หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ กี่เพ้า

กี่เพ้า ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
18 ตุลาคม 2555 11:57 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
กี่เพ้า ตอนที่ 1
        กี่ เ พ้ า ตอนที่ 1
       
       อาคารทันสมัยสวยงามหลังนั้นเป็น ที่ตั้งของ “สถาบันอาภรณ์แห่งเอเชีย” ด้านหน้าเป็นสวนอันร่มรื่นด้วยแมกไม้สวยงามซึ่งมีคนนั่งเล่นอยู่ ผ่านเข้ามายังล็อบบี้ด้านในก็จะเห็นถึงความทันสมัย สถานที่แห่งนี้จึงไม่ใช่พิพิธภัณฑ์ที่น่าเบื่อ
       
       ด้านในของสถาบัน มีตู้จัดแสดงชุดเสื้อผ้าและผ้าจากเอเชีย ซึ่งมีนักท่องเที่ยวมาเดินชม บนจอภาพแสดงวิดีทัศน์ และมีตู้ทัชสกรีนฯลฯ
       ภายในห้องผ้าไทย เด็กนักเรียนชั้นป.4-ป.5 กลุ่มหนึ่งยืนมุงหน้าตู้ชุดไทยสมัยอยุธยา ซึ่งมีรายละเอียดของผ้ากำกับไว้บนสแตนตั้ง
       "พี่คะ นั่นผ้าอะไรคะ” เด็กคนหนึ่งถาม
       เพกาใส่เฮดโฟนสวมชุดเจ้าหน้าที่ของสถาบันฯ กำลังย่อตัวคุยกับเด็กคนหนึ่งอยู่ก็ลุกขึ้นและหันมาทางเด็กที่ตั้งคำถามคนนั้น...
       เพกามีรอยยิ้มสดใสขณะบรรยาย มือไม้เคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ
       “ผ้านี้เค้าเรียกว่า...”
       เพกายังพูดไม่ทันจบ เด็กคนที่ 2 ก็ยกมือขึ้นแล้วบอก
       ผ้าตาดทองค่ะ
       เพกานำลูกกวาดสีชมพูมอบให้แก่เด็กคนนั้น
       "สีชมพูมากค่ะ ปรบมือให้เพื่อนหน่อย” เพกาบอก
       เพื่อนๆ ปรบมือ เพกาถามต่อ
       “ว่าแต่น้องรู้ได้ไง”
       เด็กคนนั้นชี้ที่ป้ายข้อมูลที่ติดอยู่หน้าตู้โชว์แล้วบอก
       “อ่านตรงนี้ค่ะ”
       “อ้าว... แต่ก็ดีค่ะ ที่รู้จักสังเกตและกล้าแสดงออกในสิ่งที่ถูกต้อง พี่พิ้งค์ชอบ เอาไปอีกหนึ่งสีชมพูค่ะ” เพกาพูดพลางมอบลูกกวาดให้อีกแท่ง
       "ขอบคุณค่ะ ทำไมต้องสีชมพูด้วยคะ”
       "เพราะพี่ชื่อพิ้งค์ไงคะ พิ้งค์แปลว่าสีชมพู สีของความสดใส อารมณ์ดีมีความสุข"
       เด็กนักเรียนพากันยิ้มขำๆ และเริ่มรู้สึกเป็นกันเองกับเพกา
       "เรากลับมาที่ผ้าตาดทองต่อนะคะ ผ้าตาดทองเป็นผ้าที่ทอด้วยทองแล่ง หรือทองคำแท้ๆ ที่นำมาทำให้เป็นเส้นบางๆ ค่ะ”
       เด็กๆตื่นเต้น
       “ทอด้วยทอง ! โห...งั้นชุดไทยของเราก็เจ๋งกว่าของคนอื่นเลยสิคะ”
       “คุณค่าของชุดต่างๆ ไม่ได้อยู่ที่วัตถุดิบที่นำมาใช้ทอหรอกนะคะ แต่อยู่ที่เรื่องราวในอดีตที่เกิดขึ้นกับชุดๆ นั้น และบางเรื่องราวก็เกี่ยวข้องกับชีวิตของใครหลายคนด้วยนะคะ”
       เด็กๆพยักหน้าอย่างเข้าใจ
       
       รถลิมูซีนคันยาวสีดำขับแล่นเข้ามาจอดด้านหน้าของ “สถาบันอาภรณ์แห่งเอเชีย” อี่เหวินลงจากรถวิ่งอ้อมมาเปิดประตูให้ เจ้าหมิงเทียนก้าวลงจากรถเงยหน้ามองสถาบันฯด้วยแววตานิ่ง
       
