หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ

สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 27 กันยายน 2555 09:04 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
        The Sixth Sense สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18 (ต่อ)
       
       
       ที่โรงพยาบาล ปาณัทกดโทรศัพท์มือถือ ตำรวจที่อยู่แถวนั้นถามปาณัท
       
       “จะโทรหาผู้กองณัฐเดชเหรอครับ”
       “เปล่าครับ ผมจะดูความเรียบร้อยในโรงละคร รปภ.เพิ่งมาใหม่ ยังไว้ใจไม่ค่อยได้”
       “อ่อ ครับๆ” ภาพจากกล้องวงจรปิดมุมต่างๆ ในโรงละครปรากฎในโทรศัพท์ของปาณัท ตำรวจยื่นหน้ามาดู
       “เจ๋งมากครับ ดูผ่านมือถือได้ด้วย”
       แล้วปาณัทเห็นอะไรบางอย่างบนมือถือ
       “อะไรวะ” ภาพจากกล้องวงจรปิด ลาภกำลังบีบปากเนตรศิตางศุ์บังคับให้พูดถึงเรื่องใบหม่อน
       “คุณเนตร นี่มันลาภกับคุณเนตรนี่นา”
       
       ณัฐเดชขับรถมาตามภนนโดยมีกรรณากับกรรัมภาอยู่ในรถ
       “เนตร ถ้าน้องเป็นอะไร พี่ขอตายดีกว่า”
       โทรศัพท์ของณัฐเดชดัง ณัฐเดชดูหน้าจอ
       “เอ๊ะ คุณปาณัท” ณัฐเดชกดรับ “ฮัลโหล ครับคุณปาณัท...ว่าไงนะครับ” ณัฐเดชฟังแล้วตกใจ
       
       ลาภยังบีบปากเนตรศิตางศุ์ถามเรื่องใบหม่อน
       “แล้วทำไมเธอถึงต้องพูดถึงใบหม่อน” เนตรศิตางศุ์ไม่พูด ลาภดึงไฟแช็คออกมาจุดใส่หน้าเนตรศิตางศุ์
       “เธอจะบอกดีๆ หรืออยากจะโดนเผาทั้งเป็น ทำไมถึงพูดถึงใบหม่อน”
       “เนตรพูดเล่น”
       “ชั้นก็ว่าแล้วเธอมันก็แค่เด็กปัญญาอ่อน ขี้โกหก ชั้นอุตส่าห์เลือกพิษที่ร้ายแรงที่สุดเพื่อจบฉากชีวิตของใบหม่อน ยังไงใบหม่อนก็ไม่มีทางรอด”
       ใบหม่อนอึ้งตะลึงงัน
       “แก แกฆ่าชั้น”
       ใบหม่อนโกรธสุดขีด พุ่งเข้าไปผลักลาภความโกรธทำให้ใบหม่อนมีพลังสามารถผลักลาภ แต่เกิดวงสีทองสว่างวาบจากคอของลาภ พุ่งออกมาใส่ใบหม่อน
       “ว้าย”
       ทั้งใบหม่อนและลาภกระเด็นไปตรงข้ามกัน ไฟแช็คในมือลาภกระเด็นหลุดมือ ใบหม่อนกระเด็นหายไปในอากาศ ไฟแช็คหล่นบนพื้นที่มีน้ำมัน ไฟลุกพรึ่บ ลาภงงเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ส่วนเนตรศิตางศุ์ตกใจรีบแก้เชือกอย่างเร็ว จนเชือกใกล้จะหลุดแล้ว
       
       ไฟลุกลามไปรอบเวทีลาภเห็นไฟลุกโชติไปรอบๆ เวทีหัวเราะชอบใจ
       “สวยงามมาก มันจะเป็นฉากจบที่เฟอร์เฟ็กต์กว่าของใบหม่อนเสียอีก” เนตรศิตางศุ์แก้เชือกที่มือได้สำเร็จ มองจังหวะที่ลาภหันหลังให้ก็ลุกขึ้นวิ่งหนีแต่เก้าอี้ดันล้มดังโครม ลาภหันไปเห็น
       “จะหนีไปไหน”
       ลาภลุกรวบตัวเนตรศิตางศุ์เอาไว้ได้ เนตรศิตางศุ์ดิ้นต่อสู้
       “ปล่อยชั้นนะ ปล่อย”
       “เธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น เธอต้องเป็นนางเอกให้การแสดงของชั้น”
       ลาภชกท้องเนตรศิตางศุ์ จนจุกตัวงอสิ้นฤทธิ์
       
