หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ป่านางเสือ 2

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 4

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 20 กันยายน 2555 22:41 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 4
        ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 4
       
       ที่ร้านกาแฟในหมู่บ้านโคกเนินปลวก ซึ่งตั้งอยู่ในป่าลึก...อาโกชงกาแฟอยู่ จักจั่นสั่งดังขึ้น
       
       “กาแฟเย็นสองได้หรือยัง”
       อาโกรีบตอบ
       “ได้แล้วครับ...”
       อาโกถือกาแฟเย็นสองแก้วมา วางที่โต๊ะ จักจั่นกับอภิชาติในชุดรัดกุมแบบชาวบ้านแถมอภิชาติยังมีแถบหนังปิดตาข้างนึงอีกตะหาก จักจั่นมีผ้าคาดหัวใส่หนวดด้วย ทั้งสองนั่งที่โต๊ะ ต่างยกแก้วชน
       “ถล่มให้ราบ”
       “เผาให้เรียบ”
       อภิชาติยิ้ม
       “ต้องมีเผาด้วยเหรอ”
       “ไอ้คนพวกนี้เวลามันบุกคนอื่น มันชอบเผา จักจั่นจะเผาค่ายพวกมันบ้างพวกมันจะได้รู้สึก”
       ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะกราดสายตาไปรอบๆ เห็นพวกมือปืนตามจุดต่างๆ
       “ไม่รู้ทางพี่ไผ่เป็นยังไงบ้าง ห่วงพี่จันจังเลย”
       “คุณไผ่เก่ง...มีฝีมือ ไม่ปล่อยให้คุณจันเป็นอะไรหรอก”
       จักจั่นกราดสายตามองพวกมือปืน สายตาดุดัน ขณะเดียวกันนั้นรถของพวกมันเข้ามาจอด
       ทักทายพรรคพวก มีมือปืนสองคนลงมา อีกสองคนขึ้นไปแทน แล้วก็เคลื่อนรถออกไป ทั้งสองต่างมองตามรถพวกมัน
       “เช็คบิล...สวีทฮาร์ท”
       “เยส ดาร์ลิ่ง”
       จักจั่นตอบรับทันที
       
       รถกระบะเก่าๆขนของวิ่งพรวดมาจอดที่ตลาดบ้านดอนมะเดื่อ ไผ่โดดลงมา แล้วช่วยรับจันจิราลงมาจากรถกระบะ ก่อนจะหันไปบอกคนขับ
       “ขอบใจมากพี่”
       คนขับโบกมือให้ ไผ่กับจันจิราเดินไปที่ตลาด ไผ่ในชุดรัดกุมแบบเดินทาง เช่นเดียวกับจันจิราในมือของเธอถือกระเป๋าใส่อุปกรณ์ยาต่างๆมาด้วย สายตากราดเห็นพวกมือปืนยืนตามจุดต่างๆ จันจิรามองอย่างเข้าใจ
       “พวกมันเข้ามาอยู่ลึกแบบนี้เอง ถึงรอดพ้นสายตาทุกคน”
       “อืม...ความจริงจันควรจะอยู่กับป้าเนียนมากกว่า”
       จันหยุดกึก หันซ้ายขวาแล้วดึงไผ่หลบเข้าตรงมุมร้านหนึ่ง
       “แต่ก่อนอาจจะใช่ เดี๋ยวนี้เราแต่งงานกันแล้ว พี่ไผ่มาลุยถล่มค่ายพวกมัน...จันขอลุยด้วย จันไม่กลัวหรอก”
       “โอเค...มีอะไรอยู่ใกล้ๆพี่ก็แล้วกัน”
       จันจิราเข้ามากอดซบอก
       “ใกล้ขนาดนี้ พอใจหรือยัง”
       ไผ่ยิ้ม
       “ดีมาก”
       ทันใดนั้นเสียงมือปืนคนหนึ่งดังขึ้น
       “เฮ้ย...หมั่นไส้เว๊ย”
       ไผ่กับจันจิราหันไป ก็เห็นพวกมือปืนยืนกันอยู่ 4-5 คนอยู่ที่ร้านตรงข้าม พวกมันต่างเดินเข้ามา คนหนึ่งก้าวออกมายืนจังก้าตรงหน้า ไผ่จ้องมันสายตาเยือกเย็น
       
       ภายในบาร์บ้านหนองปลาชุม...ฤทธิชัยกับดาวกราดสายตามองพวกมัน ฤทธิชัยพูดสวนพวกมันออกไป
       “ข้าก็ไม่เคยเห็นหน้าพวกเอ็ง”
       มือปืนแสยะยิ้ม
       “หมู่บ้านนี้เป็นของพวกข้าเว๊ย”
       ดาวทำหน้าแปลกใจ
       “เอ๊ะ...พี่ใหญ่ตอนนี้เราอยู่ในประเทศไทยไม่ใช่เหรอ”
       ฤทธิชัยพยักหน้าเห็นด้วย
       “อืม...”
       ดาวหันมาทางมือปืนอีกคน
       “แล้วประเทศไทยเป็นของเอ็งตั้งแต่เมื่อไหร่”
       มือปืนฉุนกึก
       “หนอยนังนี่...”
       ดาวจ้องมันเขม็งเตรียมพร้อม
       