       ภายในสถาบันฯ เพกาเดินนำนักเรียนมาบรรยายต่อเนื่อง
       “เสื้อผ้าโบราณนอกจากเป็นงานศิลปะที่สวยงาม ยังบันทึกวิถีชีวิตของผู้สวมใส่และสังคมในยุคนั้นด้วย คนสมัยก่อนไม่มีร้านเสื้อผ้าให้เดินเลือกซื้อเหมือนในยุคนี้หรอกนะคะ พวกเขาต้องทอเอง ทำเองกันทั้งนั้น”
       เดซี่ก้าวเดินอย่างเร็วเข้ามาพลางหันซ้ายหันขวามองหาเพกา พอเจอเพกายืนอยู่กับเด็กๆ ก็ปรี่เข้ามากระซิบอย่างตื่นเต้น
       “พิ้งค์ๆๆ มาแล้วๆ”
       “น้องๆดูกันไปก่อนนะคะ ...เอาไปแจกกันค่ะ”
       เพกาส่งถุงอมยิ้มให้เด็กๆ ก่อนจะเบิกตาโตด้วยความดีใจ
       
       เพกากับเดซี่วิ่งจับมือกันเข้ามาในห้องทำงาน ภายในห้องทำงานของเพกากับเดซี่มีโต๊ะกลางยาวไว้สำหรับซ่อมผ้า รีดผ้า มีหุ่นโชว์เตรียมไว้จำนวนหนึ่ง ทั้งสองสาวต่างตื่นเต้นที่จะได้เจอชุดกี่เพ้า แต่ต้องเจอกับแฮรี่ที่กำลังสวมชุดกี่เพ้าสีแปร๋นที่สัดส่วนไม่พอดีกับตัว
       แฮรี่ยืนตรงกลางระหว่างกล่องโลหะใส่ชุดกี่เพ้าทั้งสามสิบกล่องก่อนจะผายมือทั้งสองข้างออก หน้าเชิดสวยมั่นอย่างสุดๆ
       “ทะแด๊ม ขอเชิญทุกท่านพบกับชุดกี่เพ้าที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลจากคฤหาสน์ตระกูลเจ้าบนเกาะฮ่องกงสู่อ้อมอกของพวกเราชาวสถาบันอาภรณ์แห่งเอเชีย...” แฮรี่ทำเสียงเอคโค่
       เดซี่หัวเราะชอบใจ แต่เพกาตะลึงร้องลั่น
       “หัวหน้า! คุณทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย”
       แฮรี่ทำสีหน้างงๆ แล้วถาม
       “ทำไม ชั้นไปเหยียบหางใคร”
       “หัวหน้าเอาชุดกี่เพ้ามาใส่เล่นได้ยังไง กว่าเราจะทำเรื่องขอชุดกี่เพ้าโบราณจากคุณเจ้าเหวินเยี่ยมาได้เลือดตาแทบกระเด็น หัวหน้าควรจะให้เกียรติชุดของเขานะคะ ไม่ใช่เอามาใส่เล่น ถ้าเกิดชุดชำรุดเสียหายขึ้นมา เราจะเดือดร้อนนะคะ รีบถอดออกมาเถอะค่ะ"
       เพกากับเดซี่ปราดเข้าไปจะช่วยแฮรี่ถอดชุดทันที แฮรี่ดิ้น
       “อยู่เฉยๆ สิคะ เดี๋ยวชุดขาด เดซี่มาช่วยกันเร็ว”
       “โอ๊ย ! ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะนังชะนี”
       แฮรี่ดิ้นสุดแรง เหวี่ยงเพกากับเดซี่กระเด็นไป
       “นี่มันชุดกี่เพ้าของชั้นเองย่ะ ชั้นตัดมาใส่ไปงานแฟนซีคืนนี้ ไม่ใช่ชุดกี่เพ้าของคุณเจ้าเหวินเยี่ย”
       เพกากับเดซี่ร้อง “อ้าว...” ขึ้นพร้อมกัน
       เดซี่รีบเปลี่ยนเรื่องแก้สถานการณ์
       “อุ้ย ! ชุดกี่เพ้าชุดนี้หัวหน้าตัดมาหรือคะ มิน่าเกร๋ไกร๋เข้ากับหัวหน้ามั่กๆ ใส่แล้วสวยปิ้งอย่างกับซูสีไทเฮา ถ้าคืนนี้มีรางวัลชุดแฟนซียอดแย่ เอ้ย ยอดเยี่ยม หัวหน้าของพวกเราต้องได้แน่นอน”
       แฮรี่ถึงกับเขิน
       
       “ฉันก็ว่างั้นแหละ พิ้งค์ ฉันสวยจริงปะ”

กี่เพ้า ตอนที่ 1
        เพกามองแฮรี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า สารรูปของแฮรี่ไม่ได้เป๊ะอย่างที่เดซี่พูดเลยสักนิด แต่เพกาก็โกหกไม่เป็น กำลังจะขยับปากพูดความจริงว่าไม่สวยเลย
       
