หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ตะวันทอแสง

ตะวันทอแสง ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 15 กันยายน 2555 18:33 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ตะวันทอแสง ตอนที่ 2
        ตะวันทอแสง ตอนที่ 2
       
       ภายในที่ทำงานตอนเย็น รสาทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ชีวินเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง
       
       “ไหวมั้ยรส มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”
       “ช่วยไปเอาของที่บ้านให้ก็พอจ้ะ รสโทร.บอกป้าภรณ์ไว้แล้ว”
       “ได้ งั้นวินรีบไปรีบมานะ”
       ชีวินยิ้มๆ แล้วก็รีบเดินออกไปด้วยความกุลีกุจอ รสามองตามนิดๆ ก่อนจะหันกลับมาเริ่มทำงาน โทรศัพท์มือถือรสาดังขึ้น เห็นชื่อพิมจึงรีบรับสาย
       “พิมว่าไง”
       
       เด็กนักเรียนระดับมัธยมกำลังเดินกลับบ้านกันเป็นกลุ่มๆ ภายในห้องสมุด พิมพรรณยืนโทรศัพท์อยู่ในห้องทำงานของบรรณารักษ์
       “รสตกลงว่าเสาร์ อาทิตย์นี้ รสมาระยองหรือเปล่า”
       “ไม่ได้กลับไป มีงานเข้า” รสาตอบเสียงเหนื่อยๆ
       “เสียดายจัง พิมว่าจะชวนรสไปเที่ยวสักหน่อย ช่วงนี้เบื๊อเบื่อๆ เพื่อนคนอื่นๆแต่งงานกันไปหมดแล้ว คนสุดท้ายในกลุ่มก็กำลังจะแต่ง ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนเที่ยวกับพิมเลย” พิมพรรณบ่นหน้าเศร้า
       รสาพยายามให้กำลังใจ
       “ก็รสไง..รสยังโสดเป็นเพื่อนพิม”
       พิมพรรณยังไม่หายเบื่อ
       “แต่รสอยู่ไกล ที่กรุงเทพก็มีผู้ชายให้เลือกตั้งเยอะแยะ เดี๋ยวรสก็มีแฟน พิมสิ อยู่แต่ในห้องสมุดหันไปทางไหนก็เจอแต่หนังสือ สักวันก็คงจะต้องแต่งงานกับหนังสือนี่แหละ”
       พิมพรรณบ่นไปตามเรื่องตามราว ทันใดนั้นพลันสายตาก็หันไปเห็น “วาริช แสนดี” เดินหน้าเข้ม หล่อ ใส เข้า
       มาในห้องสมุด พิมพรรณอึ้งนิดๆ ในความหล่อ ชายแปลกหน้าเดินมาที่หน้าห้องแล้วก็ชะเง้อๆมองเหมือนกำลังมองหาใครสักคน
       “เอาน่า..ใจเย็นๆ เดี๋ยวพิมก็เจอเองแหละ” รสาบอก
       พิมพรรณพูดเบาๆ
       “รส..แค่นี้ก่อนนะ พอดีมีแขกมา เดี๋ยวค่อยโทร.คุยกันใหม่ สวัสดีจ้ะ”
       พิมพรรณรีบวางสายไป รสาชะงักนิดๆ อย่างงงๆ
       “อะไรของเค้า”
       
       วาริชยังชะเง้อๆ มองเข้ามาในห้อง ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก เห็นพิมพรรณยืนอยู่ วาริชชะงักนิดๆ กับความน่ารักสดใสของพิมพรรณ
       “มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ”
       พิมพรรณยิ้มกว้างอย่างกระตือรือร้นและเป็นมิตร วาริชสวมวิญญาณสุภาพบุรุษพูดด้วยน้ำเสียงอันเป็นมิตรทันที
       “ผมมาจากบริษัทติดตั้งคอมพิวเตอร์ที่ทางโรงเรียนติดต่อให้มาวางระบบฐานข้อมูลในห้องสมุดน่ะครับ คุณ คุณพิมพรรณใช่มั้ยครับ” วาริชพูดพลางเปิดแฟ้มดู
       “ค่ะ เรียกพิมเฉยๆก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
       “ผมชื่อ “วาริช” ไม่มีชื่อเล่นเป็นทางการ มีตามใจคนเรียก คุณพิมอยากจะเรียกว่า “วา” หรือ “ริช” ก็ได้ครับ ตามสะดวก”
       พิมพรรณยิ้มขำแล้วบอก
       “งั้นพิมขอเรียกว่าวาริชแล้วกันนะคะ แค่สองคำไม่ได้ลำบากอะไร”
       “ได้ครับ แต่ผมขอเรียกว่า “พิม” นะครับ น่ารักดี”
       วาริชทำเป็นหยอดแบบอายๆ เหมือนจะซื่อ พิมพรรณอายนิดๆ อย่างไม่มีจริต
       
