมองด้วยความแปลกใจ
        “เงินอะไรน่ะอ้อ โห..ทำแป๊บเดียวได้ขนาดนี้เลยเหรอ”
        อนงค์ยิ้มแล้วบอก
       “ก็อ้อบอกแล้วว่าพริตตี้เงินดีจะตาย นี่ขนาดหักค่าโมเดลลิ่งแล้วนะจ๊ะ อ่ะ..อ้อให้พี่ดลเก็บไว้นะจ๊ะ”
       ดลมองอนงค์ด้วยความภูมิใจ ก่อนเอาเงินใส่มือคืนให้
        “น้ำพักน้ำแรงของอ้อ อ้อก็เก็บเอาไว้ใช้สิจ๊ะ”
        “แต่ว่า…”
        “เชื่อพี่สิ เก็บไว้ อ้อโตแล้วไม่ต้องให้พี่เก็บหรอก”
        “ก็ได้จ้ะ แต่เย็นนี้พี่ดลต้องให้อ้อเลี้ยงข้าวนะจ๊ะ”
        “ได้ พี่จะกินให้ท้องแตกเลย”
        “งั้นพี่ดลรออ้อแป๊บนะจ๊ะ เดี๋ยวอ้อไปเปลี่ยนชุดก่อน”
       ดลพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนอนงค์จะเดินออกไป จังหวะเดียวกันผู้ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆดลซึ่งนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ลุกเดินไปโดยวางหนังสือพิมพ์ไว้
       ดลหันไปเห็นหนังสือพิมพ์วางอยู่ก็รีบเอื้อมมือไปหยิบแล้วหันไปเรียก
        “พี่ครับๆลืม..อ้าว ไปซะแล้ว”
       ชายกลางคนไม่ได้ยินกลับขี่จักรยานออกไปทันที ดลถอนใจนิดหนึ่งก่อนนั่งลงแล้วคลี่หนังสือพิมพ์ออกดู ดลมองไปที่พาดหัวข่าวด้วยความสนใจ
       
       “ศิวัช กิตติธร ฟอร์มทีมรัฐบาล พร้อมทำงานเต็มสูบ”

หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5
        ห้องทำงานของศิวัชภายในพรรคสยามพัฒนาเมื่อเวลากลางวัน เนติมากำลังจัดสูทที่ศิวัชสวมอยู่ให้เข้าที่เข้าทางด้วยความเอาใจใส่
       
