หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ป่านางเสือ 2

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 14

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 10 ตุลาคม 2555 11:52 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 14
        ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 14
       
       
       จักจั่นเดินกลับมาที่ห้องประชุม แต่แล้วหันขวับมาทางด้านหลัง ประตูห้องประชุมเล็กถัดไปมีพนักงานทำความสะอาดโผล่มา จักจั่นยืนมองจนพนักงานทำความสะอาดหญิงเดินไปอีกด้านหนึ่งซึ่งมีลิฟท์ทางลงไปยังข้างล่าง จักจั่นพูดกรอกไปในวิทยุ
       
       “มีพนักงานทำความสะอาดไปทางลิฟท์”
       เจ้าหน้าที่ตอบกลับมา
       “รับทราบ”
       พนักงานทำความสะอาดหญิงเดินมาที่ลิฟท์ ซึ่งมีเจ้าหน้าที่ยืนระวังอยู่ พนักงานทำความสะอาดหญิงยิ้มให้ แล้วเดินมา กดปุ่มลงที่ลิฟท์แล้วรอให้ลิฟท์มา จักจั่นสั่งการในวิทยุ
       “ช่วยเช็คด้วยว่าใครส่งพนักงานทำความสะอาดขึ้นมา [อกทุกคนให้รู้ด้วยว่าชั้นนี้ทั้งชั้นปิด”
       “รับทราบครับ”
       จักจั่นเสียอารมณ์เดินมาถึงหน้าห้องประชุม กราดสายตามองทุกคนพนักงานทำความสะอาดหญิงรอลิฟท์อยู่ เจ้าหน้าที่จับตามองเขม็ง ลิฟท์มาพอดี พนักงานทำความสะอาดยิ้มให้ ลิฟท์เปิด พนักงานทำความสะอาดเดินเข้าลิฟท์ไป เจ้าหน้าที่จ้องมอง จนประตูลิฟท์ค่อยๆปิด จึงรายงานจักจั่นที่ยืนอยู่หน้าห้องประชุม
       “พนักงานกำลังลงไปครับ”
       “รับทราบ”
       แต่แล้วก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดสนิท ก็เปิดออก เจ้าหน้าที่หันกลับพลางตวัดมือเข้าไปในอกเสื้อตวัดปืนออกมา แต่พนักงานหญิงถึงตัวก่อน คว้ามือที่ถือปืนแล้วทุ่มโครมลงที่พื้น ก่อนจะยกขากระแทกลง เจ้าหน้าที่สลบไป พนักงานทำความสะอาดปลดเสื้อผ้าออกกลายเป็นชุดปฏิบัติการสีดำ ที่ตัวมีเสื้อกั๊กใส่อยู่
       
       บริเวณหุบเขาสาปเสือ...มือปืนเดินเฝ้าระวังไปมานับสิบ มันคนหนึ่งกราดสายตารอบๆระวังอย่างเต็มที่ แต่แล้วตาของมันก็เบิกกว้าง เมื่อร่างของฤทธิชัยอยู่ตรงหน้าของมัน มือปืนตวัดปืนใส่แต่ช้าไปฤทธิชัยจับปากกระบอกปืนของมันปัดไปทางพวกมัน เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว พวกมันทรุดไปสองคน แต่ที่เหลือก็รู้ตัวหันปืนมาที่ฤทธิชัย ยิงสาดออกมา ฤทธิชัยแวบหายไป มือปืนรับไปเต็มๆ ทรุดลง พวกมือปืนหันกลับมาก็เห็น ฤทธิชัย ยืนอยู่กับดาว พวกมันขยับตัวแต่ช้าไป ดาวกับฤทธิชัยตวัดปืนออกมายิงใส่พวกมันที่ไหล่ ที่ ขาทรุดกันเป็นระนาวร้องครวญคราง ฤทธิชัยจ้องปืนขู่
       “พวกเอ็งโชคดีวันนี้ข้าไม่อยากทำบาป”
       ดาวกับฤทธิชัยเดินผ่านพวกมันแล้วต่างก็หยิบปืนกลยิงเร็วจากตัวพวกมันขึ้นมา ดาวเพ่งไปที่รถบรรทุกเสียงสายลมร้องก้อง ดวงตาของดาวกลายเป็นตาของเหยี่ยวสายลมอึดใจ
       “ไม่มีอาวุธ”
       ดาวกับฤทธิชัยกราดยิงไปที่ท้ายรถบรรทุกอาวุธ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวรถสองคันระเบิดตูมไฟท่วม ดาวกับฤทธิชัยต่างหันมามองแล้วยิ้มให้กัน
       