       เวลาเย็นที่หน้าโรงเรียน ห้าวใส่แว่นดำ สวมหมวกปีกกว้างสานๆ สไตล์แร็กเก้ขับรถจี๊ปเก๋ๆเข้ามาจอดที่หน้าโรงเรียนอย่างเท่ พิมพรรณเดินยิ้มมีความสุขออกมาจากโรงเรียน ห้าวถอดแว่นออกมามองด้วยความแปลกใจ
       พิมพรรณขึ้นมานั่งบนรถ
       “เป็นอะไร”
       “ใครเป็นอะไร” พิมพรรณถาม
       “ก็พิมนั่นแหละเป็นอะไร ทำไมเดินยิ้มอยู่คนเดียวแปลกๆ”
       “เอ๊ะพี่ห้าวนี่ยังไง คนเขายิ้มนี่มันแปลกด้วยเหรอหะ”
       “ก็ปกติเห็นมารับกลับบ้านทีไร หน้าหงิก หน้างอ บ่นเหนื่อย บ่นเบื่อ เป็นยายแก่ แต่วันนี้เดินยิ้มแถมไม่บ่นสักคำ หรือว่า...”
       ห้าวทำท่าจะเดาด้วยความตื่นเต้น พิมพรรณแอบเขิน กลัวโดนจับได้
       “หรือว่าอาราย...”
       ห้าวยิ้มแล้วบอก
       “หรือว่า...รสจะมาระยอง”
       พิมพรรณแอบเสียอารมณ์เล็กน้อย ห้าวไม่รู้ตัวยังพูดต่อด้วยความกระตือรือร้น
       “ดีเลย..พี่ห้าวเพิ่งได้หมึกมาสดๆเลย จะได้ย่างเตรียมไว้ รสจะต้องชอบแน่ๆ”
       “อ้าวๆ ไปใหญ่แล้วพี่ห้าว รสไม่ได้จะมาสักหน่อย เดาก็ผิด”
       “อ้าว...รสไม่มา แล้วตกลงเรายิ้มทำไมวะเนี่ย”
       “ไม่บอก”
       ห้าวหลิ่วตาด้วยความอยากรู้ พิมพรรณนั่งอมยิ้มคนเดียว ไม่รู้เลยว่า ชีวิตอันเรียบง่ายกำลังจะเปลี่ยนไปอย่างไม่มีวันกลับคืน
       
