หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ หยกเลือดมังกร

หยกเลือดมังกร ตอนที่ 2

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 11 พฤศจิกายน 2555 07:13 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
หยกเลือดมังกร ตอนที่ 2
       หยกเลือดมังกร ตอนที่ 2
       
       ที่สำนักงานกรมสอบสวนคดีพิเศษ...
       
       ผู้การสมิงทำงานอยู่ที่โต๊ะในห้องทำงานบนตึกสูงที่กรมสอบสวนคดีพิเศษ ตำรวจนายหนึ่งเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร
       “ผู้การครับ...ผลตรวจสอบ DNA ศพที่ถูกเผานั่งยางมาถึงแล้วครับ”
        “ขอบคุณมาก”
        สมิงรับแฟ้มเอกสารมา ตำรวจออกไปจากห้องได้ครู่ เขาก็เปิดแฟ้มออกมาดู เมื่ออ่านผลการตรวจ แล้วสมิงมีหน้าเคร่งเครียด ภาพถ่ายที่อยู่ในแฟ้มเป็นภาพของชายคนที่ถูกตงฆ่าตาย
        “ไอ้เสี่ยตง...โธ่เว้ย!”
        สมิงขบกรามเจ็บใจ ระหว่างนั้นธงรบเข้ามา
        “สวัสดีครับอา ถ้าอากำลังยุ่งอยู่ผมไปรอข้างนอกก่อนก็ได้นะครับ”
        “ไม่ต้อง...แกมีอะไรถึงได้มาหาฉันถึงที่นี่”
        “ก็เรื่องที่ผมเคยคุยกับอาไว้...ผมอยากรู้คำตอบครับ”
        สมิงหน้าเคร่งขรึม มองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะหันมาที่ธงรบ
        “ฉันดีใจที่แกมีความตั้งใจจริงอยากมาช่วยฉันทำงาน แต่แกยังไม่เหมาะกับทีมของฉัน”
        “ทำไมล่ะครับอา ถ้าอากลัวว่าจะมีเรื่องครหาว่าผมเป็นหลานของอา ผมจะทำตามขั้น ตอนทุกอย่าง จะพิสูจน์ฝีมือให้ทุกคนเห็น”
        “ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นหรอกธงรบ”
        “แล้วมันคืออะไรล่ะครับ”
        “แกไง...แกเป็นตำรวจหนุ่มไฟแรง เพิ่งจะจบมาไม่เท่าไหร่ ผลงานแกก็เป็นที่พูดถึง แกใจ ร้อนไม่ชอบทำงานเป็นทีม ซึ่งงานของอาไม่ต้องการคนแบบนั้น”
        “งั้นผมจะปรับปรุงตัว ทำตามทุกอย่างที่อาสั่ง”
        “ธงรบ...อนาคตแกกำลังไปได้ดีในหน่วยงานของแกแล้ว...อย่าให้อาดึงแกเข้ามาเสี่ยง ชีวิตกับงานของอาเลย”
        ระหว่างนั้นโทรศัพท์ที่โต๊ะสมิงดังเขาหันไปรับสาย
        “ได้มาแล้วเหรอ กี่คน...ส่งไฟล์ข้อมูลมาให้ฉัน ฉันจะเลือกเอง”
        สมิงวางสายแล้วหันมาที่ธงรบ
        “อาต้องทำงานต่อ...ไว้ว่างเมื่อไหร่ก็แวะไปกินข้าวบ้านอา”
        “ครับอา”
        ธงรบยกมือไหว้แล้วเดินออกไปหน้ามีความผิดหวัง สมิงมองตามอยู่ครู่ก่อนจะหันมาที่คอมพิวเตอร์เปิดไฟล์ที่ เพิ่งถูกส่งเข้ามา ภาพหน้าจอเป็นภาพใบหน้าและข้อมูลของนักเรียนนายร้อยตำรวจสองสามคน สมิงเลือกดูอย่างผ่านๆ ก่อนจะมาหยุดที่ภาพใบหน้าของหยก สมิงหยุดอ่านอย่างสนใจ
       
