หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 11

โดย MGR Online   
3 กันยายน 2555 16:30 น.
1 | 2 | 3 | 4  | หน้าถัดไป
หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 11
        หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 11
       
       บริเวณสวนหย่อมในบ้านกันต์ เนติมาเอาผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาแล้วพูดอย่างตัดใจ
       
       “ป่านนี้พี่ศิวัชคงไม่มาแล้วล่ะ”
       “ใจเย็นน่าคุณ พระเอกเขามาตอนจบทั้งนั้นแหละ”
       “วันนี้ไม่มีพระเอกหรอก มีแต่คนเสียใจ ช่างมันเถอะ ก็แค่วันเกิดวันหนึ่งเท่านั้น “ เนติมาพยายามฝืนยิ้มแล้วพูดด้วยเสียงสั่นเครือ
       “คนที่อยู่กับความเจ็บปวดได้ด้วยรอยยิ้มเนี่ยเก่งที่สุดเลยรู้มั้ยครับ”
       ระบิลจะนึกอะไรขึ้นมาได้
       “อืม..เดี๋ยวผมมานะคุณ”
       “นายจะไปไหนเหรอ”
       ระบิลไม่ตอบอะไร ได้แต่ยิ้มให้เนติมาอย่างอารมณ์ดี
       
       ระบิลเดินกลับเข้ามาในบ้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้กำกับวิเชษฐ์กำลังจะเดินสวนออกไปพอดี
       “คุณเนติ์เป็นไงบ้าง”
       “สงบลงแล้วล่ะครับ”
       “คุณศิวัชจะมารึเปล่าก็ยังไม่รู้ใช่มั้ย”
       ผู้กำกับวิเชษฐ์ถามด้วยความกังวล ระบิลพยักหน้ารับแต่พยายามมองโลกในแง่ดี
       “คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้วล่ะครับ คนรักกันเดี๋ยวเขาก็เคลียร์กันได้ คุณขวัญล่ะครับ”
       “เห็นบอกว่าไม่ค่อยสบายเลยขึ้นไปนอนแล้วล่ะ อ้อ..เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ มีงานด่วนต้องทำ”
       “ไม่เป็นไรครับพี่ เอางานไว้ก่อน ทางนี้ผมจัดการได้สบายมาก”
       
       หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเนติมาขึ้นชื่อศิวัชอยู่ พร้อมกดโทรออก เนติมามองอย่างลังเลว่าจะโทรหาศิวัชดีหรือไม่ ก่อนจะตัดสินใจปิดเครื่อง น้ำตาของเนติมาคลอเบ้าด้วยความเสียใจ
       “ร้องไห้อีกแล้ว”
       แสงจากเปลวเทียนเรืองมากระทบใบหน้า เนติมาค่อยๆหันไปมองแล้วต้องตะลึง เมื่อเห็นระบิลยิ้มอารมณ์ดีพร้อมถือเค้กก้อนหนึ่งที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายเดินเข้ามา
       “นาย...”
       “สุขสันต์วันเกิดครับเจ้านาย”
       “นี่นาย..ไปซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”
       เนติมาพูดด้วยความแปลกใจ ขณะที่ระบิลยิ้มพูดอย่างอารมณ์ดี
       “ซื้อที่ไหน ขี้มือผมล้วนๆเลยนะคุณ”
       เนติมาก้มมองหน้าเค้กเนยสดที่แต่งอย่างง่ายๆ มีข้อความเขียนว่า “สุขสันต์วันเกิดครับเจ้านาย” เนติมาอดยิ้มออกมาไม่ได้ ระบิลพูดดักคอขึ้น
       “เอ้า..เป่าสิคุณ ไม่ใช่เทียนพรรษานะจะได้อยู่เป็นเดือนๆ ที่สำคัญผมเมื่อยมือแล้ว”
       “ไม่ร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้หน่อยเหรอ”
       “ได้คืบจะเอาศอกนะเนี่ย...เป่า”
       ระบิลแกล้งพูดเสียงเข้ม เนติมาเป่าเทียนบนเค้กจนดับหมด
       “นับจากวินาทีนี้ ขอให้คุณมีแต่ความสุขนะครับ”
       “ขอบคุณนายมากนะ”
       ทั้งสองคนสบตากันนิ่งด้วยความรักที่มีอยู่ในใจ ระบิลจะพยายามรวบรวมสติพูดตัดบทออกมา
       “ชิมเค้กขี้มือผมกันมั้ยคุณ”
       เนติมาตักขนมเค้กใส่ปากด้วยความเอร็ดอร่อย
       “อืม..อร่อยจัง ไม่นึกว่านอกจากอาหารแล้ว นายจะทำขนมเค้กเป็นด้วย”
       “ก็ได้แต่ง่ายๆน่ะคุณ อย่างที่ทำวันนี้ก็หยิบของเหลือๆในครัวมาทำทั้งนั้น”
       “ถึงจะเป็นของเหลือ แต่นายใช้ใจทำก็เลยอร่อยอย่างนี้ไง”
       “แหม..นานๆชมกันทีอย่างนี้ค่อยชื่นใจหน่อย”
       ระบิลยิ้มมองขึ้นไปบนฟ้าที่มีดาวประปราย ขณะที่เนติมามองระบิลด้วยรอยยิ้ม
       “นายอยู่กับฉันทุกครั้งที่ฉันมีอันตราย”
       “มันเป็นหน้าที่ผมนี่ครับ”
       “แล้วนายก็อยู่กับฉันทุกครั้งที่ฉันเศร้า”
       “นั่นไม่ใช่หน้าที่แต่ผมเต็มใจทำครับ”
       เนติมาคิดอะไรอยู่นิดหนึ่งแล้วยิ้มออกมา
       “ถ้าฉันจะขอบคุณนายอีกครั้ง นายจะแซวฉันมั้ยอ่ะ”
       ระบิลไม่ตอบอะไร เนติมายิ้มพูดอย่างอายๆ
       “ก็ฉันไม่รู้จะตอบแทนนายยังไงได้ดีเท่าคำขอบคุณแล้วนี่”
       “แค่คุณมีรอยยิ้มเหมือนที่คุณยิ้มอยู่ตอนนี้ ก็แทนคำขอบคุณทั้งหมดแล้วล่ะครับ”
       ระบิลเอื้อมมือไปจับมือเนติมามากระชับแน่น ขณะที่เนติมาก็กระชับมือตอบเช่นกัน ทั้งคู่สบตากันนิ่งค้างด้วยความรักที่ซ่อนอยู่ข้างใน
       ขวัญชนกผ่านหน้าต่างห้องนอนอด้วยความเศร้าที่เห็นระบิลกับเนติมากุมมือ สบตากันอยู่ในสวนหย่อมก่อนจะเลี่ยงเดินกลับออกไป
       
       ขณะที่ระบิลกับเนติมายังคงกุมมือและสบตากันนิ่งค้างด้วยความรักที่มีให้กัน ศิวัชถือดอกไม้ช่อโตเข้ามาพอดีก็มองตะลึงกับภาพตรงหน้า ศิวัชพยายามรวบรวมสติก่อนตัดสินใจเรียก
       “เนติ์”
       ระบิลกับเนติมาสะดุ้งด้วยความตกใจ
       “พี่ศิวัช !”
       “คุณศิวัช !”
       ศิวัชพยายามยิ้มออกมาอย่างกลบเกลื่อนความรู้สึกก่อนถือช่อดอกไม้เดินเข้ามาให้เนติมา
       “สุขสันต์วันเกิดจ๊ะเนติ์”
       ศิวัชพยายามพูดง้ออย่างรู้สึกผิด
       “พี่ขอโทษนะจ๊ะเนติ์ พี่ติดภารกิจด่วนจริงๆ”
       “ภารกิจด่วนขนาดคนเป็นทั้งเลขา เป็นทั้งคนรักอย่างเนติ์ยังไม่ทราบแล้วก็ไม่สามารถติดต่อได้เลยงั้นเหรอคะ”
       “คือพี่ เออ..คุณระบิลครับ”
       ศิวัชหันไปมองระบิลนิดหนึ่งเหมือนจะบอกเป็นเชิงว่าขอเวลาส่วนตัว ระบิลชะงักอย่างรู้ความหมาย ก่อนเดินเลี่ยงออกไปทันที
       “เออ..งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
       
       ศิวัชมองตามระบิลไปนิดหนึ่งก่อนหันมามองเนติมาอย่างรู้สึกผิด

หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 11
         
       ภายในระเบียงบ้านกันต์ ระบิลหันไปมองศิวัชที่กำลังยืนง้อ อธิบายเหตุผลต่างๆให้เนติมาฟัง ขณะที่เนติมาหน้ายังหน้าง้ำไม่หายโกรธ ระบิลมองเนติมาด้วยความเป็นห่วง
       
