หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ แรงเงา

แรงเงา ตอนที่ 17

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 12 พฤศจิกายน 2555 09:04 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
แรงเงา ตอนที่ 17
        แรงเงา ตอนที่ 17
       
       ต่อมาที่กระทรวง รัชนกกำลังพูดโทรศัพท์มือชงกาแฟไปด้วย วีกิจเดินเข้ามาแล้วชะงักเพราะมองจากด้านหลังรัชนกแต่งเป็นมุตตาทุกอย่าง
        
       “ช่วงนี้พี่ตาโทรมาบ่อยมากค่ะ ผ.อ.กลับดึกใช่ไหมคะ คุณนพนภาอย่าเพิ่งคิดมากนะคะ นกจะช่วยดูแบบเนื้อๆ เน้นๆ เองค่ะ ค่ะ ค่ะ”
       รัชนกวางหู หันมาเห็นวีกิจยืนมองอย่างเย็นชา
       “มุตตาที่พยายามรายงานเรื่องอาภพอยู่ตอนนี้ เป็นมุตตาคนเดียวกับที่พาผมไปขึ้นเตียงคุณใช่ไหมฮะ”
       รัชนกเอามือทาบอก
       “ตายจริง พี่ตาเคยพาคุณวีกิจ เอ่อ ขึ้นเตียงด้วยหรือคะ”
       “นี่คุณมีความละอายบ้างไหม”
       “นกเป็นคนขี้อายออกค่ะ ใครๆ ก็รู้”
       “คุณทำให้ผมเชื่อจริงๆ ว่าอย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเราเห็น”
       “เชื่อเถอะค่ะว่านี่ของจริง” รัชนกลูบหน้าลงมาจนถึงเนินอก “ไม่มีซิลิโคนปลอมปน”
       แจงจิตโผล่มา รัชนกทำแป๋ว ยกถ้วยกาแฟบังอกเดินไป แจงจิตถือแฟ้มบางมาด้วย
       “ต๊าย คิดว่ามุตตา อ้อ คุณกิจ พี่เตรียมแฟ้มประวัติมุตตาเอาไว้ให้แล้ว จะเอาไปทำไมฮึ”
       “ช่วงนี้ผมจะลางาน ผมอยากไปเยี่ยมตาซักหน่อยครับ”
       
       คืนนั้นหลังจากเสร็จงานเจนภพเดินตรงมายังรถเบนซ์ด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย รัชนกหอบแฟ้มเดินผ่านมาแล้วมืออ่อน แฟ้มหล่นกระจายหน้าเจนภพ
       “ว้าย”
       รัชนกนั่งลงเก็บเห็นอกวอมแวม เจนภพยืนดูแววตากริ่มขึ้นมานิดหนึ่ง แล้วได้สติหยุดคิด ก้าวไปช่วยเก็บ รัชนกยิ้มซื่อ
       “ทำงานดึกนะครับวันนี้”
       “ไม่รู้ว่ารถหมดหรือยังน่ะซีคะ ไม่งั้นนกลำบากแย่เลย”
       “งั้นเดี๋ยวผมไปส่งเอง”
       เจนภพพารัชนกมาขึ้นรถ รัชนกยิ้ม
       
       ก่อนกลับบ้านเจนภพพารัชนกแวะทานอาหารที่ร้านอาหารกึ่งผับ ภายในร้านจุดเทียนตามโต๊ะมลังเมลือง รัชนกจิบไวน์ เจนภพนั่งอยู่ตรงข้ามมองดู
       “คุณแต่งตัวอย่างนี้เหมือนตามากนะ”
       “นกคิดถึงพี่ตาจังค่ะ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าพี่ตาจะก่อเรื่องได้ขนาดนี้”
       “ผมเองนั่นแหละเป็นต้นเหตุ”
       รัชนกโน้มตัวมาใกล้ ผมปอยหนึ่งตกระหน้า รินไวน์ให้เจนภพจนหมดขวด
       “ไวน์หมดแล้วค่ะ ผ.อ.”
       “เอามาเพิ่มอีกขวดก็แล้วกัน นี่คุณใส่น้ำหอมกลิ่นเดียวกับตาด้วยหรือนี่”
       “นกกับพี่ตาสนิทกันมากนี่คะ เรามีอะไรเหมือนกันตั้งหลายอย่าง”
       รัชนกมองเจนภพแล้วหลบตากึ่งอายกึ่งอ่อย เจนภพยกไวน์ดื่มหมดแก้วภาพที่มองผ่านแก้วและแสงเทียนดูพร่าเลือนจนรัชนกดูคล้ายมุตตาไปทุกที
       
