หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ป่านางเสือ 2

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 8

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
28 กันยายน 2555 09:13 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 8
        ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 8
       
       ที่บริเวณหน้ากระท่อมในป่าลึก...สมาชิกโจร 4-5 คน ยืนระวังเป็นจุดๆ เม่งจูกับอาตงนอนหลับอยู่บนเตียง สมพรกับดาวนั่งอยู่ข้างเตียง สมพรเอาผ้าห่มให้เด็กทั้งสอง ดาวลุกขึ้นเดินออกไป สมพรขยับผ้าห่มให้เด็กๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา
       
       ดาวกับจักจั่น ปรึกษากันอย่างเคร่งเครียด
       “เด็กสองคนเคยเข้าไปในกำแพง แต่จำไม่ได้ว่าอยู่ตรงไหน”
       “พวกมันเคลื่อนไหวกำลังตรงชายแดน จักจั่นคิดว่ากำแพงต้องอยู่แถวๆนั้น”
       “พี่เคยปล่อยมนต์ไว้ที่พวกนินจา เพื่อตามรอยพวกมัน แต่พวกมันหายไปอย่างไม่มีร่องรอย แม้แต่สายลมก็ไม่เห็น พี่คิดว่าต้องเป็นกำแพงมนต์แน่นอน”
       “แบบนี้เราก็ไม่มีทางหาเจอ”
       “ทำลายคนได้เมื่อไหร่ ก็ทำลายมนต์ได้เมื่อนั้น”
       
       ในถ้ำหลังกำแพงวุ้น...ฤทธิชัยกราดสายตาไปมา อึดใจก็หลับตาพึมพำสมาธิ ทันใดนั้นเขาตวัดมือที่ถูกโซ่มัดอยู่ เสียงดังแคร๊งสนั่น โซ่ขาดหลุดจากข้อมือ ฤทธิชัยยิ้มเครียด สะบัดมืออีกข้างหนึ่ง โซ่ขาดสะบั้นออก ก้มลงดึงโซ่ที่ข้อเท้าออกทั้งสองข้าง ฤทธิชัยกราดสายตาแล้วก้าวออกไป
       
       ฤทธิชัยเคลื่อนกายไปตามผนังถ้ำ แล้วกราดสายตา ถึงกับแปลกใจ เมื่อเห็นมือปืนตามจุดต่างๆ ฤทธิชัยเคลื่อนตัวมาอีกด้านหนึ่ง ลำตัวแนบผนังถ้ำ ซุ่มดูเหตุการณ์กราดสายตาไปรอบๆ แต่แล้วก็รู้สึกเหมือนกำแพงที่พิงอยู่ สั่นไหว...ฤทธิชัยหันกลับไปดูก็เห็นกำแพงค่อยๆกลายสภาพเป็นวุ้น...ฤทธิชัยดีดตัวหลบไปที่ซอกหิน...จ้องมองอย่างระวัง ทันใดนั้น มีนินจาสามคน ผ่านกำแพงวุ้นเข้ามา ฤทธิชัยมองอึ้งๆ นินจาเดินผ่านไปอีกด้านหนึ่ง
       “แบบนี้เอง พวกเราถึงหากำแพงไม่เจอ”
       
       ก้องเกียรตินั่งอ่านหนังสืออยู่ในกรงขัง มีเงามายืนตรงหน้า ก้องเกียรติเงยหน้าขึ้นเห็นฤทธิชัยเดินเข้ามาที่หน้าห้องขัง มือปืนสองคนต่างขยับตัวให้ฤทธิชัยเข้ามาใกล้ ยืนระวังอยู่ข้างๆ ก้องเกียรติจ้องเขม็งอึดใจ
       “อืม...ยอมรับว่าแกปลอมตัวได้เนียนมากแต่ฉันก็ดูออกว่าแกคือตัวปลอม”
       “ฉันรู้ว่าแกแอบตั้งหน่วยพิเศษ เอาไว้...บอกมาให้หมดว่าพวกมันเป็นใคร”
       ก้องเกียรติยิ้ม
       “ฉันรู้แต่ว่าแกเป็นคนขี้ขลาด กลัวถึงขนาด ต้องมีมือปืนคอยคุมทั้งๆที่ฉันอยู่ในกรง”
       ฤทธิชัยจ้องเขม็ง
       “แกสองคนออกไป”
       มือปืนเดินออกไป ฤทธิชัยยืดจ้องหน้าก้องเกียรติเขม็ง...
       “ถึงแกจะควักหัวใจฉันออกมา ฉันก็ไม่มีทางบอกแก”
       ฤทธิชัยจ้องเขม็ง สุดท้ายพยักหน้าช้าๆ ก้องเกียรติพูดเบาๆ
       “รีบออกไปจากที่นี่...เร็วที่สุด”
       “แล้วผมจะกลับมาช่วย”
       ทั้งสองมองหน้าอย่างรู้กันว่าใครเป็นใคร
       
