หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อุบัติเหตุ
อุบัติเหตุ ตอนที่ 11
โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 12 พฤศจิกายน 2555 07:27 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
       อุบัติเหตุ ตอนที่ 11
       
       นีรนุชกำลังยืนอ่านรายละเอียดของรถในโชว์รูมเพื่อทำความคุ้นเคย จู่ๆ ก็มีก็มีแก้วชาดำเย็นยื่นมาตรงหน้า นีรนุชเงยหน้ามองก็เห็นเป็นเซลส์หนุ่มในแผนกเดียวกันยืนยิ้มกริ่มให้
       
       “ดื่มแก้กระหายครับน้องนุช พี่ซื้อมาฝาก”
       นีรนุชยิ้มเขิน
       “ขอบคุณค่ะ”
       นีรนุชเอื้อมมือจะไปรับ แต่จู่ๆ เดชชาติก็เดินมาหยิบไปเสียก่อน
       “เออ ขอบใจว่ะกำลังคอแห้งพอดีเลย”
       เดชชาติคว้าไปดูดจนหมดแก้ว เซลส์มองอึ้งๆ
       “โห่พี่ชาติ อะไรเนี่ย ผมซื้อมาฝากน้องเขา”
       “ยายนุชมันไม่กินชาดำเย็น ทีหลังถามก่อนสิ คนรู้ดีอยู่นี่”
       เดชชาติชี้ตัวเอง เซลส์หันมาถาม
       “จริงเหรอครับน้องนุช”
       นีรนุชยิ้มเขินๆ แล้วพยักหน้าให้เซลส์
       “นุชขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”
       นีรนุชเดินก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารมา แล้วชะงักเมื่อมีดอกไม้ดอกหนึ่งยื่นมาตรงหน้า พอเงยหน้าก็เห็นเป็นเซลส์หนุ่มอีกคน
       “จะไปไหนครับน้องนุช”
       “ไปทำงานค่ะ”
       “แต่นี่มันจะเที่ยงแล้วนะครับ ไม่หิวเหรอ ไปทานข้าวกับพี่นะ”
       นีรนุชอึกอัก อยากปฏิเสธแต่ก็เกรงใจ เดชชาติรีบเดินมาแทรก ดึงดอกไม้ออกมา
       “แกเอาดอกไม้อะไรมาให้ยายนุชวะเนี่ย เหม็นเป็นบ้าเลยว่ะ”
       เดชชาติโยนทิ้ง
       “อ้าว เฮ้ยพี่”
       “แล้วไม่ต้องชวนไปกินข้าวนะ ยายนุชมันกินจุ แกเลี้ยงไม่ไหวหรอกไอ้บอมบ์”
       เดชชาติพูดพลางลากนีรนุชออกไป...เดชชาติดึงแขนนีรนุชรีบสะบัดออก
       “พี่ชาติลากนุชออกมาทำไมเนี่ย”
       “แล้วเธอจะอยู่ให้ไอ้พวกนั้นมันแทะโลมทำไม”
       “ก็แค่คุยกันตามประสาเพื่อน นุชมาใหม่ก็อยากทำความรู้จักพวกเขาไว้”
       “รู้จักแค่ชื่อก็พอแล้ว อย่าไปทำตัวสนิทสนมด้วย ไอ้พวกนี้มันเสือสิงห์กระทิงแรดทั้งนั้น เธอไม่ทันมันหรอก”
       “นุชโตแล้วนะพี่ รู้หรอกน่าว่าควรจะคบใครเป็นเพื่อน”
       “จ้า แม่คนเก่ง”
       เดชชาติบีบปลายจมูกไปมาอย่างหมั่นไส้ เซลส์หนุ่มกลุ่มใหญ่เดินออกมาพอดี
       “แน่ะ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”
       “ถ้าบอกว่ากิ๊กกันแต่แรก ผมก็ไม่แตะร๊อกกกกพี่ชาติ”
       เซลส์หนุ่มส่งเสียงแซวกันกิ๊วก๊าว นีรนุชหน้าแดงด้วยความอาย เดชชาติก็เหรอหรา
       “เฮ้ย ไม่ใช่ !”
       “เห็นไหม พี่ชาติ ใครๆ เข้าใจผิดกันไปหมดเลย นุชไม่ยุ่งกับพี่แล้ว”
       นีรนุชปัดมือเดชชาติออก แล้วเดินงอนตุ๊บป่องออกไป
       
