หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ แรงเงา

แรงเงา ตอนที่ 5

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 30 กันยายน 2555 09:02 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
แรงเงา ตอนที่ 5
        แรงเงา ตอนที่ 5
       
       ค่ำคืนนั้นพรพามุตตามาพบกับเสี่ยที่เอ็นเตอร์เทนเม้นท์คอมเพล็กซ์ ภายในห้อง VIP ที่เป็นห้องคาราโอเกะไปด้วยในตัว เสี่ยยังคงใส่เวอร์ซาเช่ปลอม เพชรทองเต็มตัว ถือไมโครโฟนคุยกับมุตตาและพร
       
       สีหน้ามุตตายังคงซีดเผือดแต่ใส่เสื้อเปลือยไหล่ กระโปรงค่อนข้างสั้น พรเหลือบดูนอกผนังกระจกเห็นเวทีมีนักร้องอวบขาวนุ่งกางเกงที่สั้นกว่าบิกินี เด้งบ้างเกาบ้างยั่วแขก แต่แขกไม่ได้มากมายอะไรนัก
       “ต๊าย น้องจ๊ะเชียวหรือคะ เสี่ย”
       “ม่ายช่ายน่อ ตัวจริงเขาดังแล้ว ฮ็อด ฮ็อด เสี่ยสู้ราคาไม่ไหว”
       “อ้าว ก็ตัวปลอมนะซีคะ”
       “ไม่ปลอม เขาเรียกก็อปปี้บี นี่น้องจุ๊คุ้นหู ชื่อคล้องกันกว่าจ๊ะอีก”
       “ชื่อคล้อง แล้วมีน้องจิ๊ด้วยไหมเสี่ย” พรแซวสร้างบรรยากาศ
       เสี่ยส่ายหน้าหันมาหามุตตาแล้วนับเงิน
       “ของเก่ายังไม่ได้ใช้ มายืมอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไรเสี่ยไว้ใจหนูเสี่ยให้สามหมื่นเลย”
       มุตตาอึดอัดรับเงินมา
       “ขอบพระคุณค่ะ เสี่ย แล้วหนูจะหามาใช้คืนให้เร็วที่สุด”
       “ไม่ต้องห่วงน่อ เมื่อไรก็เมื่อนั้น แหม ดูหนูแต่งตัวอย่างงี้แล้วมาเป็นนักร้องได้สบาย”
       “อุ๊ยตาย เกณฑ์เลือกนักร้องเสี่ยนี่แปล๊กแปลก” พรแขวะขำๆ
       “เสียงอย่างหนูเป็นนักร้องไม่ได้หรอกค่ะ” มุตตาออกตัว
       “ทำไมจะไม่ได้ ดูอย่างหนูจุ๊ที่ร้องอยู่นั่นสียงเหมือนเป็ดผสมห่านแขกยังแย่งกันเกา แทบจะยิงกันตาย”
       เสี่ยชี้ให้ดูน้องจุ๊ พรอ่อนใจ มุตตาอายแทน
       “หนูทำไม่ได้จริงๆ ค่ะเสี่ย” มุตตายืนกราน
       “ตามใจหนู อ้อ หนูพร ช่วยไปหยิบกระเป๋าเสี่ยมาให้ทีอยู่ที่เคาน์เตอร์ข้างนอก”
       พรออกไป เสี่ยขยับมานั่งชิดมุตตาทันที มุตตากระถดถอย เสี่ยมองสูงมองต่ำ
       “แหม หนูนี่ผิวดีจริงๆ นา เป็นสาวเหนือหรือเปล่า”
       “ไม่ใช่ค่ะ”
       “สวยไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว” เสี่ยวางมือแหมะบนเข่ามุตตาแล้วลูบสูงขึ้น มุตตาลุกพรวดแล้ววิ่งออกไป “หนู หนู กลับมาก่อนน่อ”
       พรถือกระเป๋าหนีบของเสี่ยเข้ามา
       “อ้าว เพื่อนหนูล่ะเสี่ย”
       “ไปแล้ว”
       “เสี่ยไปทำชีกออะไร เพื่อนหนูไม่ใช่อย่างว่านะ”
       “อั้วเปล่าน่า”
       พรส่งกระเป๋าให้
       “เอ้า เอาไป ให้เอามาทำไม”
       “ง่า เอ้อ อ้า ก็ลื้อว่าหนูตามีเคาะอั้วก็เลยจะให้ของขลัง”
       พรดึงกระเป๋ามาเทมีปากกา พวงกุญแจและกล่องสี่เหลี่ยมหลายกล่องตกพรูลงบนโต๊ะ
       “ไหนๆ ของขลัง ฉันเห็นมีแต่ถุงยาง”
       