       มือปืนสองสามคนเดินผ่านมา แล้วเดินผ่าน ฤทธิชัย ที่เดินวางท่าสวนออกมา พอมือปืนพ้นไป...ฤทธิชัยก็เร่งฝีเท้ามาจนถึงกำแพงวุ้นที่เห็นนินจาผ่านเข้ามา...ฤทธิชัยกราดสายตามองหนึ่งรอบ ทำปากขมุบขมิบท่องคาถา แล้วพุ่งร่างออกไปที่กำแพง ทันใดนั้นมีแสงสะท้อนออกมา กระแทกร่างของเขากระเด็นออกมากลิ้งไปกับพื้น ฤทธิชัยสะบัดหัวไล่ความมึนงงเห็นคายามังยืนอยู่ตรงหน้า ในมือถือมีดอาคม...ฤทธิชัยขยับตัวแต่แสงจากมีดอาคมกระแทกหน้าอกจนกระเด็นไปปะทะผนังถ้ำทรุดลงนิ่งไป...คายามังยืนมองด้วยสายตาเยือกเย็น
       
       บนท้องฟ้าเสียงสายลมร้องก้อง ดาวชะงัก
       “คุณหนึ่ง”
       จักจั่นก้าวเข้ามา
       “สายลม...จักจั่นสัมผัสคุณหนึ่ง”
       “จ้ะ...พี่ก็เหมือนกัน”
       “รีบไปเถอะค่ะ...ไม่ต้องห่วงที่นี่”
       ดาวพยักหน้าแล้วพุ่งออกไป จักจั่นมองตามสายตากังวล แม่สมพรเดินเข้ามามองตามดาวไป ถอนใจ
       “เด็กๆเป็นยังไงบ้างจ๊ะแม่”
       “ยังหลับอยู่เลย น่าสงสารแท้ๆ พอจำเรื่องได้ ก็รู้ว่าพ่อแม่จากไปแล้ว”
       จักจั่นถอนใจ ทั้งสองต่างโอบกันเดินออกไป
       
       ฤทธิชัย หมดสตินอนอยู่ พวกผู้ชาย 4-5 คนกำลังขุดหลุมอยู่ มีมือปืนยืนคุ้มกันอีก 3 คน ชายคนหนึ่งบ่นออกมา
       “ทำไมต้องขุดหลุมให้เหนื่อยว๊ะ ยิงทิ้งแล้วปล่อยให้พวกหมูป่ากินก็หมดเรื่อง”
       “คงไม่อยากให้ใครหาเจอมั๊ง”
       หัวหน้ากราดสายตาไปมา
       “เอ็งไม่ต้องพูดมาก...รีบขุดแล้วรีบฝัง”
       พวกมันต่างเร่งมือขุดกัน หัวหน้ามือปืนนึกถึงคำลั่งของคายามัง
       “รีบเอามันไปฝัง...ก่อนที่พวกนางเสือจะสัมผัสถึงมัน”
       หัวหน้ามือปืนกราดสายตาอย่างหวาดระแวง
       
       ดาวพุ่งผ่านยอดไม้ไปอย่างเร่งรีบจากต้นไม้นี้แล้วตีลังกาม้วนตัวไปอีกต้นหนึ่ง ดีดตัวอีกครั้ง พุ่งผ่านหายเข้าไปในดงไม้อย่างรวดเร็ว เสียงสายลมร้องก้องฟ้า ดาวพุ่งจากต้นไม้หนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่งอย่างเร็ว
       
       มือปืนกราดสายตาไปมา ปืนในมือกระชับแน่น หัวหน้าส่งเสียงเร่ง
       “เอาเว๊ย...รีบฝังมันซะ”
       มือปืนสามสี่คนมาหิ้วร่างของฤทธิชัยยกขึ้น ทันใดนั้นเงาแวบลงมาผ่านหน้าพวกมัน พวกมือปืนต่างกระชับปืนกราดไปมา หัวหน้ามือปืนกราดปืนไปมาจนกระทั่งเห็นดาวซึ่งเป็นนาคีปลอมตัวมายืนอยู่ตรงหน้า...มันตาเหลือกเหนี่ยวไกสาดกระสุนออกไปเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พวกมือปืนตกใจปล่อยฤทธิชัยลงกับพื้น ต่างมองไปมาอย่างตื่นกลัว นาคีตวัดมือสาดกระสุนเข้าใส่พวกมันเสียงดังสนั่นพวกมันต่างทรุดคว่ำลงในที่สุด นาตีเดินเข้ามายืนมองพวกมือปืนสายตาเยือกเย็น แล้วหันเดินไปยังร่างของฤทธิชัยที่ยังสลบอยู่
       