       ในป่าลึกบ้านโคกเนินปลวก...ขบวนรถของพวกมือปืนวิ่งมาตามแนวป่า ทันใดนั้นเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวพวกมันเบรคพรืด ต่างโดดลงจากรถ หัวหน้าตะโกนลั่น
       “ใครวะ...บุกมาถึงนี่”
       พวกมันเตรียมพร้อม ทันใดนั้นร่างของอภิชาติวิ่งออกมาจากราวป่า พวกมือปืนขยับปืน แต่แล้วพวกมันคาดไม่ถึงเมื่อเห็นร่างของนางเสือจักจั่น ร่อนลงมาจากคบไม้ในแนวป่าลงมาขวางหน้า อภิชาติตวัดปืนยิง เปรี้ยงๆๆ นางเสือแวบเข้าใส่ถึงตัวปัดปืนกระเด็นไป...ทั้งสองสู้กันประชิดตัวอย่างดุเดือด
       ทันใดนั้นเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ถูกร่างนางเสือเซไปมา อภิชาติหันไปก็เห็นพวกมันวิ่งใกล้เข้ามาต่างสาดกระสุนใส่จักจั่น อภิชาติบอกเบาๆ
       “แล้วเจอกันนะจ๊ะ ดาร์ลิ่ง สวีทฮาร์ท”
       “เลิฟยู”
       จักจั่นพูดจบก็ดีดตัวขึ้นไปบนคบไม้ แล้วพุ่งหายพ้นยอดไม้เข้าแนวป่าไป...พวกมือปืนวิ่งมาถึงพอดี...อภิชาติลุกขึ้นมา เดินไปเก็บปืนของตนที่ตกอยู่ เหน็บไว้ที่เอวหรา
       “พวกเองชอบเสือกเรื่องคนอื่นหรือไง”
       หัวหน้ามือปืนหน้าเหวอ
       “อ้าว...ข้าเพิ่งช่วยเอง”
       อภิชาติแกล้งทำเว่อร์ทำท่าเป็นนักเลง แต่เพราะเป็นทนายเลยเก้ๆกังๆออกลูกแข็งๆ
       “ถุย...ข้ากำลังจะจัดการกับนางเสือได้อยู่แล้ว”
       จักจั่นแอบมองอยู่ในราวป่าเอามือปิดปากกลั้นหัวเราะ
       “เฮ้อ...แฟนเรา...แอ็คติ้งแข็งเป๊ก”
       หัวหน้ามือปืนมองอย่างดูถูก
       “ถุย...ข้าเห็นเองถูกนางเสือเหยียบตับทรุดอยู่กับตา”
       อภิชาติแกล้งยกมือทำท่าเซไปเซมากวนๆ
       “น้อยๆหน่อยเพื่อน เองกำลังพูดอยู่กับข้ามือปืนระดับพระกาฬ ศัตรูที่นางเสือต้องผวา”
       มือปืนคนหนึ่งมองๆแล้วบอกลูกพี่
       “ท่าทางมันจะเมายานะพี่”
       หัวหน้าสั่งเสียงเข้ม
       “เอาตัวมันไป...”
       พวกมือปืนเข้ามาดึงปืนของอภิชาติแล้วลากตัวออกไป จักจั่นถอนใจ
       
       “เฮ้อ...สงสัยจะไม่รอดเพราะแอ็คติ้งห่วยนี่แหละ”

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 4
        ภายในบาร์ที่บ้านหนองปลาชุม...มือปืนมองจ้องหน้าดาวเขม็ง
       
