แสบสลับขั้ว ตอนที่ 17

โดย MGR Online   
27 สิงหาคม 2555 11:54 น.
1 | 2 | 3 | 4  | หน้าถัดไป
แสบสลับขั้ว ตอนที่ 17
        แสบสลับขั้ว ตอนที่ 17
       
       เช้าวันต่อมาเกริกก้องอยู่ที่เซฟเฮ้าส์ เพิ่งรู้เรื่องที่ปลาใหญ่จะแต่งงานจากหมอแม่น
       
       “แต่งงาน...หน็อยแน่ะ แค่รอดชีวิตมาได้ มันก็เจ็บใจแค้นใจพออยู่แล้ว นี่ยังจะดันทะลึ่งแต่งงานได้ดีมีความสุขอีก...เยอะ...มันเยอะไป”
       “แต่อันที่จริงเขาก็ทุกข์กันมามากแล้วนะจ๊ะ...น่าจะจบแล้วจ้ะ” หมอแม่นบอก
       สายตาทุกคู่เบือนมามองหมอแม่นพร้อมๆ กัน หมอแม่นค่อยๆ หน้าเจื่อนลง
       “มีใครเขาขอความเห็นจากป้ามั๊ย” ปกรณ์ถาม
       “ยังไม่มีจ้ะ” หมอแม่นบอก
       “งั้นก็ฟังเฉยๆ”
       “ไอ้ใหญ่”
       “ครับ...ท่าน”
       “พายัยป้านี่ออกไปได้แล้ว”
       “ไปธรรมดาหรือว่าไปลับครับ” ใหญ่ถาม
       “ธรรมดา...อีกไม่กี่ปีแกก็ไปลับของแกเอง”
       “ไป...ป้า”
       “พูดจาเป็นปริศนา” หมอแม่นบ่นขณะเดินตามใหญ่ออกไป
       “คุณก้องจะให้เก็บพวกมันในวันแต่งงานใช่มั๊ยครับ” ปกรณ์ถาม
       “เก็บมัน...มันก็ตาย ไม่รับรู้อะไร สู้เก็บคนที่มันรักไม่ได้ สะใจกว่า”
       “เข้าใจแล้วครับ”
       ปกรณ์ยิ้มเย็น ขณะที่เกริกก้องมีสีหน้าเย็นชาแฝงด้วยความโหดเหี้ยม
       
       ทางด้านหมอแม่นเมื่อกลับเข้าชุมชน หมอแม่นค่อยๆ ลัดเลาะจากบริเวณท้ายซอยเข้ามา หมอแม่นมองซ้ายมองขวาอย่างระวังแล้วรีบเดินมาไขกุญแจที่ประตู
       “ไปไหนมา หมอแม่น”
       มอมถาม หมอแม่นสะดุ้งเฮือก กุญแจหลุดจากมือทันที มอมกับป๋องเดินเข้ามา
       “ว่าไงครับ...คุณยายหมอแม่น ไปไหนมา” ป๋องถามย้ำ
       “แล้วมันธุระอะไรของพวกแก”
       “เวลานี้ เราสองคนรับหน้าที่เป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยของชุมชนพัฒนาสู่สุขาวดีนี่” มอมบอก
       “แกก็รักษาของแกไปซิ มาวุ่นวายอะไรกับฉันด้วยล่ะ”
       มอมพยักหน้าให้สัญญาณป๋อง
       “มันสืบเนื่องมาจากข้อ 1.และโยงมาถึงข้อ 2.นั่นคือคุณยายหมอแม่นทำตัวน่าสงสัย ที่ย่องเข้ามาทางด้านหลัง ทแทนที่จะเข้าด้านหน้าตามปกติซึ่งเป็นเรื่องที่น่าสงสัย”
       “ไอ้มอม ไอ้ป๋อง มีรัฐธรรมนูญฉบับไหนบ้างที่ห้ามประชาชนเข้าบ้านทางท้ายซอย แล้วบังคับให้เข้าทางด้านหน้าอย่างเดียว”
       “ฉบับไหน คุณมอม” ป๋องให้มอมตอบ
       “ต่อไปมันอาจจะมีสักฉบับใดฉบับหนึ่ง...คุณยายหมอแม่นสงสัยใช่มั๊ยว่าทำไมถึงได้ถูกเราสองคนคอยจับผิด...นั่นเป็นเพราะว่า คุณยายหมอแม่นเป็นแกนนำพวกที่ต้องการจะให้ขายชุมชน”
       “แล้วไง”
       “ไม่มีอะไร”
       “มีซิวะ...ไอ้ป๋อง” มอมขัดแล้วหันมาทางหมอแม่น “ณ วันนี้หมอแม่นคือผู้ต้องสงสัย 1 ในห้าอันดับที่จะนำความเดือดร้อนมาสู่ชุมชน เพราะฉะนั้นเราจะจับตาดูหมอแม่นตลอดวลา นี่...จะบอกให้รู้ล่วงหน้าแฟร์ๆ ไว้เลย ...ป๋อง กลับ”
       ป๋องกับมอมหันกลับกลับไป
       “โอ๊ย...กลัว...กลัวจนตัวสั่น”
       มอมกับป๋องหันกลับมา หมอแม่นหัวเราะเยาะแล้วเดินเข้าบ้านไป
       “แกกลัวเราจนสติเสียเลย คุณมอม ลีโอ”
       “ก็เพราะเราคงย่าเกรงขามจริง”
       มอมกับป๋องเดินออกไปอย่างภาคภูมิใจ
       