       รถณัฐเดชขับเข้ามาจอดหน้าโรงละครตามด้วยรถหมอวรวรรธ รถของญาณินที่ไตรรัตน์เป็นคนขับ รถปาณัทและรถตำรวจขับเข้ามาจอดกันอย่างเร็ว ทุกคนลงจากรถเห็นยามนอนสลบอยู่หน้าประตูทางเข้า 2 คน ตำรวจพยายามจะเข้าไปด้านในแต่เข้าไม่ได้ ประตูล็อค
       “ประตูล็อคครับ”
       “ผมมีกุญแจ เขาทำร้ายคุณเนตรแล้วกำลังจะเผาโรงละครด้วย”
       ปาณัทรีบวิ่งเข้าไปใช้กุญแจที่ตัวเองมีเปิดล็อคเข้าไปด้านใน ณัฐเดชและตำรวจชักปืนขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าไปข้างใน คนอื่นๆ วิ่งตาม
       กรรณาผงะเซๆ ได้ยินเสียงกรีดร้อง ร้องไห้และคร่ำครวญของใบหม่อน “โรงละครของชั้น”
       “ได้ยินอะไรหรือ ยัยกรรณ” กรรัมภาถามเมื่อเห็นอาการกรรณา
       “ใบหม่อน เป็นอะไรไม่รู้”
       กรรณารีบวิ่งเข้าไป
       
       ภายในโรงละครไฟลุกบนเวที ไฟเริ่มลามไปติดที่ผ้าม่าน ควันลอยหน้าเวทีตลบอบอวล ประตูเปิดออกณัฐเดช หมอวรวรรธและทุกคนรีบวิ่งไปที่หน้าเวที
       “เนตร”
       แต่ไม่พบเนตรศิตางศุ์และลาภอยู่บนเวที
       “มันหายไปไหน กระจายกำลังตามหาให้ทั่ว”
       ตำรวจวิ่งกันไปคนละทาง ติณห์เห็นอะไรบางอย่างที่ข้างเวทีที่ควันสโมกปล่อยออกมาจากช่อง
       “นั่น”
       ทุกคนหันไปมองตาม ณัฐเดชหันกลับไปมองทางห้องควบคุม
       “มันอยู่บนนั้น”
       ณัฐเดชวิ่งออกไปทางหน้าประตูใหญ่ หมอวรวรรธ ปาณัท ไตรรัตน์ตาม ติณห์หันมาหาพวกที่ยังเหลือ
       “เดี๋ยวครับๆ ไม่ต้องไปที่นั่นทุกคนหรอกครับ พวกเราช่วยกันดับไฟก่อนดีกว่า”
       ญาณิน ติณห์ สุคนธรส กรรณา กรรัมภา ตำรวจช่วยกันดึงผ้าม่านออกมาเอามาตบๆ ไฟ ไอค่อกแค่กสำลักควันไฟ ติณห์ไปกระชากถังดับเพลิงมาได้ จัดการฉีดใส่ ไฟดับลงรวดเร็ว
       
       ลาภยืนอยู่หน้าแผงควบคุมพยายามเลื่อนปุ่มไฟอยู่ ไฟบนเวทีสว่างบนเวทีมีควันไฟและควันสโมกลอยรวมกัน
       ลาภมองลงไปบนเวทีเห็นญาณิน ติณห์ สุคนธรส กรรณา กรรัมภา ตำรวจช่วยกันดับไฟ
       “สวยงามมาก”
       ประตูห้องถูกณัฐเดชถีบออกอย่างแรง ลาภหันไปณัฐเดชพุ่งเข้ามากระชากคอเสื้อลาภ
       “เนตรอยู่ไหน”
       ปาณัท หมอวรวรรธ ไตรรัตน์ตามเข้ามา หมอวรวรรธกับไตรรัตน์มองหาเนตรศิตางศุ์ ปาณัทเข้าไปปิดแผงควบคุมควันสโมก
       ลาภยิ้มหวาน หมอวรวรรธทนไม่ได้กระชากลาภเหวี่ยงไปกระแทกกับตู้แล้วปราดเข้าไปกระชากคอเสื้อลาภขึ้นมา
       “เนตรอยู่ไหน”
       มือหมอวรวรรธเกี่ยวสร้อยพระของลาภขาด ณัฐเดชห้ามหมอวรวรรธ
       “ชั้นเอง”
       หมอวรวรรธยอมถอยออกไป ณัฐเดชจับลาภนั่งลงบนเก้าอี้ควักกุญแจมือออกมาจับมือลาภไขว้หลัง ใส่กุญแจมือ
       “โรงละครแค่นี้ พวกชั้นหาเนตรคงไม่ยากเท่าไหร่ แต่ถ้านายบอกมาซะดีๆ ว่าเนตรอยู่ที่ไหน อะไรๆ มันน่าจะง่ายกว่าเยอะ”
       
       ลาภหัวเราะในลำคอ

สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
         
       “พวกคุณเห็นด้วยกับผมไหม การแสดงจะประทับใจตอนจบจะต้องมีคนตาย”
        