       “ปากดีแบบนี้ ต้องตบสั่งสอน”
       ขาดคำมันเงื้อมือตบดาวเปรี้ยง แต่ดาวใช้ฝ่าพลังฝ่ามือดึงมือปืนคนที่อยู่ใกล้ๆเข้ามาขวาง กลายเป็นมันตบหน้าเพื่อนมันดังสนั่น จนทรุดลงไปกอง มือปืนยืนงง ดาวยิ้มเยาะ
       “มือหนักใช้ได้”
       ดาวตบเปรี้ยงเข้าให้มันกระเด็นไปชนโต๊ะที่อยู่ห่างออกไปกระจัดกระจาย
       “แต่นี่หนักกว่า”
       เท่านั้นเองพวกมันพุ่งเข้าใส่ ฤทธิชัยกับดาว เริ่มต่อสู้กันวุ่นวาย เกิดการต่อสู้ประชิดตัว ฤทธิชัยกับดาวหลบหลีกต่อสู้โดยยังไม่ใช้พลัง ต่างสู้กันชุลมุน ทันใดนั้นเสียงปืนดังเปรี้ยงๆพวกมือปืนหยุด ต่างหันไปมองชายคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับมือปืนอีก 2-3 คน
       “ข้าเป็นกำนัน...พวกเอ็งมาทำอะไรกันที่นี่”
       ฤทธิชัยมองๆก่อนจะพูดขึ้น
       “ฉันกับแฟนอยู่บ้านนอกคอกนา...สมองทึบเหมือนควายไม่ชอบเรียนหนังสือไม่ชอบงานหนัก ชอบอยู่สบายๆ ได้ข่าวว่าที่นี่มีเงินแจกก็เลยลองมาเสี่ยงโชคดู”
       พวกมือปืนต่างหัวเราะกัน กำนันยิ้ม
       “เอ็งมาถูกที่แล้ว”
       ฤทธิชัยมองกราดไปรอบๆเห็นมือปืนแล้วก็ชาวบ้านปนกันอยู่เต็มบาร์ ฤทธิชัยยิ้มๆ
       “ฉันก็คิดว่ายังงั้น”
       กำนันมองทั้งสอง
       “ถ้าพวกเอ็งมีฝีมือ เงินก็จะมากขึ้น”
       ดาวเก๊กทันที
       “ก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ”
       “ใช่...แต่ถ้าพวกเอ็งเป็นทหารปลอมมา พวกเอ็งตาย”
       ดาวกับฤทธิพยักหน้า กราดสายตาไปรอบๆ พวกมือปืนทุกคนต่างเตรียมพร้อม
       
       ที่หมู่บ้านดอนมะเดื่อ...ไผ่กราดสายตามองพวกมัน จันจิรากระซิบ
       “ไปเถอะพี่ไผ่ เดี๋ยวแผนเราจะเสีย”
       ไผ่ยิ้มพยักหน้าแล้วขยับตัวเดินไปอีกทาง แต่แล้วก็เจอพวกมือปืนมายืนขวาง
       “จะรีบไปไหน”
       ไผ่ยิ้ม
       “ไม่ได้รีบหรอกพี่...พี่ละทำไมถึงรีบ”
       มันงงมองหน้าไผ่แล้วมองหน้าพวกตนเองที่ค่อยๆล้อมกันเข้ามา
       “ข้าเหรอรีบ...”
       “ใช่...”
       มือปืนหันไปพูดกับพรรคพวก
       “เฮ้ย พวกเอง ท่าทางข้ารีบนักเหรอวะ”
       พวกมันต่างหัวเราะ
       “เองลองบอกมาซิ ว่าข้าจะรีบไปไหน”
       พวกมันหัวเราะอีก ไผ่ยิ้มกวนๆ
       “อืม...พี่มาขวางฉันแบบนี้ ก็แสดงว่าพี่ต้องรีบไปอนามัย”
       มือปืนยิ้มหยัน
       “แล้วทำไมข้าถึงรีบไปอนามัย ข้าไม่ได้เจ็บได้ป่วย”
       พวกมันหัวเราะกันอีก ไผ่ยิ้มแย้ม
       “พี่ไม่ได้ป่วยหรอก แต่พี่กำลังจะเจ็บ”
       มือปืนคนนั้นตาวาว แต่แล้วก็เจอหมัดของไผ่โครมเข้าเต็มหน้า มันลอยหงายไปไกลกระแทกพื้นนิ่งสนิท ไม่ขยับตัว พวกมือปืนที่เหลือต่างขยับพุ่งเข้ามามีการตะลุมบอนประชิดตัวแต่แล้วเสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น
       “เฮ้ย หยุด”
       ทุกคนแยกกันหันไปตามเสียง ผู้ใหญ่กับมือปืนอีก 3 คนเดินเข้ามา ไผ่เอามือกันจันจิราไว้ด้านหลัง
       
