หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ตะวันทอแสง

ตะวันทอแสง ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 27 กันยายน 2555 08:05 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ตะวันทอแสง ตอนที่ 7
        ตะวันทอแสง ตอนที่ 7
       
       เวลาเช้า ภายในบ้านภคพงษ์ยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจก ถายใต้สีหน้าที่นิ่งขรึมมีแววของความร้อนรนใจซุกซ่อนอยู่ ภคพงษ์พยายามจะผูกเนคไทครั้งแล้วครั้งเล่า ผูกแล้วแก้ แก้แล้วผูกก็ไม่สวยและไม่เป็นที่พอใจ จนสุดท้ายต้องกระชากออกจากคอแล้วตั้งสติใหม่
       
       ระหว่างนั้นสายตาภคพงษ์เหลือบไปมองแฟ้มประวัติของสุวิทย์ที่เปิดค้างที่หน้ารูปรัชนีถ่ายคู่กับสุวิทย์
       ความทรงจำเมื่อตอนรัชนีที่ทิ้งภคพงษ์ไปแว่บเข้ามาสั้นๆ ด้วยความสะเทือนใจ ...ภคพงษ์ร้องเรียกว่า...แม่
       ภคพงษ์มองแล้วก็เบือนหน้าหนีพร้อมกับเอามือปิดแฟ้มอย่างแรง ก่อนจะตั้งสติอีกทีแล้วหยิบเนคไทมาผูกอีกครั้ง แววตานิ่งขึ้น ภคพงษ์สามารถรวบรวมสติผูกเนคไทได้อย่างสวยงามสำเร็จ !
       ภคพงษ์มองตัวเองในกระจกอีกครั้ง วันที่พร้อมจะเผชิญหน้า
       
       ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องนอน รัชนีใสเสื้อคลุมยืนอยู่หน้ากระจกก่อนมองตัวเองในกระจกด้วยความลังเล ไม่มั่นใจ สุวิทย์แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยพร้อมเดินทางก้าวมาหาและถามด้วยความแปลกใจ
       “อ้าว คุณรัชแต่งตัวยังไม่เสร็จเหรอจะได้เวลาแล้วนะ...ปกติคุณไม่เคยแต่งตัวช้าแบบนี้นะ เป็นอะไรหรือเปล่า “
       “รัชปวดหัวนิดหน่อยน่ะค่ะ”
       รัชนีคิดแล้วก็ถาม
       “คุณคะ ถ้ารัชไม่ไปจะได้มั้ยคะ”
       “ถ้าคุณไม่ไปยัยปรางก็เหงาแย่สิ”
       “ก็ไม่ต้องให้ลูกไปสิคะ”
       “แน่ใจเหรอว่าลูกจะยอม”
       รัชนีชะงักนิดๆ
       เสียงเคาประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงปรางทิพย์
       “คุณแม่คะ คุณแม่ คุณแม่”
       รัชนีหันไปที่ประตู
       
       ปรางทิพย์วางชุดเดรสที่ดูดี มีสไตล์ สมวัยและไม่โป๊อยู่บนเตียงรัชนี 3-4 ชุดแล้วหันมาถามรัชนีด้วยความหนักใจ
       “ปรางจะใส่ชุดไหนไปดีคุณแม่ วันนี้เป็นครั้งแรกที่ปรางจะช่วยคุณพ่อเจรจาธุรกิจ ปรางอยากจะแต่งตัวให้เหมาะสมกับกาละเทศะน่ะค่ะ คุณแม่ช่วยปรางเลือกชุดหน่อยนะคะ..ปรางทั้งตื่นเต้น ทั้งประหม่า ตัดสินใจไม่ถูกเลยค่ะ คุณแม่ช่วยปรางด้วยนะคะ นะค้า”
       ปรางทิพย์มองหน้ารัชนี ออดอ้อนขอความเห็นใจ รัชนีมองหน้าปรางทิพย์อย่างหนักใจ สุวิทย์เดินมาหารัชนีแล้วพูดยิ้มๆ
       “ผมว่า ถ้าคุณปวดหัวแค่นิดหน่อย เดี๋ยวผมหายาให้ทาน แต่เรื่องที่ไม่ไปคงไม่ได้แล้วล่ะ”
       รัชนีมองหน้าสุวิทย์แล้วคิดหนัก ปรางทิพย์ถามด้วยความแปลกใจ
       “คุณแม่จะไม่ไปทานข้าวกับคุณภคพงษ์เหรอคะ”
       