       พอออกจากร้านอาหารรัชนกพาเจนภพมาที่คอนโดของเธอ เจนภพนอนบนเตียงปรือตาขึ้น รัชนกก้มต่ำมาดวงตาเยิ้มฉ่ำ ปากเผยอเชิญชวน เจนภพกอดรัด ภาพทั้งหมดพร่าซ้อนเจนภพเห็นรัชนกเป็นมุตตา
       “ตา ผมคิดถึงตามากเหลือเกิน รู้ไหมผมรักตาแค่ไหน รักจนไม่มีวันลบตาไปจากใจได้”
       “ค่ะ ผ.อ.”
       “นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน ผมต้องกลับไปดูแลลูก ดูแลเมียจริงๆ เสียที” รัชนกเลิกคิ้ว ปลดเสื้อตกจากไหล่ “แต่ ผมขอตามใจตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย”
       “แต่ครั้งเดียว ไม่เคยพอนะคะ”
       รัชนกดึงเจนภพมา ผมรุ่ยร่ายบังหน้าบังตา อกดูวับแวม เจนภพกอดรัดอย่างสุดรัก
       
       เกมพิศวาสผ่านไป เจนภพนอนสลบไสลเพราะพิษไวน์ ใบหน้าหล่อเหลา รัชนกนอนตะแคงผมยาวรุ่ยร่าย ปากคาบผมบางเส้น มองเจนภพด้วยสายตาแปลกประหลาด ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความใคร่ แต่คือเกมแสนสนุก
       รัชนกลุกขึ้นหันมาปลายเตียงกล้องดีวีดีถูกตั้งบนขาตั้งถ่ายเหตุการณ์เมื่อครู่ เปิดกว้างออกเห็นว่าศักดิ์ชายยืนอยู่ เช็คดูภาพในกล้องแล้วพยักหน้าพอใจ
       “แสงแค่นี้ ถ่ายติดหรือเปล่าก็ไม่รู้”
       “ติดซี มาดูเอาเอง แค่แสงเทียน พี่ยังถ่ายติดเลย”
       รัชนกดูภาพแล้วหัวเราะคิกคัก โอบกอดศักดิ์ชายอย่างรักใคร่
       
       คืนเดียวกันนั้นมุนินทร์ทำงานอยู่กับบ้านนั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ลูกศรอยู่ที่โต๊ะกินข้าวเอาลิลลี่ช่อใหญ่มาปักแจกันแล้วเอาทิชชู่รูดเกสรทิ้ง
       “เธอทำอะไรน่ะ”
       “เอาเกสรมันทิ้งน่ะซี ถ้าโดนเข้าก็อาจจะแพ้ได้”
       “ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องพวกนี้เลย”
       “เพราะเธอโง่น่ะซี”
       ลูกศรล้อเล่น มุนินทร์ยิ้มเศร้าๆ
       “แต่ตาคงรู้เรื่องพวกนี้ดี เพราะตาชอบดอกลิลลี่เหลือเกิน”
       ลูกศรเอาแจกันมาตั้งใกล้มุนินทร์ กลิ่นลิลลี่อบอวลไปทั่ว มุนินทร์ปิดโน้ตบุ๊คลง
       “นิน เรื่องของตาเป็นยังไงกันแน่” ลูกศรนั่งลง “ถึงเวลาที่เธอต้องเล่าเรื่องทั้งหมดได้แล้ว”
       มุนินทร์มองลูกศรอย่างชั่งใจแล้วตัดสินใจเล่า
       
       “วันที่ฉันกลับมารับงานที่กรุงเทพฯ กลับมาครั้งนี้ฉันตั้งใจจะเป็นพี่สาวที่ดีของตาเสียที แต่แล้ว...”
        