       อีกด้านหนึ่งขณะนั้นเซียนมาหาน้ำเพชรที่ร้านทองกิมฮวย กิมฮวยพาน้ำเพชรเดินเข้ามาในห้องรับแขก น้ำเพชรมีหน้าตาบึ้งตึง
       “คุณอาเซียน อาน้ำมาแล้ว...ดูหน้าตาอีซิ ปลาบปลื้มอิ่มเอิบที่ล้อมาหาแต่เช้า”
       “ครับ...ท่าทางเหมือนปลาบปลื้มอิ่มเอิบมากจริงๆ ด้วยครับ”
       น้ำเพชรถลึงตาใส่เซียน ขณะที่กิมฮวยหัวเราะรื่น
       “คุยกันให้สนุกนะ อาหม่าม้าไม่ขัดคอแล้ว” กิมฮวยเดินออกไป
       “คุณน้ำเพชร...”
       “เมื่อวานยัยอีกาโทรมาหาน้ำ”
       “อีกาตัวไหนครับ”
       “คุณปลาใหญ่ไม่ใช่คนตลก กรุณาอย่าฝืนทำตลกเลอะเทอะแบบไอ้เซียนเลยค่ะ เพราะมุกมันแป้กไม่มีชิ้นดี”
       เซียนกระแอมเล็กน้อย
       “คือ ผมเห็นว่าายเซียนดเขา...”
       “กรุณาอย่าออกนอกเรื่อง ยัยอีการิก้านั่นโทรมาเยาะเย้ยน้ำ...มันบอกว่าคุณปลาใหญ่ชอบมัน”
       “ไม่เป็นความจริง ก็อย่างที่บอก เขาต้องการให้ผมร่วมมือ...”
       “อีกครั้งเดียวเท่านั้น” น้ำเพชรขัด
       “อะไรหรือครับ”
       “น้ำจะให้โอกาสคุณปลาใหญ่อีกครั้งเดียว ถ้ามีเหตุการณ์แบบนี้อีก...แหลก”
       “ถ้าคุณน้ำไม่ไว้ใจผม...ผมขอท้าให้เราแต่งงานกันในอีก 2 เดือนข้างหน้านี้” น้ำเพชรชะงัก
       “คุณปลาใหญ่”
       “แต่งพร้อมๆ กับคู่นายเซียน สายพิณเลย คุณน้ำจะกล้ารับคำท้ามั้ยล่ะครับ”
       
       น้ำเพชรเม้มปาก มองเหมือนไปทางอื่นเหมือนยังไม่หายโกรธ

แสบสลับขั้ว ตอนที่ 17
        สองเดือนต่อมา น้ำเพชรแต่งงานกับเซียนพร้อมกับคู่ปลาใหญ่และสายพิณ งานแต่งงานของทั้งสี่คนจัดขึ้นที่บริเวณลานกว้างของชุมชนพัฒนาสู่สุขาวดี
       