       ภคพงษ์แต่งตัวเรียบร้อยเตรียมจะเดินออกจากห้อง พลันสายตาเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าที่ซื้อมาจากชายทะลพับวางไว้อย่างดีบนโต๊ะในห้อง ภาพภคพงษ์หยิบชุดแล้วส่งให้รสาผ่านแวบเข้ามา ภคพงษ์คิดถึงรสา
       
       สายใจถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ
       “เย็นนี้คุณหนูจะทำอาหารให้คุณรสาทานเหรอคะ”
       ภคพงษ์พยักหน้าแล้วย้ำบอก
       “ครับ บอกเค้าด้วยว่าผมจะกลับมาเย็นๆ และจะรีบทำให้เรียบร้อยก่อนเค้าเลิกงาน”
       สายใจยิ้มนิดๆก่อนถามขึ้นอีก
       “ค่ะ เดี๋ยวป้าบอกให้ ...คุณหนู ไม่เปลี่ยนใจเหรอคะ เอ่อ...เรื่องที่จะไปกินข้าวกับ...”
       “ไม่ต้องห่วง ผมจะรีบไป รีบกลับ แค่อยากรู้ว่าเค้าจะทำหน้ายังไงตอนเจอกัน”
       ภคพงษ์พูดจบก็เดินออกไปเลย สายใจได้แต่บ่นภาวนาเบาๆ
       “ขอให้คุณผู้หญิงอย่ามาเจอกับคุณหนูเลย”
       สายใจได้แต่มองตามด้วยความเป็นห่วง
       
       รัชนีเดินลงมาจากบ้านในชุดสวยสง่าสมวัย แม้ใบหน้าจะไม่ค่อยสดใสมีความสุขนัก สุวิทย์หันมามองด้วยความชื่นชม
       “สวยมาก นี่ขนาดคุณไม่ค่อยสบายนะ ยังสวยขนาดนี้”
       รัชนียิ้มรับนิดๆบอก
       “ขอบคุณค่ะ เอ่อ...แล้วปรางหล่ะคะแต่งตัวเสร็จหรือยัง”
       ทันใดนั้นเสียงปรางทิพย์ก็ดังขึ้นมาอย่างสดใส
       “มาแล้วค่า”
       รัชนีและสุวิทย์หันไปตามเสียง ปรางทิพย์เดินมาในชุดเดรสน่ารักสมวัย ดูเก๋ไก๋ มั่นใจ แต่ไม่เกินงาม
       สุวิทย์ยิ้มอย่างพอใจ
       “น่ารักมากลูก”
       “ขอบคุณค่ะคุณพ่อ”
       สุวิทย์มองทั้งรัชนีและปรางทิพย์
       “ผมเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเลยที่มีภรรยาแสนสวย แล้วก็มีลูกสาวที่น่ารักแบบนี้”
       รัชนียิ้มรับนิดๆ ส่วนปรางทิพย์ยิ้มปลื้ม
       “ใช่ค่ะ ปรางว่าแม้แต่คุณภคพงษ์ก็ต้องอิจฉาคุณพ่อแน่ๆเลยค่ะ”
       รัชนีชะงักรอยยิ้มค่อยๆจางไป สุวิทย์ยิ้มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
       “เดี๋ยวก็รู้ ... ฮึๆๆ พ่อว่าเรารีบไปกันดีกว่าเดี๋ยวรถติด”
       “ค่ะ”
       
       ปรางทิพย์ควงสุวิทย์แล้วก็เดินออกไปอย่างมีความสุขทิ้งให้รัชนียืนใจคอไม่ดีอยู่ที่เดิม รัชนีสูดลมหายใจเต็มปอดก่อนรวบรวมกำลังใจเดินตามสุวิทย์และปรางทิพย์ไปอย่างยากลำบากใจ