       มุตตาเดินแกมวิ่งเข้ามาในซอยมืดคับแค้นใจจนน้ำตาร่วง รถมอเตอร์ไซค์รับจ้างแล่นมา มุตตาหลบเข้าหลังเสาและถังขยะมีรถคันหนึ่งจอดลงเปิดไฟสว่าง ร่างสูงก้าวมาเป็นเงาดำตรงมาหามุตตา มุตตาปาดน้ำตา
       “ไปนะ”
       “คุณตา นี่ผมเอง วีกิจฮะ”
       วีกิจก้าวมามองอย่างห่วงใยเหมือนเคย มุตตายืนนิ่งอึ้งอับอายจนโกรธ
       “คุณกิจ”
       “คุณเป็นยังไงบ้างฮะ” วีกิจถามอย่างเป็นห่วง
       “ฉันยังไม่ตายค่ะ นี่คุณมาทำไมคะ”
       “คุณตา ที่ผมมาเพราะผมเป็นเพื่อนคุณ”
       “คุณยังเห็นตาเป็นเพื่อนอยู่อีกหรือ เรื่องทั้งหมดตาเองที่ผิดที่ไม่ยับยั้งชั่งใจที่ปล่อยให้ทุกอย่างมันเกินเลยมาขนาดนี้”
       “คนเราตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอกฮะ ที่คุณทำอาจจะผิด แต่อาภพต้องผิดด้วย” วีกิจพูดอย่างปลอบโยน มุตตาหลบตา “และที่อานภาทำลงไปก็ไม่ใช่ว่ามันถูก ผมบอกคุณตาแล้วว่าคนทุกคนทำผิดได้แต่เมื่อรู้แล้วจะทำยังไงให้มันถูกต้อง ไม่ให้ผิดซ้ำสองต่างหาก”
       มุตตาขมขื่น อับอาย เอาความโกรธขึ้นมากลบ
       “ขอบคุณที่เทศนาสั่งสอนตา แต่ตาคงเป็นคนบาปตาไม่รู้แล้วว่าอะไรดีอะไรไม่ดี”
       “คุณตา”
       “คุณกลับไปเถอะค่ะ อย่ามาห่วงฉันเลย”
       “ไม่ฮะ ผมจะไปส่งคุณก่อนแล้วผมถึงจะกลับ” มุตตานิ่งอึ้ง มองวีกิจอย่างขอโทษแต่พูดไม่ออก “มาเถอะฮะ”
       วีกิจเดินนำไปรถ มุตตามองแผ่นหลังวีกิจน้ำตาหยดจากดวงตา
       
       รถวีกิจแล่นมาจอดลงที่ลานจอดรถของหอพัก ฤดีกับศรีถลามาดูที่ผนังกระจก ภายในรถมุตตายังคงเอาท่าหมางเมินมากลบไว้วีกิจมองอย่างเข้าใจ
       “คุณจะทำยังไงต่อไปฮะ”
       “ฉันยังไม่รู้ค่ะ”
       “ไม่ว่ายังไงก็ต้องมีสติ ค่อยๆ คิดนะฮะ” มุตตาพยักหน้า
       “คุณกลับไปเถอะค่ะ วีกิจ”
       “ชีวิตต้องสู้ต่อไป อย่าเพิ่งหมดหวัง อย่าเพิ่งยอมแพ้นะฮะ”
       “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ”
       มุตตาลงรถไป วีกิจถอนใจแล้วขับรถไป มุตตามองตามความรู้สึกหลายอย่างประเดประดังจนต้องป้ายน้ำตา มอเตอร์ไซค์รับจ้างพุ่งมาเบรก เบาะที่งอนสูงทำให้พรเบียดกระแทกคนขับ พรทุบหลังคนขับ
       “เบาๆ ซียะ จะเบรกให้ซิลิโคนแตกเหรอ” พรลงรถถลามาหามุตตา “หนูตา ไอ้เสี่ยบ้ามันทำอะไร”
       “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ เห็นท่าไม่ดีก็เลยรีบกลับออกมา”
       มุตตาโกหกเมื่อเห็นพรเป็นห่วง
       
       ฤดีกับศรีชะเง้อคอยาว พอมุตตาและพรเข้ามาจึงรีบทำเป็นมีงานง่วน
       
       “หนูขึ้นไปก่อนก็แล้วกัน”
       มุตตารับคำเข้าด้านในไป พรไปเกาะเคาน์เตอร์
       “ยังไงยะ ท้องจริงๆ ใช่ไหม” ฤดีถาม พรถอนใจ
       “จะเหลือเหรอป้า”
       “แล้วท้องกะใครคะ คนแก่หรือคนหนุ่ม” ศรีถาม
       “ไม่เห็นต้องถามเลย ไอ้แก่ซียะ เมียหลวงถึงมาตบออกสื่อขนาดนั้น”
       “ต๊าย แล้วทำไมคนหนุ่มยังมาดูแลพี่ตาอยู่ล่ะคะ เพิ่งกลับไปก่อนเจ๊มานิดเดียวเอง”
       พรแปลกใจ แล้วถอนใจ
       
       “ไอ้หนุ่มเอ๊ย รักจริงหวังแต่งซีนะ นังศรีแกตาถึง ส่วนฉันกะหนูตาน่ะตาถั่ว แต่ยังไงหนูตาก็น่าจะสู้มันซักตั้ง”

