หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ

สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
27 กันยายน 2555 09:04 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
        The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
       
       ณัฐเดชรีบเดินออกไป หมอวรวรรธถามสามสาว
       
       “ใครลักพาตัวเนตรไป” หมอวรวรรธถาม
       “ลาภค่ะ ท่าทางมันจะวางยาเนตร”
       “มันคงรู้ว่าเนตรสงสัยว่ามันเป็นคนวางยาหมอรุทธ์”
       “หน้าไอ้นั่นโรคจิตยังไงก็ไมรู้ งานนี้พี่เนตรไม่รอดแน่ๆ”
       “ไอ้ก๊อง”
       กรรณาตบกบาลก๊อง ก๊องคลำหัวป้อยๆ
       “เนตรต้องปลอดภัย”
       หมอวรวรรธวิ่งตามณัฐเดชออกไป ทุกคนตามแต่กรรณาหันมาห้ามก๊อง
       “ไม่ต้องไป แกอยู่ที่นี่คอยเฝ้าไอ้หมอรุทธ์”
       กรรณาวิ่งตามไป ก๊องมองตามเซ็งๆ
       “ตลอด ตลอด ตลอด”
       
       กระเป๋าสะพายของเนตรศิตางศุ์วางอยู่บนเบาะข้างคนขับ เสียงโทรศัพท์มือถือดังจากในกระเป๋า ลาภล้วงมือเข้าไปควานหาแล้วหยิบออกมา ลาภกำลังขับรถ มองโทรศัพท์มือถือของเนตรศิตางศุ์ในมือซึ่งขึ้นชื่อ “ณัฐเดช” ลาภเปิดกระจกรถแล้วปาโทรศัพท์ออกไป ลาภมองไปทางกระจกส่องหลังเห็นเนตรศิตางศุ์นอนฟุบอยู่กับเบาะหลัง ตาลอยคว้าง สะลึมสะลืออย่างคนที่เมายานอนหลับ
       “พี่ณัฐ...”
       ลาภมองจากกระจกส่องหลัง
       “ดีมากคนเก่ง โดนยานอนหลับดอมิคุ่ม (Dormicum) เข้าไปผสมกับยากล่อมประสาทนิวรอนติน (Neurontin) เข้าไปขนาดนี้ยังลืมตาได้ถือว่าเยี่ยมมาก แต่ก็ได้แค่นี้แหละแม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ฤทธิ์ยาของผมจะทำให้คุณขาดสติ แต่คุณจะได้ยินผมและทำได้ทุกอย่างที่ผมสั่ง เหมือนหุ่นยนต์เลย” เนตรศิตางศุ์หลับตาลง “ผมบอกว่าอย่าหลับ”
       เนตรศิตางศุ์ลืมตาขึ้นแบบลอยๆ “คุณเคยผ่านมือผู้ชายมาไหมคุณเนตร”
       “ผ่านมือ ผ่านมือ”
       “แบบว่าร่วมรักน่ะ”
       “ร่วมรักไ ม่ ไม่เคย...”
       ลาภหัวเราะลั่นรถ
       “ดีมาก เอางี้...ผมจะเล่าอะไรให้คุณฟังแก้ง่วง คุณเคยอ่านคดีฆ่าข่มขืนไหม ผมว่าไอ้คนพวกนั้นมันไร้รสนิยมสิ้นดี ไม่เหมือนผม ถ้าผมจะจัดการกับใคร มันจะต้องน่าประทับใจ ทุกคนบนโลกจะได้จดจำ”
       ลาภหัวเราะชอบใจ เนตรศิตางศุ์ตาปรือหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง แต่ไม่สามารถบังคับตัวเองได้
       
       ด่านสกัดจับของตำรวจตั้งอยู่ริมถนน เหล่าตำรวจถือไฟฉายส่องรถที่ขับผ่าน เช็คหาผู้ต้องสงสัย รถณัฐเดชขับมาจอดเลียบริมถนน ณัฐเดช กรรณา กรรัมภาลงจากรถ ตำรวจทำความเคารพณัฐเดช
       “เจอน้องสาวผมหรือยัง”
       “ยังเลยครับ ผมสั่งตั้งด่านสกัดทางออกทุกจุดของเมืองพัทยาแล้วแต่ยังไม่พบรถของผู้ต้องสงสัยเลยครับ”
       “แสดงว่ามันยังอยู่ในพัทยา”
       ณัฐเดชพยักหน้าเห็นด้วย
       “ไอ้ลาภ ถ้าแกแตะต้องน้องสาวชั้นแม้แต่ปลายเล็บ แกตายแน่”
       