       ในถ้ำแห่งหนึ่ง...ฤทธิชัยนอนอยู่ที่พื้นถ้ำสายตาเริ่มกระจ่างชัด เห็นเงาอยู่ตรงหน้า ฤทธิชัยค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมาภาพตรงหน้าเบี้ยวไปมาเหมือนคนถูกยาแต่เห็นเป็นรูปเค้าหน้าตาของดาวนั่นเองอยู่ตรงหน้าของตน ฤทธิชัยพูดเสียงแผ่ว
       “คุณดาว”
       ฤทธิชัยคว้านาคีในร่างดาวเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
       “คุณดาว”
       นาคีไม่พูดกอดฤทธิชัยไว้แน่นแต่แล้วฤทธิชัยกับหมดสติลงไปอีกครั้ง นาคีถอยออกวางร่างของฤทธิชัยหงายนอนไปกับพื้น แล้วรีบขยับตัวโน้มใบหน้าลงไปจูบที่ริมฝีปากของเขา ทันใดแสงจากปากของเธอวิ่งเข้าสู่ปากของเขาอย่างช้าๆจนหมด นาคียิ้มอย่างพอใจ เอามือลูบไล้ใบหน้าของฤทธิชัยอย่างทะนุถนอม...ทันใดนั้นเสียงสายลมกับเสียงสายฟ้าร้องก้องมา นาคีหันขวับไปทางหน้าถ้ำ ร่างของดาวในชุดนางเสือยืนอยู่ตรงหน้า นาคียิ้มเย้ย
       “ท่านมาสายไปแล้ว”
       ร่างของดาวมีรังสีวิ่งครอบคลุมจนกลายร่างเป็นนาคีเส้นผมกลายเป็นงูเล็กส่ายหัวไปมา นาคียืนขึ้นยิ้มเยาะ ดาวตวัดมือขึ้นมาปืนในมือสองกระบอกสาดกระสุนเข้าใส่นาคีอย่างถี่ยิบ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว...นาคีเซไปตามแรงปืน แต่แล้วก็สะบัดมือปล่อยพลังออกมาที่ดาวจนกระเด็นกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ นาคียิ้มเยือกเย็นเดินตามไป แต่แล้วก็ต้องถอยเมื่อเสียงคำรามของสายฟ้าดังขึ้น ร่างควันของสายฟ้าพุ่งเข้าจู่โจม นาคีปัดป้องไปมาในที่สุดก็แวบร่างหายไป...ดาวค่อยๆขยับตัวขึ้นมาแล้วเดินมาใกล้ฤทธิชัย เอามือลูบไล้ใบหน้าอย่างแผ่วเบา แต่แล้วก็คาดไม่ถึงเมื่อเห็นใบหน้าของฤทธิชัยเป็นใบหน้าของงูซ้อนขึ้นมา ดาวถึงกับน้ำตาซึมค่อยๆลุกขึ้นมา เสียงสายลมร้องก้องเสียงสายฟ้าคำราม
       “ดาวจะหาทางช่วยคุณหนึ่งให้กลับคืนมาเร็วที่สุด”
       
       ดาวน้ำตาซึมแล้วตัดใจพุ่งออกไปจากถ้ำ

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 8
        จักจั่นโกรธมากเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากดาว
       
       “เราต้องไปชิงตัวคุณหนึ่งกลับมา”
       “ไม่มีประโยชน์...ตอนนี้คุณหนึ่งไม่รู้จักพวกเรา”
       “เอามาซ่อนตัวไว้ก่อนไม่ได้เหรอ”
       ดาวส่ายหน้า
       “นางงูจะต้องตามมาจนได้ ทุกคนจะเดือดร้อนไปหมด”
       “ตกลงเราทำอะไรไม่ได้เลย...เรากำจัดนางงูก็ไม่ได้ ช่วยคุณหนึ่งก็ไม่ได้”
       “เราต้องรอโอกาส” ดาวถอนใจ “ยังมีสิ่งหนึ่งที่เราทำได้ คือปกป้องแผ่นดิน สกัดทุกเส้นทางของพวกมันเมื่อไหร่ ที่องค์กรของมันล่มสลายเราอาจจะได้คุณหนึ่งกลับมา”
       จักจั่นได้แต่ถอนใจ
       
       งิ้วตรวจดูข้อมูลทางหน้าจอ อภิชาตินั่งอยู่ใกล้ๆ หน้าเคร่งเครียด งิ้วอ่านข้อมูลแล้วบอก
       “มีรายงานใหม่...เงินจำนวนมหาศาลกำลังถูกส่งเข้ามา”
       “ไม่ต้องห่วง...สายลมต้องจับเส้นทางของมันได้ พวกมันไม่พ้นมือนางเสือหรอก”
       “ห่วงแต่นางงูจะจับเส้นทางนางเสือได้เหมือนกันน่ะซิ”
       ทันใดนั้นเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว...นพพรวดเข้ามา
       “เราต้องถอนตัวด่วน...ครับ มีพวกมันพยายามบุกเข้ามา”
       งิ้วตกใจเป็นห่วงพ่อ
       “คุณพ่อ”
       “คุณไปดูท่านณุพันธ์...ผมไปดูนายดำรง”
       นพรีบบอก
       “ขบวนรถพร้อมรออยู่ทางด้านหลังของโรงงาน”
       “งั้นขอตัว”
       งิ้วรีบออกไป อภิชาติหันมาบอกนพ
       “ขอเวลาห้านาที...ถ้าไม่เห็นผม ออกรถไปก่อนได้เลย”
       
       งิ้วกราดปืนวิ่งไปที่ห้องของณุพันธ์ เห็นเงาแวบ เธอยิงเปรี้ยง มือปืนทรุด งิ้วก้มหลบหมัดชกวูบข้ามหัวไป หญิงสาวจ่อปืนเข้าที่พุงของมัน เหนี่ยวไกเปรี้ยง มันกระเด็นออกไป งิ้วพรวดไปที่หน้าห้อง เปิดประตูพรวดเข้าไป
       “คุณพ่อ”
       งิ้วกราดปืนนำออกมา ณุพันธ์ตามติด มือปืนแวบผ่านมาตรงหน้า งิ้วเหนี่ยวไกเปรี้ยงๆ พวกมันทรุดไปสอง งิ้วนำณุพันธ์ผ่านร่างพวกมันไปอย่างรวดเร็ว
       