แรงเงา ตอนที่ 5
        ต่อนั่งอยู่กับนพนภาที่โซฟาในห้องโถง หนุ่มน้อยกำลังเอาซิมโทรศัพท์เจนภพใส่มือถือเครื่องใหม่ นพนภามองดูอยู่
       
       “เรียบร้อยแล้วฮะ”
       “เก่งจังเลยลูกฉัน” นพนภาเอาโทรศัพท์มาเช็กดูมีแมสเสจเข้ามาไม่ขาดสาย นพนภาเช็กแมสเซจจนเหนื่อยจึงส่งคืนต่อ “ไหนต่อดูซิลูก มีอีแจงจิต 1 ส่งแมสเสจมาบ้างไหม”
       ต่อเอาโทรศัพท์มาเช็กดู
       “ไม่มีนี่ฮะ”
       จังหวะนั้นมีโทรศัพท์เข้า ต่อมองดู นพนภาเม้มปากพยักหน้าให้รับ
       “ฮัลโหล สวัสดีครับ”
       พรอยู่ที่ห้องมุตตา ใช้มือถือตัวเองโทร.หาเจนภพ มุตตานั่งบนเตียงฟังใจจดจ่อ
       “สวัสดีจ้ะหนุ่ม ขอสายคุณเจนภพหน่อยค่ะ” พรลดโทรศัพท์ลงแนบอก “คงลูกชายรับ”
       “ขอโทษฮะ จากไหนครับ”
       “บอกว่าดิฉันชื่อพรนะคะ”
       “รอสักครู่นะฮะ”
       ต่อลดโทรศัพท์ลงบอกนพนภา
       “แม่ฮะ นังดอกส้มโทร.มาแต่สะตอว่าชื่อพรฮะ” ต่อพูดโทรศัพท์ต่อ “โอเค มาแล้วครับ”
       นพนภาคว้ามือถือไป
       “อุ๊ย ขอบคุณค่า...มาแล้วหนู”
       พรส่งโทรศัพท์ให้มุตตา
       “ฮัลโหล ผ.อ.หรือคะ”
       “จำไว้บ้างซียะว่าผ.อ.น่ะ ย่อมาจากคำว่าผัวคนอื่น นี่เพิ่งด่าไปแหม็บๆ ยังไม่เข็ดนะยะอุตส่าห์ดัดเสียงมาตอแหล” มุตตาตกใจตัวสั่น พรมองดูเริ่มรู้ “ผัวฉันมันเอาแกเล่นๆ รู้ตัวซะทีซี” พรกระชากมือถือมาฟัง “ฟังไว้นะ วันไหนแกโผล่ไปตอแยผัวฉันอีก ฉันจะตบแกให้หน้าแหกหมอไม่รับเย็บ”
       “อุ๊ย หล่อนมีมือคนเดียวหรือยะ ถ้าฉันเจอตบ หล่อนก็เจอตีน”
       นพนภาอ้าปากค้าง
       “ว้าย อี...”
       พรยิ้มด่าเป็นชุด มุตตาดึงมือห้ามก็ไม่หยุด
       “โถ นังโบท็อกซ์ แต่เครื่องในน่ะรวนจนผัวเหี่ยวเป็นมะเขือเผาต้องเจอมือสาวๆ ถึงฟื้น หล่อนน่ะไม่ใช่น้ำพริกถ้วยเก่าแล้ว แต่เป็นปลาร้าเน่าไหแตกแม้แต่หนอนยังไชไม่ลง อย่าว่าแต่ผัวเลย”
       “ว้าย อี อีปากตำแย”
       “ค่ะ มันถึงได้คันหู เกากันไม่หวาดไม่ไหวไงคะ”
       พรกดวางหูหัวเราะกิ๊ก มุตตาทำหน้าจะร้องไห้ นพนภายังนึกคำด่าไม่ทันนัก ต่อดึงโทรศัพท์มา
       “อีปากนรกแตก”
       “มันวางหูไปแล้วฮะ”
       เจนภพเดินมาจากด้านในบ้าน นพนภาเต้นเร่าๆ ต่อเชิดใส่พ่อเดินเลี่ยงไป
       “อะไรกันอีกล่ะ”
       “มันโทร.มา อีมุตตามันโทร.มามันด่าฉันไม่มีชิ้นดี เห็นหน้าซื่อๆ ด่าได้ไม่ซ้ำ” เจนภพทำหน้างง
       “ก็ดีแล้วนี่ จะได้รู้ว่าคุณไม่ได้มีปากคนเดียว คนอื่นเขาก็มีปากเหมือนกัน”
       “ให้ท้ายมันหรือ คอยดูนะมันน่ะมีแค่ปาก แต่ฉันมีมือมีตีนที่จะทำอะไรก็ได้”
       นพนภาตาวาว
       