       “พิงค์ว่า...”
       เดซี่ปิดปากเพกาทันที เพราะรู้ว่านิสัยของเพื่อนนั้นเป็นคนตรง
       “ไม่ต้องไปถามยายพิ้งค์หรอกค่ะ ยายนี่เป็นกูรูซ่อมผ้าโบราณ แต่เรื่องแฟชั่นต้องยกให้หนูรู้ อย่างเดซี่ค่ะ”
       เพกามองเดซี่ด้วยสายตาดุ เดซี่ขยิบตาส่งสัญญาณให้เฉยไว้
       “ฉันก็ว่างั้น งั้นเธอก็เริ่มงานที่เธอถนัดเลยแล้วกัน เอาชุดออกมาเช็คดูความเรียบร้อย เตรียมจัดงาน งานนี้จะต้องออกมาเลิศเฟอร์เฟ็คสมกับการรอคอยของฉัน เข้าใจมั้ย” แฮรี่ว่า
       “เข้าใจค่ะ”
       “เดซี่...มาช่วยฉันถอดชุดที่ห้องทำงานซิ ฉันดึงซิบไม่ถึง อย่าให้ใครเข้ามาในนี้เด็ดขาด ชุดโบราณๆ ประมาณราคาไม่ได้อย่างนี้นะ พวกหัวขโมยกระหายนักล่ะ”
       “ขโมยไปทำไมคะ” เดซี่ถาม
       “ไปขายสิ”
       เพกากับเดซี่รับคำขึ้นพร้อมกัน
       “ค่ะ หัวหน้า”
       แฮรี่เดินออกไปทางห้องทำงานของเขา เดซี่เดินตามออกไป
       เพกายกกล่องหนึ่งวางบนโต๊ะยาวกลางห้องแล้วเปิดผ้าที่หุ้มกล่องออก เพกาตกตะลึงกับความงามของชุดกี่เพ้าเจ้าหญิงเหวินซิ่วที่วางอยู่ในกล่องงดงาม เพกาประคองชุดขึ้นมาจากกล่องด้วยความตื่นเต้นและปลาบปลื้ม
       “ชุดกี่เพ้าของมาดามซ่งชิงหลิง ภรรยาอดีตประธานาธิบดี (ซุนจงซาน หรือ ดร. ซุนยัดเซ็น - ผู้เรียบเรียง)สวย สวยจริงๆ”
       โทรศัพท์ของสถาบันฯที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเพกาดังขึ้น เพกาวางพาดชุดกี่เพ้าไว้บนโต๊ะ ก่อนวิ่งไปรับโทรศัพท์
       “สวัสดีค่ะ สถาบันอาภรณ์เอเชียค่ะ จะพานักศึกษาเข้ามาชมนิทรรศการ ได้ค่ะ จะมาเมื่อไหร่คะ"
       เพกาหนีบหูโทรศัพท์แนบหู และหันหลังไปหยิบสมุดปากกาบนโต๊ะ แล้วนั่งลงจดข้อมูลจากปลายสาย
       หมิงเทียนเดินผ่านเข้ามาแล้วหยุดชะงักเมื่อเห็นชุดกี่เพ้าวางพาดอยู่บนโต๊ะ หมิงเทียนมองชุดเหมือนตกตะลึงแล้วเข้าไปจับชุดกี่เพ้าขึ้น
       เพกาวางสายโทรศัพท์หันมาเห็นเจ้าหมิงเทียนพอดี
       “นี่คุณ วางชุดลงเดี๋ยวนี้นะ”
       หมิงเทียนหันหน้ามาหาเพกาที่มีสีหน้าไม่พอใจ ขณะที่ทายาททายาทตระกูลเจ้าตกตะลึงประหนึ่งโลกจะหยุดหมุน สาวไทยตรงหน้าช่างเหมือนสุคนธา หรือที่เขาเรียกเธอว่า “เมย์ลี” อดีตคนรักจะฟื้นชีพขึ้นมามีชีวิตอีกครั้ง