       
       ณัฐเดช หมอวรวรรธ ไตรรัตน์ ปาณัทอึ้ง เข้าใจความหมายของลาภ ไตรรัตน์ปราดไปที่หน้าแผงควบคุม เปิดกระจกตะโกนลงไป
       “ตามหาคุณเนตรให้เจอเร็วที่สุด”
       ญาณิน ติณห์ สุคนธรส กรรณา กรรัมภาเงยหน้าขึ้นมามอง
       
       ทุกคนแยกย้ายกันตามหาเนตรศิตางศุ์อย่างร้อนใจ ลาภยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องควบคุมแขนสองข้างไพล่หลังและใส่กุญแจมือ ณัฐเดชพยายามเค้นคอลาภให้บอก
       “แกบอกมาเถอะว่าเนตรอยู่ที่ไหน”
       “จุ๊ๆ มันเป็นความลับระหว่างเราสองคน”
       “รีบบอกมาไอ้ชาติชั่ว”
       ณัฐเดชเข้าไปจับกรามลาภบีบแน่น ลาภหัวเราะ ปาณัทกับไตรรัตน์มองหน้ากันอย่างไม่สบายใจ ไตรรัตน์หันไปเห็นสร้อยพระของลาภบนพื้นก็เก็บขึ้นมาวางบนโต๊ะ วิญญาณใบหม่อนลอยทะลุกำแพงเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าลาภ มองลาภด้วยแววตาโกรธจัดจนเป็นสีแดง
       “ไอ้สารเลว” ใบหม่อนบีบคอลาภแน่น “แกฆ่าชั้น แกเผาโรงละครของชั้น แกต้องตาย”
       ลาภรู้สึกหายใจไม่ออก ดิ้นขลุกขลัก ไตรรัตน์กับปาณัทแปลกใจ
       “ลูกไม้อะไรของมันอีก”
       ลาภตาเหลือก หายใจไม่ออกพยายามพูด
       “ช่วยด้วย”
       ใบหม่อนบีบคอลาภแน่น แค้นเขาสุดขีด
       “ใบหม่อน” ณัฐเดชพูดกับตัวเอง
       
       กรรณากำลังวิ่งตามหาเนตรศิตางศุ์ กรรัมภา ญาณิน สุคนธรสก็ตามหาอยู่แถวนั้นด้วย
       “เนตร ยัยเนตร คุณเนตร”
       จู่ๆ เสียงหวีดแหลมดังขึ้น กรรณาปิดหูงอตัว
       “ยัยกรรณเป็นอะไร ได้ยินเสียงอะไร”
       “โอ๊ย หูจะแตกอยู่แล้ว เสียงใบหม่อน”
       “ใบหม่อน”
       
       ใบหม่อนบีบคอลาภแน่น ลาภตาเหลือกใกล้จะหมดลมหายใจ ใบหม่อนสะใจ
       “แกต้องตายทรมานเหมือนชั้น จะได้รู้รสซะบ้างว่าชั้นรู้สึกยังไง”
       “ใบหม่อนหยุด” ณัฐเดชบอก
       “ใบหม่อน”
       ใบหม่อนบีบคอลาภขึ้น เก้าอี้ที่ลาภนั่งลอยจากพื้น ไตรรัตน์กับปาณัทอึ้ง
       “ผมบอกให้หยุด เดี๋ยวมันตายแล้วจะหาเนตรไม่เจอ”
       สี่สาววิ่งเข้ามา มองไปทางลาภแต่ไม่มีใครเห็นใบหม่อน ติณห์อึ้งกับสิ่งที่เห็น
       “คุณใบหม่อนอย่า” กรรณา กรรัมภา ญาณิน สุคนธรสร้องห้ามพร้อมกัน ใบหม่อนสะบัดหน้าไปมอง แต่ไม่ปล่อยลาภ
       “ใบหม่อน หยุดเถอะ”
       “ไม่ต้องมายุ่ง มันฆ่าชั้น ชั้นจะฆ่ามัน”
       “ใบหม่อนไม่ยอม” กรรณาหันไปบอกเพื่อน
       “ปล่อยเขาเถอะค่ะ ถ้าคุณฆ่าเขา กรรมที่คุณก่อไว้จะตามติดคุณไปทุกชาตินะคะ” ญาณินบอก
       “แล้วถ้าคุณทำบาป คุณจะต้องตกนรกถูกลงโทษอย่างทุกข์ทรมาน ดีไม่ดีคุณจะต้องไปเจอผู้ชายคนนี้ในนรกด้วย ชาตินี้ยังเหม็นหน้ากันไม่พอหรือไงคะ” สุคนธรสบอก ใบหม่อนชะงักแต่ยังไม่ปล่อยลาภ
       “คุณใบหม่อนคะ คุณเป็นคนสวย เป็นคนดี มีแต่คนชื่นชมคุณรวมทั้งชั้นด้วย ปล่อยให้คนผิดได้รับโทษไปตามกฎหมายดีกว่าค่ะ อย่าให้มือของคุณต้องเปื้อนเลือดเลย คุณมีค่ามากกว่านั้นนะคะ” กรรัมภาบอก
       “พวกคุณ พูดกับใบหม่อน หรือครับ” ปาณัทถาม ใบหม่อนหันไปมองปาณัท ปาณัทมองมาตรงหน้าลาภ แต่ไม่สบตากันเพราะปาณัทมองไม่เห็นใบหม่อน
       “ใช่ ใบหม่อนคุณมีค่ามากกว่านั้น สำหรับผม คุณเป็นผู้หญิงที่มีค่าและเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก ชาตินี้เราอาจจะไม่ได้มีบุญได้อยู่ด้วยกันแต่ถ้าคุณทำบาปทำกรรมชาติหน้าหรือชาติไหนๆ เราก็อาจจะไม่ได้พบกันอีก คุณอยากให้มันเป็นอย่างงั้นเหรอใบหม่อน”
       สิ้นเสียงของปาณัทใบหม่อนก็ปล่อยร่างลาภลงพื้นทันที ลาภไอสำลักอย่างแรง ณัฐเดชดึงลาภขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ ใบหม่อนโผกอดปาณัท ปาณัทไม่เห็นแต่รู้สึกได้
       “ชั้นรักคุณค่ะ”
       “เธอบอกว่าเธอรักคุณ” กรรณาบอกปาณัท
       “ผมก็รักคุณใบหม่อน”
       “เนตร ยัยเนตรอยู่ไหน”
       สุคนธรสนึกขึ้นได้
       “ใบหม่อน คุณรู้หรือเปล่าว่าเนตรอยู่ที่ไหน”
       ใบหม่อนออกจากอกของปาณัทมองไปที่สี่สาว เพื่อนๆ มองกรรณาเป็นเชิงถาม กรรณาฟังแล้วบอก
       “เธอไม่รู้”
       เพื่อนๆ ไม่สบายใจ ลาภกระตุกยิ้มร้าย
       