       วันต่อมากริบเดินมาจากฝ่ายสินเชื่อ เห็นมุตตายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์กำลังฝากเงิน มุตตานับธนบัตรปึกที่ได้จากเสี่ยออกมา 1 หมื่นฝากเข้าบัญชี อีก 2 หมื่นเก็บเข้ากระเป๋า กริบมองดูมุตตา เห็นมีแววหม่นหมองไม่สนใจใคร
       เมื่อฝากเงินเสร็จ มุตตาออกจากธนาคารเดินมาตามทางเท้า ข้างทางมีแผงผลไม้ ขายเสื้อผ้า ของกระจุกกระจิก แม่ค้าร้องเรียกเสียงหวาน
       “ซื้อผลไม้ไหมคะ อ้อ วันนี้มีฟักทองไหว้ด้วยนะคะ เอาไปถวายเจ้าแม่ เจ้าที่เจ้าทาง เรื่องร้ายจะกลายเป็นดีค่ะ”
       เพียงเท่านั้นมุตตาก็แวะเข้าไป
       “ฟักทองขายยังไงจ๊ะ”
       “ลูกละยี่สิบห้าค่ะ ซื้อทั้งชุดก็ร้อยนึงพอดี”
       มีชายร่างสูงแจ็คเก็ตดำแว่นดำก้าวมายืนข้างมุตตา มุตตาเลือกดูฟักทอง
       “พี่แว่นดำ เอาอะไรดีคะ”
       แม่ค้าถาม มือปืนของประพงค์ยิ้มนิดๆ แม่ค้ายิ้มตอบ มุตตาเหลือบมามือปืนยิ้มให้ แล้วทันใดก็กระชากกระเป๋ามุตตา มุตตาตกตะลึงแล้วพยายามยื้อแย่งคืน มือปืนตบมุตตาผัวะ มุตตาเซซัง มือปืนตบซ้ำ มุตตาผวาล้มลงไป แผงผลไม้ทะลาย ฟักทองมงคลกลิ้งอยู่รอบตัว แม่ค้า ผู้คนร้องเอะอะ ผู้คนกรูกันมา มือปืนวิ่งหายไปในซอกตึก แม้ค้าประคองมุตตาขึ้น มุตตาเบลอแก้มเป็นรอยแดง ปากแตก มุตตาเริ่มได้สติ
       รถยุโรปคันยาวแล่นผ่านมากระจกรถตอนหลังเลื่อนลง นพนภามองมาอย่างสมใจแล้วเอนตัวพิงพนักเลื่อนกระจกปิด น้ำตามุตตาเริ่มไหลริน
       
       นพนภายิ้มสุขใจแต่งตัวกรุยกรายอยู่กับบ้าน นภางค์กับเนตรนภิศแวะมาหานั่งอยู่บนโซฟา ที่โต๊ะกาแฟวางกล่องเครื่องเพชรหลายอย่าง เนตรนภิศเฝ้าเชยชม
       “นังนั่นกะนายภพได้เสียเป็นเมียผัวกันมาแรมปี แกไม่ระแคะระคายบ้างหรือ”
       “พูดแล้วเจ็บใจค่ะ คุณแม่ ผัวหนูมันหลอกหนูว่าอีเด็กนั่นเป็นแฟนนายกิจ อีเด็กนั่นก็ทำหน้าซื่อเล่นละครตบตาหนูไม่รู้กี่หน”
       “ยังไงก็น่าจะเร็วกว่านี้”
       เนตรนภิศแอบยิ้ม
       “ก็ใครจะไปคิดล่ะคะ หนูเช็คสเตทเมนท์ เช็คสลิปบัตรเครดิตก็ไม่มีวี่แววว่าใช้เงินเปลือง ลดลงกว่าปกติด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเมียน้อยประสาอะไร ราคามันถึงได้ประหยัดสวนกระแสเศรษฐกิจโลกขนาดนี้”
       “แปลว่ายังไง นังเด็กนั่นมันควักเงินจ่ายเองเหรอ”
       “ผัวหนูบอกว่าเขาแทบไม่ต้องจ่ายเงิน ต๊าย หรือว่าอีเด็กนั่น ค่าม่านรูดก็จ่ายเอง”
       “ว้าย เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น หรือว่านังเด็กนั่นรักผัวแกหัวปักหัวปำ ถึงเงินทองอะไรก็ไม่เอาซักแดง”
       นพนภาเม้มปาก
       “รักเริ๊กอะไรกันคะ อีพวกคันหูเรื้อรัง ที่จริงมันอาจหว่านพืชหวังผลอ่อยมาก่อนตักตวงทีหลังก็ได้”
       “อุตส่าห์วางสายเอาไว้ ยายแอบจิตอะไรนั่น ไม่ได้เรื่องเลยหรือ”
       “แจงจิตค่ะ”
       “แหม มันพวกเดียวกันจะไปได้เรื่องอะไรคะ”
       นพนภามองน้องสาว
       “เดี๋ยวก่อน ยายแจงจิตมันบอกว่าบอกแกให้มาเตือนฉันตั้งปีมะโว้แล้วทำไมแกเพิ่งมาบอก”
       “อย่าไปเชื่อค่ะ มันแค่มาเปรยๆ บ่นๆ จนหนูได้ยายรัชนกไปเป็นสปายน่ะถึงได้เรื่อง”
       “อ้อดี วันหลังก็นัดมันมาเจอฉันอีก จะได้ให้รางวัลมัน”
       นภางค์ดูสร้อยมุก
       “นี่แกไม่เอาแน่หรือ สวยกว่าเส้นเก่าอีก”
       “อีสร้อยฝังมุกอะไรนี่ หนูไม่ใส่แล้วค่ะ แค่เห็นก็เจ็บใจแล้ว”
       “แหม อีเส้นเก่านั่นก็น่าจะเอาคืนมา ไปถือทำไม”
       “เส้นนี้ให้ยายนภิศเถอะค่ะ”
       “ยายนภิศมีปัญญาจ่ายที่ไหน มีแต่เจ้าหนี้รอบทิศทาง”
       เนตรนภิศกัดริมฝีปาก
       “ก็หนูจะซื้อให้มันไงคะ มันอุตส่าห์เป็นหูเป็นตาต้องตบรางวัลกันหน่อย”
       “พี่นภา”
       เนตรนภิศยิ้มสดใสกอดแขนนพนภา เอาหัวซบไหล่
       