       กิ่งเหมยชะโงกหน้าดูจากดาดฟ้าลงไปที่หน้าตึก เห็นรถตำรวจเข้ามาจอดพร้อมกับตำรวจที่จะมาจับหยก
        “แย่แล้วหยก...ตำรวจมากันแล้ว ทำไงดี”
        คมทวนหน้าเครียด
        “เห็นมั้ยไอ้หยก...ฉันเตือนแกแล้วใช่มั้ย ทีนี้แกจะทำยังไง อนาคตที่แม่แกหวังไว้กำลัง จะพังเพราะแกเอง ไอ้ลูกไม่รักดี”
        คมทวนเข้าไปกระชากคอเสื้อหยกมาตะคอกใส่อย่างเสียใจและโกรธ หยกรู้สึกผิด
        “พ่อ…ผมขอโทษ”
        “ขอโทษเหรอ…แกมาขอโทษตอนนี้มันก็สายไปแล้ว แกทำให้วิญญาณของแม่แกไม่ สงบ แกมันไอ้อกตัญญู”
        คมทวนผลักหยกแล้วถอยมาน้ำตาอาบแก้มเจ็บปวดอย่างลูกผู้ชาย หยกสะเทือนใจเจ็บปวดน้ำตาไหลอาบ
        “พ่อ...ผมขอโทษ...ผมขอโทษ”
        หยกร้องไห้สะอึกสะอื้น กิ่งเหมยพลอยสะเทือนใจไปด้วย
        “หยก...น้าคมทวนคะ...หยกไม่ได้ทำผิดอะไร เราต้องช่วยไม่ให้เขาติดคุกนะคะน้า”
        คมทวนนิ่งน้ำตาไหล มองหยกที่กำลังคุกเข่าพนมมือขอโทษแล้วตัดสินใจ
        “ฉันรับปากแม่แกไว้ว่าจะดูแลไม่ให้แกเป็นอะไร ฉันต้องทำให้ได้” คมทวนเข้าไปจับข้อมือหยก “ไปกับฉัน!”
        หยกตกใจ
        “พ่อ”
        คมทวนไม่รอฟังหยกรีบดึงแขนพาออกไปกับตัวเองทันที กิ่งเหมยมองตามหน้าเครียดๆ
       
       ตำรวจบุกขึ้นมาถึงดาดฟ้า กิ่งเหมยตกใจ ตำรวจเข้ามาถามกิ่งเหมย
        “นายหยกอยู่ไหน”
        “ไม่อยู่...ไม่รู้ค่ะ”
        ตำรวจมองกิ่งเหมยอย่างไม่ไว้วางใจแล้วหันไปบอกคนอื่นให้เข้าไปค้นดูในบ้าน ครู่หนึ่งตำรวจเอากรอบภาพ ถ่ายของหยกในชุดนักเรียนนายร้อยตำรวจออกมา
       “หยกไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะ...พวกนั้นต่างหากที่ทำร้ายฉัน ปล่อยเขาไปเถอะนะคะ”
        ตำรวจไม่ฟังแล้วหันไปสั่งคนอื่น
        “เพิ่งจะหนีไป...ตามไปให้ทัน”
       