       คำพูดเมื่อครู่...
       ระบิลยิ้มอารมณ์ดีพลางมองขึ้นไปบนฟ้าที่มีดาวประปราย
       “นายอยู่กับฉันทุกครั้งที่ฉันมีอันตราย”
       “มันเป็นหน้าที่ผมนี่ครับ”
       ระบิลยิ่งรู้สึกสับสนในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น
       ระบิลหันมองไปในสวนหย่อมอีกครั้ง เห็นเนติมากำลังต่อว่าอะไรบางอย่างกับศิวัช ก่อนที่เนติมาจะร้องไห้ออกมา ขณะที่ศิวัชก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด
       
       ระบิลถอนใจออกมาด้วยความไม่สบายใจ รู้ตัวดีว่าตนได้ตกหลุมรักเนติมาแล้วอย่างเต็มหัวใจ ระบิลสับสนพยายามต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองอย่างถึงที่สุด
       “แล้วนายก็อยู่กับฉันทุกครั้งที่ฉันเศร้า”
       “นั่นไม่ใช่หน้าที่ แต่ผมเต็มใจทำครับ”
       ระบิลหันกลับไปมอง เห็นศิวัชเอาผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้เนติมา ก่อนเนติมาจะยิ้มและยอมรับช่อดอกไม้จาก ศิวัชดึงเนติมาเข้ามากอดด้วยความรัก ระบิลรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก
       
       ภายในห้องหนังสือในเวลาต่อมา ระบิลที่สีหน้ายังครุ่นคิดอย่างไม่สบายใจอยู่หน้าคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ก
       ระบิลมองภาพในคอมพิวเตอร์เห็นรูปของเนติมาซึ่งระบิลเป็นคนถ่ายให้ในท่าทางต่างๆอยู่ 5-7 รูป ระบิลมองภาพเนติมาแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้
       “ไงครับ ฝีมือพอได้มั้ย”
       “อืม..สวยดีค่ะ ขอบคุณนะคะ”
       ระบิลค่อยๆเลื่อนรูปดูแล้วต้องชะงักกับรูปเนติมาบนหอไอเฟล แต่รูปนี้กลับมีรูปของระบิลยืนคู่อยู่ด้วยอย่างแนบเนียน ระบิลนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต
       เนติมาวางสายก่อนหันไปพูดกับระบิล
       “พี่ศิวัชยังคุยธุระไม่เสร็จเลยค่ะ”
       “อ้าว..อดเลย เอางี้มั้ย..เดี๋ยวผมถ่ายรูปคุณเดี่ยวๆไว้อีกรูป แล้วเผื่อที่ข้างๆไว้ แล้วเดี๋ยวผมไปถ่ายรูปเดี่ยวคุณศิวัช เอามาทำโฟโต้ช็อปแปะไว้ข้างๆคุณ เนียนแอ๊บหวานนิดหนึ่งก็ได้รูปคู่แล้ว”
       “โอ๊ย..วุ่นวายไปรึเปล่าคะ”
       เนติมาอดขำไม่ได้ ที่ระบิลเสนอความคิดพลางออกท่าทางประกอบด้วย
       “ไม่วุ่นคุณ ผมทำบ่อย”
       “ไม่เป็นไรค่ะ เราสองคนถ่ายคู่กันมาเยอะแล้ว แต่ตอนนี้ฉันว่าลงไปหาอะไรทานกันเถอะ ใช้พลังงานวิ่งขึ้นมาตั้งเยอะ ชักเริ่มหิวแล้วล่ะ”
       
       ระบิลนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ กำลังเอารูปของตัวเองเข้าไปทำในโปรแกรม photoshop ยืนข้างๆเนติมาอย่างแนบเนียน ระบิลมองภาพที่ตัดต่อเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มขำๆอย่างอารมณ์ดี
       “นายทำอะไรน่ะ”
       ระบิลชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียกของเนติมาดังมาจากด้านหลัง
       ระบิลรีบปิดรูปในคอมพิวเตอร์ทันที พร้อมหันไปยิ้มแก้เก้อให้เนติมาที่เดินถือช่อดอกไม้ยิ้มเข้ามาจากทางด้านหลัง
       “ทำไมต้องตกใจอย่างนั้นด้วย นายมีความลับอะไรกับฉันบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”
       “ผมจะมีอะไรปิดบังเจ้านายล่ะครับ จู่ๆโผล่มาอย่างนี้เป็นใครก็ตกใจครับ นึกว่าผี”
       ระบิลแกล้งลอยหน้าลอยตาพูดล้อเนติมา
       “อ้อ..คุณศิวัชกลับไปแล้วเหรอครับ”
       เนติมาไม่ตอบอะไรได้แต่ยิ้มอย่างมีความสุข
       “เห็นมั้ยผมบอกแล้วว่าคุณศิวัชไม่ใช่คนเหลวใหล”
       “ดินเนอร์คงต้องเลื่อนไปวันอื่น ป่านนี้ร้านคงปิดหมดแล้ว”
       “คืนนี้ดินเนอร์มีสาระไม่เท่าคุณศิวัชพยายามที่จะมาตามสัญญาหรอกนะ หิวมั้ยล่ะครับ เดี๋ยวผมทำอะไรให้ทาน”
       “ฉันอยากพักผ่อนมากกว่า”
       เนติมาพูดยิ้มมองระบิลอย่างขอบคุณ ทั้งคู่สบตากันนิ่งค้างก่อนจะตั้งสติได้ต่างรีบหลบตากันทันที ระบิลเดินตามออกมาส่งเนติมา
       เนติมาที่เดินออกมาได้สักสองสามก้าวก็ชะงักก่อนหันกลับไปพูดกับระบิล และระบิลก็พูดออกมาด้วยคำพูดเดียวกันว่า “ฝันดี...”
       ระบิลกับเนติมาต่างมองหน้ากันด้วยความรัก ก่อนที่ทั้งสองคนจะถอนใจพร้อมๆกันเหมือนมีกำแพงบางอย่างมากั้นความรู้สึกบางอย่างทำให้ไม่สามารถพูดออกไปได้
       
       ระบิลเดินเข้ามาในห้องหนังสือด้วยสีหน้าไม่สบายใจเพราะความรู้สึกที่มีต่อเนติมาชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ จังหวะเดียวกันโทรศัพท์มือถือของระบิลก็ดังขึ้น ระบิลเห็นชื่อของศิวัชโชว์ที่หน้าจอ
       “ครับ..คุณศิวัช”
       “พรุ่งนี้คุณระบิลมาพบผมหน่อยนะครับ”
       ศิวัชน้ำเสียงนิ่งเรียบไม่แสดงอาการอะไร ระบิลนิ่วหน้าด้วยความสงสัย
       “ได้ครับคุณศิวัช ไม่ทราบว่าคุณศิวัชจะให้ผมไปพบที่ไหนครับ”
       ระบิลนิ่งฟังปลายสายด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
       
       บนดาดฟ้าที่ทำการพรรคสยามพัฒนา ระบิลเปิดประตูออกมาเห็นศิวัชยืนสวมแว่นกันแดดมองออกไปยังวิวตึกสูงด้านนอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ศิวัชจะชำเลืองมาที่ระบิลซึ่งอยู่ทางด้านหลังนิดหนึ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
       “ขอบคุณนะครับคุณระบิล ที่อุตส่าห์มาพบผม”
       “คุณศิวัชมีอะไรรึเปล่าครับ ทำไมถึงต้องนัดผมขึ้นมาบนนี้”
       ศิวัชหันกลับมาพร้อมถอดแว่นกันแดดออกมองหน้าระบิลด้วยสีหน้าเฉยชา ศิวัชนึกถึงภาพที่เห็นเมื่อคืนทันที
       ศิวัชที่ถือดอกไม้ช่อโตมาด้วยยืนมองอยู่ก็ตะลึงกับภาพตรงหน้า ศิวัชพยายามรวบรวมสติก่อนตัดสินใจเรียก
       “เนติ์”
       ระบิลกับเนติมาสะดุ้งด้วยความตกใจ
       “พี่ศิวัช !”
       “คุณศิวัช !”
       