แรงเงา ตอนที่ 17
         
       มุนินทร์เล่าเหตุการณ์วันที่เธอกลับถึงบ้าน แสงสีขาวจากฟ้าแลบสว่างไปทั่ว รถตู้แล่นมาจอดหน้าบ้าน มุนินทร์ก้าวลงจากรถใส่เสื้อโค้ชที่กันน้ำได้ มองดูบ้านตรงหน้าฝนตกพร่างพรายลงมา
        
       มุนินทร์วิ่งเข้าบ้านเดินไปในบ้านที่มืดมิด เดินขึ้นบันไดไป ฟ้าแลบด้านนอกส่องเข้ามาเป็นระยะ
       มุนินทร์ผลักประตูห้องนอนเข้าไป ในห้องมืดมิดยังไม่เห็นอะไร มุนินทร์ควานหาสวิตช์ไฟ ฟ้าแลบสว่าง เห็นร่างมุตตาแขวนห้อยจากขื่อ มุนินทร์ตกตะลึงพรึงเพริด ฟ้าแลบสว่างทาบลงบนหน้าสงบนิ่งของมุตตากับใบหน้าอันแทบเป็นพิมพ์เดียวกันของมุนินทร์
       
       บุรุษพยาบาลเข็นรถเข็นพาร่างมุตตาไปยังห้องไอซียู มุนินทร์ช่วยผลักรถเข็นไปด้วย แปลกและพิณวิ่งตาม พิณร้องไห้โหยหวน รถเข็นร่างมุตตาเข้าห้องไอซียู หมอบีวิ่งมา
       “ไม่เป็นไรนะ เราจะดูแลตาให้ดีที่สุด”
       หมอบีบอกแล้วเข้าห้องไป มุนินทร์หน้าซีดเผือดมองไปที่พ่อและแม่ที่กำลังร่ำไห้
       มุนินทร์เกาะกระจกมองเข้าไปในห้องไอซียู เห็นหมอบีและพยาบาลกำลังพยายามช่วยชีวิตมุจจา มุนินทร์หน้าซีดเผือดหันมามองพ่อแม่ บนเก้าอี้รอพิณคร่ำครวญตีอกชกตัว แปลกสงบกว่าโอบไว้แต่ดวงตาก็รวดร้าว
       ประตูเปิดออก หมอบีดึงมาสก์ออกจากหน้าซีดเผือดน้ำตาคลอ
       “นิน เราเสียใจ ตา ตาจากเราไปแล้ว”
       พิณร้องวี๊ดออกมาอีก แปลกประคองไว้ มุนินทร์ดวงตาเบิกกว้าง ไม่เข้าใจ เสียใจ ผิดหวัง และเริ่มโทษตนเอง
       “ไม่จริง ไม่จริง ตาต้องอยู่ ตาต้องไม่ตาย”
       
       มุนินทร์มีแววปลงเศร้าแต่ไม่ได้คั่งแค้นแล้ว ลูกศรยื่นมือมาบีบมือ
       “ยิ่งไปกว่านั้น หมอบีบอกว่าตาท้องได้ 12 สัปดาห์แล้ว”
       ลูกศรเพิ่งรู้หน้าเผือดลงไปอีก
       
       เหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน แปลกและพิณใส่ชุดดำนั่งหน้าเศร้าอยู่ที่โซฟาตรงหน้ามีพวกถังสังฆทาน ทั้งคู่มองไปแล้วตกตะลึงพรึงเพริด เมื่อเห็นมุนินทร์ใส่ชุดของมุตตาเป็นผ้าบางพลิ้วสีม่วง ดวงตาแข็งกระด้างกว่า ผมเป็นคลื่นกว่าก้าวมา
       “ตา”
       “หนูเองค่ะพ่อ”
       “คุณพระช่วย”
       “หนูสองคนทำไมเหมือนกันขนาดนี้”
       “หนูเอาชุดตามาใส่น่ะค่ะ”
       “แต่ก่อน แต่ก่อน ทำไมไม่เหมือนกันเลย แต่ตอนนี้เหมือนกันเหลือเกิน โธ่เอ๋ย ลูกแม่ ยายตา นินน่าจะกลับมาเร็วกว่านี้ จะได้ช่วยดูแลน้อง มันไปเสียรู้คนที่กองนั่น ตรงกับที่หมอดูเขาทำนายเอาไว้จริงๆ”
       มุนินทร์เกิดความคิดบางอย่าง แววตาอาฆาตฉายขึ้น
       