       คมทวนจับมือพาหยกวิ่งหนีมาอย่างเร่งรีบ แต่อยู่ๆหยกก็หยุดแกะมือพ่อออกอย่างตัดใจ
        “พอเถอะพ่อ”
        “พออะไร...แค่นี้ยังหนีไม่พ้นหรอก ฉันจะพาแกไปอยู่บ้านเก่าแม่แก รอให้เรื่องเงียบแล้ว ค่อยกลับมา”
        “แต่ผมทำผิดกฎหมาย ต่อให้หนีไปอยู่สุดโลก ผิดก็ต้องรับผิด นั่นคือคำว่าลูกผู้ชายที่พ่อ สอนผมมาตลอดไม่ใช่เหรอ”
        คมทวนนิ่งไป
        “ผมไม่อยากให้พ่อต้องมาเดือดร้อนเพราะผมอีก”
        “แต่ฉันรับปากแม่แกไว้...พราวแสงอยากให้แกมีอนาคตที่ดี ฉันทำให้เขาผิดหวังไม่ได้”
        “พ่อไม่ได้ทำให้แม่ผิดหวัง แต่ผมเองต่างหากที่ทำให้แม่ผิดหวังในตัวผม”
        หยกน้ำตาคลอเบ้า แล้วพนมมือคุกเข่าต่อหน้าคมทวน
        “ไอ้หยก”
        “วันนี้ผมทำให้พ่อแม่ต้องเจ็บปวด มันคือบาปกรรมที่ผมจะต้องยอมรับ และต้องชดใช้ ด้วยความเสียใจที่ผมไม่สามารถเป็นลูกกตัญญูได้ ผมขอโทษครับพ่อ”
        หยกร้องไห้แล้วกราบแทบเท้าพ่ออย่างเสียใจ คมทวนกำหมัดแน่นน้ำตารื้น
        “โธ่เว้ย...ชีวิตแม่แกฉันก็รักษาไว้ไม่ได้ แล้วยังชีวิตแกที่ต้องมาพังต่อหน้าต่อตาฉันอีก ชีวิตฉันมันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว”
        “พ่อ...” หยกครวญ

หยกเลือดมังกร ตอนที่ 2
       ระหว่างนั้นเสียงรถตำรวจดังเข้ามาแล้วจอดดักสองฝั่ง พร้อมกับเสียงร้องของตำรวจนายหนึ่งให้หยกมอบตัวเสีย
       
        “ยอมมอบตัวซะนายหยก...นายหนีไม่พ้นแล้ว”
        ความรักและเป็นห่วงลูกทำให้คมทวนรีบเข้าไปยืนขวาง
        “แกหนีไปเถอะหยก พ่อจะกันตำรวจให้เอง”
        “อย่าทำอย่างนี้เลยครับพ่อ...ผมทำให้พ่อเสียใจมาเยอะแล้ว ครั้งนี้ให้ผมได้เป็นลูก ผู้ชายยอมรับความผิดอย่างองอาจ ให้สมกับที่พ่อเคยสอนสั่งผมมาตลอดเถอะครับ”
        คมทวนนิ่งไปมองลูกชาย ตำรวจขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับปืน สองพ่อลูกสบตากันน้ำตารื้น
        “ผมรักพ่อนะครับ”
        หยกสั่งลา แล้วชูมือขึ้นลักษณะยอมจำนนเดินเข้าหาตำรวจ คมทวนเสียงสั่น
        “ไอ้หยก”
        หยกคุกเข่ายอม ตำรวจเข้ามาจับใส่กุญแจมือ แล้วพาตัวออกไป หยกหันมามองพ่อน้ำตาไหลเต็มสองแก้ม คมทวนก็น้ำตานองเหมือนกัน
        “ไอ้หยก...”
       
       รถตำรวจขับมาตามถนนในตรอกศาลเจ้า กิ่งเหมยวิ่งเข้ามาขวาง ตำรวจจอดรถเอี๊ยด หยกเห็นกิ่งเหมย
        “กิ่งเหมย!”
        หยกหันไปมองตำรวจสายตาขอร้อง แต่ตำรวจไม่สนใจตบบ่าตำรวจที่ขับรถให้ไปต่อ กิ่งเหมยตะโกนเรียก
        “หยก…หยก…หยก”
        รถตำรวจวิ่งไปตามทาง หยกได้แต่เหลียวหลังมองกิ่งเหมยที่วิ่งไล่ตามและร้องเรียกไม่หยุด
        “กิ่งเหมย”
        กิ่งเหมยวิ่งไล่แล้วสะดุดล้มทำให้ตามต่อไม่ได้ น้ำตาอาบสองแก้มเพราะสงสารหยก
        “หยก…หยก…หยก!”
       