       เนตรศิตางศุ์ลืมตาโพล่งภายในความมืดจึงเห็นแต่ดวงตาแดงช้ำจากการผ่านการร้องไห้ของเนตรศิตางศุ์
       เนตรศิตางศุ์ถูกมัดปากมัดมือมัดขานอนราบอยู่กับพื้นภายในห้องมืดๆ เพดานต่ำ เหนือหัวเนตรศิตางศุ์มีนาฬิกาจับเวลาติดอยู่ นาฬิกาวิ่งจับเวลาไปเรื่อยๆ จนเหลือแค่สองนาที เนตรศิตางศุ์มองนาฬิกาแล้วตามสายที่โยงกับนาฬิกาจึงเห็นโหลแก้วใส่งูทะเลปล้องดำ 1 ตัวห้อยอยู่บนเพดานเหนือร่างเนตรศิตางศุ์
       เนตรศิตางศุ์หวีดร้องสุดเสียงด้วยความหวาดกลัวแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกไป เนตรศิตางศุ์พยายามดิ้นเพื่อเอาตัวรอด แต่ไม่เป็นผลเพราะเชือกที่มัดตัวแน่นเหลือเกิน
       ณัฐเดชวิ่งตามหาเนตรศิตางศุ์
       “เนตร เนตรอยู่ไหน”
       ณัฐเดชเปิดดูทุกประตูที่เดินผ่าน
       
       นาฬิกาเหลือเวลา “00.59” งูในโถแหวกว่ายน้ำเหมือนจะเตรียมพร้อมที่จะสังหารคน เนตรศิตางศุ์น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว

สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
        ไตรรัตน์กับปาณัทเฝ้าลาภอยู่ที่ห้องควบคุมด้วยสีหน้ากังวลใจ
        
       
       “ไม่น่าเชื่อ ตอนจบมันน่าประทับใจกว่าที่คิดไว้ซะอีก”
       ลาภหลับตาฮัมเพลง ไตรรัตน์กับปาณัทสบตากัน สงสัย ไม่สบายใจ
       ขณะนั้นหมอวรวรรธวิ่งร้องเรียกหาเนตรศิตางศุ์มาจนถึงบนเวที
       “คุณเนตร คุณอยู่ไหน” หมอวรวรรธชกเสาข้างเวทีเครียดถึงขีดสุดที่หาเนตรศิตางศุ์ไม่พบ “โธ่โว้ย”
       เสียงของหมอวรวรรธดังแว่วมา เนตรศิตางศุ์ได้ยินเสียงแหงนหน้าขึ้นไปมองแล้วพยายามดิ้นและร้องเรียกหมอวรวรรธแต่ร้องไม่ได้ เนตรศิตางศุ์มองนาฬิกาจับเวลาที่เหลืออยู่ “00.40 “ และมองงูในโถ เนตรศิตางศุ์หลับตานึกถึงคำสอนของหมอวรวรรธที่บอกให้เธอเข้มแข็ง เนตรศิตางศุ์จึงหยุดร้องไห้รวบรวมความเข้มแข็งแล้วพยายามยกขาที่ถูกมัดอยู่กระแทกพื้นดังปัง
       หมอวรวรรธชกเสาอยู่ แล้วได้ยินเสียงปังๆ แว่วมาจากใต้พื้นเวที หมอวรวรรธหันไปดูแล้วยิ้มดีใจ ตะโกนบอกทุกคน
       “คุณเนตรอยู่ใต้เวที คุณเนตรอยู่ใต้เวทีครับ”
       