       ภายในบริษัทลงหลักปักฐานในเวลากลางคืน กระเป๋าเสื้อผ้าของรสาถูกวางไว้บนโต๊ะ ชีวินหันมาบอกรสาที่กำลังทำงานง่วนอยู่
       “เสื้อผ้าของใช้ส่วนตัว ป้าภรณ์จัดมาให้ตามที่รสบอก”
       “ขอบใจมากจ้ะ”
       รสาพูดจบก็หันกลับไปทำงานต่ออย่างตั้งใจ ชีวินเดินมาดูที่คอมพิวเตอร์เห็นรสากำลังทำภาพสามมิติจำลองห้องที่ซ่อมแซมใหม่ทับห้องเดิม ชีวินยืนดูแล้วก็พูดขึ้น
       “คืนนี้วินอยู่ค้างเป็นเพื่อนรสนะ”
       “ไม่เป็นไรหรอก วินกลับไปเถอะ รสอยู่ได้ อีกอย่างพรุ่งนี้นัดคุยงานกับลูกค้าแถวบ้านไม่ใช่เหรอ ขับรถวนไปวนมา วุ่นวายเปล่าๆ”
       “แต่วินไม่อยากให้รสอยู่คนเดียว”
       ทันใดนั้น คัพเค้กก็เดินเข้ามาในชุดนอนสไตล์เกาหลีพร้อมกับถุงอาหารมากมาย
       “มาแล้วค่า...”
       คัพเค้กหอบของพะรุงพะรังเดินเข้ามาวางไว้บนโต๊ะ
       “อาหารเพียบ พี่รสทำงานโดยไม่ออกไปไหนได้เป็นเดือนไม่ต้องกลัวอดตาย”
       รสายิ้มๆส่ายหน้าแล้วหันมาทางชีวิน
       “คัพเค้กอยู่เป็นเพื่อนรสแล้ว วินกลับไปเถอะ แล้วก็..ขอบใจมากที่แวะไปเอาของมาให้”
       ชีวินพยักหน้ารับบอก
       “ไม่เป็นไร อยากได้อะไรเพิ่มเติมก็บอกแล้วกัน”
       ชีวินหันไปบอกคัพเค้กที่กำลังเตรียมตัวนอนอ่านหนังสือดาราพอดี
       “อยู่ดูแลรสดีๆนะ ไม่ใช่เอาแต่อ่านหนังสือดารา รู้หรือเปล่า”
       คัพเค้กวางหนังสือดาราลง
       “ไม่อ่านหนังสือดารา อ่านหนังสือไฮโซก็ได้”
       คัพเค้กหันไปหยิบหนังสือแมกกาซีนไฮโซมาอ่านแทน ชีวินส่ายหน้าแล้วก็หันมาทางรสาอีกทีด้วยความเป็นห่วง รสาทำงานหน้าตาเคร่งเครียด
       
       ข้างๆ รสามีรูป ‘เรือนหลังเล็ก’ ที่พรินท์สีออกมาติดอยู่ข้างๆ

ตะวันทอแสง ตอนที่ 2
        ภคพงษ์เดินเข้ามาหยุดยืนมองเรือนหลังเล็กในเวลากลางคืนที่เงียบเหงาและเศร้าประหลาดก่อนจะก้าวเข้าบ้านเหมือนอยากจะทบทวนอะไรบางอย่าง
       
       ภายในห้องโถงเห็นเปียโนตั้งอยู่ในความมืด ภคพงษ์เดินเข้ามากดเปิดไฟ ไฟระย้าสวยหรูแม้จะมีฝุ่นจับ แต่ยังดูสวยส่องแสงสว่างกระจ่างไปทั้งห้อง ภคพงษ์มองมาที่เปียโนและเดินเข้ามา มองนิ่งนานหนึ่งอึดใจ แล้วค่อยๆนั่งลง พรมนิ้วลงไปบนเปียโนอย่างพริ้ว เสียงเปียโนดังกังวานไปทั่ว เสียงเปียโนแฝงไว้ด้วยความเศร้าอย่างบอกไม่ถูก
       