       ลูกศรถอนใจกับเรื่องราวที่ได้รับรู้
       “เธอก็เลยเกิดความคิดที่จะมาสืบหาสาเหตุการตายของตา และก็เลยเถิดไปเป็นการจองล้างจองผลาญ”
       “ตากับฉันคงทำกรรมร่วมกันมา ถึงพลาดจากสิ่งที่เรารักทั้งคู่”
       “นิน กรรมของใครก็ของคนนั้น ฉันเคยถามเธอว่าเธอเชื่อในกฎแห่งกรรม เรื่องการเวียนว่ายตายเกิดไหม”
       “เธอจะบอกว่ามันเป็นเรื่องเดียวกันหรือ”
       “ใช่ เพราะกฎแห่งกรรมมันส่งผลข้ามภพข้ามชาติ ฉันทำเธอ เธอทำฉันอยู่นี่เอง”
       “แปลว่าตาอาจจะเคยทำร้ายสองผัวเมียนี่มาอย่างสาหัสก็ได้ ในชาติก่อนหรือ”
       “อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้ เธอรู้ไหมในทางพุทธศาสนาไม่มีคำว่าเหตุบังเอิญ ไม่มีคำว่าชีวิตไม่มีความยุติธรรม เพราะกฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ”
       “การยุติบาปเวรจึงคือการปล่อยวางและอโหสิกรรมใช่ไหมศร”
       “โอเค เธอไม่โง่แล้ว”
       มุนินทร์มองดูลูกศรอย่างทึ่ง ซาบซึ้ง
       “เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง”
       “ถึงฉันจะเปรี้ยวซ่า ครอบครัวฉันก็เป็นชาวพุทธที่ไม่ใช่แค่เปลือก แต่เป็นผู้เข้าถึงแก่นธรรมแท้ๆ นะจ๊ะ”
       มุนินทร์ยิ้มชื่นชม
       
       วันต่อมาที่กระทรวง เจนภพนั่งจิบกาแฟเงียบๆ อยู่ มีร่างในชุดบางใสเห็นเนื้อวับแวมมายืนตรงหน้า
       “ผ.อ.คะ เย็นนี้เราสองคนจะไปไหนกันดีคะ”
       “เย็นนี้น่ะหรือ ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับบ้านไง คุณนกเรื่องวันนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ คุณแต่งตัวเหมือนตา แล้วผมก็เมามาก เมาขนาดนั้นได้ยังไงก็ไม่รู้ แล้ว...”
       “แล้วยังไงหรือคะ”
       “ผมคิดว่าเราไม่ควรสานต่อเรื่องอะไรอีก”
       รัชนกพลันสลดลงเหมือนสาวน้อยอกหักครั้งแรก น้ำตาหยาดหยด
       “ผ.อ.รักแต่พี่ตาคนเดียวหรือคะ แล้ว แล้ว นก”
       “คุณนก นี่อย่าบอกนะว่าคุณรักผม”
       “นกรักผ.อ.ค่ะ รักที่สุด รักแต่แรกเห็น”
       รัชนกดูน่าสงสาร เจนภพลุกขึ้นซับน้ำตาปลอบใจ รัชนกมองหน้าแล้วโผเข้ากอดจูบเจนภพ เจนภพจูบตอบแล้วก็ชะงัก พยายามผละออกแต่รัชนกคลอเคลีย
       “คุณนก พอเถอะฮะ ผมรู้ใจตัวเองแล้ว ผมรักผู้หญิงได้แค่เพียงสองคน คนแรกคือนภา คนที่สองคือมุตตา ไม่มีที่เหลือให้คนที่สาม ที่สี่อีกต่อไปแล้ว”
       แจงจิต อรพิม ทิพอาภาโผล่มาเห็นทั้งสองเข้า แจงจิตอ้าปากค้าง อรพิมตาเหลือก ทิพอาภาเซซวน รัชนกพลันตบหน้าเจนภพฉาด น้ำตาสั่งได้ไหลพรูออกมา
       “ผ.อ. ทำไมทำกับนกอย่างนี้คะ”
       รัชนกวิ่งเซซังออกไป เจนภพยืนนิ่งแล้วก็ออกไปโดยไม่มองหน้าใคร
       “โธ่เอ๋ย เอาอีกแล้วหรือนี่ มาเริ่มกับยายรัชนกอีกแล้ว”
       “หนูนกมีแต่คนคอยปล้ำ”
       “อุ๊ย รู้ได้ยังไงว่าผ.อ.ปล้ำ นังนี่อาจจะปล้ำผ.อ.ก็ได้ แค่ฉันมองตาก็รู้แล้วว่า นังนี่ มัน อีด-อก” อรพิมบอก
       “ภาษาอะไรของหล่อนยะ อีด-อก”
       “ก็ลองเขียนดูซีคะ”
       แจงจิตและทิพอาภาชูนิ้วกรีดเขียนในอากาศ คล้ายฝึกพลังดรรชนีเจ็ดชีพจร แล้วชะงักมองหน้ากันอุทาน
       