       กรแก้วนั่งกินอาหารกับอวลอบอยู่ในบ้าน อวลอบถามขึ้น
       “คุณอำนวยเป็นยังไงบ้างคะ”
       กรแก้วถอนใจ
       “ก็รั้นไปทำงานจนได้ค่ะ แต่กรต้องหมั่นแวะไปดู คอยย้ำให้แกทานยาตามเวลา อาการจะได้ไม่กำเริบขึ้นอีก”
       “พี่ละเห็นใจจริงจริ๊ง คุณอำนวยทำงานหนักมาทั้งชีวิต ยิ่งมาเครียดเรื่องลูกแบบนี้ คงหมดกะจิตกะใจทำงานไปเยอะ ไหนจะสุขภาพอีก”
       กรแก้วฝืนยิ้ม
       “ทำยังไงได้ล่ะคะ กรเองก็ไม่ได้มีหัวทางธุรกิจ จะไปรับภาระแทนก็คงไม่ไหว”
       อวลอบยิ้มเหมือนรอจังหวะอยู่แล้ว รีบเปิดประเด็น
       “เอาอย่างนี้ดีไหมคะ ให้ตาโยไปช่วยงาน ยังไงเราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันอยู่แล้ว”
       กรแก้วชะงัก มองหน้าอวลอบอย่างลังเล อวลอบยิ่งเกลี้ยกล่อม
       “ตาโยแกทำงานเก่ง หัวไว คงจะช่วยคุณอำนวยได้เยอะ”
       “แล้วงานที่โรงแรมล่ะคะ”
       “โอ๊ย ที่โรงแรมอยู่ตัวแล้วค่ะ แม้แต่พี่เองก็แทบไม่ต้องเข้าไปจัดการอะไรแล้ว วางใจพวกลูกน้องน่ะค่ะ”
       
       กรแก้วครุ่นคิด เริ่มเห็นด้วยนิดๆ เพราะเป็นห่วงอำนวย อวลอบลอบยิ้มมีแผน

       บริเวณริมถนนใกล้ร้านอาหาร...วิเวียน ยุพเยาว์ ลูกเกด ชมพู่เดินมากับนีรนุช
       
       “นึกยังไงถึงมาทานข้าวกับพวกฉันล่ะจ๊ะ หนูน้อย” วิเวียนหันมาถามนีรนุช
       “นุชอยากฝากเนื้อฝากตัวกับพี่ๆ ยังไงเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว”
       ลูกเกดถามบ้าง
       “แล้วแฟนเธอเขาไม่ว่าเอาเหรอ”
       ชมพู่เสริม
       “ใช่ นายชาติมันหวงเธออย่างกับจงอางหวงไข่”
       นีรนุชตาโตรีบปฏิเสธ
       “ไม่ใช่นะคะ นุชกับพี่ชาติไม่ได้เป็นอะไรกันนะ”
       “จริงเร้อ”
       ยุพเยาว์กับคนอื่นทำหน้าไม่เชื่อ นีรนุชหน้างอ
       “มีแต่คนเข้าใจแบบนี้ นุชนะเครียดนะเนี่ย เดี๋ยวก็ขายไม่ออกกันพอดี”
       ทุกคนหัวเราะ ขยี้หัวนีรนุชอย่างเอ็นดู วิเวียนที่เดินนำหน้าทุกคนมองไปที่ริมถนน แล้วแปลกใจ...
       “เอ๊ะ นั่นมันกุสุมานี่”
       วิเวียน เห็นกุสุมายืนคุยกับพนักงานเสิร์ฟอยู่หน้าร้าน ยุพเยาว์กับคนอื่นๆ หันกันเลิ่กลั่กมองตาม...กุสุมาได้งานใหม่เป็นผู้จัดการร้านอาหารเล็กๆ อาชีพการงานด้อยกว่าตำแหน่งเดิม เลยไม่อยากให้ใครรู้ กุสุมาหันมาเห็นวิเวียนพอดีก็ทำหน้าตกใจ รีบผลุบหายเข้าไปในร้าน ยุพเยาว์มองหา
       “ไหน ไม่เห็นมีเลย”
       วิเวียนไม่ตอบ แต่รีบเดินนำตรงไปที่ร้านอาหารทันที ทั้งหมดรีบวิ่งตามกันไป...วิเวียนเปิดประตูพรวดเข้ามาในร้าน แล้วกวาดตามองสอดส่ายหากุสุมา
       “มีอะไรคะพี่วิ” นีรนุชถามอย่างไม่เข้าใจ
       “พี่เห็นกุสุมาเข้ามาในร้านนี้”
       ยุพเยาว์งงๆ
       “อยู่ไหนล่ะ ไม่เห็นมีเลย”
       “ก็ฉันเห็นนี่ !”
       วิเวียนยังมองหาต่อ พนักงานเห็นนีรนุชกับเพื่อนๆ ยืนอยู่ก็รีบเข้ามาต้อนรับ
       “สวัสดีค่า เชิญค่ะ”
       วิเวียนเห็นเครื่องแบบพนักงาน เหมือนคนที่ยืนคุยกับกุสุมาก็ตรงรี่เข้าไปถาม
       “เมื่อกี้น้องยืนคุยกับใครอยู่ข้างนอก”
       พนักงานทำหน้างง แปลกใจที่วิเวียนถาม แต่ยังไม่ทันตอบ ชมพู่ก็เข้ามากระตุกแขน
       “เธอไปยุ่งอะไรกับเขา” ยุพเยาว์ยิ้มกลบเกลื่อน “ห้าที่ค่ะ”
       พนักงานฝืนยิ้มแล้วพาทั้งหมดไปนั่งโต๊ะ แต่สายตาวิเวียนยังสอดส่ายไม่หยุด นีรนุชช่วยมองหา
       “ไม่เห็นมีพี่สุเลยค่ะ”
       ชมพู่ก็ไม่เห็น
       “ฉันว่าเธอตาฝาดแล้วล่ะ”
       ลูกเกดทำเป็นป้องปากกระซิบ
       “อย่าไปถือสาป้าแกเลย เดี๋ยวไปตัดแว่นนะป้านะ”
       คนอื่นหัวเราะขำ วิเวียนหันมาค้อนควั่กใส่ลูกเกด แต่ก็ยังไม่เลิกมองหา เพราะปักใจเชื่อว่าตัวเองตาไม่ฝาด
       