       ระบิลชักสีหน้าด้วยความสงสัย เมื่อเห็นศิวัชนิ่งไป

หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 11
         
       “คุณศิวัชเป็นอะไรรึเปล่าครับ”
        
       
       ศิวัชสะดุ้งนิดหนึ่งและพยายามเรียกสติกลับมา ศิวัชพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
       “ผมกับเนติ์รักกันมานาน แล้วก็รักกันมากด้วย”
       “ครับ ข้อมูลนี้ผมทราบดีครับ” แ
       “เนติ์คือชีวิตของผม ผมถึงย้ำฝากคุณให้ดูแลเนติ์ด้วย”
       “ครับ ผมทำตามที่รับปากทุกอย่าง งานผมมีอะไรบกพร่องรึเปล่าครับ คุณศิวัช”
       ระบิลถามด้วยความไม่แน่ใจ ศิวัชพูดด้วยความลำบากใจ
       “งานคุณไม่มีอะไรบกพร่อง แต่...”
       ระบิลนิ่งรอฟังด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น
       “อาจมีอะไรเกินเลย”
       “คุณศิวัช...”
       ระบิลพูดออกมาด้วยความตกใจ ศิวัชถอนใจออกมาด้วยความไม่สบายใจ
       “ผมรู้ว่าคุณเป็นคนดี คุณเองก็เคยมีคนรัก ผมมีคนรัก ก็ไม่อยากให้ใครมาขโมยหัวใจคนที่ผมรักไปเหมือนกัน”
       “คุณศิวัชครับ คุณกำลังเข้าใจผิดนะครับ”
       ระบิลพยายามอธิบายทั้งๆที่ก็รู้ใจตัวเองดีอยู่ว่ารักเนติมาอย่างไม่รู้ตัว
       “ดวงตาคุณกับเนติ์ซ่อนความรู้สึกไม่ได้หรอกครับ”
       “คุณศิวัช !”
       “คุณกำลังบอกว่า ผมคิดมากไปเองใช่มั้ย ผมคิดมากไปใช่มั้ยคุณระบิล”
       ศิวัชเสียงดังอย่างคาดคั้น ระบิลตะลึงพูดอะไรไม่ออก
       
       เนติมาเดินมาตามทางพลางส่ายตามองไปรอบๆเพื่อมองหาระบิลกับศิวัช
       “ไปไหนของเขานะ”
       เนติมาเดินมาถึงหน้าลิฟท์ เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูลิฟท์เปิดออกพอดี
       “อ้าว..พี่ศิวัช คุณระบิลไปไหนกันมาคะเนติ์ตามหาตั้งนาน”
       ระบิลกับศิวัชมองหน้ากันนิดหนึ่งแล้วเดินออกมาจากลิฟท์ส่งยิ้มให้เนติมาอย่างกลบเกลื่อน
       “เจอกันในลิฟท์น่ะจ้ะเนติ์”
       “รีบไปทำเนียบเถอะค่ะ พี่ศิวัชมีนัดท่านฑูตบ่ายนี้นะคะ”
       “พี่ไม่ลืมจ้ะ แล้วคืนนี้เราไปดินเนอร์ชดเชยวันเกิดเนติ์กันนะ”
       ศิวัชพูดยิ้มๆพลางเอื้อมมือไปโอบเนติมาเป็นเชิงแสดงความเป็นเจ้าของให้ระบิลรู้
       “คืนนี้คุณระบิลไม่ต้องตามไปนะครับ ผมใช้การ์ดชุดของผมได้”
       “อ้าว..ทำไมล่ะคะ ทุกทีคุณระบิลก็ตามไป”
       “ให้คุณระบิลเขาพักบ้างสิจ๊ะเนติ์ จะใช้งานเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยเหรอไง...ตามนี้นะครับ”
       “ครับผม...”
       ระบิลยิ้มรับคำหน้าเจื่อนๆ รู้ความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของศิวัชทุกอย่าง
       “ไปจ้ะเนติ์ เดี๋ยวไม่ทันนัด”
       ศิวัชเดินโอบเนติมาผ่านหน้าระบิลออกไป เนติมาชักสีหน้างงๆกับท่าทีของศิวัช จนอดหันมามองระบิลด้วยความสงสัยไม่ได้
       ระบิลหลบตาเนติมาแล้วเดินตามไปด้วยความรู้สึกเศร้าและอึดอัด
       