       ไฟล์ภาพข้อมูลและประวัตินักเรียนนายร้อยตำรวจของหยกยังค้างคาอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ สมิงคุยโทรศัพท์อยู่กับเจ้าหน้าที่ของตัวเอง
        “ใช่...ฉันสนใจคนนี้ ประวัติน่าสนใจมาก ฉันอยากเจอเขา...ว่าไงนะ...มีปัญหา เหรอ ปัญหาอะไร”
        สมิงฟังปลายสายเล่าแล้วยิ่งน่าสนใจมากขึ้นไปอีก
       
       อาคารสำนักของมังกรวารีเป็นอาคารไม่ต่ำว่า 20 ชั้นโอ่โถงใหญ่โต ในห้องประชุมเล้งกำลังประชุมอยู่กับผู้บริหารแผนกต่างๆของบริษัท แต่อยู่ๆมานพก็เปิดประตูห้องประชุม เข้ามาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เลขาของเล้งรีบตามมา
       “อะไรกัน...ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังประชุมเรื่องสำคัญอยู่”
        เลขาหน้าเสีย รีบอธิบาย
       “ขอโทษค่ะท่านประธาน คือ...ดิฉันบอกคุณมานพแล้ว แต่ว่า...”
        มานพหันไปสั่งเลขา
        “เธอไปทำงานต่อได้แล้ว ฉันจะอธิบายให้พ่อฟังเอง”
        เลขชะงักยืนนิ่ง มานพเลยขึ้นเสียงใส่
        “ก็บอกให้ออกไปไง”
        เล้งพยักหน้าให้ออกไปก่อน แล้วมองหน้ามานพอย่างสงสัย
        “ผมต้องขอโทษพ่อและผู้บริหารทุกท่าน แต่ที่ผมต้องเสียมารยาทมาขัดจังหวะการ ประชุม เพราะผมทราบวาระการประชุมในครั้งนี้ว่าธุรกิจของมังกรวารีกำลังประสบ ปัญหา และต้องการความคิดใหม่ๆมาช่วยฟื้นฟูกิจการ วันนี้ผมจึงพร้อมที่จะช่วยนำ เสนอทางออกให้ทุกท่านได้พิจารณา”
        มานพวางแฟ้มเอกสารที่ติดตัวมาด้วยลงบนโต๊ะประชุมแล้วมองไปที่เล้งด้วยสีหน้ามุ่งมั่นจริงจัง แต่เล้งกลับหรี่ ตามองด้วยความไม่พอใจ
       
       มานพถูกนนท์ลูกน้องคนสนิทของเล้งหิ้วแขนพาเข้ามาในห้องทำงานของเล้ง
        “เฮ้ย...ปล่อยฉันนะเว้ย...บอกให้ปล่อยไง!”
        นนท์ยอมปล่อยจนมานพเซเลยไม่พอใจเข้าไปกระชากคอเสื้อนนท์มาจ้องหน้า
        “อย่าคิดว่าแกเป็นคนสนิทของพ่อฉันแล้วจะมาทำกับฉันแบบนี้ได้นะเว้ย”
        นนท์นิ่งมากสบตาแต่ไม่แสดงสีหน้าใดๆ มานพง้างหมัดจะชกหน้า แต่เล้งตามเข้ามา
        “หยุดเดี๋ยวนี้นะมานพ!”
        มานพชะงัก
        “พ่อ”
        เล้งหันไปบอกนนท์
        “ออกไปได้แล้วนนท์”
        “ครับเจ้าสัว”
        นนท์แกะมือมานพออกจากคอเสื้อ แล้วเดินออกไปทิ้งให้มานพอยู่กับเล้งในห้องทำงานตามลำพัง
        “พ่อ...ทำไมพ่อไม่ให้โอกาสผมอธิบายแผนงานที่ผมตั้งใจเอามาเสนอ”
        “แผนงานอันนี้น่ะเหรอ”
       
        เล้งชูแฟ้มของมานพขึ้นมา แล้วเดินไปโยนลงถังขยะต่อหน้าต่อตา มานพอึ้ง

หยกเลือดมังกร ตอนที่ 2
       ภายในห้องสอบสวน...หยกถูกใส่กุญแจมือคุมตัวเอาไว้กับตำรวจนายหนึ่ง ระหว่างนั้นผู้การสมิงเปิดประตูเข้ามา ตำรวจในห้องนั้นทำความเคารพ
       