       ไตรรัตน์ขับรถรถญาณินพุ่งมาตามถนนอย่างเร็ว
       “คุณญาณิน ในกรณีนี้ เราใช้ไสยศาสตร์ช่วยไม่ได้เหรอ” ติณห์ถามญาณิน
       “เออ นั่นดิ” ไตรรัตน์เห็นด้วย
       “ไสยศาสตร์ไม่ได้ทำอะไรได้ทุกอย่างหรอก คุณติณห์ ไม่งั้นก็ไม่ต้องมีกรมตำรวจแล้ว”
       ทุกคนมีสีหน้าเป็นกังวล
       
       ลาภขับรถเข้ามาจอดที่หน้าโรงละคร เนตรศิตางศุ์นอนตาลอยอยู่เบาะหลังลาภเหลียวหลังไปมองเนตรศิตางศุ์ เห็นสภาพเนตรศิตางศุ์ก็ยิ้มพอใจ แล้วลงจากรถเดินอ้อมไปเปิดประตูหลังก้มตัวบอกเนตรศิตางศุ์
       “ลงมาได้แล้ว” เนตรศิตางศุ์ลุกขึ้น ลงจากรถ ตาลอยอย่างไร้สติ ลาภกระซิบบอกข้างหู “จำที่นี่ได้ไหม”
       เนตรศิตางศุ์มองโรงละคร
       “ใบหม่อนอย่าฆ่าคุณน้องออนซ์” เนตรศิตางศุ์พูดแบบคนเมา
       “จำได้แล้วใช่ไหม งั้นก็เข้าไปซะ”
       เนตรศิตางศุ์เดินไปเข้าไปในโรงละครเอง ลาภยิ้มพอใจ
       
       เนตรศิตางศุ์เดินเข้าไปในโรงละครในสภาพเหมือนคนละเมอ ใบหม่อนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเนตรศิตางศุ์แล้วต่อว่าเนตรศิตางศุ์อย่างไม่พอใจ
       “หายไปไหนมาตั้งนาน เธอลืมไปแล้วใช่ไหมว่าเธอรับปากว่าจะช่วยชั้น ตกลงรู้หรือยังว่าใครฆ่าชั้น”
       “คุณใบหม่อน...”
       เนตรศิตางศุ์เดินทะลุผ่านร่างใบหม่อนไปเลย ใบหม่อนงง
       “เนตร เธอเป็นอะไร เธอเห็นชั้นหรือเปล่า”ใบหม่อนจะคว้าแขนเนตรศิตางศุ์ แต่ก็ทำไม่ได้ ได้แต่เดินตามไปถาม
       “เนตร...ทำอย่างกับไม่เห็นชั้น...เธอช่วยหันมาพูดกับชั้นหน่อยได้ไหม ชั้นเหงา เนตร...”
       
       เนตรศิตางศุ์ยังคงเดินไปเรื่อยๆ

สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
         
       ที่ห้องบันทึกภาพกล้องวงจรปิดในโรงละคร ยามนั่งแชทในโทรศัพท์ท่าทางระรื่นโดยนั่งหันหลังให้จอภาพจากกล้องวงจรปิดที่บันทึกมุมต่างๆ ในโรงละคร จอตรงกลางเห็นเนตรศิตางศุ์เดินตามทางเดินในโรงละคร เสียงเตือนข้อความแชทในมือถือดัง ยามอ่านแล้วพิมพ์ตอบ
        
       “ขอให้นอนหลับฝันเห็นงูรัด จะได้เจอเนื้อคู่ อิอิ ฝันดีจุ๊บๆ”
       ยามยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพตัวเอง ทำปากจู๋ส่งจูบ เสร็จแล้วก็เอาภาพมาดูเตรียมกดส่งให้แฟน ภาพถ่ายยามจะเห็นว่ามีคนอยู่ในจอด้านหลัง
       “เฮ้ย” ยามหันกลับไปมองจอ “ใครวะ”
       ยามกำลังดูจอภาพเป็นเนตรศิตางศุ์เดินอยู่ ยามจะยก ว.ขึ้นมาส่งข่าวคนอื่น ลาภเดินมาข้างหลังยามแล้วใช้มีดแทงเข้าที่หลังอย่างแรง ยามตาเหลือก ลาภกระชากมีดออก เลือดจากตัวไหลลงพื้น ยามล้มลงตายคาแทบเท้าลาภ
       
       เนตรศิตางศุ์เข้ามาในห้องแต่งตัว เนตรศิตางศุ์จับเข็มร้อยด้ายปักขึ้นปักลงกลางกระโปรงของชุดนักแสดงซ้ำมาซ้ำไปที่เดิม ดวงตาลอย ไม่มีสติ ในจิตใต้สำนึกนึกถึงแต่ลูกข่าง
       “เนตรทำได้ค่ะ ให้เนตรทำงานนะคะ เนตรอยากทำงาน”
       เนตรศิตางศุ์ปักผ้ารอยเดิมๆ แต่ไม่ถูกต้องเลย มั่วไปหมดจนปลายเข็มตำมือเนตรศิตางศุ์จนเลือดออกเป็นจุดๆ แต่เนตรศิตางศุ์ก็ไม่รู้สึกเลยสักนิด วิญญาณใบหม่อนยืนมองเนตรศิตางศุ์อย่างตกตะลึง
       “เธอเป็นอะไร ใครทำอะไรเธอ”
       สิ้นคำประตูห้องเปิดผ่าง ลาภยืนอยู่ที่ประตู ใบหม่อนหันไปมองแล้วแปลกใจ
       “แก”
       