ตะวันทอแสง ตอนที่ 7
        รสาถามย้ำอีกครั้งกับสายใจด้วยความแปลกใจ
       
       “เย็นนี้คุณภัคจะทำอาหารให้ทานเหรอคะ”
       สายใจตอบยิ้มๆ
       “ใช่ค่ะ คุณหนูฝากให้ป้าเรียนเชิญคุณรสาค่ะ”
       ปุยนุ่นกับเปลี่ยนพูดขึ้นด้วยความแปลกใจพอกัน
       “โห...คุณภัคเข้าครัวเนี่ย ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลยนะคะคุณรสา ต้องเป็นวาระพิเศษมากๆ วาระแห่งชาติเลยนะคะเนี่ย” ปุยนุ่นบอก
       “ใช่ครับ ตั้งแต่ผมอยู่บ้านนี้มาเกือบ 20 ปี..มีแค่ครั้งเดียวที่มีบุญได้รับประทานอาหารฝีมือคุณภัค ตอนแซยิดคุณเผด็จ ครั้งแรกและครั้งเดียว ยังจำได้เลยว่าอร่อยมาก”
       เปลี่ยนกับปุยนุ่นพูดจนรสาตื่นเต้นตามไปด้วย
       “แล้ววันนี้คุณภัคบอกหรือเปล่าคะว่าเนื่องในโอกาสสำคัญอะไร”
       สายใจคิดแล้วก็พูดด้วยความหนักใจลึกๆที่พูดความจริงออกมาไม่ได้
       “ไม่ทราบค่ะ ป้าทราบแค่ว่าวันนี้คุณหนูมีประชุมกับลูกค้าคนสำคัญ อาจจะเครียด เหนื่อย เธอคงจะต้องการให้คุณรสาอยู่ทานอาหารเป็นเพื่อน เป็นกำลังใจให้เธอน่ะค่ะ”
       รสาตกใจนิดๆ รีบออกตัว
       “โห...หน้าที่ใหญ่ขนาดนั้น รสไม่แน่ใจว่าจะทำได้หรือเปล่านะคะ”
       “คุณรสาไม่ต้องทำอะไร แค่อยู่ทานอาหารเป็นเพื่อนคุณหนูก็พอ นะคะ”
       สายใจอ้อนวอนด้วยสายตาจนรสาใจอ่อน
       “ได้ค่ะ...รสรับเชิญ”
       ปุยนุ่นกับเปลี่ยนยิ้มกว้างโล่งอก รสายิ้มรับแล้วเอ่ยปากถามด้วยความอยากรู้
       “ว่าแต่ลูกค้าคนสำคัญที่คุณภัคจะไปเจอเค้าน่ากลัวมากเลยเหรอคะ”
       สายใจชะงักนิดๆ ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง
       
       บริเวณทางเดินหน้าร้านอาหารหรู รัชนีเดินมาอย่างสง่า ข้างๆเป็นสุวิทย์ และปรางทิพย์ รัชนีเดินมาอย่างนิ่งสงบพยายามเก็บซ่อนความร้อนใจไว้ภายใน ทั้งสามคนเดินเข้าร้านอาหารไป ประตูร้านปิดลง
       การเผชิญหน้าเริ่มต้นขึ้น
       บนโต๊ะอาหารทรงกลมมีเก้าอี้อยู่ 5 ที่ สุวิทย์ รัชนี และปรางทิพย์ยืนอยู่ข้างๆโต๊ะ สุวิทย์เลื่อนเก้าอี้ให้รัชนี
       “ขอบคุณค่ะ”
       สุวิทย์หันมาทางปรางทิพย์
       “ปรางมานั่งฝั่งนี้กับพ่อ คุณภคพงษ์จะได้นั่งข้างๆคุณแม่ แม่จะได้ช่วยพ่อดูว่าเค้าเป็นคนยังไง นั่งใกล้ๆจะได้ดูถนัดๆ”
       รัชนีสะอึกค่อยๆหุบยิ้ม ใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ปรางทิพย์ยิ้มรับ
       “ค่ะ”
       สุวิทย์นั่งข้างรัชนี ปรางทิพย์เดินมานั่งประกบอีกข้างของสุวิทย์ เหลือเก้าอี้ว่างอีก 2 ตัวที่ข้างรัชนีและข้างปราง
       ทิพย์ รัชนีค่อยๆปรายตามามองเก้าอี้ที่ว่างรอผู้มาเยือนด้วยใจคอไม่ค่อยดี
       บริเวณหน้าร้านอาหาร ภคพงษ์เดินมากับเผด็จ ภคพงษ์เดินมานิ่งๆ แต่ในใจร้อนรุ่ม ทั้งสองคนหยุดยืนที่หน้าร้าน เผด็จมองหน้าภคพงษ์และถามอีกครั้ง
       “คุณภัค”
       “ผมพร้อมแล้ว”
       ภคพงษ์เดินนำเข้าไปในร้านอย่างมั่นใจ
       