       กุสุมายืนแอบอยู่หลังร้าน ชะโงกหน้ามองไปที่โต๊ะที่นีรนุชกับพวกนั่งอยู่ พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาเห็นเข้า
       “พี่คะ เป็นอะไรหรือเปล่า”
       กุสุมาสะดุ้ง หันไปหาพนักงาน พยายามทำหน้าเห็นเป็นปกติ
       “พี่ไม่ค่อยสบาย ขอกลับบ้านก่อนนะ”
       “อ้าวพี่...”
       กุสุมาไม่สนใจ รีบเดินออกไปทางหลังร้านด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน...นีรนุชนั่งคุยกับทุกคนหลังจากสั่งอาหารไปแล้ว
       “พวกพี่ไม่ได้เจอพี่สุเลยเหรอคะ”
       ยุพเยาว์ถอนใจ
       “ตั้งแต่หลังงานศพนนเขาก็ไม่ติดต่อใครเลย ลาออกไปทำอะไรก็ไม่ยอมบอก”
       ลูกเกดเบ้หน้า
       “จะไปทำอะไร้ แค่ลาออกซื้อใจอารุมไงล่ะ ตอนนี้ไม่มีนนแล้วยายสุคงพยายามทำคะแนนอยู่ ฉันดูออกตั้งนานแล้ว”
       นีรนุชหน้าเสีย เพราะรู้ว่ากุสุมาเป็นอย่างนั้นจริงๆ
       “ถึงว่าหลังๆ ยายสุทำตัวแปลกๆ” ชมพู่นึกแล้วรีบเม้าท์ “ฉันว่าเขาชอบแต่งตัวเหมือนนนด้วยนะ”
       “หวังว่าจะไม่บ้าปลอมตัวเป็นนนแล้วย่องขึ้นคอนโดอารุมหรอกนะ ยายนี่ยิ่งนิสัยพิลึกอยู่ด้วย”
       ลูกเกดทำท่าขนลุกขนพองสยองเกล้า
       “พี่อารุมไม่ได้อยู่ที่คอนโดแล้วค่ะ นุชก็ไม่รู้ย้ายว่าไปไหน”
       ยุพเยาว์เปรยๆ
       “งั้นเขาก็อาจลงเอยกันได้แล้วก็ย้ายไปอยู่บ้านนอกเงียบๆ ไม่ให้คนนินทามั้ง”
       วิเวียนแย้ง
       “ไม่จริงหรอก ฉันว่ายายสุต้องอยู่แถวนี้แหละ ก็เมื่อกี้ฉันเห็นนี่นา”
       วิเวียนยังหันมองซ้ายขวาอย่างไม่ยอมแพ้ ทุกคนส่ายหน้าอ่อนใจ ไม่เชื่อวิเวียน แล้วลงมือกินอาหาร
       
       นีรนุชมีสีหน้ากังวลนึกเป็นห่วง เมื่อนึกถึงอารุม

       วิศนีนอนอยู่บนเตียง ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นหลังจากหลับไปนาน พอหันไปรอบๆ เห็นว่าตัวเองอยู่ในห้องก็ขยับลุกขึ้น
       