       หมิงเทียนตกตะลึงจนเผลอปล่อยชุดกี่เพ้า เพกาปราดเข้าไปรับชุดกี่เพ้าเอาไว้ได้ทันก่อนที่มันจะร่วงลงพื้นอย่างไม่คิดชีวิต ทำให้เพกาชนกับหมิงเทียนอย่างแรงจนเกือบจะเซล้ม แต่หมิงเทียนแข็งแรงกว่าจึงโอบยึดร่างเพกาเอาไว้ได้
       ทั้งสองสบตากันในระยะใกล้ ดวงตาของหมิงเทียนสั่นไหว ไม่อยากละสายตาจากหน้าเพกา เพราะดีใจที่เมย์ลีกลับมาหาเขาแล้ว
       “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” เพกาบอก
       เพกาผละจากอ้อมกอดของชายแปลกหน้า หมิงเทียนรู้สึกตัวกลับมาสู่โลกของความเป็นจริงอีกครั้ง
       “คุณเป็นใคร คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง”
       “เดินเข้ามา” หมิงเทียนบอก
       “กวนประสาทอีก ฉันไม่สนุกด้วยหรอกนะ ออกไปเดี๋ยวนี้ ที่นี่เป็นเขตหวงห้าม”
       “ผมไม่ออก ธุระของผมยังไม่เสร็จ”
       หมิงเทียนมองไปที่กล่องกี่เพ้า
       “คุณคิดจะเข้ามาขโมยชุดกี่เพ้า”
       เพกาหันซ้ายหันขวาหาอาวุธ แล้วคว้าคัตเตอร์อันเล็กบนโต๊ะขึ้นขู่
       “ถ้าคุณคิดจะแตะต้องกี่เพ้าพวกนี้ คุณข้ามศพฉันไปก่อน ออกไป ไม่ออกใช่ไหม”
       เพกาวางชุดกี่เพ้าแล้วจะเอาคัตเตอร์ไปฟัน หมิงเทียนคว้าข้อมือเพกาไว้ด้วยท่าทางนิ่งๆ เพกายกมืออีกข้างจะชก หมิงเทียนคว้าเอาไว้อีก เลยกลายเป็นว่า มือเพกาทั้งสองข้างถูกหมิงเทียนยึดไว้
       เพกาไม่ยอมแพ้จะยกเข่ากระทุ้งเป้าหมิงเทียน แต่ระยะห่างมากเกินไป เข่าของเพกาไม่ถึงเป้าหมาย หมิงเทียนกระชับมือเพกาแน่นแล้วถาม
       “หมดฤทธิ์ได้หรือยัง”
       เพกาเจ็บปวดจนน้ำตาคลอ
       “ก็ได้ โอ๊ย...ปล่อยฉันเถอะ แขนฉันจะหักอยู่แล้ว”
       หมิงเทียนใจอ่อนคลายมือจากข้อมือเพกาทันที
       ทันใดนั้น เพกาก็ผลักหมิงเทียนอย่างแรงแล้วคว้าแฟ้มใกล้มือฟาดๆๆ และตะโกน
       “ช่วยด้วย ช่วยด้วย มีโจรเข้ามาขโมยกี่เพ้า”
       เพกาฟาดหมิงเทียนแบบไม่ยั้ง หมิงเทียนยกมือป้องหลบเป็นพัลวัน
       “นี่แน่ๆๆ รู้จักฉันน้อยเกินไป ไอ้โจรห้าร้อย”
       แฮรี่ในสวมชุดทำงานใหม่ในฐานะผอ.ใหญ่ของสถาบันฯกับเดซี่วิ่งเข้ามา
       “ไหนๆๆ ขโมย บังอาจมาก มันต้องโดนไอยราหักศอก อ๊าก...” แฮรี่ว่า
       ทันทีที่แฮรี่เห็นหมิงเทียนก็ชะงัก
       “อุ๊ย คุณหมิงเทียน พิ้งค์หยุดๆๆ”
       เพกายังไม่หยุดฟาดหมิงเทียน ปากก็ว่า
       “ไม่หยุด เขาจะมาขโมยกี่เพ้าต้องจัดการ”
       “เขาไม่ขโมยหรอก เขาเป็นลูกชายคุณเจ้าเหวินเยี่ย เจ้าของกี่เพ้าพวกนี้”
       