       อภิชาติกราดปืนไปที่ห้องดำรง แล้วเปิดประตูพรวดเข้าไป พบเจ้าหน้าที่นอนนิ่งอยู่ อภิชาติรีบกลับออกไป เห็นพวกมือปืนสองคนลากดำรงออกไป...อภิชาติตามไปติดๆ พวกมันโผล่มายิงสกัด กระสุนเฉี่ยว อภิชาติหน้าเคร่งเครียด จ้องไปข้างหน้า พลันสายตากลายเป็นตาของสายลมมองเห็นพวกมัน แอบอยู่ตามจุดต่างๆ...อภิชาติเดินผ่านเข้าไปยิงกราดใส่พวกมันที่โผล่ออกมาล้มคว่ำไม่ทรุดไปหมด ทันใดนั้นเขาก็หันขวับ เห็นพวกมือปืนลากดำรงไปขึ้นรถตู้ที่จอดด้านหน้า อภิชาติตามไปอย่างรวดเร็ว
       พวกมือปืนลากดำรงมาแล้วผลักขึ้นรถตู้ไปรถตู้เคลื่อนออกไป อภิชาติวิ่งออกมาแล้วพุ่งขึ้นไปบนหลังคารถ...รถตู้วิ่งออกไป เสียงสายลมร้องก้อง เสียงโครมดังมาจากหลังคารถ พวกมันต่างเงยหน้าจับเสียงจากหลังคา ดำรงเหน้าเอ๋อไม่รู้เรื่องราว พวกมันต่างเอาปืนจ่อที่หลังคา พยายามจับเสียง...แต่ไม่มีเสียงเกิดขึ้น พวกมันต่างถอนหายใจโล่งอก รถตู้วิ่งตะบึงไป
       
       ในลานเล็กๆหลังโรงงาน รถตู้จอดรออยู่สองคัน เจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษ 10 กว่าคนยืนรายล้อมคอยระวังความปลอดภัย นพยืนคุมรักษาการอยู่ งิ้วพาณุพันธ์วิ่งมาที่รถ นพรีบไปเปิดประตูให้ งิ้วช่วยณุพันธ์ขึ้นไปบนรถตู้
       “คุณอภิชาติล่ะ”
       นพส่ายหน้างิ้วยืนรอระวัง ทันใดนั้นเสียงปืนดังเปรี้ยงๆ สนั่นมา เจ้าหน้าที่ล้มไปสองสามคน ที่เหลือยิงสาดไปรอบๆด้านที่เงานับสิบของพวกมือปืนปรากฏ เสียงร้องดังพวกมันทรุด นพหันมาบอกงิ้ว
       “คุณงิ้ว...เร็วครับ”
       “แต่...”
       “คุณอภิชาติบอกว่าไม่ต้องรอ”
       ทุกคนต่างสาดกระสุนออกไปท่ามกลางกระสุนที่พุ่งเข้ามา งิ้วตะโกน
       “เคลื่อนรถ”
       รถตู้เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆรออยู่ งิ้วยิงกราดใส่พวกมัน ล้มคว่ำ พลางวิ่งตามรถไป
       “คุณนพ...เร็วเข้า”
       “ทุกคนถอย”
       เจ้าหน้าที่ถอยพลางยิงพลางขึ้นมาที่รถ มีคนหนึ่งถูกยิงทรุด นพคว้าคอเสื้อเจ้าหน้าที่ลากเหวี่ยงเข้าไปในรถตู้ รถตู้พรวดแซงออกไปก่อนหนึ่งคัน นพวิ่งแซงงิ้วไปแล้วดีดตัวขึ้นไปบนรถตู้ งิ้วยิงกราดพวกมันคว่ำไปอีกสอง แล้ววิ่งตามรถตู้ดีดตัวเองเข้าไปในรถปิดประตู รถตู้บึ่งออกไป พวกมันวิ่งเข้าแล้วยิงสาดตามไป
       
       รถตู้วิ่งอ้อมออกมาจากซอยแล้วผ่านหน้าโรงงาน งิ้วกังวล
       “พวกมันได้ข้อมูลทุกอย่างของเราไปแน่ๆ”
       นพยิ้มเครียด
       “ครับ...”
       พวกมือปืนอยู่ในห้องปฏิบัติการ กำลังรื้อตรวจคอมพิวเตอร์และอื่นๆอยู่ นพชูมือขึ้นมาซึ่งกำรีโมทคอนโทรลไว้
       “ในนรก”
       งิ้วยิ้ม...ในห้องปฏิบัติการระเบิดตูมไฟลุกท่วม เสียงร้องโหยหวน รถตู้วิ่งตะบึงไป
       
       ที่หมู่บ้านชายแดนทิศใต้...ในบาร์ พวกมือปืนนั่งบ้างยืนบ้าง ดื่มคุยตามเรื่องตามราว หัวหน้าของมันคนหนึ่ง เดินเข้ามาตรงหน้าบาร์
       “มีงานด่วน...ข้าต้องการคน 10 คน”
       มันกราดสายตามองทุกคน ลุงเดช กับ แสง นั่งอยู่ที่โต๊ะหนึ่งวางท่าเฉย ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ...
       