       พวกมือปืนยืนเฝ้าอยู่หน้ากระต๊อบ 2-3 คน
       “เซ็งเป็นบ้า ต้องมาเฝ้าเด็ก”
       “จริงด้วยว่ะ”
       ในกระท่อม อาตงยืนเฝ้าระวังพวกมันอยู่ตรงประตู แล้วหันมาส่งสัญญาณให้ เม่งจูพยักหน้าแล้ว
       เอาไฟแช็คจ่อเข้าที่ใบจากของฝากระท่อม แต่แล้วเสียงฟ้าร้องครืนๆแล้วก็มีฝนตกลงมาอย่างคาดไม่ถึง
       “มาแล้ว”
       อาตงพูดเสร็จก็วิ่งพรวดมานั่งที่แคร่เช่นเดียวกับเม่งจู พอดีประตูเปิดพวกมันสองคนพรวดเข้ามาหลบฝนพอดี
       “อะไรวะ อยู่ๆก็ฝนตก”
       “ข้าว่าปีนี้น้ำท่วมอีกเหมือนเดิม”
       “เฮ๊ย...ใช้งบตั้งเยอะ ไม่ท่วมหรอก”
       เม่งจูกับอาตงต่างมองพวกมันนิ่งไม่ปริปาก
       
       ไผ่กับลุงเดช แสง และพ่ออาตงต่างหลบฝนอยู่ แสงบ่นอุบ
       “ให้มันได้ยังงี้ซิ จะรอดูควันดูไฟ ฝนดันตกซะได้”
       ลุงเดชปลอบ
       “เอาน่า อย่าบ่นมาก เดี๋ยวฟ้าท่านโกรธจะยิ่งไปกันใหญ่”
       ไผ่กราดสายตารอบด้าน
       
       บนท้องฟ้าเสียงสายลมร้องก้อง ร่างของดาวกับฤทธิชัยร่อนลงมาในดงไม้ตรงหน้าคือรถบรรทุกสองคันกำลังวิ่งมาตามเส้นทาง ทั้งสองดีดตัวออกไปยืนขวาง แต่แล้วคาดไม่ถึง ร่างของนาคีปรากฏอยู่ตรงหน้า รถบรรทุกสองคันหายไปแล้ว ดาวเข้าใจได้ทันที
       “ที่แท้นาคีสร้างภาพลวงตาล่อเราออกมา”
       “ทันทีที่ผมบุก คุณรีบพาตัวเล็กถอยไป”
       “ไม่ค่ะ เราถอยด้วยกัน”
       ดาวพูดจบก็ตวัดปืนยิงสาดใส่นาคีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฤทธิชัยจำต้องตวัดปืนยิงใส่ตาม นาคีเจอปืนสี่กระบอกร่างกายถึงกับเซแต่แล้วก็แวบหายไป ดาวกับฤทธิชัยกราดปืนไปมา ดาวสะบัดมือปล่อยระเบิดเข้าใส่ เสียงระเบิดดังตูม นาคีกระเด็นลอยไปหล่นตุบร่างไถไปกับพื้น นาคีแวบขึ้นมายืนอย่างรวดเร็ว แต่ ดาวกับฤทธิชัยหายไปแล้ว นาคีกราดสายตาแล้วพุ่งตามไป
       
       จักจั่นเดินไปมารอรายงานอยู่หน้าห้องประชุม ทันใดนั้นมีเสียงวิทยุดังเข้าหูมา
       “ไม่มีใครส่งพนักงานขึ้นมาครับ”
       จักจั่นหน้าตื่น
       “แย่แล้ว...” จักจั่นกรอกเสียงในวิทยุ “พบร่องรอยผู้ซื้อ”
       เสียงของจักจั่นดังไปเข้าวิทยุของอภิชาติ กับ งิ้ว ที่อยู่บนดาดฟ้า ทั้งสองรีบพรวดลงมาทันที
       จักจั่นหันมาสั่งทุกคน
       “แสตนด์บาย ห้ามเคลื่อนย้าย”
       เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างกระชากปืนออกมาเตรียมพร้อม จักจั่นพุ่งตัวไปที่ลิฟท์ขนของ พอถึงหัวมุมก็ตวัดปืนขึ้นมา แล้วตวัดปืนพรวดออกไป เห็นแต่ร่างของเจ้าหน้าที่ทรุดอยู่ไม่มีร่องรอยของพนักงานหญิง จักจั่นเข้าไปใกล้ ก้มลงตรวจร่างของเจ้าหน้าที่แต่แล้วประตูลิฟท์เปิดผัวะ ร่างหญิงชุดดำพรวดออกมา จักจั่นตวัดปืนใส่ แต่ช้าไป หญิงชุดดำเตะโครมเข้าให้จักจั่นเอามือรับแต่ปืนกระเด็นหลุดจากมือ จักจั่นคว้าขาไว้แล้วดันกลับไป หญิงชุดดำลอยไปกระแทกลิฟท์โครม จักจั่นจ้องคาดไม่ถึง
       “ระเบิดพลีชีพ”
       หญิงชุดดำจ้องจักจั่น ตวัดมือมาจากด้านหลัง มีดขาววับปรากฏหญิงชุดดำพุ่งตัวเข้าใส่แทงพรวดจักจั่นหลบ คว้ามือไว้ได้เกิดการยื้อกันล็อคมือกันอยู่
       “ปล่อยมีด ก่อนที่จะสายเกินไป”
       