        “เรียบร้อยแล้วค่ะ”
        “เนติ์...”
        “คะ...”
        ศิวัชพูดพลางเอื้อมมือไปกุมมือเนติมาด้วยความรัก
        “พี่บริหารประเทศคนเดียวไม่ได้”
        “พี่ศิวัชหมายความว่าไงเหรอคะ”
        เนติมาถามด้วยความสงสัย ศิวัชพูดอย่างอารมณ์ดี
        “ผู้นำประเทศ ก็ต้องมีสตรีหมายเลขหนึ่งไม่ใช่เหรอจ๊ะ”
       “แต่เนติ์ไม่อยากเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งนี่คะ เนติ์อยากเป็นแค่ผู้หญิงคนเดียวของพี่ศิวัชมากกว่า”
        เนติมาพูดเป็นเชิงอ้อน ศิวัชยิ้มลูบผมเนติมาอย่างทนุถนอม
        “ชีวิตพี่ก็มีผู้หญิงคนนี้คนเดียวมาตั้งนานแล้วนี่จ๊ะ”
        “แล้วคุณปฏิพรล่ะคะเห็นว่ามาช่วยงานที่พรรคแล้วไม่ใช่เหรอ”
        เนติมาถามอย่างน้อยใจเล็กน้อย ศิวัชรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันทีจนต้องพูดอ้อนเนติมาทันที
        “นั่นคุณพ่อเป็นคนจัดการ...เนติ์อย่าพูดอย่างนี้สิจ๊ะ พี่ไม่สบายใจเลยรู้มั้ย พี่ไม่ได้คิดอะไรกับตี้เกินน้องสาวเลยนะ ทุกอย่างเป็นแค่เกมการเมืองเท่านั้น เนติ์อย่าไปฟังข่าวซุบซิบมากนะ ไม่สบายใจเปล่า”
        “แหม..เนติ์แค่ล้อเล่นน่ะค่ะ”
        เนติมาถอนหายใจนิดหนึ่งก่อนฝืนยิ้มเพราะไม่อยากให้ศิวัชไม่สบายใจ
       “ไม่มีอะไร หรือใครจะเปลี่ยนใจพี่ได้หรอกจ้ะเนติ์ แล้วก็จะเป็นอย่างนี้ตลอดไปเนติ์...”
        “คะ”
        “พี่ยังไม่ลืมสัญญานะ เราจะแต่งงานกันให้เร็วที่สุด พี่อยากตื่นขึ้นมาแล้วเห็นหน้าเนติ์เป็นคนแรกทุกวันๆเลยรู้มั้ย แล้วเนติ์ล่ะจ๊ะ”
        ทั้งสองคนสบตาด้วยความรัก เนติมายิ้มด้วยความเขินอาย
        “พี่ศิวัชก็รู้อยู่แล้วนี่คะว่าเนติ์จะตอบว่าอะไร”
        ศิวัชยิ้มแล้วบอก
        “แต่พี่อยากได้ยินอีกนี่จ๊ะ...นะ”
        “เนติ์ก็อยากตื่นขึ้นมา เห็นหน้าพี่ศิวัชเป็นคนแรกเหมือนกันนะคะ”
        ศิวัชยิ้มด้วยความชื่นใจ ทั้งสองคนสบตากันด้วยความรัก ศิวัชกับเนติมาค่อยๆขยับเข้ามาใกล้กันจนจะจูบกันอยู่แล้ว แต่ต้องชะงักเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนปฏิพรจะเปิดประตูเข้ามา เนติมากับศิวัชรีบผละออกจากกันทันที
        “โอ้มายก๊อด..ขอโทษนะคะ ตี้ไม่รู้ว่า เออ...”
        ปฏิพรยิ้มเจื่อนทำเป็นไร้เดียงสา เนติมากับศิวัชพยายามทำตัวให้เป็นปกติ
        “น้องตี้มีอะไรเหรอครับ”
        “นักข่าวมารอแล้วนะคะ ว่าที่ผู้นำประเทศยังไม่ออกไปให้สัมภาษณ์อีกเหรอคะ”
       
        ศิวัชซึ่งขนาบข้างด้วยเนติมากับปฏิพรเดินมาตามทางภายในพรรรคสยามพัฒนา
        “พี่เห็นว่ายังไม่ถึงเวลานัดน่ะครับ อีกอย่างเนติ์เขาก็ดูความเรียบร้อยให้เสื้อผ้าพี่อยู่ด้วย”
        ศิวัชพูดอย่างสบายๆพลางหันไปยิ้มกับเนติมา ทั้งสองคนเอื้อมมือไปจูงมือกันด้วยความรัก ปฏิพรชำเลืองสายตามองอย่างขัดใจ ก่อนยิ้มอย่างมีแผนแล้วรีบหันไปพูดกับศิวัชทันที
        “อุ๊ย ! เดี๋ยวค่ะพี่ศิวัช”
        ปฏิพรรีบขยับไปดักหน้า ศิวัชกับเนติมาชะงักมองหน้ากันอย่างงงๆ ขณะที่ปฏิพรเอื้อมมือไปจัดเนคไทที่เรียบร้อยดีอยู่แล้วซะใหม่ พลางขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของศิวัชแล้วพูดเสียงอ้อน
        “เนี่ยดูสิ เนคไทยังเบี้ยวอยู่เลยนะคะ”
        “เออ...แต่”
        “อย่าขยับสิค้า เดี๋ยวยิ่งเบี้ยวไม่รู้ด้วยนะคะ”
        ปฏิพรแกล้งขยับเนคไทของศิวัชไปมาไม่ยอมเลิก สีหน้าของศิวัชไม่สบายใจนัก หันไปมองเนติมาที่ฝืนยิ้มอยู่ แต่พอศิวัชหันกลับไปสีหน้าของเนติมาก็สลดลงทันที ปฏิพรชำเลืองมองอาการของเนติมานิดหนึ่ง ก่อนอมยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ
       
        บริเวณสนามหญ้าหน้าที่ทำการพรรคสยามพัฒนา ศิวัชกำลังยืนตอบคำถามนักข่าวที่รุมล้อมอยู่ราว 15-20 คนบนโพเดียมด้วยความมั่นใจ โดยมีระบิล เนติมา ปฏิพร และเจ้าหน้าที่พรรคกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ไม่ห่างไปนัก
       