       ขณะที่บรรดาแขกที่มาร่วมงานพาเหรดกันเข้ามารดน้ำสังข์และอวยพรให้บ่าวสาวทั้งสองคู่ เขียว เบ๊ ใหญ่ปลอมตัวปะปนเข้ามาร่วมงานกับชาวบ้าน
       หลังจากรดน้ำสังข์เสร็จแล้ว เจ้าบ่าวทั้งคู่จูงเจ้าสาวมาที่ไมโครโฟนซึ่งมอมรับหน้าที่เป็นพิธีกร
       “พี่น้องครับ...หยุดรับประทานอาหารสักครู่แล้วฟังทางนี้...”
       “ใครให้ไอ้มอมเป็นพิธีกร” ลุงป่องกระซิบถามป๋อง
       “มันตั้งตัวของมันเองครับ มันว่าเป็นความฝันของมัน”
       ชาวบ้านยังคงคุยกันจ้อกแจ้กจอแจ
       “เฮ้ย...พวกลูกอีช่างคุย”
       ทุกคนเงียบกริบ หันมามองมอม
       “เห็นมั้ย...มันเกิดมาเพื่องานนี้จริงๆ” ป๋องกระซิบกับลุงป่อง
       “เจ้าของงานเขาจะมีการพูดอวยชัยให้พรกัน ยังจะไม่ฟังอีก ประเดี๋ยวพ่อ...”
       “ใจเย็น ไอ้มอม” ครรชิตกระซิบเตือน
       “ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว ไอ้คัน”
       บนเวทีเริ่มดึงตัวมอมเข้าด้านหลัง แล้วครรชิตรีบเข้าทำหน้าที่แทน ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไรต่อ ก็มีเสียงดังบึ้มขึ้นจากมุมหนึ่ง ชาวบ้านทั้งหลายเกิดอาการชุลมุนวุ่นวายจนโกลาหล เขียว เบ๊คอยจังหวะเล็งปืนไปที่น้ำเพชรกับสายพิณบนเวทีแต่เซียนหันไปเห็นพอดีจึงตะโกนเรียกปลาใหญ่
       “ปลาใหญ่”
       ปลาใหญ่กันมามอง จังหวะนั้นเขียวกับเบ๊ยิงปืนมาที่สองสาวพอดี เซียนกับปลาใหญ่เข้าขวางกระสุนพุ่งเข้าหาสองหนุ่มจนล้มลง เกิดความชุลมุนวุ่นวายไปทั่ว เขียว เบ๊ ใหญ่จึงใช้ช่วงเวลานี้หลบหนีออกไป
       
       ปลาใหญ่กับเซียนถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล ระหว่างนั้นเขียว เบ๊ ใหญ่กลับมาที่เซฟเฮ้าส์ ปรกร์จึงพาสมุนทั้งสามเข้ามาพบกับเกริกก้อง
       “ว่าไง เรียบร้อยมั๊ย”
       “พวกผมเล็งยิงไปที่นังเจ้าสาวสองคนนั่น”
       “แต่ไอ้เซียนกับไอ้ปลาใหญ่ดันมาขวางไว้”
       “ก็เลยได้ลูกกระสุนไปเป็นรางวัลครับ”
       เขียว ใหญ่ เบ๊ พร้อมใจกันหัวเราะสะใจ เกริกก้องกับปกรณ์มองอย่างเย็ชาจนทั้งสามค่อยๆ หุบปาก หน้าเจื่อนกันไป
       “ฉันสั่งให้ยิงผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชายเว้ย”
       “แต่ผู้ชายมันเข้ามาขวางนี่ครับ”
       เกรกก้องขบกราม ปกรณ์ถลิงตาใส่สมุนทั้งสามให้เงียบ
       “ตายหรือเปล่า” เกริกก้องถามออกมาหลังจากระงับอารมณ์ได้แล้ว
       “รอดยากครับ”
       