        “ผมต้องการอยู่กับเขาตามลำพัง”
        ตำรวจทำความเคารพ แล้วออกไปทิ้งให้ผู้การสมิงอยู่กับหยกที่มองมายังผู้การอย่างแปลกใจสงสัย
        “คุณคงอยากรู้แล้วล่ะสิว่าทำไม คุณถึงยังไม่ถูกจับเข้าห้องขัง”
        “คุณเป็นใคร”
        “ก่อนที่จะได้รู้จักผม ให้ผมได้ทำความรู้จักคุณมากกว่าที่ได้รู้มาจากประวัติในนี้ได้มั้ย”
        สมิงยื่นแฟ้มข้อมูลของหยกซึ่งในนั้นมีภาพถ่ายหยกในรูปนักเรียนตำรวจ
        “เอาประวัติผมมาจากไหน แล้วต้องการอะไรกันแน่”
        “ไม่ต้องตกใจ ถึงตอนนี้คุณจะไม่ใช่นักเรียนตำรวจอีกแล้วเพราะคดีที่คุณทำผิดกฎหมาย จะทำให้คุณติดคุก แต่ถ้าคุณทำให้ผมเชื่อได้ว่าเราสามารถมาร่วมงานกันได้ ผมนี่แหละ ที่จะช่วยให้คุณยังมีเกียรติยศของผู้รักษากฎหมายอยู่”
        หยกมองสมิงอย่างไม่ค่อยเข้าใจ ส่วนสมิงมองหยกด้วยสายตาคมกริบพิจารณาท่าทางของชายหนุ่มอย่างละเอียด
        “ว่ายังไง...เกียรติยศนี้ต้องมีความหมายกับคุณมาก สายตาที่คุณมองผมมันถึงได้บอกว่า คุณอยากได้มันกลับไป”
        หยกนิ่งไปมองสมิงแล้วคิดถึงสิ่งที่คุยกับพ่อ...
        ‘พ่อหมายความว่ายังไง แม่น่ะเหรออยากให้ผมเป็นตำรวจ’
       คมทวนนิ่งไปเพราะเผลอพูดออกมาด้วยอารมณ์
        ‘พ่อ...ตลอดเวลาที่พ่อเคี่ยวเข็ญผม ผมนึกว่าพ่อที่อยากให้ผมเป็นตำรวจ’
       ‘จะเป็นใครที่อยากให้แกมีอนาคตที่ดี มันก็ไม่สำคัญหรอก’
       ‘สำคัญสิพ่อ...แม่ตายตั้งแต่ผมยังเล็ก ผมอยากรู้จักชีวิตของแม่ ทำไมแม่ถึงอยากให้ผม เป็นตำรวจ มันเกี่ยวอะไรกับชาติกำเนิดผม’
       ‘แกไม่ต้องรู้อะไรทั้งนั้น แค่ทำตามที่แม่แกต้องการ แค่นั้นก็ช่วยให้วิญญาณแม่แกอยู่ อย่างสงบแล้ว’
       
       หยกมองหน้าสมิง
        “ถ้าคุณช่วยให้ผมได้เกียรติยศนั้นคืนได้จริงๆ ผมจะเล่าทุกอย่างที่เกี่ยวกับชีวิตผมให้ฟัง”
        หยกหน้ามุ่งมั่น สมิงยิ้มรับ
       