       นพนภายิ้ม ไม่ทันเห็นดวงตายิ้มเยาะของเนตรนภิศ

แรงเงา ตอนที่ 5
        เนตรนภิศใส่ชุดอยู่กับบ้านแบบหรูหราสวมสร้อยคอและต่างหูมุกที่นพนภาซื้อให้ พิศดูโฉมตัวเองอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ อมรอยู่ที่โซฟามองดูเงียบๆ เนตรนภิศมานั่งข้าง
       
       “พี่สาวคุณเกิดใจดีอะไรขึ้นมาถึงซื้อให้” อมรถามเรียบๆ
       “จะอะไรล่ะคะ ก็วิธีตอบแทนใครๆ ของพี่สาวฉันไง เอาเงินฟาดหัวมันเข้ามันจะได้คลานมาหมอบแล้วกระดิกหางทุกครั้งเวลาที่จะเรียกใช้”
       เนตรนภิศยิ้มเยาะ
       “เห็นว่าพี่สาวคุณไปเฝ้าคุณเจนภพทุกวัน จนเด็กนั่นมาทำงานไม่ได้เลยหรือ”
       “ค่ะ น่าขายหน้าจะตาย นึกๆ ดูก็น่าสงสารพี่เขยฉัน”
       “ก็ทำตัวเองนี่นา”
       “ทำไมเขาต้องเจ้าชู้มักมากขนาดนั้น ทีคุณไม่เห็นเป็น” อมรหัวเราะ
       “อย่าชมผมนักเลย ซักวันอาจจะดีแตกก็ได้”
       “อยู่กันมาสิบปี ไม่เคยเห็นคุณมองสาวๆ ที่ไหนซักคน”
       “ผมอาจจะไม่ชอบสาวๆ ก็ได้”
       “ฮึ ถ้าคุณไปมีคนอื่น ฉันคงขาดใจตาย อมรคะ คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน ฉันไม่มีอะไรภูมิใจได้เลยนอกจากคุณ”
       อมรจูบหน้าผากเนตรนภิศ มีเสียงรถแล่นเข้ามา
       “ไอ้พงศ์มาแล้ว”
       อมรลุกขึ้นคว้าเสื้อนอกขึ้นมา พงศกรเดินยิ้มร่าเข้ามา เนตรนภิศยิ้มรับ
       “โอ้โฮ อะไรกันครับนี่ คุณนภิศแต่งซะเต็มยศเชียว”
       “แล้วสวยไหมคะ”
       “นี่ไปงานด้วยกันได้เลยนะฮะ”
       “ไม่เอาล่ะค่ะ งานเลี้ยงรุ่น คงไม่มีใครพาภรรยาไปหรอก เชิญหัวหกก้นขวิดตามสบายเถอะ”
       “ใครจะใจดีเหมือนคุณนภิศไม่มีอีกแล้ว เฮ้ย ไป”
       “ฝากมรด้วยนะคะ”
       “จะดูแลด้วยชีวิตเลยฮะ ไปล่ะครับ”
       อมรกับพงศกรออกไป เนตรนภิศตามไปส่งที่ประตู
       