       เปียโนหลังเดิมเมื่อ 22 ปีที่แล้ว เรือนหลังเล็กยังอยู่ในสภาพดี สะอาด สวยงาม ภคพงษ์อายุ 5 ขวบกำลังพรมนิ้วอยู่บนคีย์บอร์ดแม้จะยังไม่ชำนาญนัก เสียงเปียโนดังใสกังวาน ห่างออกไปสายใจยืนฟังอย่างมีความสุข
       ทันใดนั้นเสียง “พรต เถลิงยศ” ก็ดังมาจากอีกห้อง
       “รัช...รัช...รัชจะไปไหน”
       เสียงเปียโนหยุดลง ภคพงษ์หันไปตามเสียง เสียงของพรตยังดังมาจากห้องข้างๆ
       “รัช....อย่าไปเลยนะ รัช ผมขอร้อง”
       สายใจชะเง้อมองด้วยความแปลกใจ เสียงของ “รัชนี” ดังเข้ามา
       “อย่าห้ามเลยค่ะ ไม่ว่ายังไง รัชก็ต้องไป รัชทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว”
       เสียงของรัชนีทำให้ภคพงษ์ทนไม่ได้ รีบกระโดดลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปที่ต้นเสียงทันที สายใจตกใจ
       “คุณหนู”
       กระเป๋าเสื้อผ้าของรัชนีถูกวางไว้ที่หน้าบ้านก่อนหันมาสั่งลุงแก่ที่เป็นคนขับรถ
       “ถนอมเอากระเป๋าไปไว้บนรถ”
       ถนอมรีบยกกระเป๋าไป
       “ครับ”
       พรตรีบพุ่งเข้ามาและจับแขนรัชนีไว้
       “รัชอย่าไปเลยนะ มีอะไรเราค่อยๆพูดกันก็ได้ ถ้าผมทำอะไรไม่ดีกับคุณ ผมขอโทษ อย่าทิ้งผมไปเลยนะ รัช..ผมขอร้อง”
       พรตอ้อนวอนรัชนี ภคพงษ์วิ่งมาแอบเกาะอยู่ที่ประตู มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายใจคุกเข่าอยู่ข้างๆเฝ้ามองด้วยความเป็นห่วง รัชนีหันมาทางพรตและพูดอย่างไม่ใยดี
       “อย่าพยายามอีกเลยค่ะ ไม่ว่าเราจะเริ่มต้นกันใหม่อีกกี่ครั้ง เราก็ไปด้วยกันไม่ได้อยู่ดี รัชเบื่อ ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว รัชอยากจะออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง เชิญคุณอยู่ทำงานของคุณต่อไปเถอะค่ะ”
       รัชนีสะบัดแขนจะเดินออกไป ภคพงษ์จะวิ่งออกไป
       “คุณแม่”
       สายใจรีบคว้าจับตัวไว้
       “คุณหนู คุณหนู”
       รัชนีชะงักหยุดเดิน แต่ยังไม่หันกลับมามองภคพงษ์ที่ถามซื่อๆ
       “คุณแม่จะไปไหนครับ”
       รัชนีนิ่งอึ้ง กัดริมฝีปากแน่นไม่กล้าตอบ
       พรตหันมาทางภคพงษ์แล้วก็น้ำตาร่วงด้วยความสงสารลูก พรตหันไปทางรัชนี อ้อนวอนอีกครั้ง
       “รัช...อย่าไปเลยนะ ผมขอร้อง ถ้าคุณไม่เห็นแก่ผม ขอให้คุณเห็นแก่ลูกของเรา”
       รัชนีชะงักค่อยๆหันกลับมา...พรตอ้อนวอนต่อ
       “ภัคยังเด็ก เค้าต้องการคุณ เค้าต้องการแม่นะรัช อย่าไปจากพวกเราเลยนะ ผมขอร้อง”
       พรตค่อยๆคุกเข่าลงที่พื้นอย่างหมดศักดิ์ศรี ภคพงษ์มองดูพรตที่คุกเข่าต่อหน้ารัชนี สายใจถึงกับน้ำตาไหล
       รัชนีมองพรตที่คุกเข่าตรงหน้าแล้วค่อยๆหันไปมองภคพงษ์ที่ยืนเกาะประตูมองมาด้วยความสับสน สงสัย และ
       ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
       รัชนีมองหน้าภคพงษ์อยู่หนึ่งอึดใจแล้วก็ตัดสินใจเชิดหน้าขึ้นและไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว รัชนีหันหลังให้กับภคพงษ์อย่างตัดใจ
       ภคพงษ์ตะโกนออกมาด้วยสัญชาตญาณ ถึงไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขารู้ว่าแม่กำลังจะทอดทิ้งเขาไป
       “คุณแม่ !”
       รัชนีรีบก้าวเท้าเดินออกไปอย่างเร็ว พรตถึงกับทรุดนั่งลงที่พื้นอย่างหมดสภาพ สายใจน้ำตาไหลด้วยความสงสาร
       ภคพงษ์สะบัดตัวออกจากมือของสายใจและวิ่งตามรัชนีออกไปตามประสาเด็ก
       “คุณแม่ !”
       สายใจรีบเรียกไว้ด้วยความตกใจ
       “คุณหนู ! คุณหนูกลับมาค่ะ คุณหนู”
       สายใจร้องเสียงหลง และรีบวิ่งตามไป พรตยังนั่งสิ้นหวังอยู่ที่เดิม
       รถของรัชนีแล่นออกไป ภายในรถรัชนีนั่งเชิดพยายามจะไม่สนใจกับสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง ภคพงษ์วิ่งออกมาจากเรือนหลังเล็กด้วยความเสียใจ วิ่งไป เรียกไป ร้องไห้ไป
       “คุณแม่ คุณแม่จะไปไหน คุณแม่ คุณแม่รอผมด้วย คุณแม่ คุณแม่คร้าบ คุณแม่”
       รถของรัชนีแล่นห่างออกไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
       “คุณแม่ คุณแม่ค้าบ คุณแม่”
       สายใจรีบวิ่งตามภคพงษ์ด้วยความเป็นห่วง วิ่งไปก็ร้องไห้ไป
       “คุณหนู คุณหนู กลับมาเถอะค่ะ คุณหนู”
       ภคพงษ์วิ่งมาสะดุดก้อนหินแล้วก็ล้มลงอย่างน่าสงสาร
       “โอ้ย !”
       สายใจตกใจร้องเสียงดัง
       “คุณหนู !”
       สายใจรีบวิ่งไปหาภคพงษ์ที่นั่งน้ำตาไหลพราก มองดูรถของรัชนีที่แล่นห่างออกไปทุกที สายใจรีบวิ่งเข้ามากอดภคพงษ์ด้วยความรักและสงสารจับใจ
       “โธ่คุณหนู คุณหนูของป้า”
       ภคพงษ์นั่งร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของสายใจ แววตาของภคพงษ์เต็มไปด้วยเสียใจ และไม่เข้าใจ
       