       หัวหน้า ยืนอยู่กับมือปืนสองคนตรงหน้ารถคันหนึ่ง มือปืนคนหนึ่งเดินเข้ามา
       “มาแล้วพี่ 10 คน”
       หัวหน้าหันมามองพวกมือปืนที่เข้าแถวอยู่ มันออกเดินตรวจดูทีละคนๆจนถึงลุงเดชและแสงที่อยู่ปลายแถวสุดมันจ้องกราด ลุงเดชกับแสงอึดใจหนึ่ง ลุงเดชกับแสงต่างจ้องมัน ที่คอของมันห้อยสร้อยอยู่เส้นหนึ่งเป็นรูปงูชูคอพร้อมฉก
       “ขึ้นรถ”
       พวกมันต่างแยกย้ายกันขึ้นรถกระบะที่จอดอยู่สองคัน
       รถตู้เข้ามาจอด ในโกดังลับ พวกมือปืนต่างคุมตัวดำรงลงมาจากรถ หัวหน้ามือปืน ตวัดปืนขึ้นมา แล้วแหงนมองบนหลังคารถ เห็นหลังคารถว่างเปล่า มันหันมาโบกมือให้ลูกน้องคุมตัวดำรงเข้าไป
       พอพ้นพวกมัน อภิชาติค่อยๆ ปรากฏตัวออกมา นอนเกาะอยู่บนหลังคารถ ก่อนจะกลิ้งตัวหายลงไปอีกด้านหนึ่ง

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 8
        หัวหน้านำมือปืน 3-4 คน ลากดำรง เข้าไปด้านในซึ่งมีชายคนหนึ่งหันหลัง ให้อยู่ ชายคนนั้นหันมา เป็นโจนั่นเอง...โจมองดำรงเขม็ง ดำรงยังคงเอ๋ออยู่ โจมองยิ้มเหมือนสะใจ แต่แล้ว โจกราดสายตาไปมา
       
       “ไอ้พวกโง่ ปล่อยให้คนตามมา”
       พวกมือปืนหันกลับมาก็เห็นอภิชาติก้าวออกมาปืนสองกระบอกกราดที่พวกมัน มือปืนคนหนึ่งขยับ อภิชาติยิงเปรี้ยงมันทรุดดับสนิท
       “มีใครอยากตายอีกมั๊ย...ตอนนี้กำลังมีโปรโมชั่น”
       พวกมือปืนต่างนิ่งไม่กล้าขยับ...โจนิ่งหน้าเฉย อภิชาติยิ้มให้โจ
       
       พวกมือปืนโยนปืนลงกับพื้น อภิชาติเอาปืนชี้พวกที่คุมดำรงอยู่ให้ถอยห่างมารวมกับพวกมือปืน
       “นายโจ...นายพัฒนาขึ้นมาก...แต่ก่อนฉันกลับไปแล้ว นายถึงจะรู้ว่าฉันมา”
       โจยักใหล่สายตาแค้น อภิชาติจ้องหน้า
       “ผมสงสัย...นายดำรงเอ๋อขนาดนี้ ทำไมต้องเอาตัวมาด้วย”
       “คนตายย่อมพูดไม่ได้” โจยิ้ม บุ้ยหน้าไปทางดำรง “นายเอ๋อไม่สนแกแล้ว”
       อภิชาติหันไปก็เห็นดำรงเดินเอ๋อเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ
       “คุณดำรง”
       อภิชาติเข้าไปคว้าดำรงไว้ แต่พอหันกลับมาก็พบว่าพวกมือปืนต่างถือปืนจ้องมา โจยิ้ม
       “ส่งแขก”
       พวกมือปืนสาดกระสุนเข้าใส่ดำรงกับอภิชาติเสียงดังสนั่นหวั่นไหว อภิชาติคว้าตัวดำรงกลิ้งเข้าหาลังเก็บของกระสุนพุ่งเข้ามาราวกับห่าฝน อภิชาติตั้งตัวได้ สาดกระสุนโต้กลับไป พวกมันล้มเหมือนใบไม้ร่วง แต่โจหายไปแล้ว...อภิชาติหันกลับมาก็ต้องชะงักอึ้งเมื่อพบว่าดำรงนั่งนิ่ง ที่ท้องถูกกระสุนเข้าเต็มๆ
       “คุณดำรง”
       
       ที่หน่วยพิเศษแห่งใหม่...ในทีวี มีนักข่าวหญิงกำลังรายงาน
       “รายงานแจ้งว่า...นักข่าวชื่อคุณกำจร แสงรุ่งเรือง ได้รับ โทรศัพท์ลึกลับ แจ้งเรื่องของนายดำรง ถูกยิงบาดเจ็บจึงรีบนำนายดำรงส่งโรงพยาบาลและขณะนี้ปลอดภัยแล้ว”
       อภิชาติ กับ งิ้ว ดูทีวีอยู่ นักข่าวหญิงกำลังถามกำจร
       “ทำไมถึงมีการแจ้งเรื่องมายังคุณกำจรคะ”
       “คงเพราะคนแจ้งรู้จักชื่อเสียงผมดีมั้งครับ”
       อภิชาติยิ้ม
       “ใช่แล้วเพื่อน”
       “ทำไงได้เมื่อได้รับแจ้ง ในฐานะนักข่าวก็ต้องไป ไปแล้วก็ต้องช่วยใน...ฐานะพลเมืองดี”
       “ขอบคุณคุณกำจรมากค่ะ”
       กำจรจ้องที่จอ
       “ด้วยความยินดีครับ...ยังไงก็ต้องขอขอบคุณคนแจ้งด้วยที่ไว้วางใจผม”
       อภิชาติดูทีวียิ้มพอใจ
       “ตอบได้ดีมากเพื่อน”
       อภิชาติกดปิดทีวี งิ้วยิ้มยกนิ้วให้
       “คุณอภิชาติ คิดได้เจ๋งมากที่เรียกคุณกำจรมาช่วย ส่งนายดำรงเข้าโรงพยาบาล”
       “ขืนผมเข้าไปละก็...ถูกตำรวจรวบตัวแน่ ยังเป็นผู้ต้องหาอยู่”
       อภิชาติครุ่นคิด งิ้วสงสัย
       “มีอะไรคะ”
       “ผมคิดไม่ถึง...ว่าพวกมันทำไมถึงเสี่ยงบุกเข้ามาเก็บนายดำรงตอนนี้...รอให้หายเอ๋อแล้วค่อยเก็บก็ยังได้”
       งิ้วครุ่นคิด...อภิชาติหน้าเคร่งเครียด ทันใดนั้นมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น นพก้าวเข้ามา
       “คอนเฟิมแล้วครับ ว่าเงินจำนวนมหาศาลกำลังเดินทางเข้ามาในประเทศไทย”
       งิ้วกับอภิชาติต่างมองหน้ากัน
       