       ภายในร้านอาหาร จู่ๆรัชนีก็ลุกพรวดขึ้น สุวิทย์หันมามองด้วยความแปลกใจ
       “คุณ..เป็นอะไรหรือเปล่า”
       รัชนีมองหน้าสุวิทย์และปรางทิพย์แล้วก็ตอบ
       “ฉัน...ขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ”
       รัชนีพูดจบก็หันตัวเบี่ยงจะเดินไป ปรางทิพย์เหลือบไปเห็นภคพงษ์เข้าพอดีก็พูดขึ้น
       “คุณพ่อ คุณแม่คะ คุณภคพงษ์มาพอดีเลยค่ะ”
       รัชนีชะงักยืนตัวแข็งทื่อค้างอยู่อย่างนั้น
       ภคพงษ์เดินเข้ามาในร้าน และคนแรกที่เขาเห็นคือรัชนีที่กำลังยืนอยู่...
       ภคพงษ์และรัชนีหันมามองหน้า เผชิญหน้ากัน ความทรงจำของทั้งสองคนแวบผ่านเข้ามา ภคพงษ์เดินมาจนถึงที่โต๊ะอาหาร ทั้งสองคนมองหน้ากัน ต่างคนต่างเก็บอาการไม่แสดงออกจนเห็นว่าผิดสังเกต
       เผด็จเดินมาหยุดอยู่ข้างๆภคพงษ์และรีบพูดแทรกแนะนำขึ้น
       “คุณภัคครับ นี่คุณสุวิทย์ วงศ์เธียรสถิตย์ครับ”
       สุวิทย์ลุกขึ้นยืน ภคพงษ์จำต้องเบี่ยงสายตาจากรัชนีหันมาทางสุวิทย์
       “คุณสุวิทย์ครับ นี่คุณ”
       เผด็จยังไม่ทันแนะนำ ภคพงษ์ก็ตอบขึ้น
       “ภคพงษ์ ... ภคพงษ์ เถลิงยศ”
       ภคพงษ์แนะนำตัวพลางปรายตามาทางรัชนีที่ยืนนิ่งเก็บอาการไว้ สุวิทย์ยื่นมือมาแล้วบอก
       “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
       ภคพงษ์ยื่นมือมาจับ รัชนียังยืนเก็บกริยาและอารมณ์ หลังปล่อยมือ สุวิทย์หันมาแนะนำรัชนี
       “คุณภคพงษ์ครับ นี่รัชนี ภรรยาผมเองครับ”
       สองคนมองหน้ากันอีกครั้ง ภคพงษ์มองหน้ารัชนีอยากรู้ว่าเธอจะเป็นอย่างไร และทันใดนั้นเอง
       รัชนีก็ยิ้มออกมาอย่างจริงใจเหมือนไม่เคยรู้จักและไม่เคยมีอดีตอันปวดร้าวต่อกันมาก่อน
       “สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
       ภคพงษ์สะอึกกับการแสดงออกอันแนบเนียนของรัชนี ภคพงษ์ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
       “สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก เช่นกัน”
       ภคพงษ์กระแทกหางเสียงนิดๆ รัชนียิ้มรับอย่างไม่หวาดหวั่น
       สุวิทย์พูดต่อ
       “คุณภคพงษ์ครับ มีอีกคนที่ผมอยากจะแนะนำให้รู้จัก นี่ปรางทิพย์ลูกสาวผมเองครับ”
       ภคพงษ์หันมา ปรางทิพย์ลุกขึ้นยืนและยกมือไหว้แล้วยิ้ม
       “สวัสดีค่ะ...เราเคยเจอกันมาแล้ว จำได้หรือเปล่าคะ”
       ปรางทิพย์ยิ้มสดใส ภคพงษ์ขมวดคิ้วคิด ภาพของปรางทิพย์ที่บอกว่าจะซื้อของขวัญไปให้พ่อแวบเข้ามา
       ภคพงษ์นึกออก ปรางทิพย์คว้าข้อมือพ่อขึ้นมาแล้วก็ชูกระดุมเพชรที่ซื้อมาให้ดู
       “จำได้แล้วนะคะ”
       ภคพงษ์ยิ้มรับและพยักหน้าน้อยๆ ภคพงษ์กวาดสายตามองปรางทิพย์ สุวิทย์ และรัชนีที่ยืนเรียงอยู่แล้วก็พูดขึ้น
       “บังเอิญจังเลยนะครับ รู้สึกว่าวันนี้จะมีแต่เรื่องบังเอิญ ดีครับ. ผมชอบเรื่องที่คาดไม่ถึง ตื่นเต้นดี”
       เผด็จลอบมองภคพงษ์นิดๆ รู้ว่ากำลังว่ากระแทกรัชนีอยู่ รัชนีทำเป็นไม่รับรู้ ไม่รู้สึกแล้วก็ยิ้มรับอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนไม่มีอะไรซ่อนเร้นอยู่ในใจ
       แต่ในภาวะลึกๆนั้น รัชนีกลับมือสั่นด้วยความตื่นเต้น.ก่อนพยายามควบคุมอาการไม่ให้แสดงออกมาด้วยการเอามือมาไพล่หลังและจับกันไว้ไม่ให้คนอื่นเห็นว่าสั่นอยู่ รัชนีจับมือตัวเองอยู่สักพักก็หยุดสั่น แววตาของรัชนีนิ่งขึ้น...ความหวาดกลัว หวั่นวิตกถูกควบคุมได้แล้วในตอนนี้
       