       เสียงเปียโนแสนเศร้าดังเข้ามา และตบท้ายด้วยเสียงกระแทกมือลงบนเปียโนดังกระหึ่ม ตึ่ง !
       
       ภคพงษ์ดึงตัวเองกลับมา ไม่มีวี่แววของความไร้เดียงสา แววตามีความเศร้าลึกๆ แฝงไว้ด้วยความเกลียดชังบางอย่าง บางคราวแววตาแข็งกร้าวเมื่อคิดถึงอดีตที่ผ่านมา ความชิงชังทำให้เขาไม่อยากจะคิดถึงมัน ภคพงษ์ลุกขึ้นจากเปียโน ก่อนจะเดินไปปิดไฟและเดินออกไป ทิ้งอดีตทุกอย่างไว้ในห้องนี้
       
       เปียโนตั้งอยู่กลางห้องอย่างเงียบเหงา

ตะวันทอแสง ตอนที่ 2
        ภาพถ่ายเปียโนที่รสาถ่ายมาจากบ้านหลังเล็กปรากฏในจอคอมพิวเตอร์ รสายังคงวุ่นวายกับการออกแบบบ้านของภคพงษ์
       
       รสาทำงานอย่างตั้งใจ ข้างๆเห็นคัพเค้กนอนหลับอย่างสบายใจ รสายังคงทำงานจนฟ้าเริ่มสว่าง แสงแดดส่องเข้ามา รสายังทำงานอยู่ จนได้เวลาทำงาน พนักงานคนอื่นเดินไปมา ชีวินเดินเข้ามาดู รสาก็ไม่คุยด้วย ยังคงทำงานต่อไป รสาทำ..ทำ..ทำ จนฟ้าเริ่มมืดอีกครั้ง รสาก็ยังทำงานเหมือนเดิม คัพเค้กก็ยังคงนอนอยู่เป็นเพื่อน
       รสามุ่งมั่นกับการทำงานอย่างมาก หน้าจอคอมพ์ แบบบ้านใหม่ของภคพงษ์เริ่มจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด รสายังคงทำงานต่อ
       ท้องฟ้าค่อยๆสว่างขึ้น...
       