       ส่วนที่โรงพยาบาล หน้าห้องผ่าตัดเซียน น้ำเพชรกับครรชิตรออยู่หน้าห้องผ้าตัดด้วยความร้อนใจจนกระทั่งหมอออกมา น้ำเพชรกับครรชิตจึงรีบลุกเข้าไปถามด้วยความร้อนใจ
       “คุณปลาใหญ่เป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ”
       “โชคดีที่กระสุนไม่โดนที่สำคัญครับ”
       น้ำเพชรกับครรชิตถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
       อีกด้านหนึ่งที่หน้าห้องผ่าตัดปลาใหญ่ สายพิณ ลุงป่อง ป๋อง มอมก็กำลังรุมล้อมถามอาการเซียนจากหมอเหมือนกัน
       “คนไข้คงต้องอยู่ไอซียู เพื่อสังเกตอาการสักวันสองวัน แต่ก็ไม่น่าจะมีอะไรต้องเป็นห่วงครับ”
       สายพิณน้ำตาไหลพรากด้วยความดีใจ
       “ขอบคุณมากค่ะ คุณหมอ...ขอบคุณมาก...”
       “ไม่เป็นไรครับ”
       หมอเดินออกไป พยาบาลเข็นเตียงหลาใหญ่ออกมา สีหน้าปลาใหญ่ดูสงบเหมือนคนนอนหลับ
       
       เมื่อทุกคนกลับจากโรงพยาบาล ชาวบ้านรีบเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง รวมทั้งหมอแม่นซึ่งลึกๆ แล้วก็เป็นห่วงทั้งสองคนเหมือนกัน
       “คุณปลาใหญ่กับไอ้เซียนเป็นยังไงบ้าง”
       ยายปิ่นถาม
       “ปลอดภัยทั้งสองคนครับ”
       
       ชาวบ้านเฮลั่น สายพิณกับน้ำเพชรน้ำตาไหลด้วยความปิติตื้นตัน

แสบสลับขั้ว ตอนที่ 17
        ด้านปกรณ์โทร.เช็คอาการของปลาใหญ่กับเซียนแล้วหันมาหาเกริกก้อง
       
       “ว่าไง...เขาจะเอาศพพวกมันไปไว้ที่วัดไหน ฉันจะได้ส่งพวงหรีดไปสมน้ำหน้า”
       “อยู่โรงพยาบาลครับ...”
       “ห้องดับจิต” ใหญ่ เขียว เบ๊พยักเพยิดกัน
       “ห้องไอซียู” ปกรณ์บอก
       “ห้องไอซียู หมายความว่า...”
       “ครับ พวกมันยังไม่ตาย”
       เกริกก้องหน้าเครียด เขียว ใหญ่ เบ๊ค่อยๆ เลี่ยงออกไป
       
       กลางดึกคืนนั้นภายในห้องไอซียู ขณะที่เซียนกับปลาใหญ่นอนหลับสนิท แต่เหมือนมีใครคนหนึ่งเดินช้าๆ มาที่เตียงเซียน โดยมีเมฆหมอกกระจายบางๆ เปลือกตาเซียนขยับเล็กน้อย ใครคนนั้นมาหยุดที่ข้างเตียงเซียน เซียนขยับตัวลืมตาขึ้นมองแล้วชะงักเมื่อเห็นเอ็กซ์ยืนอยู่ข้างเตียง ท่ามกลางเมฆหมอกทำให้ดูน่ากลัว เซียนอ้าปากจะร้องแต่ไม่มีเสียง
       “เออ...ข้าเอง...ข้ามาดี” เอ๊กซ์บอก เซียนพยายามอ้าปากจะพูดแต่ก็ไม่มีเสียงออกมา “คราวก่อนๆ ข้าก็มาดี ข้ามาอวยพรให้เอ็งเอาชนะไอ้ก่องก๊องให้ได้ มันเป็นคนเลว...”เซียนยังคงเบิกตากว้าง “ไม่ต้องพูด...ข้าพูดเอง” เซียนทำปากพะงาบๆ “ธัมมะย่อมชนะอธรรม”
       ร่างเอ็กซ์ค่อยๆ เลือนหายไป เซียนสะดุ้งตกใจตื่นแล้วหันมามองปลาใหญ่ ปลาใหญ่กำลังมองมาพอดี
       