       ในบ่อนบ้านโคกเนินปลวก...พวกมือปืนผลักอภิชาติเข้ามาในบ่อน ซึ่งเต็มไปด้วยมือปืนและนักพนันกำลังเล่นกันอยู่อย่างสนุก มันพาอภิชาติไปที่โต๊ะไฮโลโต๊ะหนึ่ง มีลูกพี่ยืนคุมอยู่ หัวหน้ามือปืนเข้าไปถาม
       “ปลัดอยู่หรือเปล่า ลูกพี่”
       “อยู่ที่กระท่อมยา...” ลูกพี่มองอภิชาติ “ไอ้นี่ใครวะ”
       หัวหน้ามือปืนกระซิบ
       “ฉันเจอมันสู้กับนางเสืออยู่...”
       ลูกพี่พยักหน้ารับ แล้วหันมาทางอภิชาติมองอย่างไม่เชื่อมือเท่าไหร่ อภิชาติจ้องหน้ามันก่อนจะพูดขึ้น
       “ไปตามปลัดมาพบข้าหน่อย”
       ลูกพี่เงื้อมือจะตบแต่ หัวหน้ามือปืนห้ามไว้
       “มันเมายาน่ะพี่...อย่าไปสนเลย”
       อภิชาติยิ้มๆมองที่ถ้วยไฮโลตาแดงของสายลมปรากฏขึ้น เขาเห็นแต้มที่ออก พลางเงื้อมมือไปเลื่อนเงินที่พวกนักพนันแทงผิดไปที่เบอร์ถูก
       “ต้องเบอร์นี้เพื่อน”
       เจ้ามือตวาดด่า
       “เฮ้ย...เอ็งเสือกอะไรวะ”
       อภิชาติยิ้ม
       “เบอร์นี้โดนเต็มๆ”
       เจ้ามือฉุนกึก
       “เองอยากโดนเหรอ”
       นักพนันมองอภิชาติ
       “ไม่เป็นไรพี่...ฉันแทงเบอร์นี้ก็ได้ เสียเยอะแล้วลองเสี่ยงดู”
       อภิชาติยิ้มให้นักพนัน
       “ตานี้ได้อยู่แล้ว อัดให้เต็มที่”
       นักพนันคนอื่นๆต่างเฮโลแทงตาม เจ้ามือมองหน้าลูกพี่ กับพวกมัน นักพนันเริ่มส่งเสียงเร่งให้เปิดกันทั้งโต๊ะ ลูกพี่มันพยักหน้า เจ้ามือเชิงเหนือมันขยับถ้วยกริ๊กไม่มีใครเห็น สายตาอภิชาติซึ่งจ้องอยู่เห็นลูกเต๋าลูกนึงกลิ้งเปลี่ยนเบอร์ เจ้ามือยิ้ม
       “ถ้าพวกมันถูกกิน เองไม่รอดแน่”
       อภิชาติกราดสายตามองนักพนันทุกคน เห็นแต่ละคนหน้าตาดุดันพร้อมเอาเรื่อง อภิชาติยิ้มให้กับทุกคน
       
       หมู่บ้านดอนมะเดื่อ...ไผ่จ้องเขม็ง ผู้ใหญ่กับมือปืนก้าวเข้ามา มือปืนฟ้องทันที
       “ผู้ใหญ่ ไอ้นี่มันชกพี่ขวาน”
       “พวกเอ็งหุบปาก...” ผู้ใหญ่หันมาหา ไผ่กับจันจิรา “เอ็งสองคนจะไปไหน”
       “ฉันจะพาเมียฉันไป อนามัย เมียฉันเป็นพยาบาล”
       ผู้ใหญ่จ้องอึดใจพยักหน้า
       “อนามัยอยู่ ตรงโน้น”
       
       ไผ่พยักหน้า จ้องผู้ใหญ่อย่างพิจารณา แล้วก็พาจันจิราเดินออกไป

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 4
        ไผ่กับจันจิรา เดินเข้ามาที่อนามัยบ้านดอนมะเดื่อ มีหญิงคนหนึ่ง ดูแลอยู่
       
       “ไม่สบายเป็นอะไร”
       ไผ่กับจันจิรามองหน้ากัน จันจิราหันไปบอกหญิงคนนั้น
       “คือฉันมาหาญาติ เขาบอกว่าเป็นพยาบาลอยู่ที่นี่”
       “นาง มาลัยน่ะซิ”
       จันจิรารีบสวมรอย
       “จริงๆแล้วฉันก็จำไม่ได้ว่าชื่ออะไร ญาติห่างๆเขาแนะนำอีกที”
       “นางมาลัยไม่อยู่แล้ว เหลือแต่ฉัน”
       “คือแฟนฉันกับฉันคิดว่าจะมาอยู่ที่นี่...ฉันเป็นพยาบาล”
       หญิงคนนั้นมองสำรวจ
       “ที่นี่มีกฎหมู่บ้าน ไม่เกี่ยวกับกฎหมายบ้านเมือง”
       จันจิรายิ้มบางๆ
       “ยังไงก็ได้จ้ะ ฉันไม่เกี่ยง”
       “งั้นก็อยู่ได้เลย อาทิตย์นึงจะมีคนเอาเงินมาให้”
       หญิงคนนั้นเดินออกไปหน้าตาเฉย ไผ่กับจันจิราต่างมองหน้ากัน อดขำไม่ได้... แต่แล้วไผ่หันไปทางด้านนอกก็เห็นผู้ใหญ่นั่งอยู่บนรถจิ๊ปกำลังมองมา อึดใจก็เคลื่อนรถออกไป จันจิราหนักใจ
       “ทั้งหมู่บ้านมีแต่พวกมัน เฮ้อ...ทางการดูแลไม่ทั่วถึงก็เลยถูกไอ้พวกแบล็คอีวิลหลอกใช้เป็นเครื่องมือ”
       ทันใดนั้นเสียงสายลมร้องก้องมา ไผ่แหงนหน้ามองแวบหนึ่ง
       “เรามาได้ทันเวลาพอดีพวกมันกำลังขนอาวุธมา พี่จะออกไปดูซะหน่อย จันอยู่ที่นี่ระวังตัวให้ดี”
       “ตามสบาย ไม่ต้องห่วงจัน”
       จันจิรายิ้มตวัดมือมาจากด้านหลัง ปืนอยู่ในมือ...ไผ่ยิ้มอย่างพอใจ
       