       เช้าวันใหม่ รสานอนฟุบอยู่ที่โต๊ะ พิทยา ชีวิน และคัพเค้กยืนล้อมอยู่ด้วยความเป็นห่วง
       “พี่รสยังหายใจอยู่หรือเปล่าเนี่ย” คัพเค้กว่า
       ชีวินเขย่าตัวรสาเบาๆ
       “รส...รส...รสเป็นไงบ้าง”
       รสางัวเงียตื่นขึ้น ปรือตาไปรอบๆ
       “หือ...นี่มันกี่โมงแล้ว”
       ชีวินดูนาฬิกาแล้วบอก
       “เกือบสิบโมง”
       “เกือบสิบโมง” รสาเสียงงัวเงียก่อนหันไปทางคัพเค้กถาม
       “แล้วพี่พิทนัดคุณภคพงษ์ไว้กี่โมง”
       “สิบเอ็ดโมง”
       รสาตาสว่างโพลงร้องลั่นทันที
       “หะ !!! สิบเอ็ดโมงแย่แล้ว! รสไปอาบน้ำก่อนนะ”
       รสาพูดจบก็รีบวิ่งพุ่งออกไปอย่างเร็ว แล้วก็วิ่งกลับมาคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าที่วางไว้ติดไปด้วย รสาวิ่งฉิวไปที่
       ห้องน้ำทันที ชีวินมองตามนิดๆ แล้วก็หันกลับมาดูที่งานรสา ที่เปิดค้างไว้
       “รสทำเสร็จจริงๆด้วย...สุดยอดเลย”
       ชีวินยิ้มด้วยความชื่นชม
       
       พิทยาเดินเข้ามาในออฟฟิศแล้วมองไปรอบๆ
       “ยัยรสหายไปไหน อย่าบอกนะว่าทำงานไม่เสร็จ เลยหนีไป ไม่กล้าอยู่สู้หน้าฉัน”
       ชีวินนั่งทำงานอยู่ ไสเก้าอี้ล้อเลื่อนมาหาพิทยา
       “รสอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ครับ ส่วนงานเสร็จเรียบร้อยดี”
       “ประเสริฐที่สุดๆ ! เห็นมั้ยจริงๆแล้วเราทุกคนมีศักยภาพ แต่ไม่ยอมนำมาใช้ ดูสิ..ทำเป็นบ่นว่าไม่ทันๆๆ แล้วไง..สองวัน เสร็จ! เลิศ”
       ชีวินได้แต่ยิ้มแหะๆ ว่าไงว่าตามกัน พิทยานึกได้
       “คัพเค้ก” พิทยาร้องเรียก
       “ขา...”
       พิทยาหันไปเห็นคัพเค้กอยู่ในชุดจัดเต็มเหมือนเดิมแล้วส่ายหน้า
       “เฮ่อ..ฉันเห็นหน้าหล่อนทีไร รู้สึกว่ามันไม่เข้ากับชื่อหล่อนทุกที”
       “หน้าคัพเค้กคงสวยเกินชื่อ..ต้องขอโทษด้วย ไม่ตั้งใจจริงๆ”
       พิทยากับชีวินถึงกับอึ้งไปกับความมั่นใจของคัพเค้ก
       “สรุปว่า..บอสเรียกคัพเค้กมีอะไรคะ”
       “ไปดูสิว่ายัยรสแต่งตัวเรียบร้อยหรือยัง จะได้รีบไป”
       “ค่ะ...”
       ทันใดนั้นเสียงรสาก็ดังขึ้น
       “เรียบร้อยแล้วค่ะ”
       รสาวิ่งออกมาในชุดทำงานทะมัดทะแมง ดูเท่ๆ เก๋ๆ แต่ก็แอบหวานนิดๆ ทุกคนหันมาทางรสา ชีวินเป็นคนแรกที่พูดขึ้น
       “แต่งตัวดูดีไปหรือเปล่า”
       รสาขมวดคิ้วแปลกใจ คัพเค้กมองเหล่ๆ พิทยาหันขวับมาตอกด้วยความปากไว
       “มันใช่เวลาจะมาหึงมาหวงมั้ยเนี่ย ไร้สาระจริงๆ ไปทำงานได้แล้ว รสจัดของ พี่จะไปรอที่รถ”
       พิทยาหันมาทางชีวินที่มองรสาตาละห้อยแล้วตลาดเสียงดัง
       “ไปทำงาน”
       รสารีบพุ่งไปจัดการเก็บของ ก่อนหันไปบอกชีวิน
       “วินรสไปก่อนนะ”
       “โชคดีนะรสขอให้ลูกค้าชอบงาน แต่ไม่ชอบรสนะ” ชีวินบอก
       รสาหัวเราะส่ายหน้าเบาๆ แล้วก็เดินตามพิทยาไป
        