       สองวันต่อมาเซียนกับปลาใหญ่ย้ายออกจากห้องไอซียูมาอยู่ห้องพิเศษ สายพิณมาเฝ้าปลาใหญ่ที่ห้อง ขณะที่ปลาใหญ่นอนหลับอยู่สายพิณลุกไปเข้าห้องน้ำ จังหวะนั้นประตูห้องเปิดเซียนเดินเข้ามา
       “ปลาใหญ่...ปลาใหญ่ เฮ้ยหลับเรอะ” สายพิณกำลังล้างหน้าอยู่ในห้องน้ำถึงกับชะงัก “เฮ้ย...ไอ้ปลาใหญ่”
       ปลาใหญ่ตื่นขึ้นมารีบชะโงกมองไปที่เตียงคนฝ้า “ไม่ม่ ข้าไม่โง่หรอกน่า ดูเรียบร้อยแล้ว...วู่ ได้เป็นตัวเองซะที สวมบทบาทเป็นเอ็งนี่อึดอัดพิลึก” เซียนบอกแล้วดัดเสียงเคร่งขรึม “ผมคือปลาใหญ่...ผมเป็นคนเก่ง...ผมไอคิวสูงปรี๊ดปรอทแตก” ปลาใหญ่หันไปเจอสายพิณถึงกับกลืนน้ำลาย พยายามจะส่งสายตาเตือนเซียน แต่เซียนยังไม่รู้ตัว “นี่พอคุณน้ำเพชรกลับไปบ้าน เลยออกมาหาเอ็ง...นี่สายพิณไม่อยู่เรอะ”
       “อยู่”
       เซียนสะดุ้งเฮือก หันกลับไปมอง สายพิณชี้หน้าเซียน
       “ทุเรศที่สุด ทั้งสองคนนั่นแหละ”
       สายพิณเปิดประตูเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
       “สายพิณ อย่าเพิ่งไป” ปลาใหญ่ร้องเรียก
       “ไปแล้ว” เซียนบอก
       “เออ เห็นแล้ว นายมันทำลายชีวิตฉันหมดทุกอย่าง แล้วก็ทำลายชีวิตตัวเองด้วย พอสายพิณรู้เดี๋ยวทุกคนก็ต้องรู้”
       เซียนสะดุ้งเฮือก ลุกขึ้นทันที
       “คุณน้ำเพชร”
       “นายมันโง่”
       เซียนทรุดลงอย่างหมดแรง
       “เอาไงดีว่ะ”
       “ไม่รู้”
       
       สายพิณเดินมากดลิฟท์ ลิฟท์ขึ้นมาหยุดพอดี ประตูลิฟท์เปิดออกกลุ่มครรชิตคุยเฮฮากันออกมา
       “อ้าว...หนูสายพิณ”
       “คุณคัน...พวกเราทุกคนโดนหลอก”
       ทุกคนมองหน้ากันอย่างงงงัน
       กลุ่มครรชิตรีบมาที่ห้องปลาใหญ่ แต่ละคนมีสีหน้าแววตาตื่นเต้นดีใจ
       “คุณปลาใหญ่”
       “ไอ้เซียน”
       “คุณปลาใหญ่”
       “ไอ้เซียน”
       “คุณ...”
       “พอได้แล้วครับ”
       ปลาใหญ่บอก ครรชิตรีบเดินมาที่เตียง
       “ผมสังหรณ์ใจแล้วว่า...คุณปลาใหญ่จะเปลี่ยนร่างกับนายเซียนตอนเข้าห้องผ่าตัดหรือไม่ก้อยู่ห้องไปซียู”
       เซียนกับปลาใหญ่ส่ายหน้า
       “อ้าว...” ลุงป่อง มอม ป๋อง ชายสี่ร้องออกมาพร้อมกัน ครรชิตนิ่งคิดแล้วชะงัก
       “หมายความว่า...”
       “ใช่...ก็ตั้งแต่ตอนถูกพวกไอ้ก่อนก๊อนรุมนั่นแหละ” เซียนบอก
       “แล้วทำไมไม่บอกความจริงวะ ปล่อยให้ทุกคนเข้าใจผิดอยู่ได้” ลุงป่องต่อว่า
       “ถ้าบอกฉันก็ไม่ได้แต่งงานกับคุณน้ำเพชร แล้วปลาใหญ่ก็ไม่ได้แต่งกับสายพิณน่ะซิ”
       “เห็นแก่ตัวนี่หว่า...” มอมต่อว่า
       “นี่ใครเป็นคนต้นคิดว่ะ” ป๋องถาม
       “ไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเข้าใจ...” ปลาใหญ่บอก
       “ก็แล้วมันเป็นยังไง” ชายสี่ถาม ปลาใหญ่หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน
       “เอาไว้ค่อยเล่าทีหลังก็ได้ คุณปลาใหญ่เพิ่งออกจากไอซียูได้สองวันเอง”
       ครรชิตบอก มอม ลุงป่อง ป๋อง ชายสี่หันไปทางเซียน
       “ไอ้เซียน”
       “เอาไว้ฟังปลาใหญ่เล่าดีกว่า จะได้ฟังดูดีหน่อย...สหาย ช่วยกันแบกข้ากลับไปห้องหน่อยซิว่ะ” ทุกคนมองเซียนอย่างเย็นชา “เออ...ไปเองก็ไอ้”
       