       “ตื่นแล้วเหรอคุณ”
       วิศนีมองไปที่มุมห้อง เห็นอารุมนั่งจ้องอยู่
       “ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”
       “ผมก็ลงไปงมคุณขึ้นมาจากน้ำน่ะสิ”
       วิศนีนิ่งคิด เริ่มปะติดปะต่อเหตุการณ์ได้ว่าตัวเองโดดน้ำตาย อารุมลุกเดินเข้ามานั่งที่ปลายเตียง วิศนีรีบขยับหนีตามสัญชาตญาณกลัวโดนปล้ำเหมือนเมื่อกลางวันรีบเอามือจับเสื้อผ้า แล้วเพิ่งสังเกตว่าตัวเองใส่ชุดใหม่ที่ไม่ซ้ำกับเมื่อเช้า ยิ่งหน้าเสีย
       “คุณเปลี่ยนชุดให้ฉันเหรอ”
       “ผมให้เพ็ญทำให้ ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นหรอก”
       แววตาวิศนีคลายกังวลลง อารุมมองอย่างหมั่นไส้แล้วแกล้งพูดต่อ
       “แต่ตอนที่อนามัย ผมเป็นคนเช็ดตัวให้คุณเอง”
       วิศนีอึ้ง มองอารุมอย่างตกใจ ไม่รู้มาก่อน อารุมมองอย่างสะใจเล็กๆ ที่แหย่ให้วิศนีหน้าเสียได้
       “เพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวกลัวผมจะเห็นหรอก เพราะผมเห็นหมดแล้ว”
       วิศนีหน้าแดงก่ำ ก้มหน้างุด ทั้งอายทั้งกลัว อารุมขยับเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือจะแตะหน้าผาก วิศนีรีบถดหนีอีก
       “จะไปไหน”
       อารุมจับแขนวิศนีไว้ แล้วเอามืออังหน้าผากวัดไข้
       “ตัวไม่ร้อนแล้วนี่ ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า”
       “ไม่ค่ะ”
       “แต่คุณน่าจะกินยาซักหน่อยนะ”
       อารุมลุกไปหยิบยาที่มุมห้อง วิศนีถือโอกาสพยุงตัวลุกขึ้น แล้วหย่อนเท้าลงไป แต่พอจะยืน ก็ทรุดลงเพราะความเจ็บ
       “โอ๊ย !”
       อารุมรีบถลันกลับเข้ามาประคองไว้
       “จะลุกไปไหน บอกให้กินยาก่อน”
       “ฉันเจ็บเท้า”
       “ก็ต้องเจ็บสิ เท้าคุณโดนก้อนหินบาดจนเป็นแผลไปหมด”
       วิศนีก้มลงมองเท้าตัวเอง เห็นผ้าพันแผลพันรอบเท้า แต่ก็พยายามจะยืนขึ้น
       “ยังจะดื้ออีก”
       “ฉัน...ฉันหิวข้าวค่ะ”
       อารุมชะงัก มองวิศนีทำหน้าจ๋อยใส่ แล้วตัดสินใจช้อนตัวอุ้มขึ้น
       “อุ๊ย คุณ !”
       “จะไปกินข้าวไม่ใช่เหรอ”
       อารุมพูดหน้าตาย แล้วอุ้มออกไป วิศนีตกใจ ทำอะไรไม่ถูกที่โดนอุ้ม แต่ก็รีบเอามือกอดคอเขาไว้ไม่ให้ตก
       