       ส่วนสายใจใจคอไม่ค่อยดีนั่งอยู่ที่มุมประจำ แกะสลักผลไม้ไปก็ชะเง้อมองไปที่หน้าบ้าน รอภคพงษ์กลับมาด้วยใจจดจ่อ

ตะวันทอแสง ตอนที่ 7
        ภายในร้านอาหาร ปรางทิพย์นั่งอยู่ระหว่างสุวิทย์และเผด็จ ส่วนภคพงษ์นั่งติดกับรัชนี ทุกคนมีอาหารของตัวเองแล้ว จานสุดท้าย...สเต็กเนื้อถูกเสิร์ฟวางลงตรงหน้าภคพงษ์
       
       สุวิทย์พูดขึ้น
       “ลูกปรางขออนุญาตเป็นคนสั่งอาหารให้เองเลยนะครับ ก่อนจะมาเค้าไปตามอ่านบทสัมภาษณ์ จนรู้ว่าคุณภคพงษ์ชอบทานอะไรบ้าง หวังว่าข้อมูลที่ได้มาจะถูกต้องนะครับ”
       ภคพงษ์มองอาหารตรงหน้าแล้วก็หันไปชมปรางทิพย์อย่างมีมารยาท
       “ถูกต้องและถูกใจมากครับ”
       ปรางทิพย์ยิ้มเขินน่ารัก
       “ขอบคุณค่ะ”
       รัชนีเห็นแล้วรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาดเลยพูดขึ้น
       “ปรางเค้าชอบช่วยงานคุณพ่อ โดยเฉพาะงานดูแล ไม่ว่าจะเป็นแขกส่วนตัวหรือมาติดต่อธุรกิจเค้าก็จะให้ความสนใจเป็นพิเศษ...ทุกคนค่ะ”
       รัชนีพยายามจะบอกภคพงษ์อย่างสุภาพว่า คุณไม่ได้พิเศษ!
       ภคพงษ์ชะงัก รู้สึกมีความหมายและอารมณ์บางอย่างไม่ชอบมาพากลในคำพูดของรัชนี ภคพงษ์หันมา
       ทางรัชนีแล้วแล้วพูดใส่หน้า
       “ดีจังเลยนะครับ ที่มีคุณพ่อไว้ให้ช่วยงาน เสียดายที่ผมไม่มีโอกาสทำแบบนี้กับพ่อของตัวเอง”
       ภคพงษ์ตั้งใจพูดกระแทก รัชนียังปั้นหน้าปกติทำเป็นไม่เข้าใจ เผด็จลอบมองอย่างเข้าใจ
       ปรางทิพย์ถามขึ้นอย่างมีมารยาท
       “ทำไมล่ะคะ”
       ภคพงษ์ หันมาทางปรางทิพย์แล้วบอก
       “ท่านเสียตั้งแต่ผมยังเด็กน่ะครับ”
       “เสียใจด้วยนะครับ ถ้าคุณพ่อคุณยังมีชีวิตอยู่ ท่านต้องภูมิใจมากๆที่คุณประสบความสำเร็จแบบนี้”
       ภคพงษ์ยิ้มรับนิดๆแล้วบอก
       “ขอบคุณครับ พ่อผมเสียไปได้ 20 กว่าปีแล้วครับ ตอนนั้นผมแค่ 7 ขวบ แต่แปลกที่ผมจำอะไรหลายอย่างในตอนนั้นได้เป็นอย่างดี”
       ไม่จบแค่นั้น ภคพงษ์หันมาทางรัชนี พร้อมกับคำถามช็อกโลก