       ในบาร์บ้านหนองปลาชุม...ฤทธิชัยกับดาวกราดสายตามองพวกมันแล้วมาหยุดที่กำนัน
       “กำนันอย่าพูดถึงทหาร ฉันฟังแล้วเสียว”
       ดาวทำท่าหวาดๆ
       “พี่ใหญ่เพิ่งยิงตายไปหลายศพ”
       กำนันยิ้ม
       “ยินดีต้อนรับเว๊ย”
       พวกมือปืนเฮกันลั่น ดาวกับฤทธิชัยต่างพยักหน้าโบกมือให้กับพวกมัน
       
       ฤทธิชัยกับดาวเดินมาจากบาร์เดินไปตามถนนผ่านตลาด
       “นับว่าก้าวแรกผ่านไปด้วยดี...ฝีมือน้องเยี่ยมมาก”
       “ฝีมือพี่ก็ยอด”
       ทั้งสองต่างยิ้ม ทันใดนั้นก็เห็นรถจิ๊ปวิ่งตรงมา ดาวจำได้
       “เอ๊ะนั่น...นายวิวัฒน์ที่ซื้อโรงเลื่อยของเสี่ยเหลิม”
       ดาวกับฤทธิชัยหันหลังให้รถจิ๊ปที่วิวัฒน์นั่งอยู่ มีมือปืนเป็นคนขับ ทั้งสองมองตามเห็นรถจิ๊ปไปจอดที่บาร์ กำนันเดินออกมาพอดี เข้าไปทักทายวิวัฒน์ แล้วต่างก็พากันขึ้นรถจิ๊ปออกไป มีขบวนพวกมันตามติด
       “เราน่าจะตามไปดูพวกมันซะหน่อย”
       “ใจตรงกันเป๊ะเลยค่ะ”
       ทั้งสองต่างยิ้มให้กันแล้วค่อยๆ เดินออกจากตลาดไป
       
       ในบ่อนโคนเนินปลวก...อภิชาติยิ้มๆมองเจ้ามือยิ้มและพวกลูกพี่กับทุกคนยิ้ม พวกนักพนันหน้าเคร่งเครียด อภิชาติจ้องหน้า เจ้ามือก็จ้องหน้าอภิชาติยิ้มเยาะ อภิชาติพลิกหลังมือจากคว่ำเป็นหงาย...เจ้ามือมันเปิดโดยไม่มองถ้วย มันจ้องหน้าเขานิ่ง อภิชาติก็จ้องมันเหมือนกัน ทันใดนั้นเสียงนักพนันเฮดังสนั่น ลูกเต๋าเป็นเบอร์ที่ถูก นักพนันต่างเอามือมาตบบ่าตบหลังอภิชาติกันวุ่นวาย อภิชาติยิ้มให้เจ้ามือ มันจ้องราวจะกินเลือดกินเนื้อ ลูกพี่หันไปสั่งลูกน้อง
       “พามันไปหาปลัด”
       พวกมือปืนลากอภิชาติออกไป พวกนักพนันต่างโวยแต่พวกมันไม่ฟังลากตัวอภิชาติออกไปจนได้
       
       รถบรรทุกขนาดกลางวิ่งเข้ามาตามแนวป่าบ้านดอนมะเดื่อ โดยมีรถกระบะพร้อมมือปืน 5 คนนำหน้า ทันใดนั้นเสียงสายลมร้องก้อง เสียงสายฟ้าคำราม รถของมันวิ่งไปตามเส้นทาง ร่างของไผ่ร่อนลงมายืนบนคบไม้ สายลมร้องก้อง ไผ่หลับตาใช้สายตาของสายลมมองพุ่งเข้าไปในรถบรรทุก เห็นเป็นลังอาวุธเต็มคัน...ไผ่ลืมตาขึ้น
       “อาวุธร้ายแรงทั้งนั้น”
       