       ในค่ายหน่วยพิเศษแห่งใหม่...อภิชาติเดินเข้ามาในห้องพักทำงาน งิ้วนั่งอยู่ที่โต๊ะ ตรงหน้าเป็นแลปท็อปที่เปิดจอพร้อมทำงานเรียบร้อย
       “ท่านณุพันธ์เป็นไงบ้างครับ ได้ข้อมูลอะไรบ้าง”
       งิ้วยิ้มตื่นเต้น
       “เราได้เบาะแสของนายใหญ่”
       “ฮ้า...” อภิชาติตื่นเต้นเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆงิ้ว “พร้อม”
       “พร้อมค่ะ”
       งิ้วกดคีย์บอร์ด ปรากฏภาพบนจอมอนิเตอร์ คือ ณุพันธ์ อภิชาติกับงิ้ว ต่างจ้องฟังอย่างตั้งใจ
       
       อภิชาติเดินไปเดินมาอย่างตื่นเต้น
       “ท่านณุพันธ์แน่ใจนะ”
       “ค่ะ...คุณพ่อบอกว่ามีครั้งหนึ่งที่ประชุมกันอยู่ นายใหญ่หายใจติดขัดหมอต้องเข้ามาช่วยปั๊มหัวใจ...หลังจากนั้นอีกสองชั่วโมงคุณหมอก็หายสาบสูญไป”
       “ถูกเก็บ...เพื่อไม่ให้ใครรู้ความลับของมัน”
       “ค่ะ.คุณหมอคงรู้ตัว...รีบส่งอีเมลถึงคุณพ่อ”
       “เชื่อได้แค่ไหน”
       “เชื่อได้แน่นอน เพราะหมอที่ถูกเก็บ คือเพื่อนคุณพ่อเอง”
       อภิชาติพยักหน้าอย่างพอใจ
       “พวกมันตามรอยอีเมลคุณหมอได้...ท่านณุพันธ์ถึงต้องหนีพวกมัน”
       งิ้วพยักหน้า อภิชาติเริ่มเข้าใจ
       “พวกมันจัดฉากว่าท่านตายแล้ว...เพื่อไม่ให้ใครออกค้นหาท่าน”
       “พวกมันจะได้ล่าท่านได้อย่างสบาย”
       อภิชาติยิ้ม
       “แต่มันก็พลาด...ที่แท้หัวใจของมันต้องติดแบตเตอรี่นี่เอง”
       “ถ้าเรามีเครื่องจับสัญญาณไอ้แบตเตอรี่นี่ได้”
       “ถึงมันจะปลอมตัวได้เนียนแค่ไหน...เราก็เจอตัวมันจนได้”
       “คุณพ่อบอกว่าคนที่น่าสงสัย คือ ท่านรองศักดา โจ เพราะเป็นผู้รับคำสั่งโดยตรงจากนายใหญ่”
       อภิชาติครุ่นคิดเครียด
       “ช้าหรือเร็ว เราต้องรู้”
       
       รถกระบะสองคันจอดอยู่ในราวป่า หัวหน้ากับพวกมือปืนต่างยืนคุมตามจุดต่างๆอย่างระวัง
       “อะไรวะ...ป่านนี้ยังไม่มาอีก”
       แสงกับลุงเดชต่างลอบมองกัน...ขยับปืนในมือ กราดสายตาหาทางหนีทีไล่ ทันใดนั้นมือปืนคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้น
       “มาแล้วพี่”
       ขบวนรถตู้วิ่งเข้ามาสองคัน หัวหน้ายิ้ม ลุงเดช กับ แสง ต่างขยับตัวเตรียมพร้อม ขบวนรถของพวกมันวิ่งเข้ามาถึง มือปืนลงมาจากรถตู้
       “ค่อยยังชั่วหน่อยมีคนมารับ...ไม่ยังงั้นเสียว”
       หัวหน้ายิ้มรับ
       “พวกเรายึดป่าผืนนี้แล้ว ไม่ต้องเสียว”
       พวกมือปืนต่างหัวเราะกัน...ลุงเดชกับแสงต่างลอบสบตากัน พลางกราดสายตามองรอบๆ มือปืนหันมาบอกหัวหน้า
       “งั้นพี่นำไปเลย”
       แต่แล้วเสียงร้องก้องของสายลมดังขึ้น ตามด้วยเสียงของสายฟ้าก้องป่า ลุงเดชกับแสง ต่างพยักหน้าให้กัน...เหล่ามือปืนพากันชะงัก ชักปืนออกมาเตรียมพร้อม หัวหน้ากวาดตามอง
       “นางเสือเหรอ ออกมาซิว๊ะ วันนี้พวกข้าขนลูกปืนมาเพียบ”
       ทันใดนั้นเสียงดาวดังขึ้น
       