       วิศนีกอดคออารุมแน่นขณะที่อารุมอุ้มออกมาเพราะกลัวตก จันทร์ถือถาดอาหารมาพอดี เห็นอารุมอุ้มวิศนีก็อ้าปากค้าง หยุดยืนดูอย่างไม่เชื่อสายตา อารุมอุ้มวิศนีมาถึงโต๊ะอาหารที่จัดไว้ แต่วิศนียังเหนี่ยวคอไว้แน่น
       “ปล่อยคอผมได้แล้ว จะกอดเป็นลูกลิงหรือไง”
       วิศนีรู้สึกตัวรีบปล่อยมือ แล้วทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ ท่าทางสงบเสงี่ยม อารุมมองครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง แล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงข้าม หันไปเห็นจันทร์ถือถาดอาหารเดินหน้าคว่ำมาพอดี
       “อ้าว จันทร์มาพอดีเลย”
       จันทร์ไม่พูดอะไร แต่มองวิศนีตาเขียว แล้วเดินเอาถาดอาหารมาวางที่โต๊ะ ยกชามข้าวต้มวาง
       “นี่ของพี่อารุม นี่ของคุณ!”
       จันทร์กระแทกตรงหน้าวิศนีแล้วมองตาแข็ง วิศนีเงยหน้าสบตาจันทร์ ก็เห็นสายตาดุดันริษยาชัดเจน
       “ทานเยอะๆ นะ จะได้หายเร็วๆ”
       “ขอบใจจ้ะ”
       จันทร์ยืนคุมเชิงอยู่ตรงนั้น แล้วจ้องแบบมีเลศนัย วิศนีกลัวโดนแกล้ง เลยไม่กล้ากิน อารุมเตรียมจะกินของตัวเอง แต่เห็นวิศนียังถือช้อนนิ่งอย่างลังเล
       “ทำไมไม่ทานล่ะ เมื่อกี้บอกหิวไม่ใช่เหรอ”
       วิศนียิ้มฝืนให้ แล้วใช้ช้อนคนๆ แต่ไม่ยอมกิน ก่อนจะมองจันทร์อีกที จันทร์จ้องตอบอย่างไม่หลบสายตา ยิ้มเยาะ เล่นสงครามประสาทให้วิศนีไม่กล้ากิน จริงๆ ไม่ได้ใส่อะไรลงไป แต่แกล้งให้วิศนีไม่กล้ากินเฉยๆ
       “กินสิคุณนี เดี๋ยวก็เย็นหมดหรอก”
       จันทร์พูดเยาะๆ แบบมีเลศนัย วิศนีมองอย่างระแวง จะตักกินก็ไม่กล้า ได้แต่อึกๆ อักๆ อารุมมองเห็นสีหน้ายิ้มๆ มีเลศนัยของจันทร์ แล้วนึกถึงตอนที่เพ็ญจับได้ว่าจันทร์แกล้งวิศนี
       “นังจันทร์ !”
       จันทร์สะดุ้งโหยง มองเพ็ญหน้าเสีย
       “แกจงใจปรุงเพิ่มให้คุณนีกินไม่ได้ใช่ไหม”
       “เปล่านะ !”
       “จะเปล่าได้ยังไง ก็มีแกกับฉันอยู่ในครัวสองคน มานี่ มาให้ฟาดซะดีๆ”
       เพ็ญลุกขึ้นไล่ตี จันทร์รีบวิ่งหนีไปหลบหลังฉาย...
       อารุมเริ่มเข้าใจความกลัวของวิศนี เลยดึงชามจากวิศนีไป แล้วย้ายชามของตัวเองไปให้แทน
       “คุณเอาของผมไปกิน เดี๋ยวผมจัดการชามนี้เอง”
       จันทร์เห็นอารุมเปลี่ยนชามก็ชักสีหน้าผิดหวัง อารุมทำไม่รู้ไม่ชี้ ตักชิม แล้วพยักหน้ากับจันทร์
       “ไม่มีอะไรนี่จันทร์ อร่อยดีนะ”
       วิศนีมองอารุมอย่างซึ้งใจ แล้วค่อยตักข้าวต้มชามตัวเองกินบ้าง จันทร์หน้างอเจ็บใจที่อารุมทำเหมือนปกป้องวิศนี
       
       จันทร์เอาช้อนขยี้ข้าวในจานอย่างโมโหร้าย ฉายกับเพ็ญมองดูตาปริบๆ
       “นี่นังจันทร์ จะกินหรือจะเล่น เสียของ”
       “เป็นอะไรของมัน อยู่ๆ ก็กระฟัดกระเฟียด”
       “จะเป็นอะไร ก็อิจฉาริษยาเขาตามเคย นี่คงไปเห็นคุณสองคนเขากระหนุงกระหนิงกันมาล่ะสิ”
       ขาดคำของเพ็ญ จันทร์กระแทกจานโครม
       “ไม่ต้องมาย้ำได้ไหมพี่เพ็ญ ไม่ช่วยน้องแล้วยังจะซ้ำเติมอีก”
       “ฉันจะไปช่วยอะไรแกได้ ไม่ดูตัวเองเลยนังนี่ ไม่เห็นหรือไงว่าคุณอารุมเขารักเขาห่วงคุณนีขนาดไหน ทำใจซะเถอะนังจันทร์ แกน่ะเอื้อมไม่ถึงเขาหรอก”
       “ไม่จริง พี่อารุมเกลียดมัน เพราะนังนั่นมันเป็นฆาตกร”
       ฉายกับเพ็ญงง ฉายถามย้ำ
       “แกว่าอะไรนะ”
       “ก็นังคุณนีคนนี้ไง ที่ขับรถชนแฟนพี่อารุมตาย พี่ฉายไปหาข่าวมาอ่านสิ”
       