       ประตูในโรงละครถูกไล่ปิด ประตูใหญ่ล็อคกุญแจ ที่แผงควบคุมไฟและเสียงมือของลาภเลื่อนปุ่มควบคุมไฟและเสียงขึ้น ไฟ Follow กลางเวทีสว่างขึ้น ส่องไปยังเนตรศิตางศุ์ที่ถูกมัดกับเก้าอี้
       เนตรศิตางศุ์ถูกมัดติดกับเก้าอี้นั่งกลางเวที ทั้งโรงละครมืดสนิทมีแค่แสง FOLLOW ดวงใหญ่ส่งลงมาที่เนตรศิตางศุ์ เสียงดนตรีคลาสสิกดังคลอเบาๆ ไปทั่วทั้งโรงละคร เนตรศิตางศุ์เริ่มรู้สึกตัวตื่นอย่างงุนงง ลืมตาได้ไม่เต็มที่เพราะดวงตายังไม่คุ้นกับแสง เนตรศิตางศุ์กระพริบตาถี่ๆ พอตื่นเต็มที่ก็ตกใจเมื่อพบว่าตัวเองถูกมัดอยู่บนเวที
       “ฮะ” เนตรศิตางศุ์กวาดตามองไปรอบๆ แม้เห็นลางๆ แต่ก็จำได้ว่าที่นี่คือที่ไหน
       “โรงละคร เกิดอะไรขึ้น เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
       เนตรศิตางศุ์คิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่โดนลาภเข็นรถเข็นมามุมหนึ่งในโรงพยาบาล
       “ยัยแก้ม ยัยกรรณ เราอยู่ที่ไหนแล้ว ทำไมเงียบจัง ถามก็ไม่พูด” ทุกอย่างโดยเฉพาะรอบข้างเงียบสนิท ผิดสังเกต เนตรศิตางศุ์จึงตัดสินใจลืมตาก็พบลาภยืนอยู่ข้างหน้า “นายลาภ” ลาภทิ่มเข็มฉีดยาเข้าแขนเนตรศิตางศุ์ทันที โดยที่ไม่ทันตั้งตัว
       “โอ๊ย ช่วยด้วย”
       เนตรศิตางศุ์สลบคาเข็ม ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคขอความช่วยเหลือจากคนอื่นด้วยซ้ำ
       เนตรศิตางศุ์จำได้แล้วก็ตกใจ
       “ลาภ”
       เนตรศิตางศุ์ร้องตะโกนและดิ้น พยายามจะหลุดจากเชือกที่มัดให้ได้
       “ช่วยด้วย ช่วยเนตรด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยเนตรด้วย เนตรอยู่ในนี้ค่ะ ช่วยด้วย” ใบหม่อนปรากฏตัวตรงหน้าเนตรศิตางศุ์ เนตรศิตางศุ์ดีใจ
       “ใบหม่อนช่วยเนตรด้วยค่ะ ลาภคนขับรถของหมอรุทธ์เขาจะฆ่าเนตร”
       ใบหม่อนจะแก้เชือกที่ข้อมือให้เนตรศิตางศุ์ แต่มือใบหม่อนทะลุร่างของเนตรศิตางศุ์ไปเลย ใบหม่อนหงุดหงิด
       “ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นช่วยเธอไม่ได้ ชั้นไม่มีแรง ไม่มีพลังจะทำอะไรแล้ว”
       เนตรศิตางศุ์ไม่ได้ยินเสียงใบหม่อน
       “ทำไมใบหม่อนช่วยเนตรไม่ได้”
       เสียงปรบมือดังขึ้นจากตรงกลางทางเดินในบริเวณที่นั่งคนดู เนตรศิตางศุ์กับใบหม่อนหันไปมอง ลาภเดินปรบมือออกมาจากที่มืด ตรงกลางทางเดินของที่นั่งคนดู
       “เยี่ยม เยี่ยมมาก เธอเหมาะสมแล้วที่จะเป็นนางเอก การแสดงวันนี้จะต้องออกมาเฟอร์เฟ็คที่สุด แต่เสียดายที่จะไม่มีใครได้ดู”
       “คุณลาภ อย่าทำอะไรเนตรเลยนะ ปล่อยเนตรไปเถอะนะ เนตรขอร้อง”
       “ขอร้อง”
       จู่ๆ ลาภก็หัวเราะร่า เนตรศิตางศุ์มองลาภกลัวๆ
       “มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ”
       ไม่มีใครได้ยินใบหม่อน ลาภหยุดหัวเราะแล้วพูดกับเนตรศิตางศุ์อย่างอารมณ์ดี
       “ตอนที่ชั้นห้ามเธอไม่ให้ยุ่งเรื่องใบหม่อนเธอกลับไม่ฟัง แต่เธอจะมาขอร้องชั้นตอนนี้เนี่ยนะ”
       เนตรศิตางศุ์อึ้ง
       “จดหมายขู่ฉบับนั้นเป็นฝีมือของลาภเองเหรอ”
       “เป็นไปไม่ได้” ใบหม่อนไม่อยากเชื่อ ลาภลูบหัวเนตรศิตางศุ์
       “เริ่มฉลาดขึ้นแล้วนี่แม่สาวน้อย”
       ลาภจ้องหน้าเนตรศิตางศุ์แล้วย้อนนึกไปถึงอดีต
       ในอดีตลาภนั่งเขียนจดหมาย ด้วยสีหน้าหงุดหงิดอยู่ที่ห้องใต้ดินบ้านหมอรุทธ์ ลาภเขียนข้อความบนกระดาษว่า “ใบหม่อนตายไปแล้ว”
       หลังจากวันนั้นลาภพยายามฆ่าน้องออนซ์แต่ไม่สำเร็จ เนตรศิตางศุ์โดนชายลึกลับไล่ฆ่าในโรงละคร แล้วหมอวรวรรธมาช่วยเอาไว้ได้ทัน ชายลึกลับวิ่งหนีหายไปแล้วทำมีดตกในห้องคอสตูม
       กลับมาปัจจุบัน ลาภจ้องหน้าเนตรศิตางศุ์ในระยะใกล้
       “ถ้าวันนั้นไอ้แฝดคนนั้นและไอ้หมอมันไม่ช่วยไว้ เธอคงได้ไปอยู่เป็นเพื่อนใบหม่อนเฝ้าโรงละครที่นี่ แต่รับรองว่าวันนี้เธอไม่โชคดีซ้ำสองแน่”
       “คุณลาภ ทุกอย่างเป็นฝีมือคุณหมด ทั้งจดหมายเตือน พยายามฆ่าคุณออนซ์ พยายามฆ่าชั้น แล้วก็ฆ่าคุณใบหม่อนด้วย”
       “ไม่ใช่แค่นี้หรอกคนดี ยังมีอีก” เนตรศิตางศุ์และใบหม่อนตกใจ “ยังมีอีก ฮ่าๆ ถึงบทสุดท้ายของเธอแล้ว ชั้นจะค่อยๆ เล่าให้เธอฟังเอาบุญ เธอเป็นคนแรกและคนเดียวที่ชั้นจะบรรยายความสามารถของชั้นให้ฟัง ฮ่าๆ”ลาภระเบิดหัวเราออกมาพร้อมๆ กับทำกิจกรรมเผาโรงละครไปด้วย
       “ไอ้หมอรุทธ์นั่นนะ มันไม่มีความเก่งกาจอะไร นอกจากเจ้าชู้ไปวันๆ เทียบอะไรกับชั้นไม่ได้”

สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
         
       เดินไปข้างเวที หยิบถังน้ำมันออกมาแล้วเดินราดน้ำมันไปรอบเวที ใบหม่อนกับเนตรศิตางศุ์อึ้ง
        
       “แกจะทำอะไรกับโรงละครชั้น หยุดเดี๋ยวนี้นะ”
       ใบหม่อนจะดึงแขนห้ามลาภ แต่มือก็ทะลุร่างลาภ
       “คุณลาภอย่าทำแบบนี้เลย มันไม่ดีหรอก มีแต่จะเพิ่มเวรกรรมให้ตัวเองนะ”
       “เวรกรรมแบบที่ยัยใบหม่อนมันชดใช้อยู่ตอนนี้ใช่ไหม ฮ่าๆ ไปเกิดที่ไหนก็ไม่ได้ ติดแหงกอยู่แต่ที่นี่ เธอก็เหมือนกัน น่ารำคาญ พูดถึงคนตายไปแล้วอยู่ได้ ตอนเธอพูดถึงใบหม่อนชั้นยังพอทำใจได้ แต่นี่เธอยังจะพูดถึงคุณวาโยอีก คุณวาโยเธอสูงส่งเกินกว่าที่ใครจะเอามาพูดกันเล่นๆ ชั้นทนไม่ได้”
       “ใครคือวาโย” ใบหม่อนถามอย่างแปลกใจ ลาภเพิ่งนึกขึ้นมาได้
       “ทำไมเธอถึงรู้จักคุณวาโย ไอ้หมอรุทธ์ไม่บอกเธอแน่ๆ เพราะมันไม่เคยให้เกียรติคุณวาโยเลย มันไม่อยากให้ใครรู้ด้วยซ้ำว่ามันมีเมีย” ใบหม่อนได้คำตอบแล้วคุณวาโยคือใคร เนตรศิตางศุ์ไม่ตอบ ลาภปราดเข้าไปบีบปากเนตรศิตางศุ์
       “ชั้นถามว่าทำไมถึงรู้จักคุณวาโย”
       