       “แต่ข้าจะส่งพวกเองไปลงนรก”

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 8
        พวกมือปืนหันขวับไปตามเสียง ดาวปรากฏตัวอยู่บนกิ่งไม้ มือปืนตวัดปืนขึ้นยิงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ดาวแวบหายไป แล้วปรากฏอยู่บนกิ่งไม้อีกด้านหนึ่ง
       
       “ข้าอยู่นี่”
       พวกมือปืนหันกลับมา แต่ช้าไปดาวสาดกระสุนเข้าใส่พวกมันล้มคว่ำไปหลายคน ลุงเดช กับ แสง รีบดีดตัวหลบเข้าแนวป่าขยับปืนพร้อมคอยช่วยดาว...หัวหน้ากับลูกน้องที่เหลือ ปักหลักยิงสู้ หัวหน้ายิงสาดใส่ดาว ทันใดนั้นดาวพุ่งตัวลงจากยอดไม้ดิ่งเข้าหาพวกมัน ปืนในมือยิงสาดระยะประชิดตัว พวกมันล้มคว่ำไปสอง ดาวหันมาประจันหน้ากับหัวหน้า มันรีบถอยห่าง ทันใดนั้น สร้อยรูปงูที่หน้าอกของมัน มีแสงเรืองกระจายออกมา แล้วร่างของนาคีปรากฏ...เสียงสายลมร้องก้อง ทั้งสองฝ่ายต่างยืนประจันหน้ากัน ดาวพึมพำ
       “ที่แท้สร้อยรูปงูนี่เอง ที่พานางงูมา”
       
       นาคีจ้องดาวสายตาเยือกเย็น ผมบนหัวส่ายไปมา...ดาวจ้องตอบอย่างระวัง...แสงขยับปืนในมือ
       “แย่แล้ว...นางงูมาจนได้”
       “ไอ้แสง...เอ็งกับข้าคอยจัดการกับรถตู้เท่านั้น ห้ามยุ่งกับนางงู”
       “แต่ว่า...”
       “เอ็งออกไปจะทำให้หนูดาวเป็นอันตราย”
       แสงกับลุงเดชจ้องภาพตรงหน้านิ่ง...ดาวกับนาคียังคงจ้องกันนิ่ง ไม่มีใครขยับตัวลงมือ พวกมือปืนต่างฉวยโอกาสถอยไปที่รถตู้ กับรถกระบะ
       “ไปไอ้แสง”
       ลุงเดชกับแสงสวมรอยเคลื่อนตัวไปที่รถรวมกับพวกมัน หัวหน้าออกคำสั่ง
       “ไปเว๊ย”
       พวกมันต่างขึ้นรถเช่นเดียวกับลุงเดชและแสง ทั้งสองต่างจ้องมอง ดาวกับนาคีที่ยังยืนเผชิญหน้ากันจนกระทั่งรถเคลื่อนออกไป
       
       ดาวยังจ้องนาคีนิ่ง อยู่ เช่นเดียวกับนาคีที่จ้องดาว...ทันใดนั้นทั้งสองต่างพุ่งเข้าหากัน ต่อสู้ประชิดตัวต่างฝ่ายต่างแวบหายแวบตามกันปะทะกันอย่างตื่นเต้น
       รถกระบะของพวกมือปืนซึ่งเหลือแค่คันเดียว นำรถตู้สองคันตะบึงไปตามเส้นทาง ลุงเดชกับแสงต่างลอบมองหน้ากัน แต่แล้วทันใดนั้น ขบวนรถจอดกึก เมื่อ ไผ่ในชุดนางเสือยืนขวางถนนอยู่ ลุงเดชกับแสงเตรียมพร้อมหัวหน้านั่งคู่กับคนขับอึ้งตะลึง
       “อะไรวะ...มันรอดมาได้ยังไง”
       ทันใดนั้นไผ่สะบัดมือออกมา วัตถุสีดำสองลูกปลิวข้ามหัวรถกระบะไปที่รถตู้สองคนที่จอดอยู่ข้างหลัง คนขับรถตู้ตาเหลือกร้องไม่เป็นภาษา ระเบิดสองลูกถูกรถตู้สองคันอย่างแม่นยำ เสียงระเบิดดังสนั่นไฟลุกท่วม เศษเงินปลิวเต็มท้องฟ้า เงินหลายร้อยล้านปลิวว่อน หัวหน้าหน้าตื่น
       “หนีเว๊ย”
       คนขับรถกระบะพุ่งรถออกไปอย่างรวดเร็ว...ลุงเดชกับแสงแกล้งตวัดปืนใส่ไผ่แล้วยิงออกไปเสียงปืนดังสนั่น พวกที่เหลือสองสามคนต่างระดมยิงตาม จนในที่สุดพ้นออกมาไกล...ลุงเดชกับแสงลอบมองหน้ายิ้มให้กัน ไผ่มองตามแล้วอดยิ้มไม่ได้
       