       จันทร์พูดจบก็เดินกระแทกเท้าหนีเข้าห้องไปอย่างอารมณ์เสีย ทิ้งให้ฉายกับเพ็ญอึ้ง

       หลังเลิกงาน พนักงานทยอยกันกลับบ้าน เดชชาติเดินเข้ามาที่โชว์รูม มองหานีรนุช เห็นพวกเซลส์สาวๆ กำลังเก็บของเตรียมกลับบ้านพอดี
       
       “พี่ชาติ ยังไม่กลับอีกเหรอคะ”
       “พี่รอนุช”
       เซลส์สาวๆ มองหน้ากัน
       “นุชกลับไปตั้งนานแล้วนี่พี่”
       เดชชาติชะงัก
       “ฮะ...ไปกับใคร”
       เดชชาติเป็นห่วงรีบออกมาหน้าโชว์รูม มองหาแกงค์หนุ่มเพลย์บอยเมื่อตอนกลางวันแต่ไม่เจอ เห็นเซลส์หนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี รีบตรงเข้าไปคว้าแขน
       “เฮ้ย แกเห็นไอ้บอมหรือเปล่า”
       “ไอ้บอมเหรอพี่ มันกลับไปแล้วนะ เห็นบอกว่ามีนัด”
       เซลส์เดินผ่านไป ทิ้งเดชชาติยืนนิ่งอึ้ง เขาคิดไปเองด้วยความว้าวุ่นว่านีรนุชไปเที่ยวกับพวกผู้ชาย
       
       อารุมเอนหลังผึ่งพุงหลังกินข้าวเสร็จ ทอดสายตามองทะเลอย่างอารมณ์ดี วิศนีรีบถือโอกาสทำหน้าที่เก็บจานรวมกัน แล้วทำท่าจะยกไป แต่พอลุกขึ้นยืนก็ปวดแผลจี๊ดขึ้นมา แต่ก็พยายามฝืนตัวขึ้น อารุมเหล่มอง
       “จะเอาไปไหน”
       “ไปล้างสิคะ”
       “ขาเจ็บแล้วยังทำเป็นเก่ง”
       วิศนีมองอารุมอย่างน้อยใจ
       “ถ้าฉันอยู่เฉยๆ คุณก็คงแขวะว่าฉันทำตัวเป็นคุณนายทำอะไรไม่เป็นอยู่ดี”
       วิศนีทำงอนๆ แล้วพยายามจะยกจานเดินออกไป แต่ก็เจ็บขาจนก้าวขาไม่ออก อารุมทนดูไม่ได้ต้องลุกขึ้นประคองไว้
       “ไม่เป็นไรค่ะ”
       “ไม่เป็นไรได้ยังไง เดี๋ยวจานชามแตกขึ้นมาก็เดือดร้อนผมอีก ผมไม่อยากขาเป๋ไปกับคุณด้วยหรอกนะ”
       วิศนีพึมพำ
       “แค่นี้ก็ต้องดุด้วย”
       “คุณว่าอะไร”
       “เปล่าค่ะ ฉันบอกว่าแค่นี้ฉันเดินได้”
       อารุมมองอย่างหมั่นไส้แล้วปล่อยมือทันที วิศนีพยายามจะแข็งใจเดินไป แต่พยายามไม่ลงน้ำหนักเต็มเท้า แต่ก็ดูกะเผลกจนอารุมรำคาญ เข้าไปประคอง แล้วแย่งจาน
       “มานี่ ผมถือให้”
       “ไม่เป็นไร ฉันล้างเอง”
       “ผมไม่แย่งคุณล้างหรอกน่า จะถือไปให้”
       อารุมแย่งจานมาถือจนได้ แล้วใช้มืออีกข้างประคองจับมือให้วิศนีเดินไปด้วยกัน
       “ถ้าแผลระบมขึ้นมาจะสมน้ำหน้าให้ดู”
       วิศนีหันไปมองค้อน แต่อารุมทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วประคองเดินต่อไป
       