       “ทราบมาว่าคุณรัชนีเป็นคนชอบเครื่องเพชร ไม่ทราบว่าเคยได้ยินชื่อพ่อผมหรือเปล่าครับ”
       รัชนีสะอึก
       “พ่อผมชื่อ พรต...พรต เถลิงยศ คุ้นหูบ้างหรือเปล่าครับ”
       รัชนีมองหน้าภคพงษ์ นิ่งงันไปหนึ่งอึดใจแล้วก็ยิ้มหวาน
       “ต้องขอโทษด้วยนะคะ ดิฉันคงจะโลกแคบ...เลยไม่รู้จัก”
       ภคพงษ์อึ้ง จุกในใจ
       “ไม่ทราบว่าท่านเป็นอะไรถึงได้เสียชีวิตคะ” ปรางทิพย์เอ่ยถามขึ้น
       ภคพงษ์ตอบทั้งที่ตามองรัชนี “ตรอมใจ”
       รัชนีอึ้ง..แต่ยังปั้นหน้านิ่ง ไม่ “อิน” ด้วย
       ภคพงษ์ มองหน้ารัชนี
       “แม่”
       รัชนีสะดุ้งนิดๆ ภคพงษ์พูดต่อพร้อมเบนสายตาไปทางอื่น
       “...ทิ้งพ่อ กับ ผมไปตั้งแต่ผมยังเด็กๆ พ่อผมเสียใจมากจนตรอมใจตาย”
       ภคพงษ์ปรายตามาทางรัชนีนิดๆ ปรางทิพย์ถามต่ออย่างอย่างซื่อๆ น้ำเสียงสุภาพเกรงใจแต่อยากรู้
       “แล้ว..ทำไมคุณแม่ถึงทิ้งไปล่ะคะ”
       สุวิทย์หันมาปรามปรางทิพย์
       “ปราง”
       สุวิทย์ส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่ให้ถาม ปรางทิพย์หน้าจ๋อยๆ ก้มหน้ารู้สึกผิดนิดๆที่ถามอย่างไม่มีมารยาท
       “ผมไม่ทราบว่าทำไมแม่ถึงต้องทิ้งพ่อไป ทุกวันนี้ผมก็ไม่รู้ และผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไม”
       ภคพงษ์ทิ้งท้ายประโยคพร้อมกับหันมามองหน้ารัชนีเหมือนต้องการคำตอบ รัชนีสะอึกอีกรอบมองหน้าภคพงษ์ เผด็จเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่สู้ดีในอาหารมื้อนี้
       ทันใดนั้น รัชนีก็ยิ้มออกมาอย่างสดใสและแสนดีพร้อมกับพูดว่า
       “เรารีบทานอาหารกันดีกว่านะคะ เย็นหมดแล้ว เดี๋ยวจะไม่อร่อย”
       ภคพงษ์ชะงักในความเนียนของแม่ตัวเอง
       สุวิทย์เพิ่งนึกได้
       “ผมลืมไปเลย เมื่อครู่เห็นคุณบอกว่าจะไปห้องน้ำ”
       รัชนีตอบยิ้มๆ
       “ไม่เป็นไรค่ะ อาหารมาแล้ว ถ้าลุกไปตอนนี้จะเสียมารยาท เราทานกันดีกว่านะคะ...คุณภคพงษ์ เชิญค่ะ”
       