       เซียนลุกเดินไป 2-3 ก้าวก็ทรุดลง กลุ่มลุงป่องรีบเข้าไปประคอง

แสบสลับขั้ว ตอนที่ 17
        สายพิณเดินแกมวิ่งมาที่ร้านทองกิมฮวยเพื่อหาน้ำเพชร
       
       “อ้าว...ไอ้พิณ มาหาใคร” พิชิตถาม
       “มาหาน้ำเพชร...อาซ้อ น้ำเพชรอยู่หรือเปล่า” สายพิณถามกิมฮวย
       “อยู่ข้างใน อีกลับมาอาบน้ำอาบท่า”
       น้ำเพชรเดินออกมาจากข้างใน หน้าตาแจ่มใสเมื่ออาบน้ำเสร็จ
       “สายพิณ...” น้ำเพชรมองสายพิณอย่างแปลกใจ สายพิณดึงน้ำเพชรเข้าไปคุยกันข้างใน
       “อาพิณอีเป็นอะไรของอี” เติมศักดิ์มองตามอย่างแปลกใจ
       
       พอเข้ามาในห้องรับแขกสายพิณปล่อยแขนน้ำเพชร แล้วกอดอกสีหน้าเคร่งเครียด
       “เป็นอะไรฮึ...อยู่ดีๆ ก็ลากฉันมายืนหน้าหงิก”
       “เราถูกหลอก ทุกคนถูกหลอกหมด”
       “ใครหลอก...หลอกเรื่องอะไร”
       “ไอ้พี่เซียนกับไอ้ปลาใหญ่”
       “นี่ แกจะเรียกนายเซียนยังไงก็แล้วแต่แก ห้ามลามปามมาถึงคุณปลาใหญ่ของฉัน”
       “ทั้งๆ ที่มันสมคบกันหลอกให้เราแต่งงานด้วยงั้นเรอะ”
       “หมายความว่ายังไง...”
       “ไอ้สองคนนั่น วิญญาณมันกลับเข้าร่างเดิมตั้งนานแล้ว”
       “อะไรน่ะ”
       “ฉันได้ยินกับหูเมื่อกี้นี่เอง ไอ้พี่เซียนมันนึกว่าฉันไม่อยู่”
       น้ำเพชรกำมือแน่นด้วยความโกรธ
       “ไอ้เซียน ไอ้คุณปลาใหญ่...ตาย” มือน้ำเพชรสั่นเทา “ไป...สายพิณ ไปฝังสองคนนั่นกลางโรงพยาบาลเลย”
       “ฉันจะฝังไอ้พี่เซียน แกฝังไอ้คุณปลาใหญ่”
       สองสาวพยักหน้าหนักแน่นแล้วออกไป
       
       ขณะที่น้ำเพชรกับสายพิณมาที่โรงพยาบาล ครรชิตกับกลุ่มของลุงป่องก็พาปลาใหญ่กับเซียนออกจากโรงพยาบาล ทั้งหมดช่วยกันพยุ่งเซียนกับปลาใหญ่ขึ้นรถ
       “พวกเอ็งกลับแกซี่ละกัน ไป...คุณคัน”
       ลุงป่องบอกกับมอม ป๋อง ชายสี่
       “เดี๋ยว...จะให้ตามไปที่ไหน” มอมถาม
       “ไปบ้านผม”ปลาใหญ่บอก
       “บ้านไหน” ป๋องถาม
       “บ้านที่สุขุมวิท”
       “แล้วมันอยู่ส่วนไหนของสุขุมวิทวะ” ป๋องถามต่อ
       “ฉันรู้จัก...ไปเถอะคุณคัน” ชายสี่บอก
       “รีบไปเถอะคุณคัน เดี๋ยวมฤตยูน้ำเพชรมา...ทีนี้จะตายยกครอกเลย” เซียนบอก
       ครรชิตขับรถออกไป กลุ่มของมอมเรียกแท็กซี่ตามไป
       