       ยามเย็น ระบิลนั่งอยู่ริมตลิ่งมองไปในแม่น้ำเจ้าพระยาด้วยสีหน้าครุ่นคิดถึงคำสนทนากับศิวัช
       ระบิลถามด้วยความไม่แน่ใจ ศิวัชพูดด้วยความลำบากใจ
       “งานคุณไม่มีอะไรบกพร่อง แต่...”
       ระบิลนิ่งรอฟังด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น
       “อาจมีอะไรเกินเลย”
       “คุณศิวัช...”
       ระบิลถอนใจและพยายามคิดทบทวน
       ศิวัชถอนใจความไม่สบายใจ
       “ผมรู้ว่าคุณเป็นคนดี คุณเองก็เคยมีคนรัก ผมมีคนรักก็ไม่อยากให้ใครมาขโมยหัวใจคนที่ผมรักไปเหมือนกัน”
       “คุณศิวัชครับ คุณกำลังเข้าใจผิดนะครับ”
       ระบิลหลับตาลงด้วยความไม่สบายใจมากขึ้น
       ศิวัชพูดด้วยความไม่สบายใจ
       “ดวงตาคุณกับเนติ์ซ่อนความรู้สึกไม่ได้หรอกครับ”
       “คุณศิวัช !”
       “คุณกำลังบอกว่า ผมคิดมากไปเองใช่มั้ย ผมคิดมากไปใช่มั้ยคุณระบิล”
       ระบิลกุมหัวก้มหน้าด้วยความเครียดที่เพิ่มขึ้น
       
       ระบิลเดินเข้ามายังโถงบ้านกันต์ด้วยสีหน้าเศร้า ขวัญชนกเดินสวนออกมาพอดี ขวัญชนกชะงักมองระบิลแล้วรู้สึกสลดลงนิดหนึ่งก่อนพยายามยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึก
       “คุณระบิล...”
       ระบิลฝืนยิ้มให้ขวัญชนกเล็กน้อยก่อนขยับเดินเลี่ยงเข้าไปด้านใน ผู้กำกับวิเชษฐ์เดินออกมาจากห้องด้านในพอดี
       “อ้าว..ระบิล กลับมาพอดีเลย มากินข้าวกันวันนี้ฉันซื้อมาเพียบเลย”
       “เออ...”
       ระบิลอึกอักพูดอะไรไม่ออก ผู้กำกับวิเชษฐ์เดินเข้ามาโอบไหล่ระบิลอย่างกันเอง
       “เอออะไรล่ะ เร็วไปช่วยชิมหน่อยว่าของที่ฉันซื้อมาอร่อยรึเปล่า เออ..แล้วคุณเนติ์ล่ะ”
       ผู้กำกับวิเชษฐ์และขวัญชนกหันมามองระบิลด้วยความสงสัย
       
       บนโต๊ะที่มีอาหารวางอยู่ 5-6 อย่าง กันต์หันมาพูดกับทุกคนอย่างอารมณ์ดี
       “คุณศิวัชเขาน่ารักดีนะ งานการเมืองรัดตัวแทบแย่ ยังอุตส่าห์เจียดเวลาให้คนรักอีก”
       “คงถึงเวลาที่หนูเนติ์จะพบช่วงเวลาที่ดีซะที” เจือจันทร์ว่า
       “ครอบครัวของเราก็กำลังจะพบเวลานั้นเหมือนกันนะคุณ”
       กันต์พูดกับเจือจันทร์และขวัญชนกด้วยรอยยิ้มที่มีกำลังใจเต็มเปี่ยม
       “ตอนนี้คุณศิวัช บีบนายพงษ์เลิศกับพวกจนหลังติดฝาแล้ว ส่วนเรื่องชั่วๆที่พวกนั้นทำไว้รอหลักฐานครบก็เช็กบิลกินรวบเข้าตะรางได้เลย” วิเชษฐ์ว่า
       “คุณพ่อหายเร็วๆนะคะ เราจะได้ไปเที่ยวกันอีก”
       ขวัญชนกพูดอย่างมีความหวัง กันต์ยิ้มด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน
       “ความสุขที่หลุดลอยไปกลับมาใกล้แค่เอื้อมแล้วนะ อีกนิดเดียว นิดเดียวเท่านั้น”
       กันต์ยิ้มพูดด้วยกำลังใจที่เต็มเปี่ยม ขวัญชนกอดดีใจไปด้วยไม่ได้ ผู้กำกับวิเชษฐ์นิ่วหน้าด้วยความสงสัยเมื่อเห็นระบิลนั่งเงียบเหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่
       “ระบิล..เป็นอะไรไปไม่พูดไม่จา เป็นห่วงคุณเนติ์เหรอ”
       
       ระบิลพูดยิ้มเจื่อนแต่พูดอะไรไม่ออก ขวัญชนกมองระบิลด้วยความสงสัย

หงส์สะบัดลาย ตอนที่ 11
         
       ภายในห้องหนังสือบ้านกันต์ ระบิลถอนใจเฮือกใหญ่หลังมองภาพวงจรปิดจากกล้องตัวที่อยู่หน้าประตูบ้าน พบว่าหน้าบ้านกันต์ยังว่างเปล่า ไม่มีรถผ่านเข้ามาเลย
       