       ขบวนรถวิ่งมาในป่า เสียงสายลมร้องก้อง เสียงสายฟ้าคำรามดังก้องป่า รถกระบะจอดพรืดทำให้รถบรรทุกจอดตาม หัวหน้ามือปืนหันไปถามคนขับ
       “จอดทำไมวะ”
       คนขับหวาดกลัว
       “เสียงเสือคำราม...ฉันเคยได้ยินเรื่องนางเสือ”
       “ไอ้บ้า...นี่ไม่ใช่บ้านดอนเสือ แล้วก็อยู่ลึกกว่าบ้านดอนเสือเกือบ 100 กิโล เอ็งอย่าบ้า”
       แต่แล้วมันก็หยุดพูดเมื่อตรงหน้ามีร่างของสายฟ้าปรากฏ พวกมันอยู่ท้ายรถส่งเสียงเอะอะ
       “เสือพี่...เสือ”
       หัวหน้ามือปืนเปิดประตูรถพรวดออกมา
       “ไอ้พวกบ้า มีปืนกันทุกคน เสือกปอดแหกยิงมันซิวะ”
       พวกมือปืนต่างตวัดปืนขึ้นส่องไปที่สายฟ้า แต่สายฟ้าหายไปแล้ว
       “เฮ้ย...หายไปไหนวะ”
       ทันใดนั้นเสียงไผ่ดังขึ้น
       “อยู่นี่เพื่อน”
       พวกมือปืนเงยตามเสียง เห็นร่างของไผ่ในชุดหน้ากากอยู่บนยอดไม้ พวกมัน ตวัดปืนขึ้นสาดเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว แต่ร่างของไผ่แวบหายไปแล้ว พวกมือปืนต่างช่วยกันกราดสายตามองหา มือปืนคนหนึ่งหันมาก็คาดไม่ถึง เพราะไผ่ยืนอยู่บนรถกระบะกับพวกมัน มันขยับ แต่ไผ่ตวัดมือ ร่างของมันลอยจากรถ พวกมือปืนต่างกระโดดลงจากรถแทบไม่ทัน ร่างของไผ่ยืนตระหง่านอยู่บนรถ
       “ทิ้งรถขนอาวุธไว้ที่นี่ แล้วไปซะ”
       “ฝันไปแล้วเพื่อน”
       หัวหน้ามือปืนสาดกระสุนใส่...เสียงดังสนั่นหวั่นไหว พวกมือปืนที่เหลือต่างทำตาม แต่ไผ่พุ่งตัวหลบจากรถ ลอยกลางอากาศ ปืนอยู่ในมือทั้งสองข้าง สาดกระสุนใส่พวกมันจนทรุดคว่ำอึดใจก็ตายกันหมด...ไผ่เดินเข้ามาที่ร่างของพวกมัน
       “บอกให้ไปไม่ยอมไป”
       คนขับรถบรรทุกเปิดประตูลงมาช้าๆ มองไผ่ แล้วหันหลังวิ่งสุดชีวิตเข้าแนวป่าไป ไผ่สะบัดมือใส่รถบรรทุกเกิดเป็นลูกไฟ ท่วมรถบรรทุกทั้งคัน ไผ่ยิ้มอย่างสะใจ
       
       ที่อนามัยดอนมะเดื่อ...ประตูเปิดผลัวะ จันจิราหันขวับมาแล้วยืนเตรียมพร้อม ร่างของผู้ใหญ่ก้าวเข้ามา
       “แฟนเองไปไหน”
       “ไปตลาดซื้อของ”
       ผู้ใหญ่หันไปสั่งลูกน้อง
       “เอาตัวมันออกไป”
       มือปืน 2 คนเข้ามาลากตัวจันจิราออกไปข้างนอก แต่แล้วก็หยุดชะงักเมื่อไผ่ยืนขวางอยู่
       “จะพาแฟนฉันไปรักษาใครที่ไหนเหรอ ผู้ใหญ่”
       มือปืนสองคนจับจันจิราดันออกมา เอาปืนส่องที่จันจิรา
       
       ลานป่าลึกบ้านหนองปลาชุม...ร่างของดาวร่อนลงมาที่พื้นตามด้วยร่างของ ฤทธิชัย
       “พลังของคุณหนึ่งเป็นยังไงบ้างคะ”
       “สุดยอดเลยครับ นึกอะไรก็ทำได้หมด”
       “เก่งมากเลยค่ะ”
       “เพราะคนสอนเก่งตะหาก”
       “ถ้างั้นพร้อม”
       “พร้อมครับ”
       ดาวสะบัดมือไปที่พุ่มไม้...แล้วสะบัดฝ่ามือใช้พลังออกไป ทันใดนั้นเป้ลอยออกมาจากพุ่มไม้ลอยเข้าหา ฤทธิชัยคว้าไว้ได้ อีกใบหนึ่งพุ่งเข้าหาดาว ดาวรับไว้ได้เช่นกัน ทั้งสองต่างยิ้มให้กัน ต่างเปิดเป้...ดาวดึงหน้ากากออกมาจากเป้ของตน...ดาวเดินเข้ามาหาฤทธิชัย ส่งผ้าคาดใบหน้าให้
       “นางเสือยินดีต้อนรับ”
       ฤทธิชัยยิ้มรับหน้ากากมาลองคาดดู ใบหน้าของเขาที่คาดหน้ากากเรียบร้อยดึงดาว เข้ามาไว้ในอ้อมกอดทั้งสองต่างยิ้ม
       
       “เดี๋ยว...มีคนมา”

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 4
        ในราวป่าอีกด้านหนึ่ง พวกมือปืน 5 คนกระจายกำลังกันพรวดเข้ามาในลาน แล้วหยุดกึก
       