       หญิงชุดดำไม่ตอบ จักจั่นขยับข้อมือหน้าตาเยือกเย็น

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 14
         
       อภิชาติ กับ งิ้วพรวดเข้ามาหน้าห้องประชุมเห็นทุกคนเตรียมพร้อม อภิชาติกับงิ้ว ต่างกระชับปืนยืนอยู่หน้าห้อง พูดกรอกไปในวิทยุ
       
       “ฮันนี้ เป็นไงบ้าง”
       จักจั่นกำลังล็อคมือไปมากับหญิงชุดดำ
       “รอเดี๋ยว ดาร์หลิง” จักจั่นตะคอกใส่หญิงชุดดำ “เตือนอีกครั้ง ยอมซะ”
       หญิงชุดดำหมุนตัวกระแทกร่างจักจั่นเข้ากับผนังตึกโครม แต่สลัดไม่หลุดมือจักจั่นยังคงจับล็อคมือที่ถือมีดอยู่
       “อ๋อเหรอ…บอกลาข้อมือได้เลย”
       จักจั่นออกแรงหักข้อมือของหญิงดำลงดังกร๊อบ หญิงร้อง มีดหลุดจากมือ หญิงชุดดำร้องลั่นเสียงก้องไปทั่วชั้นทุกคนต่างสะดุ้ง อภิชาติ กับ งิ้ว ต่างมองหน้ากัน เช่นเดียวกับทุกคนงิ้วเปรยขึ้นมา
       “เอ๊ะ…เลดี้ กาก่าพักที่นี่เหรอ”
       อภิชาติส่ายหน้า
       “ไม่ใช่มั๊ง…ทุกคนแสตนด์บาย”
       
       ดาวกับฤทธิชัยร่อนลงมา ทั้งสองกราดสายตาไปมา
       “นาคีกำลังตามมา คุณรีบไปผมจะต้านไว้เร็วเข้า เพื่อลูกของเรา”
       “แต่ดาวไม่ต้องการให้ลูกขาดพ่อ เราจะอยู่สู้ด้วยกัน”
       ฤทธิชัยรวบมือดาวไว้
       “คุณเชื่อผม นาคีไม่ทำร้ายผมหรอก”
       “แต่คุณอาจจะตกเป็นทาสของนาคีตลอดไป”
       “ผมเชื่อว่าคุณจะต้องแก้ไขให้ผมกลับคืนมาได้”
       “แต่...”
       “ช้าไปแล้ว”
       ทันใดนั้นฤทธิชัยตวัดมือจับที่ต้นคอของเธอ ดาวทรุดหลับผล็อย ฤทธิชัยอุ้มรับไว้ทันท่วงที
       “ผมขอโทษ”
       ฤทธิชัยอุ้มดาวแวบเข้าไปไว้หลังพุ่มไม้
       “ฝากแม่ด้วยนะลูก”
       ฤทธิชัยพุ่งร่างออกไป
       