       นาฬิกาเหลือเวลาไม่ถึงสิบวินาที เนตรศิตางศุ์หลับตาทำใจแล้วว่าคงไม่รอด แต่จู่ๆ เสียงหมอวรวรรธก็ดังขึ้น
       “คุณเนตร”
       เนตรศิตางศุ์หันไปเห็นหมอวรวรรธกำลังเข้ามาไกลๆ เนตรศิตางศุ์ดีใจส่งเสียงร้องอู้อี้เรียกหมอวรวรรธ
       หมอวรวรรธย่อตัวเข้าไปตามทางเดินแล้วเห็นเนตรศิตางศุ์นอนอยู่กับพื้น บนเพดานเหนือร่างเนตรศิตางศุ์มีโถแก้วใส่งูทะเลและนาฬิกาจับเวลา เวลานับถอยหลัง 3...2...1 เชือกที่โยงนาฬิกากับโหลงูขาด โหลห้อยไปข้าง น้ำในโถค่อยๆ ไหลลงมาบนตัวเนตรศิตางศุ์ เนตรศิตางศุ์หลับตาปี๋หวีดร้องสุดเสียง หมอวรวรรธตาโตด้วยความตกใจ
       ณัฐเดช กรรณา กรรัมภา ติณห์ ญาณิน สุคนธรสเพิ่งตามเข้ามาถึงเห็นเข้าก็ตกใจ งูค่อยๆ ไหลออกจากโถหล่นลงบนตัวเนตรศิตางศุ์ หมอวรวรรธพุ่งเข้าไปกอดร่างเนตรศิตางศุ์ไว้ งูหล่นลงบนตัวหมอวรวรรธ งูฉกหลังหมอวรวรรธเสียงดังฉึก! ร่างหมอวรวรรธกระตุกเจ็บปวดรอยเขี้ยวปรากฏขึ้นทันที พวกณัฐเดชตกใจ
       “หมอวรรธ”
       งูหล่นลงพื้นเลื้อยหายไป
       
       ไตรรัตน์กับปาณัทเดินนำตำรวจที่คุมตัวลาภเข้ามา เสียงร้องที่หมอวรวรรธโดนงูฉกดังมาจากเวที
       “เฟอร์เฟ็กต์”
       ไตรรัตน์กับปาณัทตกใจวิ่งไปข้างเวที ตำรวจชะเง้อมองไปทางเสียงอย่างสนใจ ลาภฉวยโอกาสใช้แขนกระทุ้งท้องของตำรวจสองคน แล้วเตะซ้ำก่อนจะวิ่งหนีไป
       “เฮ้ย หยุด”
       ตำรวจวิ่งตามไป
       ลาภใส่กุญแจมือวิ่งหนีออกมาจากในด้านในโรงละคร เท้าลาภสะดุดผ้าล้มลงกับพื้น หัวฟาดกับพื้น ลาภเจ็บหัวมากพยายามประคองตัวลุกขึ้น แต่หางตาหันไปเห็นอะไรบางอย่างที่พื้น งูทะเลเลื้อยผ่านมาพอดีลาภตกใจสุดขีด
       “เฮ้ย”
       งูฉกเข้าที่คอของลาภ ลาภกระตุกเต็มแรง ตาเหลือก ตายคาที่
       