       วิศนียืนอยู่ที่อ้างล้างจาน มีอารุมยืนคุมอยู่ข้างๆ วิศนีเกรงใจ
       “คุณไปทำอย่างอื่นเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันล้างเสร็จแล้วจะเรียก”
       อารุมพูดหน้าเฉย
       “ขี้เกียจเดินไปเดินมา ทำเร็วๆ แล้วกัน”
       อารุมยืนกอดอกคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ วิศนีเหลือบมองอย่างอ่อนใจ แล้วค่อยๆ เปิดน้ำล้างแก้ว อารุมทำเป็นยืนหันหลังมองไปทางอื่น แต่ก็แอบเหล่หญิงสาวไปด้วย ก่อนจะแกล้งแขวะ
       “ล้างแบบนั้นทั้งคืนก็ไม่เสร็จ”
       “ก็ฉันบอกแล้วว่าให้คุณไปทำอย่างอื่น เดินไม่ไหวเดี๋ยวฉันคลานไปเองก็ได้”
       วิศนีเริ่มโมโหนิดๆ แล้วล้างแก้วต่อ อารุมเหล่ๆ มอง แล้วขยับเข้ามาด้านหลัง แล้วดึงแก้วที่เธอเพิ่งใช้ฟองน้ำถู ไปล้างน้ำเปล่าให้ วิศนีมองงงๆ
       “จะได้เร็วๆ คนขาเจ็บไม่ควรยืนนาน”
       วิศนีแอบอุ่นใจที่รู้ว่าเขาห่วง แต่ก็ไม่กล้าแสดงสีหน้า ก้มหน้าล้างจานต่อไปแล้วส่งให้ อารุมรับจานมาล้างน้ำเปล่าแล้วจัดใส่ที่วาง ช่วยกันคนละไม้ละมือ บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่น หอมหวานเล็กๆ
       
       เดชชาติรีบกลับมาที่บ้านด้วยความร้อนใจ แล้วตรงไปตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้านนีรนุช
       “นุช ! นุช ! กลับมาหรือยัง เปิดประตูให้พี่หน่อย”
       เดชชาติเขย่าประตู แล้วชะโงกเข้าไปดู ไม่เห็นนีรนุชเปิดออกมา
       “นุช !”
       คนข้างบ้านโผล่หน้าออกมา
       “มันยังไม่กลับหรอกไอ้ชาติ เห็นบ้านปิดตั้งแต่เช้าแล้ว”
       เดชชาตินิ่งอึ้ง มองนาฬิกาบอกเวลาหกโมงเย็น เริ่มกระวนกระวายเป็นห่วง
       
       นีรนุชยืนคุยกับพวกเด็กวัด
       “พี่อารุมไม่ได้มาที่นี่นานแล้วครับ”
       “ไม่ได้มาเยี่ยมหลวงตาเลยเหรอ”
       “อ๋อ หลังงานศพแกมาลาหลวงตา แต่ไม่ได้บอกว่าจะไปไหน”
       นีรนุชพยักหน้าเศร้าๆ อย่างรับรู้ พวกเด็กๆ แยกย้ายกันออกไป นีรนุชกลุ้มใจ เป็นห่วงอารุมมากขึ้นอีก
       
       ค่ำนั้น วิศนียืนอยู่ที่หน้าบ้าน เหม่อมองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า แล้วหันไปสังเกตบรรยากาศรอบตัวที่เริ่มมืดลง ก่อนจะก้าวขาออกจากบ้านอย่างระมัดระวัง วิศนีกะเผลกออกมาจากบ้าน เตรียมจะกลับไปที่กระท่อม แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออารุมเดินมาดักหน้า
       “จะไปไหน !”
       วิศนีสะดุ้ง
       “คุณนี่ดื้อจริงๆ เลย บอกไม่ให้เดินก็ยังจะเดินไปเดินมาอยู่ได้ หรืออยากจะเป็นบาดทะยักถึงมาลุยทรายเล่น”
       “ก็มันมืดแล้ว ฉันจะกลับไปนอน”
       “คิดถึงมากหรือไง ไอ้กระท่อมโกโรโกโสแบบนั้นน่ะ”
       “ก็ฉัน...”
       อารุมไม่รอฟังคำตอบ ตรงเข้ามาช้อนตัวหญิงสาวทันที วิศนีตกใจ
       “คุณ !”
       “ถ้าไม่ได้นอนที่นั่นซักคืนคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”
       “คุณจะทำอะไรน่ะ”
       