       นาคีกับดาวปะทะกันอย่างดุเดือด ดาวถูกกระแทกกระเด็นปลิวออกมากระเด็นไปที่พื้น ดาวดีดตัวขึ้นมาประจันหน้า นาคียิ้ม
       “เราจะกำจัดท่านกับพวกให้หมด”
       “ไม่ง่ายนักหรอก”
       ดาวตวัดปืนขึ้นมายิงสาดใส่ นาคีดีดตัวแวบหายไป โผล่มาตรงหน้าดาว มือทำเป็นกรงเล็บคว้ามาที่หน้า ดาวแวบหายไป นาคีแวบตาม ไปโผล่พร้อมกันอีกจุดหนึ่ง นาคีตบดาวกระเด็นไปอีกครั้งดาวเสียหลักเซไปชนต้นไม้ นาคีแวบตาม ตวัดมือออกมาพลันในมือเป็นดาบหยักรูปงูเงื้อสูงหมายฟัน แต่แล้วเสียงปืนดังเปรี้ยง ดาบกระเด็นไป ไผ่ปรากฏตัวตรงหน้านาคี ยิงเปรี้ยงระยะเผาขน นาคีแวบหายไป มีเสียงหัวเราะดังก้อง
       “พี่ไผ่”
       “ดาวไม่เป็นไรนะ”
       “ยังไหวค่ะ”
       ร่างของนาคีปรากฏประจันหน้าทั้งสองคน ต่างฝ่ายต่างจ้องเอาเชิงกัน...ทันใดนั้นนาคี พุ่งเข้าหา ดาวกับไผ่ ต่อสู้ประชิดตัว ไผ่กับดาวสองคนต้านนาคีอย่างสูสี...แต่อึดใจนาคีก็เป็นฝ่าย รุก ไผ่กับดาวเริ่มถอย แต่แล้วนาคีก็ผลักมืออกมาพร้อมกัน ร่างของดาวกับไผ่กระเด็นกลิ้งไปกับพื้น...นาคียกมือหมายปล่อยพลังซ้ำ ทันใดนั้น เงาดำพุ่งวาบเข้ามากระแทกนาคี กระเด็นออกไปไกล จักจั่นร่อนลงมายืน ประจันหน้า
       “ขอเอี่ยวด้วยคน”
       ดาวกับไผ่ดีดตัวเข้ามา
       “ถ้าคิดว่าต้านเราสามคนไม่ได้...ก็ถอยไป”
       ไผ่มองหยัน
       “แต่ถ้าคิดบุก...เราก็สนองให้”
       จักจั่นตั้งกราดเตรียมลุย
       “ยกกำลังสาม”
       นาคียิ้มเยือกเย็น
       “วันนี้เป็นวันตายของพวกท่านทุกคน”
       นาคีแวบเข้าไปกลางวง จักจั่น ดาว และ ไผ่ ผลัดกันเข้าจู่โจม...ต่างฝ่ายต่างบุกต่างตั้งรับ ต่างถูกกระแทก นาคีกระแทกดาวกับไผ่กระเด็นออกไป แต่เปิดช่องโหว่ โดนจักจั่นกระแทก เซเสียหลัก จักจั่นแวบเข้าไปปืนในมือตวัดเข้าที่หน้าอกของนาคี
       “ขอแบบใกล้ชิดหน่อยนะ”
       แต่แล้วมีเงาร่างพุ่งเข้ามาขวาง...เสียงปืนดังสนั่น แต่เงาร่างไม่สะเทือนกลับกระแทกร่างของจักจั่นปลิวออกไป ไผ่ดีดตัวเข้าไปรับร่างของจักจั่นไว้ทันท่วงทีก่อนที่จะตกถึงพื้น จักจั่นดีดตัวลงมายืนข้างไผ่ ดาวก้าวเข้ามายืนรวมกันเป็นสามคน สายตาตื่นเต้นคาดไม่ถึง
       “คุณหนึ่ง”
       ฤทธิชัยจ้องมาที่ทั้งสาม สายตาดุดันเยือกเย็น...จักจั่นมองอย่างสงสัย
       “ท่าทางคุณหนึ่ง...จะไม่ใช่คุณหนึ่งซะแล้ว”
       “เอาไงดี...น้องดาว”
       นาคีก้าวเข้ามายืนใกล้ ฤทธิชัย ยิ้มเยาะ
       “ท่านพี่...พวกมันคิดร้ายต่อนาคี กำจัดพวกมันให้หมด”
       จักจั่นเหยียดปากหยัน
       “โห...ยุ...อย่างกะตัวอิจฉา”
       ดาวหันมาบอกไผ่
       “พี่ไผ่...จักจั่น จัดการกับนางงู ดาวจะล่อคุณหนึ่งออกไป”
       ดาวพุ่งเข้าหาฤทธิชัยแล้วปล่อยหมัดเข้าใส่ ฤทธิชัยปัดป้อง ต่อสู้ประชิดตัว นาคีปราดเข้าไปแต่ร่างของไผ่กับจันจิรา พุ่งเข้ามากระแทกร่างของนาคีกระเด็นไป...นาคีดีดตัวขึ้นมาประจันหน้า จักจั่นจ้องหน้า
       “มือที่สาม...อยู่ก่อน”
       
       นาคีดีดตัวเข้าหาไผ่กับจักจั่น ทั้งสามต่อสู้ประชิดตัวกัน อย่างตื่นเต้น

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 18 อวสาน (ต่อ)
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 17
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 16
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 15
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 3 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
67 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
33 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รักป่านางเสือมากชอบพี่ดาว
ปานชีวา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014