       หมอวรวรรธขับมอเตอร์ไซค์คู่ชีพมาเบรกหน้าบ้านหมอรุทธ์ พร้อมรถตำรวจ 2 คัน หมอวรวรรธและตำรวจรีบลงจากรถและทำการบุกเข้าไปในบ้านทันที โทรศัพท์หมอวรวรรธดังขึ้นมา ณัฐเดชกำลังโทรศัพท์อยู่ที่ด่านตรวจ ท่าทางร้อนใจมาก มีกรรัมภาและกรรณายืนคอยฟังข่าวด้วยท่าทางกังวลไม่แพ้กัน
       “เป็นไงเจอไหม”
       “ท่าทางไม่มีใครอยู่เลยครับ ปิดไฟมืดทั้งบ้าน พวกตำรวจหาทางเข้าบ้านกันอยู่ครับพี่ณัฐ ทางพี่เจอไหมครับ”
       “ไม่ ค้นต่อไปห้ามหยุดนะ แค่นี้”
       ณัฐเดชวางสายและแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา แต่พยายามเก็บให้อยู่ต่อหน้าตำรวจและเพื่อนน้องสาวที่มองอยู่
       
       ที่โรงละคร ลาภยังถามเนตรศิตางศุ์เรื่องวาโย
       “ชั้นถามว่า ทำไมเธอรู้จักคุณวาโย”
       “เนตรเห็นคุณวาโย” ลาภโมโหสุดขีด คว้าแขนสองข้างของเนตรศิตางศุ์บีบแน่น “โอ๊ย”
       “เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงเอาคุณวาโยมาพูดถึงเล่นๆ คุณวาโยเป็นนางฟ้าของชั้น ใครหน้าไหนก็แตะต้องเธอไม่ได้ทั้งนั้น”
       “มันต้องรักวาโยแน่ๆ” ใบหม่อนบอก เนตรศิตางศุ์พออ่านปากใบหม่อนออก
       “คุณลาภรักคุณวาโยเหรอ”
       เนตรศิตางศุ์ถามลาภ ท่าทางลาภอ่อนลง มือที่บีบแขนเนตรค่อยๆ คลาย
       “คำว่ารักยังน้อยเกินไป คุณวาโยเป็นชีวิตของชั้น ชั้นเฝ้าขอบคุณพ่อทุกวันที่ทิ้งชั้นกับแม่ไป แม่ชั้นถึงต้องไปทำงานที่บ้านคุณวาโย เราได้พบกัน คุณวาโยเธอดีกับชั้นมาก ดีกว่าแม่ชั้นซะอีก”
       ลาภทอดสายตาไปเบื้องหน้านึกถึงเรื่องราวในอดีตตอนที่ลาภวัยรุ่น ขณะนั้นลาภกำลังล้างรถ อยู่ ๆ แม่ก็เดินออกมา เอาสมุดสะสมแสตมป์ฟาดหัวลาภอย่างแรง
       “ไอ้ลูกเวร สมุดสะสมแสตมป์นี่มันของคุณหนูวาโย แล้วไปอยู่ในห้องแกได้ยังไง แกขโมยของลูกเจ้านายเหรอ แกมันสันดานขี้ลักขี้ขโมยเหมือนพ่อแกไม่ผิด นี่แน่ะๆ”
       ลาภยืนนิ่งปล่อยให้แม่ตีน้ำตาคลอเบ้า แม่ตีลาภไม่ยั้งจนกระทั่งวาโยซึ่งอยู่ในชุดนักศึกษาเดินเข้ามา
       “ป้าวรรณ ตีลาภทำไมคะ อย่าตีลาภเลยค่ะ หนูขอร้อง”
       “ไม่ให้ตียังไงคะ นี่ไงคะ สมุดสะสมแสตมป์ของคุณหนู มันขโมยมาค่ะ”
       วาโยหยิบสมุดไปดู
       “ลาภไม่ได้ขโมยนะคะ หนูให้เค้าเองค่ะ”
       “อะไรนะคะ คุณหนู”
       “ป้าวรรณ ทำไมป้าชอบตีลูกก่อนถาม ป้าทำแบบนี้มาตั้งแต่ลาภยังเล็ก จนเค้าโตเรียนจบแล้ว คุณป้าก็ยังจะตีอีก ป้าไม่สงสารลูกหรือคะ”
       “ก็ทำไมมันไม่บอกล่ะ ยืนบื้อให้ตีอยู่ได้ ไอ้ลูกเลว ทำให้แม่โดนคุณหนูวาโยด่าจนได้”
       “หนูไม่ได้ด่าป้านะคะ”
       “ป้ามันไม่มีอะไรดีหรอก เป็นแม่ที่เลว เป็นคนครัวที่ทำอะไรก็ผิดหมด ผิดตลอด” แม่ลาภเดินกระฟัดกระเฟียดไป “ทำอาหารอะไรก็ไม่เคยถูกปากใคร”
       วาโย ลาภมองตามไป อึ้ง ลาภเช็ดน้ำตาป้อย
       “เอ๊า ลาภนี่ก็เหมือนกัน โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆ เวลาป้าวรรณโกรธก็ไม่รู้จักอธิบาย แล้วยังมาทำเป็นขี้แยอีก ไม่ไหวนะ หยุดร้องได้แล้ว” วาโยเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้ลาภ “เอ้า เอาสมุดสะสมแสตมป์คืนไป เดี๋ยววันนี้ชั้นมีแสตมป์ใหม่ 3 ดวง ชุดปลาไทย จะให้จะเอาไหม”
       ลาภไหว้รับไป แล้วยิ้มแต้ พยักหน้าหงึกๆ
       