       พรเอายาทาโหนกแก้มที่เขียวช้ำของมุตตาให้ มุตตานิ่วหน้า
       “ต๊ายหนู ซวยซับซวยซ้อนอะไรขนาดนี้ เอ๊ะ หรือว่ายายคุณแม่นั่นแม่นจริง”
       “แล้วหนูจะเอาเงินที่ไหนไปให้คุณแม่แก้กรรมล่ะคะ”
       “โอ๊ย หนู ช่างมันก่อนเถอะ กรรมเราคนอื่นมันจะมาแก้ให้ได้จริงเร้อ”
       “แต่หนูอยากลอง”
       “เอาไว้ค่อยคิดอ่านกันทีหลัง เฮ้อ ดึกแล้วพี่ไปนอนก่อน”
       มุตตาพึมพำขอบใจ พรออกไปจากห้องกดล็อคให้แล้วปิดประตูลง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมุตตาหยิบมาดูแล้วรีบรับ
       “ผ.อ.”
       “หายใจเข้าก็ ผ.อ.หายใจออกก็ ผ.อ.”
       “คุณ”
       “เป็นยังไงบ้าง โดนเข้าไปซ้ายทีขวาทีแบบนั้น”
       นพนภานอนระทวยบนโซฟายิ้มเยาะ
       “คุณ คุณรู้ได้ยังไง”
       “ฉันลืมบอกเด็กฉันไปว่าอย่าทำอะไรรุนแรงนัก ไม่คิดว่ามันจะมาตบซ้ำรอยเดิมที่ฉันตบไว้”
       มุตตาเบิกตากว้าง เอามือลูบแก้ม
       “คุณทำอย่างนี้ทำไม”
       “ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าแกทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง ร่ำรวยเหมือนกันนะพกเงินตั้งสองหมื่น เตรียมไว้เป็นค่าม่านรูดซิท่า”
       “หยุดพูดซะที”
       “นี่ เรื่องเงินน่ะ ฉันเอาไปทำบุญทำกุศลให้แล้ว รู้ไหม ฉันทำยังไง” มุตตานิ่งฟัง นพนภาลุกขึ้นนั่ง “ฉันเอาไปบริจาคในนามนางสาวมุตตา ให้บ้านเกร็ดตระการช่วยสงเคราะห์ พวกโสเภณีกลับใจเผื่อผลบุญจะทำให้นังโสเภณีอย่างเธอกลับใจบ้าง”
       “หยุดนะ”
       “หล่อนนั่นแหละ หยุดตอแยผัวฉันซะที”
       “ฉันไม่หยุด รู้ตัวซะบ้างว่าเขาไม่ได้รักเธอ เขารักฉัน”
       นพนภาเบิกตากว้าง
       “แก...อีหน้าด้าน”
       “เขาสัญญากับฉันว่า เขาจะเลิกกับคุณมาแต่งงานกับฉัน”
       นพนภาตัวสั่นกลัวว่าเป็นความจริง ความโกรธทวีขึ้น
       “ฝันเถอะ ต่อให้จริง ฉันก็ไม่มีวันปล่อยแกสองคน”
       “ได้โปรดเถอะ เขาไม่ได้เหลือเยื่อใยอะไรกับคุณแล้ว คุณจะยึดเขาไว้ทำไม”
       “ไม่จริง นังสารเลว แกไม่มีปัญญาหาผัวเองจริงๆ ใช่ไหม ก็ได้ ฉันจะช่วยจัดให้ ให้สมกับความร่านของแก”
       นพนภาตัวสั่นเทิ้ม กดตัดสาย น้ำตาไหล นพนภารีบปาดออก มุตตาวางโทรศัพท์ลงสะอื้นไห้ น้ำตาไหลพรากออกมา
       
       นพนภานั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งพลางพูดโทรศัพท์
       “นังนั่นมันร่านนัก ฉันเลยอยากแก้ร่านให้มัน ขอคนเดิมก็แล้วกันนะคะนังนั่นจะได้จำไปจนตาย ค่ะ ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ คุณประพงส์” นพนภาวางหูลงหันมาเห็นต้องยืนกอดอกมองอยู่ นพนภาสะดุ้งสุดตัว “ว้าย นังต้อง เข้ามาทำไมยะ”
       “ไม่เข้ามา ก็ไม่ได้ยินแม่วางแผนกับนายมาเฟียซีคะ”
       “ไม่ใช่เรื่องของแก”
       “กะแค่นางเมียบำเรอชั่วครั้งชั่วคราว แม่ต้องจองล้างจองผลาญขนาดนี้เชียวหรือคะ”
       “แกมันลูกพ่อ เลือดพ่อนี่ ก็เข้าข้างกันซี ไป ไปให้พ้นนะ”
       “ได้ค่ะ แต่มันบาปกรรมนะคะ”
       ต้องหยิบนิตยสารรายการเปย์ทีวีแล้วเดินออกไป นพนภาหน้าเปลี่ยนไป แล้วเข้าข้างตัวเอง
       
       “บาปอะไร ไม่บาป นังนั่นต่างหากที่สร้างบาปก่อน”

แรงเงา ตอนที่ 5
        วันต่อมาที่ห้องทำงานมุตตา นอกจากมีโต๊ะของนพนภาและอุปกรณ์เสริมฮวงจุ้ยแล้ว ยังเลื่อนเครื่องถ่ายเอกสาร แฟกซ์มาไว้ใกล้ๆ เพื่อนร่วมงานมุตตาสองคนกลายมาเป็นผู้ช่วยนพนภา คนหนึ่งถ่ายเอกสารให้ อีกคนรับแฟกซ์มาส่งให้นพนภา
       