       “ว้าย อีด-อก”

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
แรงเงา ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
แรงเงา ตอนที่ 17
แรงเงา ตอนที่ 16
แรงเงา ตอนที่ 15
แรงเงา ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 68 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 66 คน
98 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
2 %
ความคิดเห็นที่ 29 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คนที่ทำงานมีพฤติกรรมเรียบร้อย ดังผ้าพับไว้เหมือน "น้องนก ณ แรงเงา"
เธอคนนี้ ต่อหน้าสามี จะเงียบ ๆ ติ๋ม ๆ
สามีชอบมานั่งเฝ้าตอนพักเที่ยง พูดคุยกันเสียงแทบจะไม่ออกมาเลย
พอสามีกลับออกไป แสดงออกได้เต็มที่ คุยโทร.กรี๊ดกร๊าด เสียงดัง
มาทำงานที่นี่วันแรก ๆ เรายังชมเธอเลยว่า เรียบร้อยจัง พูดจาดี
เธอตอบกลับว่า "เราไม่ใช่คนเรียบร้อยนะ เราเปรี้ยวนะ"
แถมคุยเลยว่า "แม่สามีมายุ่งกับเรามาก ๆ เราด่าซะ จนไม่กล้ามายุ่งกับเราอีกเลย"
เราฟังแล้วอึ้ง ขอถามคุณ ๆ ที่ชื่อว่าเป็นสามีของภรรยาทั้งหลาย ว่า
1. คุณรู้จักตัวตนที่แท้จริงของภรรยาคุณหรือไม่
2. ถ้าคุณรู้ว่าภรรยาคุณด่าว่าแม่ของคุณแรง ๆ แล้วไปเล่าสนุกปาก คุณจะทำอย่างไร

ผู้หญิงคนนี้ชอบพูดจายกยอตัวเอง ถ้าเพื่อนร่วมงานถูกชมด้วยเรื่องอะไรก็ตาม
เธอจะหาเหตุมายกตัวเธอให้ดีกว่าทันที อีกอย่างนึงเธอชอบนินทาคนอื่น ๆ ให้เราฟังเสมอ
เราแค่ฟัง ๆ ยิ้ม ๆ ไม่ออกความเห็น ถ้าเราเอาไปพูดบอกต่อ คงไม่มีใครเชื่อเราหรอก
เพราะว่าภาพพจน์เธอดูไม่ใช่คนแบบนั้น เพราะขณะที่เธอกำลังพูดว่าพี่คนนึง
แล้วพี่คนนั้นเดินผ่านมา เธอสามารถทักทายพี่คนนั้นได้ตามปกติ พร้อมยิ้มหวานหยด
เราโดนเธอพูดจากระทบกระเทียบเราอยู่บ่อย ๆ แต่ เราก็ฟังให้ผ่าน ๆ ไป ไม่ได้โต้ตอบ
หลายครั้ง จนเรารู้สึกเก็บกด แต่ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังได้ และคงไม่มีใครเชื่อเราหรอก
ขอถามคุณสาว ๆ ว่า เราจะมีวิธีจัดการ และหลีกห่างคนประเภทนี้ได้อย่างไร

หมายเหตุ
รูปร่างหน้าตาของเธอละม้ายคล้าย "เกด ธัญญา" ดาราหนัง(ขอโทษที่อ้างอิง)
แต่อวบอ้วนกว่ามาก เธอชอบชมตัวเองว่า เธอสวย แต่งตัวเปรี้ยว ดูมาดคุณนาย
แต่พอเธอทานข้าว เธอเคี้ยวเสียงดัง ดูมูมมามมาก บอกตรง ๆ บางครั้งทำเราแทบอ้วก
จิงจิง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 27 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วีกิน ข่ม ขืu มุนินทร์
ควรโดนลงโทษ
คดีอาญา
เป็นพระเอกทำผิดโทษเท่าสามัญ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 26 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผมไม่เคยอ่านนิยาย ดูทีวี แต่ผมดูผมเห็นตัวเลข