       กลับมาปัจจุบันลาภเอาน้ำมันอีกถังมาราดเวทีจนเสร็จพอดี
       “ตั้งแต่เรายังเล็กๆ จนโตมาด้วยกัน คุณโยเป็นคนเดียวที่ทำให้โลกนี้น่าอยู่ ชั้นสัญญากับตัวเองว่าจะปกป้องคุณวาโยเหมือนที่เธอปกป้องชั้นมาตลอด”
       ลาภพูดพร้อมกับเอาผ้าเช็ดหน้าผืนที่วาโยเช็ดน้ำตาให้ลาภขึ้นมาหอมอย่างสดชื่น เนตรศิตางศุ์และใบหม่อนอึ้งคอนตินิวกับสิ่งที่ได้ฟัง
       
       ในอดีต วาโยในชุดนักศึกษากำลังเดินกลับมาที่รถที่ลาภจอดรออยู่นอกรั้วมหาวิทยาลัย วัยรุ่นสองคนในชุดมหาวิทยาลัยเดียวกับวาโยโผล่มาดักหน้าวาโย
       “กลับบ้านเหรอจ๊ะ พวกพี่ไปส่งนะ”
       วาโยไม่สนเดินต่อ ลาภรออยู่ในรถเห็นเหตุการณ์พอดี
       “อ้าว หยิ่งซะด้วย”
       วัยรุ่นคว้าข้อมือของวาโย วาโยยื้อไว้
       “ปล่อยนะ อย่ามายุ่งกับชั้น”
       วัยรุ่นอีกคนกางแขนไม่ให้วาโยเดินต่อ วาโยดิ้นสุดแรง สะบัดข้อมือหลุดได้ แต่อยู่ในวงล้อมวัยรุ่นทั้งสอง ลาภวิ่งเข้ามา
       “ปล่อยคุณโยเดี๋ยวนี้”
       ลาภวิ่งเข้าไปผลักวัยรุ่นสองคนอย่างไม่คิดชีวิต วัยรุ่นสองคนกระเด็น วาโยถอยออกไป ลาภสู้เหมือนคนบ้าคลั่ง วัยรุ่นโดนบีบคอเกือบตาย อีกคนต้องมาปลดมือลาภออกจากคอเพื่อน แล้วพากันหนีแบบกลัวๆ
       
       วาโยปิดพลาสเตอร์ยาบนหัวคิ้วของลาภ บนโต๊ะวางถาดใส่อุปกรณ์ทำแผล มีกองสำลีเปื้อนเลือด ลาภแอบมองวาโยอย่างรู้สึกดี วาโยปิดแผลให้ลาภเสร็จลาภหลบสายตามองต่ำ
       “เสร็จแล้วจ้ะ ขอบใจมากนะลาภที่ช่วยโย ต่อไปนี้นะถ้าใครมาว่าว่าลาภใจเสาะอีกล่ะก็โยจะเถียงกลับใจขาดเลย”
       
       ลาภยิ้มภูมิใจ เอามือแตะคิ้วที่แตก

สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
         
       กลับมาที่โรงละคร ลาภหลับตาพริ้มยกมือแตะที่หัวคิ้ว รำลึกถึงความสุขในวันวาน
        
       “คุณวาโยครับ ผมรักคุณ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณแล้วสักวันเราจะได้รักกัน” เนตรศิตางศุ์กับใบหม่อนฟังลาภอย่างสนใจ จู่ๆ ลาภก็ลืมตา เปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธเกรี้ยวอย่างฉับพลัน
       “แต่มันไม่มีวันนั้น เพราะไอ้สารเลวนั้นมันมาแย่งคุณโยไป”
       ลาภมีสีหน้าโกรธจัดเมื่อนึกถึงอดีต
       