       “แฟกซ์ค่ะ จากเอสเอ็มเรียลเอสเตท”
       “ขอบใจ”
       นพนภารับแฟกซ์มาดู ประตูเปิดออกมีแขกมาติดต่อราชการ 2 คน เดินมาหานพนภา
       “ผมมาติดต่อเรื่องงานเทศกาลกลองนานาชาติครับ”
       นพนภามองดูหัวจรดเท้า
       “ฉันเหมือนเจ้าหน้าที่รัฐหรือยะ ไป ไปตีกลอง ตีหม้อ ตีไหทางโน้น”
       แจงจิต อรพิม ทิพอาภาจะเป็นลม แจงจิตรีบมาดึงแขกที่มาติดต่อราชการไป
       “นี่เธอจดลงสมุดนัดที ประชุมวันที่ 19 บ่าย 2” นพนภาสั่งอรพิม แต่อรพิมลุกขึ้นเดินนวยนาดไปห้องทำงานเจนภพ “นี่ หยุดก่อนซิ หมุนตัว” อรพิมทำตาม ทุกผู้คนมองเป็นตาเดียว “กระโปรงสวยนะจ๊ะ ทีหลังก็ผ่าให้มันถึงสะเอวซีจ๊ะ จะได้ก้าวขาถ่างขาได้ถนัด”
       “อุ๊ยไม่ได้หรอกค่ะ โต๊ะหนูตรงอ่างธาราภูมิทัศน์” อรพิมชี้อ่างน้ำพุฮวงจุ้ย “เดี๋ยวกระแสเย็นไหลเข้าคูหาหยก พลังชี่หนูจะแปรปรวนเปล่าๆ”
       “อย่าให้แปรปรวนแบบนังมุตตาก็แล้วกัน นั่นจดหมายอะไร”
       “จดหมายราชการค่ะ ลับสุดยอด”
       “เอามานี่” นพนภาดึงจดหมายดูพลิกดู บรรดาผู้คนมองตาปริบๆ “มีจดหมายนังมุตตาสอดไส้มาหรือเปล่า”
       “นี่เอกสารสำคัญนะคะ”
       “กันไว้ดีกว่าแก้ เดี๋ยวนี้พวกสาวกดอกส้มดอกชมพูมันเยอะ”
       นพนภาฉีดจดหมายมาคลี่ดู เจนภพออกมาพอดี
       “เฮ้ย นั่นคุณทำอะไร”
       “ก็สกรีนจดหมายให้คุณไงคะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาอ่านจดหมายลูกโซ่ จดหมายชิงโชค ดีไม่ดีมีจดหมายชิงผัวปนมาด้วย”
       ผู้คนในห้องทำหน้าพิกล บ้างกลั้นหัวเราะ บ้างปลงสังเวช เจนภพอายกระชากจดหมายมา
       “เอามานี่”
       “กลางวันนี้มีนัดกินข้าวกับท่านอธิบดีใช่ไหม”
       “ใช่ ทำไม ไปด้วยไม่ได้หรอกนะ”
       “ฉันแค่จะบอกว่าบังเอิญจังเลย คุณแม่ก็นัดฉันกินข้าว ฉันเลยจองโต๊ะข้างๆ ไว้ ก็เลยจะชวนคุณไปรถฉัน”
       “ก็ดี จะได้ไม่เปลืองน้ำมันหลวง”
       “แต่เปลืองน้ำเงินเมียหลวง” อรพิมบอก
       เจนภพตาเขียวมองอรพิม อรพิมตะครุบปาก แจงจิต ทิพอาภาสมน้ำหน้า เจนภพกระแทกประตูปิดปัง นพนภายักไหล่
       