       หมิงเทียนมองเพกาด้วยสายตาดุ เพกาชะงักปั้นหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว

กี่เพ้า ตอนที่ 1
        บริเวณมุมรับแขก ภายในห้องทำงานของเพกา หมิงเทียนนั่งอยู่บนโต๊ะ เพกากับเดซี่นั่งอยู่ตรงข้าม เพกายิ้มเจื่อนอย่างรู้ความผิดของตัวเอง แต่เดซี่มองหมิงเทียนตาหวานเยิ้ม...ราวกับเห็นเทพบุตรสุดหล่อ
       
       หมิงเทียนจ้องเพกาไม่วางตา แฮรี่นำแก้วน้ำมาเสิร์ฟให้อย่างพินอบพิเทา
       “ดื่มน้ำเย็นๆ ดับความร้อนก่อนนะครับ”
       หมิงเทียนนิ่งเฉยไม่ดื่ม
       “ผมวางไว้ตรงนี้นะครับ”
       แฮรี่ขยิบตาให้เพกา เพการู้ตัวยกมือไหว้หมิงเทียน
       “คุณหมิงเทียนคะ ขอโทษค่ะ เรื่องเมื่อตะกี้ที่ฉันทำร้ายคุณ ฉันตั้งใจ”
       แฮรี่กับเดซี่ร้อง “หือ”
       “แต่ไม่ได้มีเจตนาร้าย ก็คิดว่าเป็นโจรอ่ะค่ะ แต่ถ้าคุณโกรธฉันก็ยินดีรับโทษค่ะ”
       “คุณชื่ออะไร” หมิงเทียนถาม
       “เพกาค่ะ”
       “นามสกุล”
       “สุพัคกุล”
       “คุณมีญาติอยู่ที่ฮ่องกงหรือเปล่า”
       การซักไซ้ไล่เรียงของหมิงเทียน ทำให้เพกางงไม่เข้าใจว่าจะถามไปทำไมมากมาย
       “ไม่มีค่ะ”
       “แน่ใจ”
       “แน่ใจค่ะ”
       หมิงเทียนนิ่งเพราะได้คำตอบแล้วว่า เพกาไม่ได้รู้จักกับสุคนธา หมิงเทียนลุกขึ้นและสั่งแฮรี่
       “คุณแฮรี่ช่วยเซ็นรับมอบชุดด้วย ส่วนสถานที่จัดงานเท่าที่ผมเช็ก ไม่มีปัญหาอะไร แต่คุณจะต้องถ่ายรูปส่งอีเมลไปให้คุณพ่อผมดูด้วย”
       “ได้ครับ”
       “ไม่ต้องไปส่ง ผมกลับเองได้”
       หมิงเทียนเดินออกไป เพกา เดซี่ แฮรี่ต่างก็รู้สึกงง
       “แล้วเขาจะถามชื่อยายพิ้งค์ไปทำไม”
       “หรือว่าเขาจะไปบอกให้แก๊งมาเฟียมาเล่นงานเราคะ ยายพิ้งค์แกตายแน่ๆ”
       ด้วยความอยากรู้ เพกาตัดสินใจเดินตามไปหมิงเทียนไป
       
       หมิงเทียนเดินออกมาจากด้านในตัวตึก อี่เหวินรีบปิดประตูรถลีมูซีนให้หมิงเทียน เพกาวิ่งตามมา
       “เดี๋ยวค่ะคุณหมิงเทียน”
       หมิงเทียนและอี่เหวินหันไปมองเพกา อี่เหวินสะดุ้งตกใจเหมือนเห็นผี แต่เพกายังไม่สังเกตเห็นท่าทาง กลับเดินเข้าไปหาหมิงเทียน
       “เมื่อตะกี้ฉันทำร้ายคุณ คุณไม่โกรธฉันเหรอคะ”
       “คุณขอโทษผมแล้ว และอีกอย่าง สิ่งที่คุณทำไปก็เพื่อปกป้องชุดกี่เพ้าของคุณพ่อผม อย่างน้อยคุณพ่อผมก็วางใจได้แล้วว่า กี่เพ้าจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี”
       “แล้วคุณถามชื่อนามสกุล แล้วก็เรื่องของครอบครัวฉันทำไม”
       “ผมก็แค่อยากรู้ว่าคุณเป็นใคร”
       หมิงเทียนขึ้นรถ อี่เหวินปิดประตูแล้ววิ่งอ้อมไปประจำที่คนรถก่อนจะขับรถออกไป เพกามองตามอย่างงงๆ ด้วยความสงสัย
       
       ภายในรถ หมิงเทียนนั่งทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเศร้า อี่เหวินมองเจ้านายทางกระจกส่องหลัง ก็รู้ว่าเจ้านายคิดสิ่งใดอยู่
       “เธอเหมือนมากเลยนะครับ”
       หมิงเทียนได้สติชักสีหน้าตึงขึ้นมาทันที
       “ไม่เหมือน ไม่มีใครเหมือนเมย์ลี”
       อี่เหวินถอนลมหายใจเบาๆ นึกสงสารเจ้านายหนุ่มที่ไม่เคยลืมเมย์ลีได้สักที
       
       ในเวลากลางคืน ภายในห้องทำงาน เพกากำลังใส่กี่เพ้าโบราณชุดหนึ่งให้หุ่น ส่วนที่บริเวณหูหนีบโทรศัพท์มือถือคุยกับเดซี่ไปด้วย
       “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกเดซี่ ฉันอยู่คนเดียวได้ แค่นี้สีชมพูอยู่แล้ว เธอดูแลคุณแม่ไปเถอะ ฝากเยี่ยมไข้คุณแม่ด้วยนะ พรุ่งนี้เจอกันจ้ะ”
       ระหว่างเพกาวางสายแล้วเดินไปก้มหยิบกล่องโลหะกล่องหนึ่งเพื่อเตรียมทำชุดต่อไป หางตาของเพกาก็หันไปเห็นท่อนขาผู้หญิงใส่ชุดกี่เพ้าโบตั๋นสีชมพูยืนอยู่ข้างหลัง !
       เพกาสะดุ้งหันขวับไปมอง แต่ไม่เห็นอะไรผิดปกติ บริเวณนั้นมีแค่หุ่นเปล่าๆตั้งอยู่ เพกาถอนหายใจโล่งอก
       “ตาฝาดแล้วไงล่ะพิ้งค์เอ้ย”
       เพกาหยิบกล่องโลหะเดินไปทางโต๊ะทำงานอย่างไม่ได้สนใจอะไร แต่ทว่าขาท่อนล่างของผู้หญิงสวมชุดกี่เพ้าโบตั๋นสีชมพูยืนอยู่ที่เดิม
       