จำนวนคนอ่าน 423935 คน

ผมไม่ได้อ่านตัวเลขผิดใช่มั๊ยครับ
คนอ่าน บทความวิชาการ 4000 คนเองนะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 18 +21 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ของเดลินิวส์จบแล้ว แต่สู้ของผู้จัดการไม่ได้ ช้าแต่รายละเอียดดีกว่า
ช้าแต่ชัวร์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 17 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
“คนใจแข็งอย่างคุณคงจะลืมมันได้ แต่สำหรับผมจะไม่มีวันลืม ผมจะจดจำไป ต่อให้ตื่นขึ้นในชาติหน้า ผมก็จะจำไว้ว่าผมรักคุณ...และจะรักตลอดไป” วีกิจมองด้วยความรักทั้งหมด

มุนินทร์แทบทรุดลง แต่ทำเชิดใส่ วีกิจหันหลังเดินจากไปอย่างเศร้า ๆ พอลับหลังเขามุนินทร์ก็น้ำตาร่วงออกมา

“ฉันก็รักคุณค่ะ วีกิจ ฉันรักคุณ” หญิงสาวพร่ำบอกกับตัวเองเบา ๆ

ทุกคนกลับไปหมดแล้ว มุนินทร์มาที่ห้องอย่างเศร้า ๆ ในห้องพักของเธอ ถูกลูกศรจัดข้าวของเสียใหม่ ทำให้เธอได้เจอจดหมายที่เพื่อนสาวเอามาวางเด่นไว้ หน้าซองเขียนว่า “พี่นิน” มุนินทร์รีบหยิบมาเปิดออกอ่านทันที

“พี่นิน หนูขอโทษที่ไม่ได้อยู่รอรับพี่นินกลับบ้าน ที่ผ่านมาเราไม่ใช่พี่น้องที่ดีต่อกันนัก หนูเคยทำไม่ดีกับพี่นินมากมาย หนูขอให้พี่นินอโหสิกรรมให้หนูด้วยนะจ๊ะ ส่วนหนูขออโหสิกรรมกับทุกคน”

มุนินทร์ตะลึง จดหมายปลิวหล่นจากมือ แล้วค่อย ๆ ทรุดคุกเข่าลง หมดความทะนงตนใด ๆ

“ตา ทำไมพี่โง่เหลือเกิน ตาฉลาดกว่าพี่มากมายนัก”

ด้วยเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น มุนินทร์ร้องไห้ออกมาราวทำนบทลาย ร้องไห้ให้กับความพลัดพรากสูญเสียทั้งมวล ร้องไห้ให้กับน้องสาว ร้องไห้ให้ชายที่ตนรัก และร้องไห้ให้กับทิฐิมานะของตนเอง

วีกิจกลับมาบ้าน สารภาพกับสร้อยคำว่าเขารักมุนินทร์ ที่ไม่ใช่มุตตา เพราะเธอเข้มแข็งและกล้าหาญ สร้อยคำฟังและเข้าใจลูกชาย เธอไม่สามารถหาเหตุผลหรือคำคัดค้านใด ๆ มาห้ามลูกชายได้อีก จึงปล่อยให้เป็นไปตามกรรมของแต่ละคน

หลายวันต่อมา รัชนกนัดเจอเนตรนภิศ เพื่อทวงค่าจ้างที่ทำคลิปมาแฉเจนภพ แม่สาวเจ้าเล่ห์ตีบทน่าสงสารว่าเธอไม่มีเงินใช้ เพราะตกงานที่ทำคลิปให้เนตรนภิศไปแฉจนนพนภาเป็นอัมพาต เนตรนภิศหมั่นไส้มองรัชนกอย่างสมเพช

“นี่เลิกมาเล่นบทลูกเมียน้อยยากจนข้นแค้นซะที พี่เขยฉันสืบเรื่องแกมาหมดแล้ว แกมันลูกนังแม่เล้าอยู่ชายแดน มีพ่อเลี้ยงเป็นเจ้าของบ่อน ไอ้พี่ชายแกก็ลูกติดพ่อเลี้ยงแก เล่นจ้ำจี้กับแกมาตั้งแต่เด็ก”

รัชนกยิ้มใสซื่อ ไม่ได้สะทกสะท้าน

“ตาย สืบมาละเอียดจังค่ะ”

“ไม่มีเงินก็กลับไปซ่องแกเถอะ”