       ขณะนั้นน้ำเพชรขับรถมาโรงพยาบาลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สายพิณนั่งคู่คอยกดโทรศัพท์แต่ไม่มีคนรับ
       “ไม่มีใครรับสักคน”
       “ลุงป่องล่ะ”
       “โอ๊ย...ไม่รับทั้งครอกเลย”
       “ลองโทรไปเช็คที่โรงพยาบาลซิ”
       “ทำไม”
       “ฉันสังหรณ์ใจว่าจะพากันเผ่นไปหมด”
       “โรงพยาบาลเบอร์อะไร”
       “โทรถาม1133ซิ”
       สายพิณกดโทรศัพท์
       
       ทางด้านปลาใหญ่กับเซียนเมื่อมาถึงบ้านปลาใหญ่ ครรชิตกับลุงป่องช่วยประคองทั้งคู่เข้าบ้าน โดยมีมอม ป๋อง ชายสี่เดินตามเข้ามา ทั้งสามมองความโอ่อ่าของบ้านปลาใหญ่อย่างตื่นเต้น สมทรงกับสมศรีรีบออกมา
       “นั่นอะไรกันน่ะ” สมทรงถาม
       “นั่งก่อนซิ” ปลาใหญ่บอกกับครรชิตและลุงป่อง
       “ฉันถามว่ายกโขยงกันมาทำไม” สมทรงถามต่อ
       “พวกนี้เป็นแขกของฉัน” ปลาใหญ่บอก
       “นายเซียน” สมศรีเรียก เซียนยกมือ
       “ฉันอยู่นี่”
       “หาน้ำท่ามาเลี้ยงเพื่อนฉันหน่อย” ปลาใหญ่สั่ง
       “อย่า...ให้คุณคันไปเอามาดีกว่า ยัยสองคนนี่ไว้ใจไม่ได้ อันที่จริงคนบ้านนายไว้ใจไม่ได้ซักคน” เซียนบอก
       “จริงของแก...นายป๋อง ตามฉันมา”
       ครรชิตพาลุงป่องเดินไป สมทรงพยักหน้ากับสมศรีแล้วพากันเดินไป
       
       สมทรงกับสมศรีเดินออกมาอีกมุมหนึ่งเพื่อปรึกษากัน
       “เอาไงดี”
       “โทรบอกคุณก้อง” สมทรงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเกริกก้อง “คุณก้องคะ...เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ”
       เกริกก้องรับโทรศัพท์จากสมทรงแล้วขมกรามแน่น นัยน์ตาเป็นประกายกร้าว
       “คอยดูพวกมันไว้” เกริกก้องวางหูจากสมทรงแล้วกดโทรศัพท์หาจันทร์ทิพย์ “จันทร์ กลับไปบ้านก่อน ไอ้ปลาใหญ่มันยกโขยงเพื่อนชั้นต่ำของมันไปที่นั่น...เดี๋ยวฉันจะตามไปกับกรณ์
       เกริกก้องปิดโทรศัพท์สีหน้าเคร่งเครียด
       
       กลุ่มของปลาใหญ่ยังอยู่ที่ห้องนั่งเล่น มอมกับป๋องแจกน้ำผลไม้กับขนมทุกคน
       “เอ้า...กินซะเป็นบุญปาก” มอมบอก
       “คุณปลาใหญ่ ผมอยากรู้เรื่องเต็มทีแล้ว” ครรชิตบอก
       “ผมอยากเก็บไว้เล่าพร้อมๆ กับสายพิณแล้วก็น้ำเพชรด้วย แต่ต้องเอาไว้ให้เขาใจเย็นลงก่อน”
       “เล่าก่อนก็ได้ เดี๋ยวพวกผมเอาไปเล่าให้สองคนนั่นฟังต่อ” ลุงป่องบอก
       “ลุงป่องได้ใส่ไข่เข้าไปอีกน่ะซิ” เซียนบอก
       “ถ้าอยากฟังจริงๆ ไปเล่าในห้องทำงานผมดีกว่า” ปลาใหญ่บอก
       
       “ห้องไหนล่ะครับ...” ลุงป่องงวยงง

จำนวนคนโหวต 16 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 16 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017