       ชีวินมองตามอย่างเศร้าๆ แอบหวั่นใจอยู่ลึกๆ

ตะวันทอแสง ตอนที่ 2
        ภายในเรือนหลังใหญ่ของบ้านเถลิงยศ รสานั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกกับพิทยา มีเผด็จนั่งอยู่ไม่ห่างออกไป รสาแอบบ่นๆ
       
       “จะสายอีกมั้ยเนี่ย”
       รสาพูดจบ เผด็จก็พูดขึ้น
       “คุณภัคมาแล้วครับ”
       รสาชะงักนิดๆ ภคพงษ์เดินเข้ามาอย่างเท่ พิทยายิ้มรับทันที
       “สวัสดีครับคุณภัค”
       “สวัสดีครับ งานเรียบร้อยมั้ยครับ” ภคพงษ์ตอบอย่างสุภาพ
       “เรียบร้อยครับ รสเค้าทำแบบไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยนะครับ”
       ภคพงษ์ปรายตามาทางรสา รสามองกลับ ต่างคนต่างไม่พูดจนเผด็จต้องพูดขึ้น
       “ผมว่าเราเริ่มดูแบบกันเลยดีมั้ยครับ”
       พิทยารีบสนับสนุนทันทีก่อนพูดเสียงเบากับรสา
       “ดีครับดี รส..ลุย”
       รสาพยักหน้ารับ ตัดไป
       
       ไอแพดของรสาถูกเปิดขึ้น ภาพบ้านสามมิติแสดงให้เห็นถึงโครงสร้างและแบบบ้านเก่ากับแบบบ้านใหม่ รสาอธิบายแบบที่ทำขึ้น
       “จากที่ดิฉันได้ถามคุณภคพงษ์ถึงเหตุผลในการตกแต่งบ้านหลังนี้ เพราะต้องการจะทำให้บ้านกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ดิฉันจึงคงลักษณะบ้านแบบเดิมไว้ให้มากที่สุด เน้นไปที่การซ่อมแซม ทำนุบำรุง และจัดพื้นที่ใช้สอยให้เหมาะสม”
       รสาเปิดโชว์ภาพให้เห็นทีละห้อง
       “เริ่มจากห้องโถงกลางบ้านที่มีแกรนด์เปียโนวางอยู่ ... ดิฉันจะเปลี่ยนสีห้องให้ดูอบอุ่นและสบายตาขึ้น”
       ในไอแพด ภาพผนังห้องถูกเปลี่ยนเป็นสีใหม่
       “...เพิ่มหน้าต่าง และกระจก และติดม่านโปร่งเพื่อให้มองเห็นวิวจากสวนด้านนอก”
       รสาเปิดภาพไปอธิบายไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ได้บ่งบอกถึงความกระตือรือร้นใดๆทั้งสิ้น เผด็จตั้งใจฟังด้วยความสนใจ ภคพงษ์ฟังด้วยสีหน้าราบเรียบ ไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใดๆ รสาปรายตามามองหน้าภคพงษ์แล้วก็เซ็ง ยิ่งอธิบายอย่างเบื่อๆ หนักขึ้นไปอีก
       “ส่วนทางเดินที่เป็นไม้เดิมผุเกือบหมดดิฉันจะเปลี่ยนเป็นวัสดุเลียนแบบไม้ ..อาจจะไม่สวยเท่าไม้แต่ทนทาน และราคาถูกกว่า”
       รสาพูดอธิบายไปเรื่อยๆ ภคพงษ์ฟังไปเรื่อยๆ ใบหน้านิ่งๆ เบื่อๆ พิทยาฟังรสาแล้วก็เห็นด้วย แต่พอหันมาดูหน้าภคพงษ์แล้วก็หวั่นใจ เผด็จฟังอย่างตั้งใจอย่างสุดๆมากกว่าภคพงษ์หลายเท่า รสายังคงพูดต่อไป ภาพในไอแพดก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ภคพงษ์ฟังแล้วก็หาว...
       รสาชะงักชักสีหน้า พิทยาหน้าเสียแล้วก็หันมาทางรสามองให้กำลังใจ รสาพยายามรวบรวมจิตใจและพูดต่อไป ภคพงษ์ฟังแล้วก็ไม่ค่อยสนใจ ทำหน้าเบื่อๆ ตลอดเวลา รสาพรีเซนต์ไปด้วยอาการสุดแสนเซ็ง
       