       นอกจากนี้ยังมีการ์ดของศิวัชอีก 4 คน เนติมานั่งกลางระหว่างระบิลกับปฏิพรท่ามกลางบรรยากาศสบายๆ
        “ประเทศเราบอบช้ำมามากแล้วลำพังผมคนเดียวคงทำไม่ได้ แต่เราต้องร่วมมือร่วมใจกันพาประเทศของเราให้ขับเคลื่อนให้ทันประเทศอื่นครับ” ศิวัชบอก
        “ได้เป็นรัฐบาลแล้ว จะไปฉลองที่ไหนดีคะ” ผู้สื่อข่าวคนหนึ่งถามขึ้น
        “การทำงานคือการฉลองที่ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับผมแล้วครับ เราทุกคนจะฉลองพร้อมกัน หลังจากเราฟื้นฟูประเทศเรียบร้อยแล้ว”
        ศิวัชตอบด้วยรอยยิ้มสบายๆ ผู้สื่อข่าวอีกคนถามขึ้นอีก
        “ได้คะแนนท่วมท้นขนาดนี้ จะเอาพรรคอื่นร่วมรัฐบาลด้วยรึเปล่าคะ”
       
        ภายในห้องทำงานภายในบริษัทเดินเรือ ธำรงกำลังดูศิวัชที่ให้สัมภาษณ์นักข่าวอยู่ในจอโทรทัศน์
        “เรื่องนี้ยังไม่ได้อยู่ในแผนที่วางไว้ครับ”
        ธำรงนั่งมองลูกชายให้สัมภาษณ์ด้วยสีหน้าพึงพอใจ จังหวะเดียวกันโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้น
        ธำรงรับสาย
        “มีอะไรครับคุณปิ”
        “คุณชลกรมาขอพบค่ะท่าน”
       
        ธำรงได้ฟังแล้วก็ชะงักเล็กน้อยพลางครุ่นคิดในการมาของชลกรอย่างใจเย็น

หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 5
        ชลกรนั่งอยู่ตรงโซฟาในมุมรับแขกภายในห้องทำงานของธำรง พลางยกมือไหว้ธำรงอย่างนอบน้อม ธำรงรับไหว้อย่างเป็นมิตร
       
       “ขอบคุณท่านอีกครั้งนะคะที่อนุญาตให้ดิฉันเข้าพบ”
        “ไม่ต้องเรียกท่านให้เป็นทางการหรอกครับ เรียกคุณดีกว่า กันเองดี”
        ชลกรยิ้ม
        “ค่ะคุณธำรง ขอบคุณนะคะที่ให้เกียรติผู้แพ้อย่างดิฉัน”
        ชลกรแสร้งพูดอย่างเจียมตัว ยิ้มอย่างใจเย็น ธำรงรู้เกมของชลกรทุกอย่าง
        “ผู้แพ้ที่ไหนครับ ประชาชนเขาแค่อยากลองเลือกพรรคใหม่ๆดูบ้างก็เท่านั้น ว่าแต่คุณชลกรมาหาผมถึงที่นี่คงไม่ใช่แค่มานั่งเล่นใช่มั้ยครับ”
        ธำรงพูดพลางยิ้มมองตาชลกรอย่างใจเย็น ชลกรยิ้มสบตาเพื่อโปรยเสน่ห์ทันที ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างเข้าใจความหมาย
       