       ในวันใหม่ หมิงเทียนนั่งคุยงานกับนักธุรกิจ นักธุรกิจเปิดแคตตาล็อกดูผลิตภัณท์ยาจากบริษัทของหมิงเทียนแล้วว่า
       “ผลิตภัณฑ์ยาของมิสเตอร์เจ้าน่าสนใจมากจริงๆ”
       
       แต่หมิงเทียนกลับใจลอยไปถึงเพกา

กี่เพ้า ตอนที่ 1
        หมิงเทียนเผลอตัวยิ้มนิดๆ ให้กับตัวเอง จึงไม่ได้ยินที่นักธุรกิจเรียก
       
       “มิสเตอร์เจ้าคะ”
       หมิงเทียนรู้สึกตัว
       “ขอโทษครับ คุณว่ายังไงนะครับ”
       “ที่ผ่านมาบริษัทของดิฉันขายแต่ผลิตภัณฑ์ยาจากยุโรป ถ้าจะให้ดิฉันเปลี่ยนมาขายสินค้าของมิสเตอร์เจ้าแทน สินค้าสามล็อตแรก ดิฉันขอลดราคาสินค้าสามสิบเปอร์เซ็นต์ คิดเสียว่า เราลงทุนด้านความเสี่ยงด้วยกัน”
       “ประสบการณ์ ความรู้ หยาดเหงื่อของครอบครัวผมตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา เราเสี่ยงมามากพอแล้วครับ” หมิงเทียนบอกอย่างสุภาพ
       นักธุรกิจนิ่งคิดเล็กน้อยก่อนตัดสินใจ
       “โอเคค่ะ ดิฉันสั่งสินค้าของมิสเตอร์เจ้า”
       “ขอบคุณครับ”
       หมิงเทียนยิ้มนิดๆ เป็นการขอบคุณ
       
       หมิงเทียนเดินออกมาจากในตัวตึก อี่เหวินยืนคอยอยู่ที่รถลีมูซีนต่อพร้อมเปิดประตูรถให้
       “กลับโรงแรมเลยไหมครับ”
       “ยัง”
       อี่เหวินแปลกใจ
       
       ภายในสถาบันอาภรณ์แห่งเอเชีย ที่ห้องผ้าอินเดีย เพกากำลังเดินนำนักเรียนชมนิทรรศการ ด้วยหน้าตาสดใสมาก
       “มาถึงตรงนี้ ชุดนี้เรียกว่า...”
       เด็กๆ นักเรียนพากันพูดขึ้นพร้อมกัน
       “ส่าหรี”
       “สีชมพูมากค่ะ ปรบมือให้ตัวเองหน่อย”
       เพกากับเด็กๆ ปรบมือกัน หมิงเทียนแอบยืนดูเพกาอยู่ด้านหนึ่ง
       “น้องๆ ดูกันไปก่อนเลยนะคะ ถ้ามีคำถาม ถามพี่พิ้งค์ได้เลย”
       เพกายิ้มสดใสกับเด็กๆ แต่พอหันหลังก็หาวหวอดเพราะเมื่อคืนอดนอนจากการทำชุดกี่เพ้า เพกาหลบเข้าไปในซอก ซึ่งยังเป็นมุมที่หมิงเทียนเห็นอยู่
       “หัวหน้านะหัวหน้า ก็บอกแล้วว่าเราเพิ่งได้กลับบ้านตอนตีสี่ ยังจะมาให้เราทำงานอีก แต่ในเมื่อเป็นหน้าที่ เราจะง่วงไม่ได้ เราต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด"
       เพกาหาวิธีให้ตัวเองหายง่วงด้วยการตบหน้าตัวเองทั้งสองข้าง แล้วกระโดดๆ
       “ตื่นๆๆ ร่าเริงๆ เข้าไว้”
       เพกากำลังกระโดดอยู่ก็หันไปเห็นเด็ก 2-3 คนยืนมองอยู่ เพกาชะงักได้แต่ทำตาปริบๆ หมิงเทียนมองแล้วก็อมยิ้มขำ เด็กคนหนึ่งถามอย่างสงสัย
       “พี่ทำอะไรคะ”
       “เอ่อ พี่ พี่กำลังออกกายบริหารจ้ะ พี่ปวดขาน่ะจ้ะ ว่าแต่น้องๆ มีอะไรหรือเปล่าคะ"
       “พวกเราอยากรู้ว่า พี่อยู่ที่นี่ อยู่กับชุดคนตายไปแล้วทั้งนั้น พี่เคยเจอผีไหมคะ”
       “น้องอยากรู้ไปทำไมคะ”
       “พวกเราไม่กล้าเดินไปดูห้องอื่นค่ะ พวกเรากลัวผี”
       “น้องๆ ฟังพี่พิ้งค์นะคะ เราควรจะศึกษาอดีตเพื่อจัดการปัจจุบัน และสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิม อดีตที่ผิดพลาดจึงเป็นครู ไม่ใช่ผีที่ตามหลอกหลอน น้องๆต้องจำไว้นะอย่ายอมให้อดีตที่ผิดพลาด กลายเป็นผีที่หลอกหลอนเรา... ไหนพูดตามซิ - อดีตเป็นครูไม่ใช่ผี” !
       “อดีตเป็นครูไม่ใช่ผี” เด็กๆพูดตามขึ้นพร้อมกัน
       “สีชมพูมากค่ะ” เพกาแจกอมยิ้มอีก
       รอยยิ้มบนหน้าใบหน้าของหมิงเทียนหายไปจนกลายเป็นเศร้า
       