       รถวาโยขับมาจอดหน้าบ้าน ลาภจะวิ่งไปหาวาโยแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นวาโยลงจากรถพร้อมหมอรุทธ์ ทั้งสองสบตาหวานกัน ท่าทางสนิทสนมกันมาก ลาภอึ้งพร้อมกับหัวใจของลาภที่แตกสลายไปแล้ว
       ลาภร้องไห้โฮกับเรื่องราวในอดีต
       “มันไม่เคยทำอะไรเพื่อคุณโย ทำไมคุณโยถึงรักมัน ทำไมไม่รักผม ทำไมๆ”
       ลาภตะโกนและทุบพื้นปังๆ อย่างคลุ้มคลั่ง จนข้อนิ้วเป็นแผลเลือดไหลซึมออกมา แต่ลาภยังไม่หยุดทำร้ายตัวเอง เนตรศิตางศุ์ร้องไห้ด้วยความกลัว ใบหม่อนมองเนตรศิตางศุ์อย่างสงสารแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ลาภได้ยินเสียงเนตรศิตางศุ์ร้องไห้ก็ไม่พอใจ
       “หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้” เนตรศิตางศุ์หยุดร้องไห้ทันที “เก่งมากสาวน้อย ถ้าคุณโยหยุดร้องไห้ง่ายเหมือนเธอก็คงจะดี เธอเชื่อไหม คุณโยแต่งงานกับไอ้หมอรุทธ์ได้ไม่นาน ผู้ชายที่แสนดีของคุณโยก็ออกลาย มันไม่ได้รักคุณโยคนเดียว มันพาผู้หญิงเข้ามาในบ้านโดยที่ไม่สนใจความรู้สึกของคุณโยเลย”
       
       ภาพในอดีตหมอรุทธ์เล่นน้ำทะเลกับสาวบิกีนี่ที่ทะเลหน้าบ้าน บนหน้าต่างบ้านชั้นบนวาโยแอบดูภาพนั้น พร้อมกับร้องไห้ ลาภแอบดูวาโยร้องไห้อยู่อีกมุมหนึ่งแล้วร้องตาม
       
       “ชั้นอยากจะฆ่าไอ้หมอรุทธ์ให้ตายไปซะแต่มันดันเป็นผู้ชายที่คุณโยรัก ถ้ามันตายคุณโยต้องเสียใจแต่ชั้นก็รักคุณโยมากเกินกว่าจะปล่อยให้เธอต้องจมอยู่กับความเศร้า เธอร้องไห้ทุกวันคร่ำครวญว่าจะหาทางออกอย่างไร แต่ในที่สุดชั้นก็ช่วยคุณโยได้”
       “คุณลาภฆ่าคุณโยเหรอ” เนตรศิตางศุ์ถามอย่างตกใจ ลาภยิ้มอย่างภูมิใจ
       
       ภาพในอดีต ลาภเดินถือโหลแก้วมีผ้าคลุมเข้ามา กระเป๋าวาโยวางอยู่บนโต๊ะ เสียงหมอรุทธ์ทะเลาะกับวาโยดังมาจากชั้นสอง
       “บอกว่าเป็นลูกค้าก็ลูกค้าสิ คุณจะเซ้าซี้ทำไม หรือต่อให้ผมยุ่งกับใครมันก็เรื่องของผม”
       “แต่ชั้นเป็นเมียคุณ ชั้นอดทนมามากพอแล้ว”
       “ทำไม คุณทำอะไรผม”
       เสียงดังโครมครามดังขึ้น หมอรุทธ์ผลักวาโยไปโดนของตกแตก ลาภมองขึ้นไปชั้นสอง มือที่จับโหลสั่น
       “เวลาทะเลาะกัน คุณโยชอบหนีออกไปขับรถให้ใจเย็นแล้วกลับบ้าน วันนี้คุณก็คงจะออกไปขับรถเล่นอีก คุณโยอดทนอีกนิดนะครับ คราวนี้ผมหวังว่าคุณโยจะไม่ต้องกลับเข้ามาอยู่ในบ้านของชายใจทรามคนนั้นอีกแล้ว”
       ลาภเปิดกระเป๋าวาโยเทงูทะเลใส่ลงไปแล้วรีบหลบไป วาโยวิ่งร้องไห้ลงมาจากชั้นสองคว้ากระเป๋าวิ่งออกไป ลาภมองนาฬิกา เป็นเวลา 17.00 น.
       วาโยขับรถไปร้องไห้ไปอย่างเศร้าๆ เพราะทะเลาะกับหมอรุทธ์
       “ชั้นกะเวลาให้คุณโยขับรถไปถึงทางอันตราย ผมถึงโทรหาเธอ”
       ลาภกดโทรศัพท์มือถือหาวาโย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าถือวาโยดังขึ้น วาโยใช้มือปาดน้ำตาก่อนยื่นมือล้วงลงไปในกระเป๋าถือเพื่อควานหามือถือที่ใส่ไว้ในนั้น แล้วอยู่ๆ เธอก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ง่ามนิ้ว
       “ว้าย”
       วาโยหดมือกลับอย่างแรง ทำให้ปากกระเป๋าคว่ำลง วาโยดูมือตัวเองเห็นเป็นรอยรูเขี้ยว 2 เขี้ยวที่หลังมือ มีเลือดไหลออกมา
       “รอยกัดอะไรเนี่ย”
       วาโยตกใจ แล้วเธอต้องช็อกเมื่อเห็นงูทะเลตัวหนึ่งลายปล้องดำขาวเลื้อยออกมาจากกระเป๋า เลื้อยหนีหายลงใต้เบาะไปอย่างรวดเร็ว
       “ว้าย งูๆ”
       วาโยตกใจสุดชีวิตร้องลั่น เสียงรถสิบล้อกดแตรไล่ วาโยเงยหน้าขึ้นมองก็กรี๊ดลั่นหักพวงมาลัยหลบจากนั้นภาพก็หมุนเคว้งตามรถที่คว่ำ
       “กรี๊ด”
       