       ภคพงษ์มองหน้ารัชนีที่ยิ้มนิดๆอย่างมั่นใจเพราะเธอควบคุมด้านอ่อนแอของตัวเองไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบและแนบเนียนแล้ว

ตะวันทอแสง ตอนที่ 7
        ภายในเรือนหลังเล็ก รสากำลังย้ายรูปพรตที่ติดอยู่รูปเดียวในผนังของเรือนหลังเล็ก รสาส่งรูปให้ช่างที่ยืนอยู่ข้างๆ
       
       “เก็บไว้ในห้องเก็บของดีๆนะคะ วางไว้สูงๆนะคะ อย่าวางไว้ที่พื้น”
       “ครับ”
       รสาหันมาที่ผนังมองตะปูที่ติดอยู่ รสาหันมาบอกช่างอีกคน
       “ก่อนลงสีผนัง ช่วยทำความสะอาดก่อนนะคะ ตะปูพวกนี้เอาออกไปให้หมดเลยนะคะ”
       ช่างพยักหน้ารับ
       “ครับ”
       ช่างเดินออกไปสั่งงานต่อ
       รสาหันมามองตะปูที่ติดอยู่ที่ผนัง แล้วก็เหลือบมาเห็นว่า ข้างๆกันมีตะปูติดอยู่อีกอัน รสามองด้วยความแปลก
       ใจ ถอยหลังออกมาเป็นว่าที่ผนังมีตะปูติดอยู่คู่กันสองอัน แต่เมื่อกี้มีแค่รูปของพรตรูปเดียว รสามองด้วยความแปลกใจ
       “ตกลง เราก็ยังไม่เคยเห็นหน้าคุณแม่คุณภคพงษ์สักที หน้าตาจะเป็นยังไงนะ”
       รสานึกด้วยความสงสัยและแอบอยากรู้
       
       ภายในร้านอาหาร รัชนีกำลังทานอาหารอย่างสำรวม นิ่งมีมารยาทอย่างผู้ดี ภคพงษ์รวบช้อน เผด็จหันมามอง
       ปรางทิพย์หน้าเสียเงยหน้าถาม
       “อิ่มแล้วเหรอคะ อาหารไม่ถูกปากหรือเปล่า”
       ภคพงษ์ยิ้มนิดๆบอก
       “ไม่ครับ อาหารอร่อยมากแต่ผมทานไม่ค่อยลง”
       รัชนีชะงักนิดๆ แล้วก็ตักอาหารทานต่อเหมือนไม่รู้สึกอะไร ภคพงษ์พูดต่อ
       “ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้มาพบกันในวันนี้ ถือซะว่าเป็นการเริ่มต้นทำความรู้จัก ครั้งหน้าจะได้คุยเรื่องธุรกิจกันนะครับ”
       “ได้ครับ ด้วยความยินดี เราต้องได้เจอกันอีกแน่” สุวิทย์บอก
       รัชนีกลืนอาหารลงคออย่างยากลำบาก ภคพงษ์ยิ้มพอใจ
       “ดีครับ ผมจะรอวันนั้น”
       สุวิทย์ยิ้มรับแล้วก็นึกได้ ปรายตามามองปรางทิพย์แล้วก็พูดขึ้น
       “คุณภัคครับ พอดีปรางเค้าไม่ค่อยมีเพื่อนเพราะเค้าอยู่ที่อังกฤษซะส่วนใหญ่ ถ้าผมจะรบกวนให้คุณภัคช่วยเป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นที่ปรึกษาเรื่องเรียนบ้างเป็นครั้งคราวจะได้หรือเปล่าครับ”
       รัชนีชะงักถือช้อนค้าง ปรางทิพย์มองหน้าพ่อ ทำตาโต ทั้งตกใจ ทั้งดีใจ ภคพงษ์มองหน้าปรางทิพย์ด้วยความเอ็นดูแล้วก็ตอบรับ
       “ได้ครับ”
       รัชนีรีบแทรกขึ้นทันที
       “อย่ารบกวนคุณภัคเลยค่ะ”
       ภคพงษ์ชะงัก รัชนีพยายามพูดต่อด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ในใจร้อนรน
       “คุณเค้าคงจะงานยุ่ง ฉันดูแลลูกเองดีกว่าค่ะ”
       ปรางทิพย์แอบหน้าจ๋อยนิดๆ รัชนียิ้มให้ภคพงษ์
       “ขอบคุณมากนะคะ แต่ไม่รบกวนดีกว่า”
       ภคพงษ์ มองหน้ารัชนีและยิ้มตอบ
       “แต่ผมเต็มใจให้รบกวน”
       รัชนีหุบยิ้มทันที ภคพงษ์หันมาทางเผด็จ
       “เดี๋ยวคุณอาให้นามบัตรผมไว้กับน้องปรางนะครับ มีอะไรให้ผมช่วย..โทร.มาได้ตลอดเวลา”
       “ขอบคุณค่ะ” ปรางทิพย์บอก
       รัชนีมองปรางทิพย์ด้วยอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เผด็จส่งนามบัตรให้ปรางทิพย์ในขณะที่ภคพงษ์หันมาร่ำลายกมือไหว้สุวิทย์และรัชนี
       “ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ ...สวัสดีครับ”
       “สวัสดีครับ” สุวิทย์รับไหว้
       ภคพงษ์ หันมาทางรัชนีแล้วยิ้มร้าย
       “แล้วพบกันอีกนะครับ”
       รัชนียิ้มรับนิดๆ ภคพงษ์ยกมือไหว้ลา รัชนียกมือรับไหว้พยายามจะฝืนยิ้มแต่ในใจวุ่นวาย ภคพงษ์ลุกขึ้นและ
       เดินออกจากโต๊ะไป เผด็จลุกตาม ปรางทิพย์มองดูนามบัตรของภคพงษ์แล้วก็อมยิ้มนิดๆ ตามประสาเด็กสาว รัชนีมองด้วยความไม่วางใจ
       