       ในเวลาต่อมา หมิงเทียนเดินมาหยุดมองที่โลหะปราสาทด้วยสีหน้าเศร้า พลางนึกถึงอดีตที่สุคนธาเคยมองวิวบริเวณนี้ด้วยความสดชื่น และเมื่อหมิงเทียนตามมาถึงก็ตรงเข้าโอบไหล่ สุคนธาชี้ชวนดูวิวสวยเบื้องหน้าด้วยกัน ทว่าวันนี้ … คงเหลือเพียงหมิงเทียนที่โดดเดี่ยว อ้างว้าง และเศร้าซึม
       
       ที่สวนสันติชัยปราการ อีกแห่งหนึ่งที่ทั้งคู่เคยมาด้วยกัน หมิงเทียนกลับมาเยือนอีกครั้ง เบื้องหน้าเห็นสะพานแขวน ในบริเวณนี้ เมื่อหมิงเทียนหันกลับมามองก็สะดุดสายตากับแผงขายว่าว พลางนึกถึงวันวานในอดีต … สุคนธาลีกำลังจ่ายเงินซื้อว่าวพร้อมกระป๋องที่มีเชือกว่าวม้วนอยู่ด้วย หมิงเทียนถ่ายกล้องวีดีโออยู่
       ในเวลาต่อมา สุคนธาส่งว่าวขึ้นฟ้าแล้วมายืนอยู่ใกล้กับหมิงเทียนที่คอยชัก
       บริเวณพระที่นั่งฯ สุคนธายืนให้หมิงเทียนถ่ายรูป จากนั้นหมิงเทียนก็ตั้งขากล้องถ่ายอัตโนมัติ โดยมีหมิงเทียนเข้าไปถ่ายร่วมเฟรมด้วย หมิงเทียนแกล้งหอมแก้ม สุคนธาไล่ตีอย่างสนุกสนาน
       สุคนธาวิ่งมาหยุดมองหาหมิงเทียน เบื้องหลังเป็นป้อมพระสุเมรุ สายตาของสุคนธาเห็นคนเต้นแอโรบิคผ่านสายตาไปเรื่อยๆ แล้วก็สะดุดสายตา จนต้องเหวี่ยงสายตากลับมาใหม่ก็เห็นหมิงเทียน ที่กำลังเต้นยั่วยิ้มมองมา สุคนธาเข้าไปลากหมิงเทียนออกมา ทั้งคู่หัวเราะกันอย่างร่าเริง
       ที่ม้านั่งเขียว หมิงเทียนจูงมือสุคนธาที่ถือถุงของกินแบบไม้เสียบเข้ามาให้ แต่หมิงเทียนส่ายหน้า แต่เมื่อสุคนธาจะกิน หมิงเทียนก็แกล้งไม่ให้กิน
       ทั้งคู่นั่งกินหยอกล้อ แล้วภาพในอดีตเหล่านั้นก็เลื่อนหายไป
       หมิงเทียนเดินเข้ามาหยุดมองที่ม้านั่งเขียวตัวเดิมซึ่งตอนนี้ว่างเปล่า หมิงเทียนซึมเศร้าลงมานั่งตำแหน่งเดิมแล้วรำพึงกับตัวเอง
       “เมย์ลี ผมเจอคนที่เหมือนคุณมาก เหมือนเหลือเกิน เหมือนจน ...จนผมแทบจะตายเพราะความคิดถึงคุณ”
       หมิงเทียนนึกถึงเพกาในหลายอิริยาบถที่น่ารัก เช่นปรบมือกับเด็กๆ รวมถึงเรื่องที่เพกาสอนเด็กๆว่า
       “จำคำพี่ไว้นะคะ - อดีตเป็นครูไม่ใช่ผี”
       หมิงเทียนเอื้อมมือไปจับที่นั่งข้างๆ ก่อนมองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าอาลัยรักยิ่ง
       “อดีตไม่ใช่ครู ไม่ใช่ผี อดีตคือความรักและความเจ็บปวด”
       