       มานพมองงานตัวเองในถังขยะด้วยความเจ็บใจ ที่ถูกเล้งทิ้งอย่างไม่ใยดี
        “พ่อทำแบบนี้กับผมได้ยังไง...ผมตั้งใจจะช่วยงานพ่อนะ”
        “ถ้าฉันต้องการความช่วยเหลือจากแกเมื่อไหร่ ฉันจะเป็นฝ่ายบอกเอง แต่ที่แกทำลงไป วันนี้ แกทำข้ามหน้าข้ามตาฉัน ทำให้ฉันเสียการปกปครอง”
        “ที่ผมต้องบุ่มบ่ามเข้าไป เพราะพ่อไม่ยอมให้ผมมีส่วนร่วม ทั้งๆที่ผมก็ขอโทษแล้ว ให้กราบบรรพบุรุษ กราบลูกเมียพ่อที่ตายไป ผมก็ทำให้แล้ว แล้วทำไมล่ะพ่อ”
        “เพราะว่ามันยังไม่ถึงเวลา”
        “จะไม่ถึงเวลาได้ยังไง ก็แม่เป็นคนบอกผมว่าพ่อเตรียมจะยกทุกอย่างให้ผมอยู่แล้ว”
        “ใช่...ฉันคิดจะยกทุกอย่างให้แก ทันทีที่แกเรียนจบกลับมา แต่เพราะไอ้รูปพวกนี้ไงที่ทำ ให้ฉันต้องทบทวนทุกอย่างใหม่”
        เล้งไปหยิบเอาภาพถ่ายที่มานพถูกถ่ายเอาไว้ เป็นภาพมานพเที่ยวอยู่ในผับมั่วทั้งผู้หญิงและยาเสพติด มานพชะงัก
        “นี่...นี่พ่อจ้างให้คนตามผมเหรอ”
        “จะต้องให้ฉันย้ำกรอกหูแกสักกี่ครั้งแกถึงจะเข้าใจ ฉันไม่ได้กลับมายิ่งใหญ่อย่างทุกวันนี้ ได้หรอกถ้าพวกเขาไม่เสียสละ...”
        มานพขึ้นเสียงตัดบท
        “พอได้แล้วพ่อ...ผมเบื่อที่จะฟังแต่เรื่องคนที่ตายไปแล้ว ผมต่างหากที่ ยังอยู่ ผมเป็นสายเลือดมังกรวารีคนสุดท้ายของพ่อ...หึ...แต่พ่อไม่ได้คิดอย่างนั้นหรอก พ่อหวงสมบัติตัวเองมากกว่าคิดถึงลูกในไส้”
        มานพเข้าไปจ้องหน้าเล้งอย่างน้อยใจและโกรธแค้น มือปัดโคมไฟบนโต๊ะแตกกระจายแล้วหุนหันออกไป
       “มานพ...มานพ!”
        เล้งได้แต่ยืนกำหมัดแน่นเจ็บปวดที่มานพไม่ยอมเข้าใจในสิ่งที่เขาทำ
       
       หยกกับสมิงอยู่ในห้องสอบสวนบนสถานีตำรวจ สมิงนิ่งพิจารณาหยกอย่างตัดสินใจ
        “ผมเล่าทุกอย่างที่คุณอยากรู้เกี่ยวกับผมไปหมดแล้ว ทีนี้คุณจะบอกผมมาได้รึยังว่าคุณ ต้องการให้ผมไปทำงานอะไรให้”
        ผู้การสมิงมองหยกแล้วตัดสินใจเอาแฟ้มที่ภาพถ่ายของสายตำรวจที่ถูกกิจชัยฆ่าตายมาวางให้หยกดูโดยมีทั้งภาพถ่ายปกติและภาพที่ถูกเผานั่งยาง
        “ชายที่คุณเห็นในรูปเป็นตำรวจที่ผมส่งไปเป็นสายแฝงตัวอยู่ในแก๊งอาชญากรกลุ่ม หนึ่ง เขาเพิ่งถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม นั่นเลยทำให้ 1 ปีที่ผมส่งเขาไปต้องคว้าน้ำเหลว”
        “คุณอยากให้ผมเป็นสายแทนเขา”
        สมิงพยักหน้ารับ
        “งานนี้เสี่ยงมาก ผมถึงต้องการคนที่เอาตัวรอดได้ดี และคนที่พร้อมจะ ยอมแลกได้ทุกอย่างแม้แต่...อนาคตตัวเอง”
        หยกฟังแล้วนิ่งเงียบไป
        “ผมจะให้เวลาคุณคิดตัดสินใจ เพราะถ้าคุณรับงานนี้คุณก็จะถอยหลังกลับอีกไม่ได้ จะมีแต่ผมคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าคุณทำงานให้ตำรวจ เมื่อคุณก้าวเข้าไปหาพวกมัน คุณจะต้องเป็นอาชญากร ทางรอดจึงมีสองทาง...เอาชนะพวกมันให้ได้...หรือไม่ก็…”
        สมิงชี้ที่รูปสายคนเก่าซึ่งถูกเผานั่งยางตายแทนคำพูด
        “เอาล่ะ...ผมให้เวลาคุณตัดสินใจดูก่อนก็แล้วกัน”
        ผู้การสมิงเก็บแฟ้มลงกระเป๋าแล้วลุกจากเก้าอี้ แต่ยังไม่ทันพ้นจากประตูหยกก็ลุกขึ้นอย่างมุ่งมั่น
        “ถ้าผมรับงานนี้ คุณจะรับปากผมเรื่องนึงได้มั้ย”
        “เธอต้องการให้ฉันช่วยอะไร”
       