       ร่างของนาคีร่อนลงมาตรงลานกว้าง สายตาจ้องตรงหน้า ฤทธิชัยยืนอยู่ตามลำพัง นาคีกราดสายตาไปรอบๆยิ้มๆ
       “ท่านให้คนรักของท่านหนีไป”
       “ผมไม่ใช่เหรอที่คุณต้องการ”
       นาคีกราดสายตาไปมาสัมผัสร่องรอยของดาว
       “ทางเดียวที่เราจะได้ท่าน คือต้องกำจัดคนรักของท่าน”
       นาคีดีดตัวหายออกไป ฤทธิชัยคาดไม่ถึง ทันใดนั้นฤทธิชัยตวัดปืนขึ้นมา จ่อเข้าที่หน้าอกของตนแล้วตะโกนลั่น
       “คุณก็ไม่มีวันได้ผมเหมือนกัน”
       ฤทธิชัยกราดสายตารอบๆ ทันใดนั้นนาคีปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าจ้องดวงตาผิดหวัง นาคีตวัดขวับมือปืนในมือฤทธิชัยเหมือนถูกดึงหลุดออกจากมือไป
       “เราสยบท่านก่อนก็ได้”
       นาคีดีดตัวเข้ามาปล่อยหมัดเข้าใส่ ฤทธิชัยปัดป้อง เกิดการต่อสู้ประชิดตัวแต่ในไม่ช้าฤทธิชัยก็ตกเป็นรอง ถูกนาคีกระแทกเซไปมา นาคีตามติดแล้วตบโครม ฤทธิชัยกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ นาคีขยับตัวตาม แต่แล้วเสียงสายฟ้าคำรามก้อง ร่างมนตร์ของสายฟ้าพุ่งเข้าใส่ นาคีตวัดมือออกไปแต่สายฟ้ากลายเป็นควันหายไป นาคียังไม่ทันตั้งตัว เสียงสายลมพร้อมร่างมนตร์ของสายลมพุ่งเข้าใส่รอบตัว นาคีปัดป้องตวัดมือออกไปอากาศสะเทือนเสียงดังตึ้ม ร่างของสายลมกับสายฟ้าสลายตัวหายไป นาคีกราดสายตาไม่มีร่างของฤทธิชัย นาคีกราดสายตาไปมาแวววับดุดัน
       
       เม่งจู กับ อาตง มองมือปืนสองคนที่นั่งตรงหน้า พวกมันนั่งจ้องเด็กสองคนอย่างเบื่อหน่ายมันคนหนึ่งยกเหล้ากระดกปรากฏว่าหมดขวดมันมองอย่างเสียอารมณ์
       “ข้าไปเอาเหล้าที่บาร์ดีกว่า”
       มือปืนคนนั้นลุกขึ้น
       “อย่าช้านะเว้ย”
       แต่แล้วมีเสียงเคาะประตู เสียงมือปืนอีกคนดังมาจากด้านนอก
       “เฮ้ย...ฝนหยุดแล้วเอาเด็กออกมา”
       พวกมือปืนลุกขึ้นยืนคว้าเม่งจูกับอาตงลงมาจากแคร่ อีกคนหนึ่งเปิดประตูออกไป มันดันหลังเด็กสองคนออกไปข้างนอก ปากก็บ่นอุ่บ
       “ยุ่งฉิบเผง ทำไมต้องย้ายไปโน่นไปนี่วะ”
       “เจ้านายเขาไม่อยากให้พวกนางเสือมันหาเด็กเจอเว๊ย” มือปืนคนหนึ่งกระซิบเพื่อนเบาๆ “เด็กสองคนนี้มันเข้ากำแพงมนต์ได้”
       “งั้นเองรับไปเลย”
       “ตามข้ามา ถ้าขืนดื้อ...”
       เม่งจูกับอาตงพูดพร้อมกัน
       “ข้ายิงดับ”
       มือปืนมอง เม่งจูกับอาตงอย่างหมั่นไส้ แต่อาตงกับเม่งจู มองระเบิดสองลูกที่มันห้อยอยู่ตรงเข็มขัดกระสุนปืนที่สะพายคาดอกของมันตาไม่กระพริบ
       
       จักจั่นกับหญิงชุดดำต่างยื้อปลุกปล้ำกัน จักจั่นหมุนตัวจับร่างของหญิงชุดดำกระแทกข้างฝาต่างเผชิญหน้ากัน
       “แกไม่รอดแน่นอน”
       หญิงชุดดำยิ้มหยัน
       “แกก็เหมือนกัน”
       ทันใดนั้นเสียงตื๊ดๆๆๆๆดังขึ้นมาจากตัวของหญิงชุดดำ จักจั่นหน้าเครียด
       “ดาร์หลิง ระเบิด”
       เสียงจักจั่นดังมาที่อภิชาติและทุกคนเพราะมีวิทยุต่อถึงกันหมด
       “คุณจักจั่น”
       อภิชาติพุ่งออกไปยังลิฟท์ขนของทันที งิ้วหันมาสั่งทุกคน
       “ทุกคนหมอบลง”
       เจ้าหน้าที่ต่างทิ้งตัวลง
       