       หมอวรวรรธนอนตาปรืออยู่บนเตียงเข็นของโรงพยาบาล เนตรศิตางศุ์ ณัฐเดชวิ่งขนาบข้างเตียง คนอื่นๆ วิ่งตามมาติดๆ เนตรศิตางศุ์จับมือหมอวรวรรธและร้องไห้
       “หมอทำใจดีๆ ไว้นะคะ หมอต้องเข้มแข็ง เข้มแข็งเหมือนที่หมอเคยสอนเนตร”
       ณัฐเดชมองเนตรศิตางศุ์แว่บหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าหมอวรวรรธเคยสอนสิ่งดีๆ ให้น้องสาวตน หมอวรวรรธกุมมือเนตรศิตางศุ์ยิ้มอ่อนแรง บุรุษพยาบาลเข็นเตียงหมอวรวรรธเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เนตรศิตางศุ์ ณัฐเดช และคนอื่นๆ หยุดตอยอยู่หน้าห้อง
       เนตรศิตางศุ์ร้องไห้ เกาะกระจกมองเข้าไปอย่างห่วงใย ญาณิน สุคนธรส กรรณา กรรัมภา ก๊อง เดินเข้าไปหาเนตรศิตางศุ์
       “เนตร หมอวรรธเป็นคนดีเขาจะต้องปลอดภัย”
       เนตรศิตางศุ์หันมากอดญาณินแล้วร้องไห้โฮ เพื่อนๆ โอบกอดเนตรศิตางศุ์ ติณห์ ไตรรัตน์มองมิตรภาพของสาวๆ ทั้งห้าอย่างรู้สึกดี กรรัมภาร้องไห้กระซิกๆ กรรณาดึงกรรัมภาออกมาให้ห่างจากเนตรศิตางศุ์แต่อยู่ใกล้ณัฐเดช
       “แมนที่สุด ถ้าหมอวรวรรธตาย วิญญาณเค้า ต้องได้ขึ้นสวรรค์แน่ๆ” ก๊องบอก
       “ไอ้ก๊อง”
       “ไม่คิดเลยว่าหมอวรรธจะรักเนตรขนาดนี้ ถ้ามีผู้ชายสักคนมารักชั้นอย่างนี้บ้างก็คงจะดี”
       ณัฐเดชได้ยินกรรณากับกรรัมภาคุยกัน มองเนตรศิตางศุ์แล้วมองเข้าไปในห้องฉุกเฉินเห็นด้วยกับคำพูดของกรรัมภาที่ไม่คิดเลยว่าหมอวรวรรธจะรักเนตรศิตางศุ์มาก
       เนตรศิตางศุ์ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของญาณิน ตามองผ่านกระจกเข้าไปในห้องฉุกเฉิน แล้วจู่ๆ เนตรศิตางศุ์ก็เป็นลมล้มพับ ทุกคนปราดเข้าไปประคองเนตรศิตางศุ์
       “เนตรๆ”
       
       เนตรศิตางศุ์นอนสลบอยู่บนเตียง ณัฐเดชกำลังคุยกับญาณินอยู่แถวหน้าห้อง
       “ถ้าเนตรฟื้นแล้ว โทรบอกพี่ด้วยนะ เดี๋ยวพี่ไปจัดการเรื่องศพก่อน”
       เนตรศิตางศุ์ฟื้นขึ้นมาได้ยินณัฐเดชพูดพอดีก็ตกใจ ณัฐเดชออกไปจากห้อง เนตรศิตางศุ์ลืมตาขึ้น สุคนธรสเห็น
       “ยัยเนตรฟื้นแล้ว”
       ทุกคนกรูกันเข้าไปล้อมเนตรศิตางศุ์
       “เนตรเป็นยังไงบ้าง รู้สึกไม่ดีตรงไหนไหม เดี๋ยวชั้นตามหมอให้”
       “เนตรไม่เป็นอะไร พี่ณัฐไปจัดการเรื่องศพใคร”
       เพื่อนๆ เศร้า เนตรศิตางศุ์ไม่สบายใจลุกขึ้นจากเตียงไปเลย
       “เฮ้ย เนตร”
       
       เพื่อนๆ รีบตาม

สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
        เนตรศิตางศุ์ในชุดโรงพยาบาลวิ่งเข้ามาหันซ้ายหันขวาแล้วเห็นณัฐเดชกับตำรวจยืนอยู่คุยอะไรกันอยู่ใกล้กับศพที่มีผ้าคลุม
       “หมอ”
       