        สมิงถามอย่างสนใจ

หยกเลือดมังกร ตอนที่ 2
       วันใหม่มาเยือน...กิ่งเหมยผิดหวังกลับจากโรงพักมาที่แผงขายน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ ขณะมีส้มเช้งมาช่วยขาย อาม่าถามอย่างเป็นห่วง
       
       “กิ่งเหมย...อาหยกเป็นยังไงบ้าง”
       “เขาไม่ยอมให้ประกันตัวหยกค่ะอาม่า”
       “เงินไม่พอเหรอ...อาม่าจะไปหายืมมาให้อีก ยังขาดอีกเท่าไหร่ล่ะ”
       “ไม่ใช่ว่าเงินไม่พอประกันตัวหรอกค่ะอาม่า เขาไม่ให้ประกันตัวเลยต่างหาก”
       “ได้ยังไง...อย่างนี้มันก็ไม่ยุติธรรมสิ”
       ส้มเช้งหน้าเครียด
       “แล้วนี่เราจะทำอะไรไม่ได้เลยเหรอกิ่งเหมย ต้องยอมให้ไอ้หยกมันติดคุกเหรอ”
       กิ่งเหมยน้ำตาซึม ระหว่างนั้นเสียงกิจชัยดังเข้ามา
       “คนอย่างไอ้หยกน่ะ คุกเหมาะสำหรับมันที่สุดแล้ว”
       “ไอ้กิจชัย!”
       กิจชัยเข้ามาพร้อมกับพวกลูกน้องหน้าเดิมๆ แต่คราวนี้พวกมันแสยะยิ้มเอาเรื่อง กิ่งเหมยหน้าเสีย
       
       ในห้องขังบนสถานีตำรวจ หยกเดินไปเดินมาเป็นห่วง ระหว่างนั้นสมิงเข้ามาหยกรีบเกาะลูกกรงถามทันที
       “ผู้การ! ไหนท่านบอกว่าจะจัดการให้ตามที่ผมขอไปไง แล้วทำไมไอ้กิจชัยมัน...”
       สมิงตัดบท
       “หยก...ฉันจัดการให้เธอแน่นอน เธอต่างหากที่พร้อมแล้วรึยัง”
       “ผมเป็นลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้น”
       “งั้นเธอก็ไม่ต้องห่วง แค่ทำตามที่เราคุยกันไว้และอดทนรอฟังคำสั่งจากฉัน”
       หยกยังหน้าเครียด
       “ฉันบอกเธอแล้วใช่มั้ยว่าถ้าเธออยากกลับไปเป็นตำรวจ...อยากถอยก็ไม่ได้อีกแล้ว”
       หยกเงยหน้าขึ้นมาพยักหน้ารับอย่างจริงจัง
       “เพื่อพ่อผม...เพื่อวิญญาณของแม่ผม...ผมไม่ถอยแน่”
       แววตาหยกมีแต่ความมุ่งมั่นล้วนๆจนสมิงพอใจ
       
