หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ รากบุญ

รากบุญ ตอนที่ 7

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 19 พฤศจิกายน 2555 17:21 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
รากบุญ ตอนที่  7
       รากบุญ ตอนที่ 7 
       ชูจิตเจ็บช้ำและผิดหวังมาก “นี่ฉันชุบเลี้ยงอสรพิษเอาไว้ข้างตัวมาตลอดเวลาเลยเหรอคุณปุ่น” น้ำตาของชูจิตเอ่อคลอท่วมตาขึ้นมา
       ปุ่นได้แต่เงียบเพราะไม่กล้าออกความเห็นอะไร ชูจิตขบกรามแน่นด้วยความเจ็บช้ำใจที่น้องชายเนรคุณได้ขนาดนี้
       
       เจติยาและนิษฐากำลังลงจากรถของนิษฐาซึ่งมาจอดในที่จอดรถของห้างสรรพสินค้า โดยที่เจติยามีท่าทางเคร่งเครียดตลอดเวลา
       นิษฐามองหน้าเจติยา “จะหน้าหงิกไปถึงไหนยะ”
       เจติยารู้ดีว่าจะบอกเพื่อนเรื่องผีเคมีก็ไม่ได้จึงถอนใจ “ช่างฉันเถอะน่ะ”
       “เออ ช่างมันก็ดีแล้ว ไหนๆ ก็มาช็อปเป็นเพื่อนฉันทั้งที ทำตัวให้เบิกบานหน่อยสิยะ”
       เจติยากำลังจะเดินไปกับนิษฐา ทันใดนั้นเธอก็เหลือบไปเห็นชูจิตกำลังเดินมาที่รถแต่จู่ๆ ก็หยุดเดิน แล้วเอามือค้ำเสาปูนลานจอดรถ
       เจติยาเพ่งมอง “คุณชูจิตนี่นา”
       ชูจิตเปิดกระเป๋าถือหยิบยาดมขึ้นมาดมแล้วแข็งใจเดินต่อมาที่รถ แต่เธอก็รู้สึกเหมือนจะหน้ามืดจึงเกาะรถพยุงตัวไว้ เจติยารีบวิ่งเข้ามาหาชูจิตทันที โดยมีนิษฐาวิ่งตามมาติดๆ
       “ท่านคะ” เจติยาเรียก
       ชูจิตตกใจ เธอหันมามองหน้าเจติยา
       เจติยาเห็นท่าทางชูจิตแปลกๆ “ท่านเป็นอะไรรึเปล่าคะ”
       ชูจิตหน้าเครียด “ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”
       ชูจิตแข็งใจหยิบกุญแจรถกดรีโมทเปิดประตูแล้วจะเดินไปขึ้นรถแต่ก็หน้ามืดจึงวูบไปทั้งยืนท่ามกลางความตกใจของเจติยาและนิษฐา เจติยาเข้าไปประคองไว้ได้ทันก่อนที่ชูจิตจะล้มหัวฟาดพื้นไป
       