       รสาวางไอแพดที่เป็นภาพบางส่วนของบ้านที่ออกแบบใหม่แล้วไว้บนโต๊ะ
       “นี่เป็นภาพจำลองของบ้านหลังจากตกแต่งเสร็จแล้วค่ะ”
       เผด็จหยิบมาให้ภคพงษ์ดู
       “นี่ครับคุณภัค”
       ภคพงษ์ แค่ปรายตามาดูแต่ไม่รับแล้วบอก
       “ก็พอใช้ได้...แต่ดูเหมือนคนออกแบบไม่แยกแยะเรื่องงานออกจากเรื่องส่วนตัว”
       รสาชะงักกึกทันทีแล้วถาม
       “คุณหมายความว่ายังไงคะ”
       พิทยาสะกิดเตือน “รส...”
       “เพราะคุณไม่อยากทำงานกับผม คุณเลยพูดเหมือนโดนบังคับให้พูด”
       “คุณก็ฟังเหมือนโดนบังคับให้ฟัง”
       “ก็เพราะคนพูดยังไม่ตั้งใจพูด แล้วทำไมผมจะต้องตั้งใจฟัง”
       รสากัดฟันกรอดแล้วก็ทนไม่ได้
       “ถ้าคุณคิดว่าการไม่แยกแยะของดิฉันจะเป็นปัญหา .. ดิฉันพร้อมจะพิจารณาตัวเอง และขอไม่รับงานนี้”
       “รส...” พิทยาเรียก สีหน้าวางตัวไม่ถูก
       ภคพงษ์มองหน้ารสาที่พูดต่ออย่างหนักแน่น
       “และถ้าคุณสามารถแยกแยะเรื่องงานออกจากเรื่องส่วนตัวได้ กรุณาพิจารณาจากงานของดิฉัน และตัดสินว่าจะจ้างดิฉันทำงานต่อไปหรือเปล่า ดิฉันขอออกไปรอข้างนอกนะคะ ขอโทษค่ะ”
       รสาลุกขึ้นและเดินออกไป ภคพงษ์มองตาม.... คิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ช่างยะโส
       พิทยาหน้าเสีย เรียก
       “รส...”
       พิทยาหันมาทางภคพงษ์พร้อมกับยิ้มแห้งๆ
       “คุณภคพงษ์ก็ลองพิจารณางานดูก่อนนะครับ ส่วนเรื่องคน เดี๋ยวพิทไปจัดการเอง”
       พิทยาลุกขึ้นอย่างสุภาพและรีบเดินตามรสาไป เผด็จมองตามพิทยาไปแล้วก็หันมาถามภคพงษ์
       “คุณภัคลองดูอีกทีดีมั้ยครับ”
       
       เผด็จส่งไอแพดให้ภคพงษ์ดูอีกรอบ ภคพงษ์ปรายตามามอง..แล้วรับมาดู เผด็จมองลุ้นอยู่

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ตะวันทอแสง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
ตะวันทอแสง ตอนที่ 14
ตะวันทอแสง ตอนที่ 13
ตะวันทอแสง ตอนที่ 12
ตะวันทอแสง ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 13 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 13 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014