       คืนวันเดียวกัน บรรยากาศรอบอาคารที่ตั้งสถาบันฯเงียบสงัด หมู่เมฆค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าบดบังพระจันทร์ สายลมเอื่อยพัดยอดไม้ระริกไหวในความมืด
       เพกาอยู่ในห้องทำงาน เอากล่องโลหะใบที่ 30 ออกมาวางตรงโต๊ะ แล้วอ่านกระดาษที่ปิดอยู่ที่ฝากล่อง
       “กล่องที่สามสิบชิ้นสุดท้ายแล้ว กี่เพ้ามาดามเจียงชิง ภรรยาอดีตประธานาธิบดี”
       เพกาค่อยๆหยิบชุดออกมาทั้งผ้ากำมะหยี่ เห็นห่อผ้าสีเขียวอยู่ด้านล่างของชุดกี่เพ้าเจียงชิง
       “ห่ออะไรน่ะ”
       เพกาวางชุดของมาดามเจียงชิงไว้บนโต๊ะ แล้วหยิบถุงออกมาดูมาเปิดดู แต่พอเปิดถุงผ้าจะก้มมองของในถุงก็ได้กลิ่น
       “กลิ่นดอกไม้ หอมจัง”
       เพกาดึงของในถุงออกมา เห็นกี่เพ้าอีกชุดหนึ่ง
       “กี่เพ้า เอ๊ะ มันครบสามสิบชุดแล้วนี่นา”
       เพกาคลี่ชุดกี่เพ้าออกลงบนโต๊ะจนเห็นเต็มตัว กี่เพ้าสีแดงเลือดนก ปักลวดลายดอกโบตั๋นสีชมพู เพกาก้มลงมองอย่างสังเกตใกล้ชิด
       “สวยจริงๆ ผ้าสีแดงเลือดนกลายดอกโบตั๋น”
       เพการีบกดมือถือโทร.หาแฮร์รี่ทันที
       “ปิดมือถือทำไมเนี่ย”
       เพกากดมือถือเข้าโหมดการบันทึกเสียงเพื่อส่งข้อความ
       “หัวหน้าคะ เรื่องด่วนค่ะ มีกี่เพ้าเกินมาชุดหนึ่ง เป็นกี่เพ้าที่สวยมาก ไม่ใช่ของโบราณแต่เพิ่งทำขึ้นมาไม่เกินสิบปีนี้ชุดนี้เป็นงานระดับมาสเตอร์พีซของทศวรรษนี้เลยก็ว่าได้ จะทำยังไงดีคะ รีบโทรกลับมานะคะ”
       เพกากดปิดมือถือแล้ววางลง และหันมาพิจารณากี่เพ้าชุดนั้นอีก เพกาเอื้อมมือไปกำลังจะจับผ้ายังไม่ทันได้แตะ ยินเสียงหมาหอนดังขึ้น … ลมพัดโชยแรงจนเพกาสะดุ้งเฮือก
       
       “อุ๊ยหมาบ้า มาหอนอะไรตอนนี้นะ... ลมมาจากไหนเนี่ย”

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
กี่เพ้า ตอนที่ 14 อวสาน (ต่อ)
กี่เพ้า ตอนที่ 13
กี่เพ้า ตอนที่ 12
กี่เพ้า ตอนที่ 11
กี่เพ้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 24 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 24 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 5 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แอนดูสวยและเด็ก ไม่ต่างอะไรกับตอนรับบทมุนินทร์ มุตตาเลย

ชอบนิยายเรื่องนี้ และเชื่อว่าแอนและทุกคนจะถ่ายทอดได้ดี

ขอบคุณผู้จัดการที่เอามาลงค่ะ
ตามอ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านนิยายฉบับเต็มแล้ว สนุกมาก!
แฟนนิยายพงศกร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านแล้วก้อตัดสินใจอาบนำแต่ตัวไปซื้อนิยายมาอ่านต่อดีกว่า รออ่านไม่ทันใจแหละ
บ้านิยาย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +8 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แอนเขาเป็นนักแสดงคุณภาพ ต้องดู
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014