       โต๊ะเก้าอี้ถูกพวกกิจชัยรื้อพังกระจุย
       “หยุดเดี๋ยวนี้ไอ้กิจชัย...ฉันบอกให้หยุด”
       กิ่งเหมยจะเอาเรื่อง แต่กิจชัยหันมาตาขวางพร้อมกับชักปืนมาขู่
       “ทำไม...นังกิ่งเหมย แกจะทำอะไรฉัน...จะเอาน้ำเต้าหู้ร้อนๆมาเล่นงานฉันอีกเหรอไง”
       กิจชัยส่ายปืนไปมาจงใจขู่ ส้มเช้งรีบเข้าไปดึงกิ่งเหมยออกมา
       “ช่างมันเถอะแก...ไม่มีไอ้หยกก็ไม่มีใครช่วยเราได้แล้ว”
       “นังส้มเช้งนี่มันฉลาดจริงๆ...เอาสินังกิ่งเหมย อวดดี อวดเก่งออกมาเลย หรือจะร้องไห้ ขี้มูกโป่งไปฟ้องไอ้หยกก็ได้ แต่มันคงจะแหกคุกมาช่วยแกไม่ได้หรอกนะ ฮ่าๆๆๆๆ”
       กิ่งเหมยเจ็บใจน้ำตาคลอ กิจชัยยังไม่หยุดการระราน
       “เฮ้ย...ไอ้หยกมันเผาที่ของพวกเรา วันนี้พวกเราต้องเอาคืน เผาให้เกลี้ยงเลย”
       พวกลูกน้องกิจชัยเอาน้ำมันมาราดโต๊ะเก้าอี้ และข้าวของอื่นๆ อาม่าหน้าตื่น
       “อย่านะ...นั่นมันเครื่องมือทำมาหากินของอั้ว”
       อาม่าจะเข้าไปห้ามแต่พวกมันผลักจนล้ม แล้วพวกมันก็เอาน้ำมันมาราด กิจชัยจุดไฟแช็ค ไฟลุกไหม้โต๊ะเก้าอี้อย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะของกิจชัยดังลั่นด้วยความสะใจ อาม่าตกตะลึงงันตาเบิกค้างเมื่อเห็นไฟที่ลุกโหม อาม่ามีอาการตัวแข็งทื่อลืมตัวขาดสติ ชักกระตุกตัวเกร็ง
       “อย่า...อั้วกลัว...ไม่เอา...ไม่เอา อั้วกลัว”
       “อาม่า...อาม่าคะ”
       กิ่งเหมยพยายามกอดประครองแต่อาม่าหมดสติไป
       “แก...ไอ้ชาติชั่ว”
       กิ่งเหมยคว้าขาเก้าอี้ที่ถูกพวกมันหักทิ้งวิ่งเข้าใส่ แต่กิจชัยจับหมับ
       “ผู้หญิงสวยๆอย่างแกมันไม่เหมาะมาทำอะไรอย่างนี้หรอกกิ่งเหมย...” กิจชัยมองหัวจรดเท้า “ซ่อนรูปแบบนี้ อย่ามาเสียเวลาขายปาท่องโก๋ วาดรูปขายเลย ไปทำงานสบายๆกับฉัน ดีกว่า เดี๋ยวป๋าจัดให้ ฮ่าๆๆๆ”
       กิ่งเหมยเจ็บใจตบหน้ามันดัง...เพี๊ยะ กิจชัยหน้าหันเลือดซิบๆมุมปาก
       “นังกิ่งเหมย!”
       กิจชัยโกรธจัดจะทำร้ายกิ่งเหมย แต่ทันใดนั้นรถตำรวจคันหนึ่งเปิดหวอดังเข้ามาและจอดเอี๊ยด พวกลูกน้อง กิจชัยวงแตกวิ่งหนีเอาตัวรอดรวมทั้งกิจชัยด้วย ตำรวจรีบไล่ตามไปจับพวกมัน กิ่งเหมยเข้ามาประครองอาม่าอย่างเป็นห่วง
       “อาม่าคะ...อาม่า”
       ส้มเช้งเข้ามาดูอาม่าอย่างเป็นห่วง
       “ฉันว่าอาการอาม่าไม่ค่อยดีเลยแก พาไปโรงพยาบาลเถอะ”
       
       กิ่งเหมยมองอาม่าแล้วหน้าเครียดเป็นห่วงมาก

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
หยกเลือดมังกร ตอนที่ 22 อวสาน (ต่อ)
หยกเลือดมังกร ตอนที่ 21
หยกเลือดมังกร ตอนที่ 20
หยกเลือดมังกร ตอนที่ 19
หยกเลือดมังกร ตอนที่ 18
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 6 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 6 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014