       คนรับใช้ 2 คนกำลังเอายาลดความดันให้ชูจิตที่นอนพักในห้องรับแขกที่บ้านกินโดยมีเจติยาและนิษฐาอยู่ใกล้ๆ
       “คุณท่านจะให้ตามหมอมั้ยคะ” เจติยาถาม
       “ไม่ต้อง” ชูจิตเปิดกระเป๋าถือแล้วหยิบเงิน 2พันบาทยื่นให้เจติยา
       เจติยาแปลกใจ “อะไรกันคะ”
       “ค่าที่เธอช่วยฉันไงล่ะ รับไปสิ คนอย่างฉันไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใคร”
       เจติยาอึ้งไปแต่นิษฐากลับเป็นฝ่ายทนไม่ได้เสียเอง
       นิษฐาดึงเงินมาจากมือชูจิต “เค้าให้รับก็รับไว้สิเจ ขืนไม่รับ เดี๋ยวเจ้านายแก ก็ความดันขึ้นมาอีกหรอก”
       ชูจิตใช้หางตามองนิษฐา
       นิษฐาพูดประชด “รับเงินไปซะจะได้จบกัน เหมือนไม่เคยเป็นหนี้บุญคุณกันมาก่อน คุณท่านเค้ารับไม่ได้หรอกนะ ที่ต้องเป็นหนี้บุญคุณพนักงานระดับล่างอย่างเธอ เพราะลองเธอรับไว้ไม่ทันสิหัวกระแทกพื้น เป็นอัมพาตไปแล้วก็ไม่รู้”
       ชูจิตนิ่งไป
       เจติยาปรามเพื่อน “ฐา...” เจติยาตัดบท “คุณท่านไม่เป็นไรแล้ว งั้นพวกเรากลับก่อน อย่าลืมให้คนไปเอารถด้วยนะคะ”
       เจติยายกมือไหว้ลาก่อนจะลากนิษฐาออกไปสวนกับปริมที่เดินเข้ามาพอดี
       ปริมเห็นเจติยาก็ของขึ้นทันทีจึงถามเสียงห้วน “มาทำอะไร กลับออกไปได้แล้ว”
       เจติยาตอบหน้าบึ้งตึง “ฉันไปเจอคุณชูจิตไม่สบายระหว่างทาง ก็เลยพามาส่ง กำลังจะกลับอยู่แล้ว คุณไม่ต้องไล่หรอก”
       นิษฐาหมั่นไส้แทนเพื่อน “เจ๊นี่เป็นใครเหรอแก หัวหน้าแม่บ้านเหรอะ แต่งตัวเยอะนะ”
       ปริมเจ็บใจมากจึงจะอ้าปากด่า แต่เจติยาไม่อยากมีเรื่องเลยลากนิษฐาออกไปก่อน เจติยาดึงแขนนิษฐาออกไปจากห้อง นิษฐายังไม่วายมองยั่วโมโหปริมตลอดเวลา ปริมมองตามด้วยความหมั่นไส้ ชูจิตกุมหัวแล้วความดันก็ทำท่าจะขึ้นหนักกว่าเดิม
       ปริมรีบเดินไปหาชูจิต “คุณแม่ไม่สบายเหรอคะ เป็นอะไรมากรึเปล่าคะ”
       ชูจิตตอบด้วยสีหน้าเย็นชา “ความดันขึ้นเหมือนเดิมนั่นล่ะ”
       “งั้นเดี๋ยวปริมพาคุณแม่ขึ้นไปพักผ่อนข้างบนดีกว่านะคะ” ปริมบอก
       ชูจิตตัดบท “ไม่ต้องหรอกจ้ะ เดี๋ยวให้พวกเด็กๆดูแลแม่เอง หนูมีธุระอะไรกับแม่ ไว้ค่อยคุยทีหลังนะ” ชูจิตพยักหน้าให้คนรับใช้
       คนรับใช้เข้ามาประคองชูจิตลุกขึ้นแล้วเดินเลี่ยงไป ปริมมองตามด้วยสีหน้าบึงตึงเพราะไม่พอใจที่ชูจิตหมางเมินกับตน คนรับใช้อีกคนกำลังเก็บกระเป๋าถือและแฟ้มเอกสารของชูจิตเพื่อเอาไปให้ชูจิตที่ห้อง แต่ด้วยความซุ่มซ่ามเลยเผลอทำกระเป๋าถือหล่นจนของในกระเป๋ากระจายออกมาซึ่งในนั้นมีซองใส่ภาพถ่ายของปริมที่นักสืบไปถ่ายมาด้วย
       ปริมหันไปต่อว่าคนรับใช้โดยยังมองไม่เห็นภาพถ่าย “ซุ่มซ่ามจริงๆเลย”
       คนรับใช้รีบเก็บอย่างลนลาน ทันใดนั้นปริมก็เหลือบไปเห็นซองใส่ภาพถ่ายที่หล่นออกมา โดยมีภาพถ่ายบางภาพแลบโผล่ออกมาด้วย ปริมหยิบมาดูว่าเป็นภาพอะไรแล้วก็ต้องตกใจแทบช็อคเมื่อเห็นว่าเป็นภาพเปลือยของตนกับพิสัยนั่นเอง
       
       ปริมนัดพิสัยออกมาพบที่สวนสาธารณะด้วยความร้อนใจ
       พิสัยตกใจสุดๆ “เป็นไปไม่ได้ รูปจะไปอยู่ที่พี่จิตได้ยังไง”
       ปริมโกรธมาก “ก็ฉันเห็นมากับตา จะมาโกหกเพื่ออะไร แกจะหักหลังฉันใช่มั้ย”
       “ฉันจะทำไปเพื่ออะไร”
       “แล้วแกนึกลามกยังไง ถึงได้ปรินท์ภาพออกมาด้วย” ปริมถาม
       “ก็เอาไว้ขู่เธอน่ะสิ”
       ปริมอึดอัดใจมากจนห้ามใจไม่อยู่จึงตรงเข้าไปฟาดพิสัยไม่ยั้งพร้อมร้องไห้ไปด้วย
       พิสัยจับตัวปริมเขย่า “หยุดบ้าซะทีได้มั้ย มาช่วยกันคิดหาทางแก้ปัญหาก่อนเถอะ”
       ปริมสะบัดตัวออกไปซับน้ำตา

รากบุญ ตอนที่  7
       พิสัยเครียด “เห็นฉันในรูปมั้ย”
       ปริมหันมาจ้องหน้า “เลือกปรินท์มาช็อตไหนมั่งล่ะ น่าจะรู้อยู่แก่ใจ”
       พิสัยกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ “พี่จิตเอามาได้ยังไง”
       “แกเอาไปลืมทิ้งไว้ที่ไหน” ปริมถาม
       “ฉันไม่เคยเอารูปพวกนี้ออกไปจากห้อง แล้วห้องฉันก็ไม่เคยมีใครเข้าไปตอนที่ฉันไม่อยู่ด้วย” พิสัยมีสีหน้าครุ่นคิดด้วยความเครียด
       “ล่าสุดเอาใครไปนอนล่ะ”
       “ก็เธอนั่นแหละ”
       “ไอ้ทุเรศ” ปริมจะตบหน้า
       พิสัยหลบแล้วจับมือเอาปริมเอาไว้ทัน เขามีสีหน้าฉุกคิด “หรือว่าไอ้ทนายปุ่น” พิสัยมีหน้าเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
       