       พวกมันต่างมองหน้ากันด้วยความแปลกใจเพราะตรงหน้า คือฤทธิชัยนอนหนุนตักดาวซึ่งพิงเป้สองใบอยู่ทางด้านหลัง กำลังหนุงหนิงกันอยู่ ดาวยิ้มทำเป็นหนุงหนิง
       
       “เราต้องจัดการพวกมันให้เงียบที่สุด ไม่ยังงั้นพวกมันไหวตัวแน่”
       ฤทธิชัยพูดเบาๆ
       “ได้เลยจ้ะ”
       พวกมือปืนเดินเข้ามาล้อมใกล้ๆ ปืนทุกกระบอกส่องที่ทั้งสอง แต่ดาวกับฤทธิชัยเหมือนมองไม่เห็นพวกมัน หัวหน้ามือปืนตะคอกถาม
       “พวกเอ็งมาจากไหนวะ”
       ดาวเงยหน้าขึ้น ฤทธิชัยขยับตัวขึ้นนั่ง ดาวนั่งกอดฤทธิชัยทางด้านหลัง
       “ฉันก็นั่งอยู่ตรงนี้ พวกพี่มาทางไหนก็น่าจะไปทางนั้น”
       ดาวยิ้มสายตากราดมองพวกมัน หัวหน้ายิ้มจ้องดาว
       “แต่พวกข้าอยากจะอยู่ที่นี่ซะแล้ว”
       พวกมันต่างหัวเราะกัน ดาวยิ้ม
       “จริงๆแล้ว...ฉันก็อยากให้พวกพี่อยู่ที่นี่เหมือนกัน”
       “พี่ยินดีสนอง”
       “แต่พวกพี่ต้องอยู่เงียบๆนะจ๊ะ”
       ฤทธิชัยเสริม
       “เงียบสนิท”
       หัวหน้าหันไปสั่งลูกน้อง
       “เฮ้ย...จัดการพวกมัน”
       พวกมือปืนขยับตัว แต่ช้าไป ร่างของฤทธิชัยกับดาวผ่านพวกมันทุกคน แล้วกลับมาอยู่ที่เดิม ปืนในมือของพวกมันถูกแย่งมาหมด พวกมือปืนยืนงงคาดไม่ถึง ทันใดนั้นพวกมันต่างเอามือจับที่ด้านหลังของต้นคอซึ่งมีลูกดอกเล็กๆปักอยู่ที่คอของพวกมัน หัวหน้าดึงลูกดอกออกมามอง แล้วล้มลงสลบไป เช่นเดียวกับพวกมันที่ล้มกันจนหมด ฤทธิชัยรีบบอก
       “เรารีบไปดีกว่า”
       ทั้งสองโยนปืนเข้าไปในแนวป่า แล้วคว้าเป้ที่อยู่บนพื้น พุ่งตัวออกไป
       
       ที่หน้าอนามัยดอนมะเดื่อ ...ไผ่กราดสายตามองพวกมือปืน จันจิราถูกพวกมันคุมอยู่ ผู้ใหญ่บ้านจ้องหน้าไผ่
       “รถขนสินค้าของพวกข้าถูกทำลาย”
       “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน”
       “พอพวกเอ็งมาถึง...ก็มีเรื่อง”
       ไผ่นิ่งกราดสายตามองพวกมัน มือปืนคนหนึ่งหันมาถามผู้ใหญ่บ้าน
       “จะเอายังไง...ผู้ใหญ่”
       “นับหนึ่ง ถึง สาม ถ้ามันยังไม่ยอมแพ้ยิงนังนี่ทิ้ง”
       พวกมันคนหนึ่งเดินเข้ามาขยับปืนยกขึ้นส่องที่จันจิรา หญิงสาวไม่กลัวมองสายตาเด็ดเดี่ยว ไผ่จ้องตาไม่กระพริบ
       