“ตกลงฉันก็เปลืองตัวให้คุณเปล่า ๆ น่ะซีคะ ไหน ๆ ฟรีแล้วก็แถมให้หมดหน้าตักเลย”

ว่าแล้ว รัชนกก็ส่งไอแพดในมือให้เนตรนภิศดูคลิปของอมรและพงศกรที่เล่นรักกันตอนไปเที่ยวทะเล เนตรนภิศแทบช็อก แล้วน้ำตาไหลพราก อยากจะอาเจียน รัชนกมองด้วยสายตาเยาะเย้ย ก่อนลุกขึ้นดึงไอแพดคืนมา

“รู้หรือยังคะว่าทำไมสามีคุณไม่เหลียวแลหญิงอื่น อ้อแล้วอย่าคิดว่า คุณพงศกรเป็นน้อยนะคะ เพราะเขารักกันมาก่อนคุณเนิ่นนาน ตั้งแต่สมัยเรียน อ้อ...ฉันขอแนะนำว่าอย่ากระโตกกระตากนะคะ เพราะถ้าคุณอาละวาด สามีคุณทิ้งคุณแน่ ๆ ค่ะ แล้วคุณจะไม่เหลืออะไรเลย”

รัชนกยิ้มหวานเดินไป เนตรนภิศตัวสั่น...คืนนั้นเนตรนภิศกลับมาบ้านอย่างเงียบ ๆ ค่อย ๆ เดินไปที่ห้องนอน แล้วแง้มดูภายในห้อง เห็นบนเตียงมีร่างของอมรกับพงศกรกำลังเล่นบทฉะกันอยู่ เนตรนภิศถึงกับหน้าซีดเซไปพิงพนัง ยกมือปิดปากไม่ให้กรีดร้องออกมา แล้วทรุดลงนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้อง นั่นเอง...พอถึงเวลากินข้าว อมรและพงศกรลงมาข้างล่าง ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มุนินทร์กลับมาทำงานที่บริษัท พอเปิดประตูห้องเข้าไป เธอต้องตกตะลึง เมื่อห้องทั้งห้องกลายเป็นทุ่งดอกไม้

วีกิจก้าวออกมาจากหลังซุ้ม ในมือถือช่อดอกลิลลี่ไว้ในมือ หล่อเนี้ยบในชุดที่มุนินทร์ซื้อให้ แม้แต่เนกไทเส้นสวยก็ฝีมือเลือกของมุนินทร์เอง

วีกิจก้าวมาหยุดในระยะหนึ่งเมตร มองมุนินทร์ด้วยสายตาวิงวอน แล้วคุกเข่าลง

“ยกโทษให้ผมหมดทุกข้อได้ไหมครับ”

มุนินทร์หน้าแดง พยักหน้าก่อนจะยื่นมือมาดึงวีกิจให้ลุกขึ้น ณัฐดนัยกับลูกศรปรบมือเชียร์ วีกิจส่งช่อดอกไม้ให้ มุนินทร์รับมา พูดแก้เขิน ๆ

“เกสรมันมีพิษนะคะ”

“ไม่มีพิษภัยอะไรอีกต่อไปแล้วฮะ” วีกิจดึงมุนินทร์มากอดไว้ทันที

ลูกศรยิ้มปลื้มหันไปซบไหล่ณัฐดนัย ชายหนุ่มสะดุ้งแล้วโอบลูกศรไว้ คราวนี้ไม่มีการขัดขืน

จิตใจนพนภาสงบลงไปมาก เธอเริ่มปลง ตกและให้อภัยกับทุกสิ่ง พลางหลับตาลงอย่างอ่อนแรง พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เห็นมุนินทร์และวีกิจ พร้อมทั้งเจนภพ สร้อยคำ ต้อง ต่อ ต้อม แต้ว แหวง ยืนครบองค์ประชุมอยู่ในห้อง

มุนินทร์ยิ้มให้นพนภาอย่างอ่อนโยน เธอเอาดอกไม้ลงบนมือนพนภา แล้วกราบขอโทษ ทุกคนมองอย่างตะลึง สร้อยคำ แต้ว แหวง ต้อง น้ำตาซึม เจนภพและวีกิจยิ้มซาบซึ้ง

“ฉันมุนินทร์ มาขออโหสิกรรมจากคุณค่ะ คุณนพนภา”