        ทางด้านพรรคสยามพัฒนา บริเวณสนามหญ้า ศิวัชยืนให้สื่อมวลชนถ่ายภาพด้วยรอยยิ้ม แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปรัวถี่ยิบ พร้อมเสียงปรบมือจากผู้คน ระบิล เนติมา ยืนปรบมือมองศิวัชด้วยรอยยิ้ม
        “กระแสตอบรับดีมากเลยนะครับ” ระบิลว่า
        “พี่ศิวัชจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง ฉันรู้จักเขาดี เขาทำได้”
        “ส่วนหนึ่งก็เพราะได้กำลังใจที่ดีอย่างคุณด้วยล่ะครับ”
        เนติมาหันมายิ้มให้ระบิลอย่างมีความสุข ระบิลหันขวับไปเก้าอี้ข้างๆก็ต้องตกใจ เพราะไร้เงาของปฏิพร
        “อ้าว..เฮ้ย”
        “อะไร”
        “ก็คุณปฏิพรน่ะสิ หายไปไหนแล้ว”
        ระบิลจะมองเลยไปเห็นปฏิพรรี่เข้าไปหาศิวัชอย่างรู้งาน
        “คุณ..ดูนั่น !”
        ระบิลรีบสะกิดให้เนติมามองตามไป ปฏิพรรี่เข้าไปถึงตัวศิวัชพร้อมกับถ่ายรูปคู่กันอย่างสนิทสนม
       เนติมามองด้วยความเสียใจ
        “นี่..ผมว่าคุณออกไปถ่ายรูปกับคุณศิวัชดีกว่านะครับ”
        “ไม่ล่ะ คนจะมองว่าฉันขโมยซีนคุณปฏิพรเขาเปล่าๆ”
        “ขโมยที่ไหน นั่นน่ะแฟนคุณนะ คนที่ขโมยน่ะโน่น โธ่..คุณ บอกกี่ครั้งแล้ว ว่าของอย่างนี้บางครั้งต้องแสดงความเป็นเจ้าของบ้างนะคุณ”
       “อีกแล้ว ยุฉันอีกแล้ว ก็ฉันบอกแล้วไงว่า ฉันไม่อยากให้พี่ศิวัชลำบากใจ อีกอย่าง...”
        ยังไม่ทันที่เนติมาจะพูดอะไรต่อ ระเบิดที่ซุกซ่อนอยู่ในกระถางต้นไม้ต้นหนึ่งซึ่งวางอยู่ใกล้โพเดียมก็ระเบิดขึ้น นักข่าวและผู้คนแถวนั้น บางคนกระเด็น บางคนวิ่งหนี บางคนหมอบกับพื้นด้วยความตกใจ ศิวัชกับปฏิพรเสียหลักล้มลง
        “โอ๊ย ! / ว้าย !”
        ระบิลโผเข้ารวบตัวเนติมาให้นอนกับพื้นโดยเอาตัวเองเข้าบัง
        “ระวัง !”
        เนติมาตั้งสติได้รีบหันไปมองศิวัช เห็นบอดี้การ์ดของศิวัชสองคนเข้าไปประคองทั้งศิวัชและปฏิพรอย่างทุลักทุเล
        “พี่ศิวัช !”
        เนติมาผลักระบิลออก ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อปรี่ไปหาศิวัชด้วยความเป็นห่วง จังหวะนั้น ระเบิดที่ซุกซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ใกล้ๆระบิลกับเนติมาก็ระเบิดขึ้นมาอีกลูก
        “คุณเดี๋ยว !”
        ระบิลพุ่งเข้าไปรวบตัวเนติมาให้หมอบลงกับพื้นพร้อมโอบเอาร่างของตัวเองกันเนติมาไว้แน่น
       
        ทางด้านธำรง …ชลกรขยับเข้ามานั่งใกล้ๆธำรงพลางพูดหยอดคำหวานหว่านเสน่ห์
        “ทางเราแค่อยากเป็นฟันเฟืองเล็กๆที่จะช่วยทำงานเพื่อประเทศเท่านั้น”
        “น่าสนใจนะครับ ความจริงกลุ่มของคุณก็มีคนมีฝีมือหลายคน แต่อย่างที่บอก ผมคงต้องไปหารือกรรมการพรรคก่อน ผมมันแค่ที่ปรึกษาเท่านั้น”
        ธำรงพูดอย่างอารมณ์ดี ขณะที่ชลกรยิ้มอย่างรู้ทัน
        “แต่หางเสือของพรรคก็หันตามคำสั่งที่ปรึกษาคนนี้ไม่ใช่เหรอคะ”
        ชลกรพูดเสียงอ้อนพลางขยับมือไปแตะมือของธำรงอย่างมีนัย ธำรงชำเลืองมองที่มือแล้วยิ้มออกมาอย่างใจเย็น จังหวะเดียวกันโทรศัพท์มือถือของทั้งสองคนก็ดังขึ้นเกือบพร้อมๆกัน ทั้งคู่ต่างชะงักไป ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดรับสาย
        “สวัสดีค่ะ" / "สวัสดีครับ”
       
        ธำรงกับชลกรนิ่งฟังปลายสายครู่หนึ่งก็หันมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึง
       
       โปรดติดตาม "หงส์สะบัดลาย" ตอนต่อไป

จำนวนคนโหวต 6 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
67 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
33 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017