       “คุณระบิลรอเนติ์อยู่เหรอคะ”
       ระบิลพยายามยิ้มกลบเกลื่อน ขณะที่ขวัญชนกเดินลงมานั่งใกล้ๆระบิล
       “ก็..เป็นห่วงน่ะครับ การห่วงคุณเนติ์ดูเหมือนเป็นมากกว่าหน้าที่ผมไปซะแล้ว ทั้งๆที่รู้ว่ามีการ์ดของคุณศิวัชตามไปอีกตั้งหลายคน”
       “หมายถึงถ้าคุณระบิลไม่มีหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้กับเนติ์แล้ว คุณระบิลก็ยังเป็นห่วงเนติ์อยู่ใช่มั้ย
       คะ”
       ระบิลชะงักรู้สึกแปลกๆกับคำพูดของขวัญชนก
       “ก็..ไม่รู้เหมือนกันนะครับ คงต้องรอให้ถึงวันนั้น แต่ถ้าวันนั้นมาถึงคุณขวัญก็ต้องดูแลตัวเองดีๆนะครับ”
       “คุณระบิลหมายถึงอะไรคะ”
       ขวัญชนกพูดด้วยความรู้สึกใจหายขึ้นมา
       “ไม่มีใครรู้ว่า วันพรุ่งนี้จะเป็นยังไงหรอกครับ คุณขวัญก็เหมือนน้องสาวผม...ผมเป็นห่วง”
       “น้องสาว...”
       ขวัญชนกรู้สึกเศร้าเมื่อรู้ว่าระบิลรู้สึกกับเธอเพียงแค่น้องสาว ระบิลพยักหน้ายิ้มออกมาด้วยความอบอุ่น
       “แต่ถ้าคุณขวัญมีเรื่องเดือดร้อนอะไร ปรึกษาพี่เชษฐ์ได้นะครับ ผมรับรองว่าพี่เชษฐ์ สามารถดูแลครอบครัวคุณขวัญได้ดีไม่แพ้ผม เผลอๆอาจดีกว่าผมก็ได้นะครับ”
       ขวัญชนกได้ยินแล้วก็ยิ้มเจื่อนไป
       
       ขวัญชนกนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ภายในห้องมีเพียงไฟดวงเล็กๆซึ่งเปิดให้แสงสว่างเท่านั้น
       ขวัญชนกครุ่นคิดในสิ่งที่ระบิลพูดไว้
       “ไม่มีใครรู้ว่า วันพรุ่งนี้จะเป็นยังไงหรอกครับ คุณขวัญก็เหมือนน้องสาวผม..ผมเป็นห่วง”
       ขวัญชนกพึมพำพลางถอนหายใจออกมา
       “น้องสาว...”
       ขวัญชนกรู้สึกเศร้าพยายามกลั้นน้ำตาพลางนึกถึงคำพูดของระบิลอีก
       “แต่ถ้าคุณขวัญมีเรื่องเดือดร้อนอะไร ปรึกษาพี่เชษฐ์ได้นะครับ ผมรับรองว่าพี่เชษฐ์ สามารถดูแลครอบครัวคุณขวัญได้ดีไม่แพ้ผม เผลอๆอาจดีกว่าผมก็ได้นะครับ”
       ชนกน้ำตาคลอเบ้าแล้วพยายามตัดใจ
       “เราฟุ้งซ่านมากไปแล้วมั้ง”
       ขวัญชนกยกมือขึ้นปาดน้ำตา จังหวะเดียวกันแสงไฟจากหน้ารถก็สาดเข้ามา ขวัญชนกชะงักมองออกไปที่นอกหน้าต่าง เห็นรถของศิวัชพร้อมรถของบอดี้การ์ดที่ประกบหน้าหลังวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน ศิวัชลงมาส่งเนติมาที่หน้าประตูรั้วทั้งสองคนยิ้มให้กันอย่างอารมณ์ดี
       ขวัญชนกมองภาพตรงหน้า แล้วอดนึกถึงระบิลไม่ได้
       “ถ้าขวัญอ่านใจคุณระบิลไม่ผิด คุณกำลังถลำเข้าไปหาความเสียใจนะคะ”
       