นพนภาน้ำตาไหล มือค่อย ๆ กระดิกได้ มุนินทร์จับมือนพนภาไว้ แล้วยิ้มอย่างยินดี

“คุณกำลังบอกว่าคุณอโหสิกรรมให้ฉันแล้วใช่ไหมคะ”

นพนภากะพริบตาช้า ๆ มุนินทร์สะอื้น พลางกล่าวขอบคุณ แล้วหันไปมองทุกคนในบ้าน

“และฉันก็ขอให้ทุกคนในครอบครัว อโหสิกรรมที่ฉันได้ล่วงเกินไปทั้งหมดด้วย” สร้อยคำเป็นคนแรกที่ก้าวออกมาดึงมุนนิทร์เข้าไปกอด

“อโหสิกรรมจ๊ะลูก”

มุนินทร์วาบไปทั้งตัวกับคำว่าลูก วีกิจน้ำตาไหล ทุกคนยิ้มยินดี

“แม่...ดูแม่ซีคะ” ต้องเรียกให้ดูนพนภา

ทุกคนหันไปดู นพนภายิ้มออกมา มองดูครอบครัวอันแตกร้าวที่กลับมาประสานกันได้ใหม่อย่างเปี่ยมสุข

วีกิจและมุนินทร์นอนเล่นกันอยู่กลางสวน นับดาวบนท้องฟ้าอย่างมีความสุข...หลังจากผ่านเรื่องร้าย ๆ มาด้วยกันอย่างโชกโชน

“เค้าห้ามญาติแต่งงานกันใช่ไหมฮะ”

“ใช่มั้งคะ”

“ว้า แล้วเราจะแต่งงานกันได้เหรอ”

“คุณพูดอะไร”

“ก็ตาเป็นอาสะใภ้รองของผม ผมมีศักดิ์เป็นหลาน ยังงั้นคุณก็เป็นอาของผมด้วย”

“คุณนี่บ๊องใหญ่แล้ว” มุนินทร์หัวเราะชอบใจ

“ถ้าเรามีลูกก็คงยิ่งนับญาติไม่ถูก”

“ฮึ ฉันจะให้คุณรอไปอีกนานเลยล่ะ”

“นานแค่ไหนผมก็จะรอได้...เพราะผมวางมัดจำไว้แล้ว”

มุนินทร์ตาวาวทุบวีกิจพลั่ก วีกิจร้องโอดโอย

“ฉันเบื่อเหลือเกิน เวลาใครมาบอกว่าคุณเรียบร้อยแสนดี ที่จริงคุณร้ายจะตาย”

“โธ่ ผมออกจะเป็นคนดี”

มุนินทร์ทุบอีก วีกิจเอามือมุนินทร์มาจูบ มองตากันอย่างอ่อนหวานลึกซึ้ง

“เราผ่านอะไรมาเยอะจังนะฮะ”

“เรื่องทั้งหมดเหมือนถูกกำหนดมาว่ามันจะต้องเป็นเช่นนั้น”

“ฮะ เหมือนตาเป็นแม่สื่อให้เราได้พบกัน”

“ตาคงอยู่บนดาวดวงไหนซักดวง และเฝ้ามองดูเราสองคนอยู่” มุนินทร์มองไปบนท้องฟ้า

“และผมขอสัญญากับตาว่า ผมจะดูแลพี่สาวของตาทุกลมหายใจเข้าออก ให้พี่สาวของตามีแต่ความสุขตลอดไป”

ดอกลิลลี่หลายกระถางแย้มบาน สูงขึ้นไปดวงดาวทอแสงแพรวพราวไม่มีวันจืดจาง

จบบริบูรณ์
ติดแรงเงา-4
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอบที่ 3 แล้วนะคะไม่แสดงโพสต์ เลย ก็แค่บอกว่าเดลินิวส์นำโลดไปแล้ว
ตูจะไม่เข้าเวบนี้แล้ว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โอย สนุกเข้มข้น มุนินทร์ ไม่รู้ว่าเธอถูกหรือผิดนะ แต่เชียร์เธอสุดตัว สวยและแสบจริงๆ
เจนี่เยี่ยม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครอุบัติเหตุไปไหนแล้วคะ ทำไมไม่มีอ่านค่ะ
หาไม่เจอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คนที่แสดงเป็นรัชนกเก่งมากๆอะ เด่นแย่งซีนเจนี่ เทียนเลยงานนี้ ^ ^
gigi
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014