       จักจั่นลากหญิงชุดดำไปที่ประตูห้องเก็บของข้างลิฟท์ เท้าถีบโครม ประตูเปิดจักจั่นเหวี่ยงหญิงชุดดำเข้าไปในห้อง ก่อนจะสะบัดมือปืนติดขึ้นมาเหนี่ยวไก เปรี้ยงๆๆๆๆ
       “กู๊ดบาย”
       
       จักจั่นพุ่งตัวห่างออกมาในขณะที่ระเบิดตูมเสียงดังสนั่น อภิชาติกำลังวิ่งไป ถึงกลับเด้งลอยกลับหลังเพราะแรงระเบิด ทุกอย่างกลายเป็นสีขาวจ้าเต็มไปด้วยควัน
        

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 14
         
       ดาวลืมตาขึ้นก็พบกับฤทธิชัยอยู่ตรงหน้า เธอขยับตัวเข้าซบเขา
        
       
       “คุณหนึ่งไม่เป็นไร”
       “เกือบเหมือนกัน ดีว่าสายลมกับสายฟ้ามาช่วย”
       ดาวกราดสายตามอง
       “หุบเขาที่มันจับเด็กมาขัง”
       “ครับ”
       แต่แล้วมีเสียงดังเข้ามา ฤทธิชัยกับดาวตวัดปืนขึ้นมาพร้อมกันกราดปืนไปตรงทางเข้าหุบเขา ทันใดนั้นเห็นร่างของนาคีค่อยๆเดินเข้ามา
       “นาคี”
       ทั้งสองรีบหลบซุ่มอยู่หลังโขดหินอย่างรวดเร็ว สายตาจ้องนาคีผ่านช่องหินเขม็ง ปืนในมือกระชับแน่น นาคีเดินเข้ามาสายตากราดไปมางูบนหัวขยับไปมา สอดส่ายหาศัตรู ดาวกับฤทธิชัยสูดหายใจลึกขยับปืนในมือพร้อมยิง เห็นเงาของนาคีทาบอยู่บนฝาถ้ำใกล้เข้ามาใกล้เข้ามา แต่แล้วทั้งสองก็เห็น นาคีหยุดกึกมือจับที่เชือกบ่วงเงินตรงคอ อาการหายใจติดขัดสายตาดุดันแล้วพุ่งตัวออกจากหุบเขาไป
       ดาวกับฤทธิชัยต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย ค่อยๆโผล่ขึ้นมาจากหลังก้อนหิน กราดปืนไปมาไม่ประมาท ดาวแปลกใจมาก
       “เกิดอะไรขึ้น”
       “ดูเหมือน มีอะไรบางอย่างที่ดึงนาคีไปจากที่นี่”
       “แปลกมาก”
       “ถือว่าเราโชคดี”
       ทั้งสองต่างเข้าใกล้และอยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน
       
       งิ้วกราดสายตาฝ่าม่านควัน ปืนในมือพร้อม เช่นเดียวกับเจ้าหน้าที่ทุกคน ร่างของอภิชาติกับจั่นจั่นประคองกันเดินเข้ามา งิ้วยิ้มแล้วพรวดออกไป
       “ดาหลิง กับ ฮันนี้ เป็นยังไงบ้างจ๊ะ”
       อภิชาติกับจักจั่นเหล่ งิ้วยิ้มขำเมื่อเห็นสภาพ ฝุ่นฟุ้งเต็มสองคนหน้าตามอมแมม จักจั่นค้อนๆ
       “สินค้าปลอดภัยหรือเปล่ายะ”
       งิ้วยิ้ม
       “แน่นอน….ผู้ซื้อล่ะ”
       “เป็นปุ๋ยไปแล้ว”
       ทั้งสามต่างยิ้มขำ ศักดา กับ เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ เดินเข้ามา
       “เราต้องรีบเคลื่อนย้ายโดยเร็ว รบกวนคุณสามคนคุ้มกันเป้าหมายไปด้วย ผมจะนำเจ้าหน้าที่ของสหรัฐไปเอง”
       “ได้อยู่แล้ว”
       ศักดายิ้มให้จักจั่น
       “ขอบคุณมากคุณจักจั่น”
       “เรื่องเล็กไร้สาระ”
       จักจั่นไม่เต็มใจร่วมมือกับพวกองค์กรอยู่แล้ว เจ้าหน้าที่เข้ามารายงาน
       “เจ้าหน้าที่สหรัฐพร้อมแล้ว”
       ศักดาพยักหน้าแล้วเดินออกไป เจ้าหน้าที่หันมาหาอภิชาติ
       “เชิญคุณอภิชาติครับ เราพร้อมแล้ว”
       อภิชาติ งิ้ว จักจั่น ต่างพยักหน้า
       