       ณัฐเดชดีใจที่เห็นเนตรศิตางศุ์ฟื้นแล้ว
       “เนตร”
       เนตรศิตางศุ์วิ่งไปกอดศพบนเตียง เพื่อนคนอื่นวิ่งตามมา ณัฐเดชจะเข้าไปห้ามเนตรศิตางศุ์แต่กรรณาดึงแขนณัฐเดชไว้แล้วส่ายหน้าห้าม
       “หมอ ทำไมหมอทิ้งเนตรไป เนตรรักหมอถ้าไม่มีหมอเนตรจะอยู่ยังไง”
       บุรุษพยาบาลเข้ามา
       “ขอโทษนะครับ เราต้องเอาศพไปแล้ว”
       บุรุษพยาบาลจะเข็นศพไป
       “ไม่เอา เนตรไม่ให้หมอไป”
       มือเนตรศิตางศุ์เกี่ยวกับผ้าคลุมศพ ผ้าเลยเปิดออกเผยให้เห็นว่าศพนั้นคือลาภไม่ใช่หมอวรวรรธ เนตรศิตางศุ์อึ้ง
       “ลาภ”
       บุรุษพยาบาลเข็นเตียงลาภออกไป เนตรศิตางศุ์หันไปมองณัฐเดชและเพื่อนๆ
       “พวกนี้ไม่ให้พี่บอก” ณัฐเดชบอก เพื่อนๆ ยิ้มแห้ง
       “บอกก่อนก็ไม่สนุกซิ”
       “พวกเธอนี่นะ แล้วหมอวรรธอยู่ไหน”
       บุรุษพยาบาลเข็นเตียงหมอวรวรรธเข้ามาพอดี ติณห์กับไตรรัตน์ ก๊อง เดินขนาบข้างเตียงมาด้วย
       “อยู่นี่ครับ”
       เนตรศิตางศุ์หันไปเห็นหมอวรวรรธก็ดีใจมาก
       “หมอ”
       เนตรศิตางศุ์วิ่งเข้าไปกอดหมอวรวรรธ สี่สาวชำเลืองมองปฎิกิริยาของณัฐเดช ณัฐเดชนิ่งไม่ค่อยพอใจแต่ก็ไม่กล้าว่าน้อง กรรณากระซิบกับเพื่อน
       “หมอวรรธจะไม่รอดก็คราวนี้แหละว่ะ”
       ณัฐเดชเดินเข้าไปใกล้เนตรศิตางศุ์กับหมอวรวรรธ เนตรศิตางศุ์ผละจากหมอวรวรรธหน้าเก้อเกรงใจณัฐเดชด้วยกันทั้งคู่
       “โชคดีที่โรงพยาบาลเพิ่งขอเซรุ่มแก้พิษงูทะเลมาจากโรงพยาบาลอื่น เพราะจะเอามาฉีดให้หมอรุทธ์” ก๊องบอก
       “ไอ้วรรธกับหมอรุทธ์ก็เลยรอดด้วยกันทั้งคู่” ณัฐเดชตบบ่าหมอวรวรรธ
       “ขอบใจมากที่ช่วยเนตร” หมอวรวรรธยิ้มบางๆ
       “แล้วก็ขอบใจที่ไม่ทิ้งเนตรไป และนายต้องสัญญาต่อหน้าชั้นและเพื่อนๆ ของเนตรว่าต่อจากนี้ไปนายจะรักเนตร นายจะไม่ให้ผู้หญิงคนไหนมาทำให้เนตรเสียใจ จะไม่ทำให้เนตรร้องไห้ จะตามใจเนตร ดูแลเนตรอย่างดี และจะไม่ทิ้งเนตรไป”
       “แต่พี่ณัฐ...”
       “นายมีโอกาสสัญญาภายในสามวินาที 1...2...”
       หมอวรวรรธคว้ามือเนตรศิตางศุ์
       “สัญญาครับ ผมจะรักเนตรคนเดียวตลอดไป”
       เพื่อนๆ เฮดีใจ เนตรศิตางศุ์เขินแล้วเข้าไปกอดณัฐเดช
       “ขอบคุณนะคะพี่ณัฐ”
       ณัฐเดชยิ้มแล้วลูบหัวน้องสาวด้วยความรัก
       