       ภคพงษ์หน้าตานิ่งขรึมเดินออกมายัง บริเวณทางเดินหน้าร้านอาหาร เผด็จเดินตามและรับรู้ว่า ภคพงษ์อารมณ์ไม่สู้ดีนัก
       
       ภายในร้านอาหาร รัชนีคิดแล้วก็ลุกขึ้นบอกสุวิทย์ว่า
       “ฉันไปห้องน้ำก่อนนะคะ”
       รัชนีพูดจบก็เดินตามภคพงษ์ออกไป
       
       ภคพงษ์เดินมุ่งหน้าออกไปจากอาคารหน้าร้าน เผด็จอ้าปากขึ้นกำลังจะเรียก แต่เสียงรัชนีดังพุ่งมาจากทาง
       ด้านหลัง
       “เดี๋ยวก่อนค่ะ”
       เผด็จชะงัก ภคพงษ์หยุดเดินจำได้ว่าเป็นเสียงรัชนี เผด็จหันมา รัชนีเดินมาแล้วก็พูดกับเผด็จอย่างผู้ดี
       “ดิฉันมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับคุณภคพงษ์ ขอคุยกันสองคนนะคะ”
       เผด็จมองหน้าภคพงษ์ที่พยักหน้าอนุญาต เผด็จพยักหน้ารับแล้วก็เดินเลี่ยงออกไป
       
        เผด็จเดินหลบมาอีกมุมหนึ่ง แล้วก็หยุด คิดป็นห่วงภคพงษ์

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ตะวันทอแสง ตอนที่ 15 จบบริบูรณ์
ตะวันทอแสง ตอนที่ 14
ตะวันทอแสง ตอนที่ 13
ตะวันทอแสง ตอนที่ 12
ตะวันทอแสง ตอนที่ 11
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 35 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 34 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
2 %
ความคิดเห็นที่ 7 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาดึก น่าจะแถมให้อีกหน้านะ
ขอบคุณ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
4 ทุ่มแล้ว ยังไม่มาเลย
รออ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
4 ทุ่มเจอกันค่ะ อย่าให้รอเก้อเหมือนรสารอภคพงษ์นะคะ อิ อิ อิ
เพ็ญ บ้านสวน ชลบุรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รีบมาอัพหน่อยนะคะ รออ่านอยู่ค่ะ ทั้งโดมและใหม่น่ารักมากๆ เลยเรื่องนี้ ชอบมากคร่า.....
เพ็ญ บ้านสวน ชลบุรี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014