       ระบิลมองในจอมอนิเตอร์ด้วยความไม่สบายใจ รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินระหว่างเนติมากับศิวัช
       เนติมาไขกุญแจเปิดประตูเข้ามาในบ้าน ในมือเนติมาถือถุงของกินติดมือเข้ามาด้วย เนติมาเดินตรงไปที่หน้าห้องหนังสือเอื้อมมือเคาะประตูเรียกระบิล
       “นี่นาย..ฉันซื้อของกินมาฝากล่ะ”
       ไม่มีเสียงตอบจากด้านใน เนติมาเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูแต่ปรากฏว่าประตูล็อก เนติมาพยายามเคาะประตูเรียกอีกครั้ง
       “นาย..นอนแล้วเหรอ คุณระบิล..คุณระบิล”
       เนติมาพยายามเรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ
       “ทำไมวันนี้นอนเร็วจัง”
       เนติมาถอนใจนิ่วหน้าด้วยความสงสัยก่อนจะเดินออกไป ภายในห้องหนังสือ ระบิลยืนพิงบานประตูด้วยสีหน้าหนักใจและไม่สบายใจ
       
       เช้าวันใหม่ เนติมากำลังแต่งตัวเตรียมจะออกไปทำงานอยู่หน้ากระจก เสียงเคาะประตูดังขึ้น เนติมาหันไปที่ประตูค้อนขวับด้วยความหมั่นไส้เพราะคิดว่าเป็นระบิล
       “ไม่ต้องเร่งฉันเลยนะ ทีเมื่อคืนฉันเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิดประตู”
       “เนติ์..นี่ขวัญเอง”
       เนติมาชะงักปรายตามองไปที่ประตูห้องด้วยความสงสัยนิดหนึ่ง เสียงของขวัญชนกดูร้อนรนจน
       เนติมาต้องรีบเดินไปเปิดประตูห้องทันที ขวัญชนกยืนอยู่หน้าห้องด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
       “เกิดอะไรขึ้นเหรอขวัญ”
       
       ภายในห้องหนังสือ กันต์ที่นั่งอยู่บนรถเข็นมีเจือจันทร์ที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยสีหน้าที่ไม่สบายใจด้วยกันทั้งคู่ เนติมาวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตกใจ มีขวัญชนกตามมาติดๆ เนติมามองเข้าไปรอบๆบริเวณห้องหนังสือพบว่า ข้าวของในห้องถูกเก็บอย่างเป็นระเบียบ และของส่วนตัวของระบิลไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว
       “ตั้งแต่เช้าเขาก็ไม่อยู่ที่นี่แล้ว” เจือจันทร์บอก
       เนติมารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจะกดโทรหาระบิล แต่ขวัญชนกชิงพูดซะก่อน
       “คุณพ่อลองโทรแล้วจ้ะเนติ์ แต่มือถือคุณระบิลปิด”
       เนติมาถอนใจก่อนหันไปเห็นหนังสืออาหารไทยวางอยู่ที่มุมหนึ่งของโต๊ะหนังสือ เนติมาเดินเข้าไปหยิบหนังสือขึ้นมาดูก็ชะงักเมื่อเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งสอดอยู่ในหนังสือ
       “อืม..เช็กภาพจากกล้องวงจรปิดสิ น่าจะรู้ว่าคุณระบิลออกไปไหนนะ
       “ไม่ต้องหรอกค่ะอากันต์”
       ทั้งหมดชะงักหันไปมองเนติมาที่กำลังอ่านข้อความของระบิลด้วยความรู้สึกเสียใจก่อนจะตัดสินใจบอกทุกคน
       “คุณระบิลเขาลาออกแล้ว”
       “อะไรนะ !”
       ขวัญชนกพูดด้วยความตกใจ ขณะที่กันต์กับเจือจันทร์ก็รู้สึกตกใจไม่แพ้กัน
       “ทำไมจู่ๆลาออกมีเรื่องอะไรกันรึเปล่า” เจือจันทร์ถามด้วยความสงสัย
       เนติมาพยายามคิดด้วยความสับสน
       “ก็ไม่มีนี่คะ”
       
       เนติมาพยายามนึกถึงเหตุผลที่ระบิลตัดสินใจแต่ก็นึกไม่ออก
        
       อ่านต่อหน้า 2 พรุ่งนี้ เวลา 09.30น.

จำนวนคนโหวต 25 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 19 คน
76 %
ไม่เห็นด้วย 6 คน
24 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017