       เจ้าหน้าที่ 3 คนเดินนำออกมาหน้าโรงแรม ตามด้วย อภิชาติ จักจั่น งิ้ว นำนักธุรกิจเดินมาที่รถตู้จอดรออยู่สองคัน เจ้าหน้าที่เปิดประตูรถตู้คันแรกให้ นักธุรกิจ ก้าวขึ้นไป งิ้ว กับ จักจั่น ขึ้นตาม อภิชาติขยับตัว มองที่รถตู้คันหลังซึ่งจอดอยู่
       “เอ๊ะ ท่านรองศักดายังไม่ลงมาเหรอ”
       เจ้าหน้าที่งงๆ
       “ท่านรองศักดาเพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เองครับ”
       จักจั่นชะงัก
       “อะไรคะ”
       อภิชาติหน้าตื่น
       “แย่แล้ว...ที่แท้เป้าหมายคือเจ้าหน้าที่สหรัฐ 3 คน คุณสองคนนำสินค้าออกไปจากที่นี่ก่อนเร็วเข้า”จักจั่นตะโกนลั่น
       “ออกรถ”
       รถตู้พรวดออกไป อภิชาติพรวดกลับเข้าไปด้านในโรงแรม
       
       นาคีปรากฏตัวเข้ามาในถ้ำ ก็พบว่าคายามังกับลูกศิษย์สองคนของมันรออยู่
       “ท่านพาลูกศิษย์มาด้วย ท่านกลัวเราจะจัดการกับท่าน”
       คายามังยิ้ม
       “กันไว้ดีกว่าแก้ไม่ใช่เหรอ”
       “เรากำลังไล่ล่าศัตรู ท่านบังคับให้เรามาเรื่องอันใด”
       “นายใหญ่ต้องการท่านไปกำจัดศัตรูสำคัญในเมือง”
       “เราต้องได้ตัวคนรักของเราก่อน”
       “เราจะให้เวลาเจ้าเพียงแค่สิ้นสุดวันนี้ พรุ่งนี้พระอาทิตย์ขึ้นเจ้าต้องทำตามคำสั่งเรา”
       นาคีขยับตัวเข้ามาหาคายามังด้วยความโกรธ แต่แล้วก็ต้องหยุดหายใจติดขัดดิ้นรน
       “พรุ่งนี้พระอาทิตย์ขึ้น ข้าจะมารับเจ้า”
       นาคีทรุดตัวลงดิ้นครวญครางหายใจติดขัดอยู่กับพื้น คายามังกับลูกศิษย์ของมันก้าวผ่านไป...
       
       อภิชาติพรวดเข้าไปที่หน้าเคาน์เตอร์
       “ห้องรับรองเจ้าหน้าที่สหรัฐ”
       พนักงานสาวกดเครื่องคอมพิวเตอร์ อภิชาติเพ่งสายตามองแล้วพรวดออกไป
       “คุณ...ห้องพิเศษชั้น 18”
       
       พนักงานมองอย่างสงสัย

ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 14
         
       ดาวกับฤทธิชัยซบกันหลับไปไม่รู้ตัวเพราะอาการบอบช้ำ ฤทธิชัยรู้สึกตัวขึ้นมา ก็เห็นพวกมือปืนยืนจับกันเป็นกลุ่มบ้างนั่งบ้างรวมแล้วนับสิบคนขึ้นไป ฤทธิชัยขยับตัวทำให้ดาวรู้สึกตัวขึ้นมาด้วย ฤทธิชัยค่อยๆเลื่อนมือไปที่ปืนแต่ดาวจับไว้
       