       อารุมไม่ตอบอุ้มเธอเดินกลับไปที่บ้าน วิศนีตกใจกลัวโดนปล้ำ
        

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อุบัติเหตุ ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
อุบัติเหตุ ตอนที่ 19
อุบัติเหตุ ตอนที่ 18
อุบัติเหตุ ตอนที่ 17
อุบัติเหตุ ตอนที่ 16
5 อันดับข่าวยอดนิยมของหมวด
“ทักษิณ” เงิบมั้ย เด็กรุ่นลูก “แกรนด์ เดอะสตาร์” ทวีตอย่ากลับมาอีก ผิดจนเกินอภัย
ชีวิตเปลี่ยน! สาวเกาหลีบอกลาความมืดมนทำศัลยกรรมโมหน้าเป็น "เจสซิก้า"
“โดม” ไม่รู้ “เจนี่” เครียดเรื่อง “เอ๋ ชนม์สวัสดิ์” จนเข้า รพ. บอกเท่าที่เห็นอีกฝ่ายแจ่มใสดี
“ฮารุ” แท้งทำใจได้แล้ว ตอนนี้ขูดมดลูกเตรียมมีลูกได้เลย
เคล็ดหุ่นดีในวัยเฉียด 60 ของ "โจวเหวินฟะ"
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
แบ่งปันให้เพื่อน
จำนวนคนโหวต 67 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 54 คน
81 %
ไม่เห็นด้วย 13 คน
19 %
ความคิดเห็นที่ 9 +17 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดูที่ผลงานชอบไม่ชอบก้ออยู่ในใจอย่าดราม่าเกินละคร อายุไม่ใช่ปัญหาส่วนที่เป็นปัญหาคือตัวบุคคลอย่าพยายามยัดเยียดความไม่ชอบไม่พอใจ ให้คนอื่นคล้อยตามตัวเองเลย มันเป็นทุกข์เพราะคนส่วนใหญ่ในนี้มีวิจารณญาณรู้จักแยกเเยะ หากไม่ชอบจะง่ายกว่ามั้ยให้คุณเลี่ยงไปซะ อย่าปะทะเพราะจะมีแต่เเพ้กะเเพ้ แถมยังช้ำใจด้วยจริงมั้ย?
30 แล้วไง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นักแสดงมีประสบการณ์มากๆก็ดีจะตาย บทแบบนี้ถ้าไม่เก่งจริงแสดงไม่ได้หรอก ถึงจะแก่แต่หน้ายังเด็กก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรนี่
...
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 25 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อั้มแก่ๆๆๆๆเล่นเป็นแม่

ส่วนพระเอกเล่นเป็นลูกชายยยยย
แม่กะลูกชาย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 21 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านแล้วร้องไห้เลย สงสารอารุมกับวิศนีมาก
น่าสงสาร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 20 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านตอนที่ 12 แล้วคร้า ติดละครเรื่องนี้มาก ชอบพี่อ๋อม มาก ๆ ^^
sandee
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 19 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอ ตอน สิบสอง กำล้งเข้มข้น ห้าโมงเย็นจะมาใหม่ ขอบคุณ เวป เมเนเจอร์ ที่นำเรื่องย่อมาลงให้อ่านทุกว้น ถ้าจะกรุณา ลงเยอะๆๆกว่านี้ก็ได้นะคะ ติดเรื่องนี้มาก

อารุม วิศนี เมื่อใหร่จะมีฉากหวานๆๆๆให้อ่าน จะได้สุขใจบ้าง
สนุก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 18 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รักอั้มมาก
ฟ่าง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
I'm not sure why but this website is loading incredibly slow for me. Is anyone else having this issue or is it a problem on my end? I'll check back later on and see if the problem still exists. ????? ?????? http://www.fetang.com/
????? ??????
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นักแสดงมีประสบการณ์มากๆก็ดีจะตาย บทแบบนี้ถ้าไม่เก่งจริงแสดงไม่ได้หรอก ถึงจะแก่แต่หน้ายังเด็กก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรนี่
...
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เข้ามาดูหลายรอบแล้ว ก็ยังไม่มาซักที หน้า 4...T_T
รอรอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพเร็วๆนะคะ พรุ่งนี้ 9 โมงจะรีบเข้ามารอก่อนเรยคร่า...อ่านละครก่อนสบายใจจะได้มีกระจิตกระใจทามงาน 555+++
แฟนละคร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +17 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ดูที่ผลงานชอบไม่ชอบก้ออยู่ในใจอย่าดราม่าเกินละคร อายุไม่ใช่ปัญหาส่วนที่เป็นปัญหาคือตัวบุคคลอย่าพยายามยัดเยียดความไม่ชอบไม่พอใจ ให้คนอื่นคล้อยตามตัวเองเลย มันเป็นทุกข์เพราะคนส่วนใหญ่ในนี้มีวิจารณญาณรู้จักแยกเเยะ หากไม่ชอบจะง่ายกว่ามั้ยให้คุณเลี่ยงไปซะ อย่าปะทะเพราะจะมีแต่เเพ้กะเเพ้ แถมยังช้ำใจด้วยจริงมั้ย?
30 แล้วไง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
บอกได้คำเดียว ว่าสนุก สนุก อยากอ่านต่อแล้วรอพรุ่งไม่ใหว พรุ่งนี้ เก้าโมงจะมาอ่านใหม่
สนุก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านต่ออยู่นะค่ะ ..... กำลังสนุกเลยค่ะ ^^
panida_manapan@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อายุแค่ 30 เองไม่ถือว่าแก่หรอกค่ะ ในความคิดของฉันเหมือนกับเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวซะมากกว่า
อีกอย่างเด็กสมัยนี้เป็นสาวเกินอายุตัวเองเยาะ
22
 
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012