       ในราวป่าหมู่บ้านโคกเนินปลวก...รถจิ๊ปจอดพรวด อภิชาติที่อยู่บนรถจิ๊ปถูกคุมตัว ให้ลงมาพร้อมหัวหน้ากับ พวกมือปืนอีก 4-5 คน ปลัดเดินออกมาจากกระท่อมหลังหนึ่งมอง อภิชาติที่ทำเป็นเมายาเดินเซไปมา
       “ไอ้นี่เหรอที่สู้กับนางเสือ”
       อภิชาติยิ้มกวนๆ
       “ใช่แล้วเพื่อน ข้าสู้กับนางเสือ ข้าสู้กับพวกเอ็ง ข้าสู้กับใครได้ทั้งนั้น”
       หัวหน้าเข้ามาบอก
       “มันเมายาน่ะพี่”
       ปลัดยิ้ม
       “ถ้าเองจัดการกับนางเสือได้...ข้ามียาให้เองอัดเพียบ”
       อภิชาติยิ้มๆ
       “เอ็งอย่าหลอกข้า”
       “ในกระท่อมนั่นมีทั้งยาบ้า เฮโรอีน ยาไอซ์ ทุกอย่างที่เอ็งต้องการ”
       “ดีมาก...งั้นข้าจะเรียกนางเสือมาจัดการต่อหน้าเอ็งเลยดีมั๊ย”
       พวกมันต่างหัวเราะ ปลัดมองอภิชาติขำๆ
       “เอาเลย เรียกมาเลย”
       อภิชาติสะบัดพวกมันที่เกาะแขนอยู่ ทำท่าเอามือป้องปากแล้วคำรามเป็นเสียงเสือ
       “โฮ่ว...โว่ว...ว่าว...โว่ว ฮาก”
       พวกมันต่างขำส่ายหน้าเอือมระอา ปลัดหันมาถามหัวหน้า
       “พวกเอ็งเอาไอ้บ้าที่ไหนมาวะ”
       “พวกฉันเห็นมันสู้กับนางเสือจริงๆพี่”
       อภิชาติไอ
       “เดี๋ยวๆ เมื่อกี้นี้แค่เทสเสียง ขอลองใหม่”
       อภิชาติตั้งท่าขยับตัวแล้วเอามือป้องปากอีกครั้ง ก่อนจะพึมพำเบาๆ
       “พี่สายฟ้าช่วยหน่อย”
       พวกมันมองยิ้มขำ อภิชาติร้องออกมา
       “โฮ่ว...โฮ่ว...”
       พวกมือปืนส่ายหน้า อภิชาติป้องปากทำท่าส่งเสียง ทันใดนั้นเสียงเสือคำรามก้องป่าดังสนั่นออกมาพวกมันต่างสะดุ้ง ต่างกราดปืนไปมา ทันใดนั้นเสียงจักจั่นดังขึ้น
       “พวกเอ็งอยากเจอข้าเหรอ”
       พวกมือปืนหันขวับไปตามเสียง ร่างของจักจั่นในชุดนางเสือ ยืนอยู่บนกิ่งไม้ เหนือพวกมัน
       
       หน้าอนามัยดอนมะเดื่อ...ไผ่จ้องพวกมือปืน เสียงมือปืนนับดังขึ้น...
       “หนึ่ง”
       ไผ่จ้องจันจิรา หญิงสาวจ้องกลับมา สายแต่ไม่หวั่นเกรง เสียงนับสองดังขึ้น ไผ่จ้องกราดสายตาหาทางออก มองจันจิรายืนอยู่ระหว่างมือปืนสองคน...เสียงนับสาม ทันใดนั้นร่างของจันจิราแวบหายไป ต่อหน้าต่อตา ผู้ใหญ่บ้านตะลึง
       “เฮ้ย”
       ผู้ใหญ่บ้านหันกลับมาที่ไผ่ ก็เห็นร่างของจันจิรายืนอยู่กับไผ่ ในมือของทั้งสองคนถือปืนเรียบร้อย ไผ่แสยะยิ้ม
       “อโหสิด้วย”
       ไผ่กับจันจิราสาดกระสุนออกไปเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พวกมือปืนดิ้นล้มคว่ำลงหมดในที่สุด ไผ่มองจันจิราอย่างแปลกใจ
       “น้องจันแวบมาหาพี่ได้ยังไง”
       “ม่รู้จ้ะ...วินาทีสุดท้ายแค่คิดส่งเดช ก็แวบมาเลย”
       ไผ่ยังงงไม่หาย
       “เป็นไปได้ยังไง...น้องจันได้พรมาได้ยังไง...”
       จันจิราส่ายหน้า แต่แล้วหยุดคิด
       “จันนึกออกแล้วค่ะ”
       จันจิรานึกถึงตอนที่เธออยู่ในถ้ำพระพุทธ เธอจึงเล่าให้ไผ่ฟัง ตอนนั้นเธอเฝ้าระวังดูแสงสีทองครอบคลุมร่างของฤทธิชัยและอภิชาติอยู่ ทันใดนั้นเงาสามเงาแวบเข้ามา จันจิราหันควับไปเห็น นินจาสามคน อยู่ตรงหน้า หญิงสาวตวัดปืนยิงเปรี้ยงๆๆๆ นินจาดีดตัวหลบไปมาคนหนึ่งดีดตัวเข้ามาเตะที่ข้อมือปืนหลุดจากมือ แล้วมันก็หมุนจรเข้าฟาดหางโครมร่างของจันจิรากระเด็นเข้าไปในม่านสีทองแน่นิ่งกับพื้น...ไผ่ได้ฟังเรื่องราวก็ดีใจ
       “ยอดเลย ถ้างั้นเราลุยค่ายพวกมันให้เรียบ”
       “โอเค...”
       
       จันจิรายิ้มรับ

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 18 อวสาน (ต่อ)
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 17
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 16
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 15
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แบงค์
แบงค์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014