       “เฉยก่อนค่ะ พวกมันมองไม่เห็นเรา”
       “หา...”
       “คือคุณหนึ่งหลับไปก่อนดาว ดาวเกรงว่าอาจจะมีใครมาก็เลยตั้งสมาธิท่องพรางตาไว้ก่อน”
       ฤทธิชัยพยักหน้ารับ ทั้งสองต่างจ้องพวกมันนิ่งมีพวกมันสองสามคนเดินมานั่งพิงที่ก้อนหินข้างๆ ยกเหล้าดวดกัน ดาวกับฤทธิชัยนั่นนิ่งมองพวกมันอย่างระมัดระวัง แต่แล้วพวกมันก็โบกมือเรียกอีกสองคนที่ยืนอยู่
       “เฮ้ยมานั่งคุยกันหน่อย”
       มันชี้มือมาตรงที่ดาวกับฤทธิชัยนั่งอยู่ มันคิดว่าเป็นที่ว่าง ฤทธิชัยพึมพำเบาๆ
       “เฮ้ย...มีคนเว๊ย”
       สองคนเดินเป๋เข้ามา ดาวกับฤทธิชัยขยับตัวเตรียมพร้อม แต่แล้ว หัวหน้ามือปืนก็เข้ามา
       “ทุกคนฟังทางนี้ รถขนบรรทุกอาวุธสองคันจะมาเก็บไว้ที่นี่ กระจายกำลังออกไปตรวจดูอย่าให้ใครผ่านเข้ามาได้”
       ทั้งกลุ่มเลยลุกขึ้นเดินเข้าไปฟังหัวหน้ามัน
       “แต่พวกนางเสือมันเคยมาถึงนี่แล้วลูกพี่”
       “ก็เพราะว่ามันเคยมาแล้วน่ะซิ เราถึงเอากลับมาซ่อนไว้ที่นี่ พวกมันคงไม่มาแล้ว ไปกันได้แล้ว”
       พวกมือปืนบ่นกันงึมงำแล้วพากันเดินออกไปจากถ้ำจนหมด ดาวกับฤทธิชัยปรากฏตัวขึ้น
       “พวกมันฉลาดคิดเหมือนกัน”
       “แต่โชคร้ายที่มันคิดเหมือนเรา”
       ทั้งสองต่างยิ้มให้กัน
       
       เจ้าหน้าที่นำ ศักดา กับ เจ้าหน้าที่สหรัฐ 3 คน มาถึงหน้าห้อง เจ้าหน้าที่เปิดประตูห้องให้ ศักดาผายมือให้เจ้าหน้าที่สหรัฐ
       “เชิญทุกคนเข้าไปพักผ่อนก่อน ขออภัยที่ไม่สะดวก”
       เจ้าหน้าที่สหรัฐต่างพยักหน้าแล้วเข้าไปในห้อง ศักดาหันมาสั่งเจ้าหน้าที่หน้าห้อง
       “เฝ้าไว้ให้ดี”
       เจ้าหน้าที่ทั้งสามคนพยักหน้ารับ ศักดา ออกเดินไป เจ้าหน้าที่อีกสองคนเดินตามไป...อภิชาติอยู่ในลิฟท์ สะบัดปืนขึ้นมาตรวจดูความเรียบร้อย
       
       เม่งจู กับ อาตง เดินนำหน้ามือปืน สองคน อาตงกำไฟแช็คในมือแน่น จนมือปืนคนหนึ่งสังเกตเห็น
       “เดี๋ยวก่อน”
       เม่งจูกับอาตงหยุดกึก มือปืน เดินวนมาหยุดตรงหน้าอาตง
       “เอ็งกำอะไรไว้”
       อาตงสะดุ้ง มองหน้า เม่งจู แล้วมองหน้ามัน
       “แบมือออกมา”
       ในที่สุดอาตงแบมือออกมา เป็นไฟแช็คอยู่ในมือของอาตง มือปืนคว้าหมับ
       “เป็นเด็กเป็นเล็ก ริสูบบุหรี่เหรอไง”
       อาตงกับเม่งจูต่างมองหน้ากัน อาตงมองมันตาปริบๆ
       “ไป...เดินไป...”
       เม่งจูกับอาตงเดินต่อไป ต่างลอบสบตากัน แผนการหนีถูกทำลาย
       
       รถวิ่งมาตามราวป่า เม่งจูกับอาตงนั่งข้างหลังกับมือปืนกับเพื่อนมันอีกหนึ่งคน สายตาของอาตง กับ เม่งจูมองที่ระเบิดของมือปืน ซึ่งนั่งกระดกขวดเหล้าเข้าปากอยู่ตลอดเวลา ส่วนอีกคนหนึ่งไม่ได้กินเหล้าแต่นั่งสัปปะหงกอยู่ มือปืน มันสังเกตเห็นเด็กสองคนมองที่ระเบิดของมัน มันยิ้มแล้วเอานิ้วสอดเข้าไปในห่วงสลัก ทำท่าเป็นดึงแล้วทำเสียงบึ้มจนเม่งจู กับ อาตง สะดุ้ง พร้อมกับมือปืนที่สัปปะหงกอยู่
       “โห...พี่เล่นอะไรวะ...คนกำลังง่วง”
       มือปืนหัวเราะ
       “ข้าเล่นกับเด็ก เอ็งอย่าเสือก”
       เม่งจูกับอาตงต่างมองหน้ากัน สายตาอยู่ที่ระเบิดที่แขวนอยู่ตรงเข็มขัดตรงหน้าอกของมัน
       