       ประสิทธิ์ชัยอยู่หน้าคอมพิวเตอร์กำลังพิมพ์งาน วีกิจกำลังตรวจเอกสารที่พิมพ์ออกมาแล้วซ้ำ ประสิทธิ์ชัยกดปุ่มหนึ่งภาพบนจอหายวับไป
       “อ้าว เฮ้ย ฉิบหายแล้ว ไอ้กิจ ช่วยหน่อย”
       วีกิจเลื่อนเก้าอี้มาดู ลองกดปุ่มดู แล้วคว้าคู่มือมาพลิกดู ประสิทธิ์ชัยกุมหัว
       “ไปทำอีท่าไหนเข้า”
       “ไม่รู้เหมือนกันว่ะ” วีกิจพยายามแก้ไข ไล่หาไฟล์แต่ไม่เจอ “ยังไงวะ มีหวังได้คืนไหม”
       “หมดปัญญาว่ะ”
       “ทีคราวคุณตาเห็นแผล็บๆ ก็กู้คืนได้ ทีของเพื่อนล่ะหมดปัญญา” เห็นวีกิจอึ้ง ประสิทธิ์ชัยรู้ตัว “โทษว่ะ ข้าลืมไป”
       “ไม่เป็นไร” วีกิจ
       ปริมยิ้มเหยียด
       “ของบางอย่างมันก็คืนมาได้ง่ายๆ ค่ะ แต่ของบางอย่างถ้าสูญไปแล้ว ก็ไม่มีวันได้คืน”
       “ฮะ คนบางคนก็คิดถึงแต่ตัวเองจนสูญเสียความเห็นใจเพื่อนมนุษย์ไปจนหมด” วีกิจเหน็บ ปริมเชิดใส่
       “แต่นกเห็นใจพี่ตานะคะ ยังไงนกก็สนิทกับพี่ตา รู้ว่าพี่ตาเป็นยังไง ไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกค่ะที่อยากมาอยู่ในสภาพนี้” รัชนกบอก
       “ต๊าย แล้วใครยะที่ว่ายายมุตตาฉอดๆ ต่อหน้าเลย”
       “ก็นกผิดหวังจริงๆ นี่คะ ถ้าให้เลือกระหว่างความเป็นเพื่อนกับความถูกต้องนกขอเลือกความถูกต้องค่ะ”
       “อุ๊ยตาย ใสซื่อ แสนดี มีหลักการ” ปริมบอกอย่างหมั่นไส้
       “แต่จริงนะ อาสะใภ้นายนี่เป็นเมียหลวงมือวางอันดับหนึ่งจริงๆ ถึงขั้นมาเปิดออฟฟิศในสถานที่ราชการได้ ไม่รู้คิดได้ยังไง”
       “อย่าว่าแต่เป็นเมียน้อยเลย แค่กลับมาทำงานก็ไม่มีปัญญาแล้ว”
       เพื่อนร่วมงานมุตตาคนหนึ่งโผล่มา
       “หนูนกคะ คุณนพนภาเชิญไปพบค่ะ”
       รัชนกตกใจหน้าซีดลุกขึ้น
       “ตายแล้ว มีอะไรก็ไม่รู้”
       ปริมเอามือทาบอก
       “ต๊าย สงสัยจะเรียกไปตัดไม้ข่มนาม เสร็จล่ะ ยายนก”
       
       5.2-1
       ในร้านอาหารหรูหราบนโรงแรมห้าดาว นพนภา เนตรนภิศ และรัชนกชนแก้วไวน์กัน รัชนกยิ้มพริ้มพรายตาแป๋ว
       
       “ขอบใจมาก ที่เป็นหูเป็นตาให้ฉัน”
       “หนูทนเห็นอะไรที่ผิดทำนองคลองธรรมไม่ได้ค่ะ คุณพ่อหนูก็มีเมียน้อยหนูเห็นแม่ต้องเจ็บช้ำน้ำใจมาตลอด หนูถึงเข้าใจหัวอกคุณนพนภาดี”
       “โถ หนู”
       “เห็นไหมคะ หนูบอกแล้วว่าดูคนไม่ผิด”
       “ได้ข่าวว่าเธอเป็นแฟนนายประสิทธิ์ชัยหรือ”
       “ยังหรอกค่ะ แค่ดูๆ กันอยู่”
       “ดีแล้วจ้ะ เป็นผู้หญิงมีอะไรก็เสียทั้งขึ้นทั้งล่องจะไปทำใจเร็วด่วนได้ไม่ได้”
       “หนูทราบดีค่ะ”
       “ต่อไปนี้เธอก็ช่วยดูแลผัวฉัน อย่าให้เกิดประวัติศาสตร์ซ้ำรอยขึ้นมาได้ ถ้ามีอะไรก็คอยรายงานฉัน”
       “หนูจะพยายามค่ะ”
       “ไว้ฉันจะตอบแทนเธออย่างงาม”
       “อย่าเพิ่งไว้ใจหนูเลยค่ะ หนูเองก็ไม่รู้ว่าจะทำได้แค่ไหน”
       รัชนกพูดอ่อนๆ ซื่อๆ แต่แฝงแววเร้นลับบางอย่าง
       “ยังไงฉันก็ไว้ใจ”
       “นี่ตกลงพี่นภาจะคุมประพฤติพี่เขยหนูอีกนานแค่ไหนคะ”
       “ก็นานจนกว่า เขาจะไล่นังนั่นออกโทษฐานขาดงานน่ะแหละ”
       “นึกๆ ดูก็น่าเวทนา ป่านนี้คงนอนคันหูอยู่”
       “ฉันก็สงสารมันเหมือนกัน อยากส่งคัตตั้นบัดไปให้”
       
       นพนภาตาวาวโรจน์

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
แรงเงา ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
แรงเงา ตอนที่ 17
แรงเงา ตอนที่ 16
แรงเงา ตอนที่ 15
แรงเงา ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 13 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 12 คน
93 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
7 %
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดูแค่สองตอนบอกเลิกดูเสียสายตาเสียอารมณ๋
แย่กว่าโสเภณีเลวกว่ากระหรี่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สามทุ่มกว่าแล้วยังไม่มาซะที
เซ็ง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอ รอ รอ อยากให้ 5 โมงเร็วๆอยากอ่านต่อแล้วค่า มุนินท์มาแล้ว แซ่บเวอร์ล่ะงานนี้
มุนินท์มาแล้ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014