       “ถ้าแม่รู้ว่าชั้นทำอะไรเพื่อคุณโย แม่จะรู้ว่าชั้นไม่ได้โง่ แต่เสียดายที่ชั้นไม่ได้เห็นหน้าคุณโยตอนเธอมีความสุข”
       “ไอ้โรคจิต” ใบหม่อนต่อว่าลาภ
       ขณะนั้นมือของเนตรศิตางศุ์ที่ไขว่กันอยู่ข้างหลังพยายามแก้เชือกจนเกือบจะได้แล้ว เนตรศิตางศุ์ดึงความสนใจของลาภด้วยการชวนคุย
       “แล้วทำไมลาภถึงยังอยู่กับหมอรุทธ์”
       “ถ้าไม่มีมัน ชั้นไม่มีปัญญาเลี้ยงสัตว์ทะเลพวกนั้น”
       “หมอรุทธ์ก็ชอบเลี้ยงสัตว์ทะเลเหรอ”
       “ใช่ แต่ไอ้หมอรุทธ์มันโง่ ดีแต่ให้อาหารไม่รู้จักใช้พวกมันให้เป็นประโยชน์”
       เนตรศิตางศุ์คิดชวนลาภคุย เนตรศิตางศุ์หันไปเห็นใบหม่อนยืนอยู่
       “แล้วคุณลาภรู้ไหมว่าทำไมใบหม่อนกับคุณโยถึงหน้าเหมือนกัน”
       “รู้สิ”
       “หา อะไรนะ จริงเหรอ ชั้นหน้าเหมือนกับ ยัยคุณวาโยอะไรเนี่ยด้วยเหรอ” ใบหม่อนถามอย่างตกใจ
       “ไอ้หมอรุทธ์มันเอาเปรียบคุณโย เอาเปรียบทุกอย่าง แม้กระทั่งความสวยของคุณโย มันก็ยังขโมยไปให้ใบหม่อนทั้งๆ ที่ใบหม่อนไม่มีค่าพอ ใบหม่อนมาหาหมอรุทธ์หลายครั้ง ทำศัลยกรรมตรงนั้นนิด ตรงนี้หน่อยโดยไม่เคยปริปากบ่น ไอ้หมอรุทธ์เห็นความพยายามของใบหม่อน ประกอบกับโครงหน้าของใบหม่อนเหมือนของคุณวาโย ใบหม่อนเลยกลายเป็นผลงานที่ล้ำค่าที่สุดของไอ้หมอรุทธ์”
       ใบหม่อนอึ้ง
       “แก แกทำอะไรกับชั้น”
       “แต่เธอก็ชอบพูดถึงใบหม่อน จนชั้นชักจะไม่แน่ใจว่าใบหม่อนตายหรือยัง หรือยังคงวนเวียนอยู่ในนี้ ตกลงว่าใบหม่อนตายหรือยัง” เนตรศิตางศุ์ไม่ตอบ ลาภพุ่งเข้าไปบีบปากเนตรศิตางศุ์ “ชั้นถามว่าใบหม่อนตายหรือยัง”
       
       เนตรศิตางศุ์พยักหน้า
        
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 21 จบบริบูรณ์
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 20
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 19
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 17
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 37 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 34 คน
92 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
8 %
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แล้วตกลงนายลาภฆ่าใบหม่อนทำไม แล้วเคยคิดฆ่ายายออนซ์อีก ไม่เข้าใจเหตุุผลในการกระทำ ใครเข้าใจช่วยอธิบายหน่อย
พชร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014