       รถตู้วิ่งมาตามถนน จักจั่น งิ้ว และ นักธุรกิจ อยู่ด้านใน จักจั่นหันไปถามคนขับ
       “นี่เราจะไปไหน”
       “ฉุกเฉินต้องไปที่เซฟเฮาส์ก่อนครับ”
       “โอเค”
       คนขับเหยียบรถตะบึงไป จักจั่น ถอนหายใจ งิ้วยิ้มให้ นักธุรกิจที่นั่งหน้าซีด
       
       ศักดากับเจ้าหน้าที่รออยู่หน้าลิฟท์ เมื่อลิฟท์มาถึง เจ้าหน้าที่คนหนึ่งไปจับประตูลิฟท์ให้เปิดค้างไว้แต่แล้ว ศักดาก็หันมามีปืนเก็บเสียงอยู่ในมือตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ยิงเจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ข้างล้มลง เจ้าหน้าที่จับลิฟท์ขยับจะกระชากปืน แต่ช้าไป ศักดา ยิง เจ้าหน้าที่ทรุดขวางประตูลิฟท์ไว้พอดี
       ศักดาหันมาลากเจ้าหน้าที่คนที่อยู่ข้างนอกโยนเข้าไปในลิฟท์แล้วลากคนที่ขวางลิฟท์เข้าไปในลิฟท์ ตัวเองก้าวออกมา จัดเสื้อผ้าเรียบร้อย มองประตูลิฟท์ค่อยๆปิดยิ้มอย่างเยือกเย็น ก้าวกลับไปที่ห้องพิเศษ
       
       รถพวกมือปืนจอดสนิท มือปืนกับเพื่อนที่นั่งข้างหลังสะดุ้งตื่น เม่งจูกับอาตง มองมันทั้งสองอยู่
       “เฮ้ย...ถึงแล้วเหรอวะ”
       คนขับหันมาบอก
       “ยังพี่ ปวดท้อง แป๊บนึง”
       มันเดินดุ่มๆเข้าไปหลังพุ่มไม้ มือปืนที่นั่งข้างหลัง โดดลงจากรถ
       “ดีเหมือนกัน ฉันก็ปวดฉี่เดี๋ยวมาพี่”
       “เออ...ไปกันให้หมด”
       มือปืนบ่นๆหนังตาค่อยปรือหรี่แล้วหลับไปด้วยความเมา เม่งจู กับ อาตง มองหน้ากันแล้วค่อยขยับตัวไปใกล้มัน มองไปรอบๆระวัง ค่อยๆปีนลงจากรถอย่างช้าๆ จนถึงพื้น เม่งจูชะโงกมาใกล้ๆตัวมัน แล้วเอานิ้วค่อยๆดึงสลักตรงระเบิดที่แขวนอยู่ ดึงเบาๆแต่ไม่ออก จึงออกแรงดึงจนมันรู้สึกตัว มันค่อยๆลืมตาขึ้นมาเห็นเม่งจูอยู่ตรงหน้า นิ้วมืออยู่ในสลักระเบิด มันตบเม่งจูผัวะ เม่งจูกระเด็นไปทรุดอยู่ที่พื้น อาตงรีบวิ่งเข้ามาช่วยประคองเม่งจูขึ้นมา
       “พี่เม่งจู”
       มือปืนตวาดลั่น
       “เอ็งจะทำไม”
       เม่งจูลุกขึ้นชูนิ้วให้มันดูที่นิ้วมีห่วงสลักระเบิดติดอยู่ มือปืนตาเหลือก เม่งจูกับอาตงรีบเผ่นเข้าพงป่าอย่างรวดเร็ว มือปืนคนนั้นพยายามจะปลดระเบิดออกจากเข็มขัดที่หน้าอก มันร้องเสียงหลง คนขับกับไอ้มือปืนที่อยู่ในพงป่าวิ่งออกมาพอดีมันสองคนวิ่งเข้ามาดู
       “อะไรพี่”
       
       ทันใดนั้นระเบิดตูมไฟใหม้ท่วมรถทั้งคันควันขโมงสีดำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้ามองไม่เห็นแม้แต่ซากของไอ้สามคนนั่น
       
       อ่านต่อหน้า 2

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 18 อวสาน (ต่อ)
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 17
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 16
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 15
ป่านางเสือ 2 ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 19 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 14 คน
74 %
ไม่เห็นด้วย 5 คน
26 %
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่าน มาก สนุก ดี
ปรียา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014