       วันต่อมาที่โรงละครมีรูปใบหม่อนติดผนังไว้บูชา ปาณัทปักธูปลงที่กระถางธูปแล้วตามด้วยดอกลิลลี่ ปาณัทเงยดูรูปใบหม่อน
       “ใบหม่อน ไอ้ฆาตกรโรคจิตมันรับกรรมที่มันก่อไว้แล้ว ผมอยากให้วิญญาณของคุณพ้นทุกข์ พ้นโศก หมดห่วง หมดกังวล ไปสู่สุคติ ไปอยู่ในภพภูมิที่ดี”
       ใบหม่อนยืนฟังอยู่ตรงนั้น แต่ปาณัทไม่เห็น
       “คุณอยากให้ชั้นไปให้พ้นๆ หรือคะ ปาณัท”
       “คุณเป็นคนดีสมควรจะเป็นนางฟ้า อยู่ในสวรรค์ที่สวยงาม สว่างไสว มีแต่ความสุขสงบ ไม่ใช่เป็นวิญญาณในความมืด ที่ผู้คนหวาดกลัว พากันวิ่งหนี ผมไม่อยากให้คุณต้องหลงทาง ติดค้างอยู่กับความโกรธแค้น ความโศกเศร้า ความเจ็บปวดที่นี่อีก”
       “แล้วคุณจะลืมชั้นหรือเปล่า ปาณัท”
       “ใบหม่อน ผมจะพยายามทำบุญให้มากขึ้น ทุกครั้งผมจะขออธิษฐานว่าถ้าชาติหน้ามีจริง ผมขอให้เราได้เกิดมาเจอกัน แล้วก็มาพบรักกันอีก” ปาณัทน้ำตาไหล “ผมจะอยู่ใกล้ๆ คุณ จะดูแลคุณให้ดีกว่านี้ จะไม่ให้คนชั่วมาทำร้ายคุณได้ แล้วขอให้เราได้แต่งงานและอยู่เคียงข้างกันไปจนแก่จนเฒ่า อย่าให้มีวิบากกรรมอะไรมาพรากให้เราต้องจากกันเร็วอย่างในชาตินี้”
       ปาณัทร้องไห้ทรุดลงนั่ง ปิดหน้าสะอื้นจนตัวสะท้าน ใบหม่อนเข้าไปกอดจากข้างหลัง ลูบหัว ลูบหลังไหล่ปาณัท
       ขณะนั้นน้องออนซ์กำลังซ้อมร้องเพลงเอกของละครพร้อมลีลาประกอบเพลง โดยมีแองเจโล่ มาริโอ้ และพระเอกละคร รอคิวข้างๆเวที เสตจแมนเนเจอร์ถือแฟ้มคิว-บท คอยคุมการซ้อมอยู่ แต่น้องออนซ์ร้องเพี้ยนตลอดๆ
       ทุกคนที่รอคิวอยู่ข้างฉาก ทำหน้าเอือมๆ
       “ยังซ้อมไม่พออีกเหรอ ได้เวลาคนดูจะเข้ามาแล้วนะ ยัยออนซ์มาใส่ชุดได้แล้ว” ลูกข่างบอก
       “เฮ้อ เมื่อไหร่ยัยออนซ์จะพัฒนาการร้องเพลงซะที คิดถึงใบหม่อนเนาะ”
       “เล่นเฟ้คยังไม่พอ ร้องก็ยังไม่ผ่านอีก คิดถึงใบหม่อนจริงๆ นะ”
       น้องออนซ์ร้องผิดเนื้อ เพลงล่ม ยกมือ
       “โอ๊ย ขออีกทีค่ะ โทษทีๆ ลืมๆ ว้า...วันนี้เป็นอะไรไม่รู้ น้องออนซ์ลืมเนื้อตลอดเลย”
       “เฮ้อ นางก็ลืมเนื้อเพลง มั่วเนื้อได้ทุกๆ วันแหละ ไม่ใช่แค่วันนี้ ทำเป็นแก้ตัวไปได้ เฮ้อ...พูดแล้วคิดถึงใบหม่อนจริงๆ”
       ใบหม่อนปรากฏตัวขึ้น ใบหน้ายิ้มละไม
       “ทุกคนคิดถึงชั้นยังงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นก่อนที่ชั้นจะจากไป” ใบหม่อนเดินเข้าไปหาน้องออนซ์ “ยัยออนซ์ วันนี้เธอจะเล่นละครที่ดีที่สุด ร้องเพลงที่เพราะที่สุด จนเป็นที่กล่าวขวัญของคนดู แล้วต่อไปนี้เธอจะจำมันไว้ในสมองส่วนลึกโดยไม่รู้ตัว แล้วเธอจะไม่กลับไปเล่นละครหรือร้องแย่ๆ อีก”
       ใบหม่อนเข้าไปสิงร่างน้องออนซ์ทันที น้องออนซ์ตัวกระตุกแข็งทื่อไปชั่วขณะก่อนจะผ่อนลงกระพริบตาถี่ๆ
       น้องออนซ์เดินออกจากเวทีไปหาลูกข่าง ด้วยบุคลิกของใบหม่อน พูดด้วยเสียงของใบหม่อน
       “พี่ลูกข่าง ไป...เราไปแต่งตัวกันเถอะค่ะ”
       “อ้าว ไหนว่าจะขอซ้อมอีกทีไง”
       “คนดูจะเข้ามาแล้ว เล่นมาตั้งหลายสิบรอบ จะต้องซ้อมอะไรนักหนาล่ะจ๊ะ น้องโก้ไป เร็วๆ ลูกข่าง” น้องออนซ์เดินสง่านำไป
       “อะไรของเค้านะ เดี๋ยวจะเอางั้น เดี๋ยวจะเอางี้ เฮ้อยัยนางเอกกำมะลอเอ๊ย”
       “คนที่เรียกผมว่า น้องโก้มีอยู่คนเดียว คือ...”
       
       สเตจแมนเนเจอร์หน้าซีด แล้วขนลุกเกรียว
       อ่านต่อหน้า 3 เวลา 17.00น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 21 จบบริบูรณ์
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 20
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 19
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 18
สื่อรักสัมผัสหัวใจ ตอนที่ 17
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 37 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 34 คน
92 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
8 %
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แล้วตกลงนายลาภฆ่าใบหม่อนทำไม แล้วเคยคิดฆ่ายายออนซ์อีก ไม่เข้าใจเหตุุผลในการกระทำ ใครเข้าใจช่วยอธิบายหน่อย
พชร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014