       นิษฐาและเจติยาถือของพะรุงพะรังทั้งถุงช็อปปิ้งและถุงขนมผลไม้เข้ามาในโถงบ้าน
       นิษฐาวางของลง “ฉันพาแกมาส่งโดยสวัสดิภาพแล้ว กลับล่ะย่ะ”
       “แล้วอย่าโดนใครจับตัวไปอีกล่ะ ฉันขี้เกียจตามไปช่วย”
       “ปากเหรอยะ”
       เจติยาขำๆ
       ทันใดนั้นนวัช มยุรี และนทีก็ช่วยกันยกอาหาร เครื่องดื่มมากมายออกมาจากข้างใน
       นวัชยิ้มแย้ม “มาพอดีเลยเจ พี่ซื้ออาหารมาเยอะแยะเลย มาช่วยกันทานหน่อย”
       เจติยาแปลกใจ “พี่หมวดซื้อมาทำไมเยอะแยะคะ”
       มยุรียิ้มแย้ม “หมวดเค้าซื้อมาฉลองที่ได้เลื่อนขั้นน่ะจ้ะ แม่ว่ากินอีกเจ็ดวันยังไม่หมดเลยมั้งเนี่ย”
       นวัชยิ้มแย้ม “ยังไม่ได้เลื่อนตอนนี้หรอกครับ แต่ผู้กำกับเค้ายืนยันมาแล้ว”
       “ดีใจด้วยค่ะพี่หมวด” เจติยาบอก
       “ขอบคุณครับ” นวัชหันไปพูดยิ้มแย้มกับเจติยา “แต่ทั้งหมดก็เป็นเพราะเจนะ เจช่วยพี่คลี่คลายคดีตั้งหลายคดี พี่ถึงได้มีความดีความชอบขนาดนี้”
       เจติยายิ้มปลื้มใจ ส่วนนิษฐาหน้าตูมเพราะแอบงอนปนหึง
       นทีวางอาหารบนโต๊ะกลางเสร็จก็ใช้มือหยิบอาหารขึ้นมากินทันที
       มยุรีตีมือนที “ตายแล้วนที น่าเกลียด กินก่อนได้ยังไง”
       “ก็มันหิวแล้วนี่ครับแม่ มัวแต่คุยกันอยู่ได้”
       “ไม่เป็นไรครับ ทานกันเลย...เปิดงานเลยฐา”นวัชบอก
       นิษฐาแอบค้อนๆ แล้วตีหน้าตาย ก่อนจะนั่งลงตักอาหารหน้าตาเฉย
       เจติยางงๆ “อ้าว แกไม่กลับบ้านแล้วเหรอะฐา”
       นิษฐาตีหน้าตาย “ปาร์ตี้ไม่มีฉันจะหนุกอะไร นทีนั่งข้างพี่นี่เลย”
       นมีรีบมานั่งข้างนิษฐาก่อนที่ทั้งคู่จะหยิบน่องไก่มาชนกัน
       มยุรียิ้มๆ แล้วส่ายหน้า “เข้าคู่กันเลย” มยุรีเดินมานั่งข้างๆ นที
       นวัชยิ้มให้เจติยา “นั่งเลยจ้ะเจ คนสำคัญของงาน”
       เจติยายิ้มเขิน “ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”
       นิษฐาเหล่ๆ มองพร้อมทิ้งค้อน นวัชลากเก้าอี้ให้เจติยานั่ง
       เจติยายิ้ม “ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้พี่หมวด...ขอบคุณค่ะ” เจติยานั่งลง
       พอเจติยานั่งลงก็เห็นวิญญาณเคมีที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็หันหน้ามองมาด้วยสีหน้าโกรธเพราะหึงหวงเจติยาสุดๆ
       
       เจติยาเดินกลับเข้ามาในห้องนอนหลังกินเลี้ยงเสร็จ พอเข้ามาเธอก็เห็นเคมีนั่งหันหลังให้ตนอยู่บนเตียง
       เจติยาตกใจเล็กน้อย “พี่บอกแล้วไงเคมี ว่าอย่าเข้ามาอยู่ในห้องพี่โดยที่พี่ไม่ได้อนุญาต”
       เคมีหันมาแต่หัวในสภาพน่ากลัวแบบตอนตาย
       เจติยาสะดุ้งก่อนจะพูดพึมพำ “หันมาทั้งตัวก็ได้”
       เคมีลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งมายืนประชิดเจติยาอย่างรวดเร็ว
       เคมีโมโหหึง “ไหนพี่เจบอกว่าตำรวจนั่นไม่ใช่แฟนไง แล้วกินข้าวกับมันทำไม
       เจติยาชักโมโห “ไร้สาระน่าเคมี พี่หมวดเค้ามาเลี้ยงขอบคุณแล้วจะไม่ให้พี่กินได้ยังไง” เจติยาฉุกคิด แล้วก็หยุดจ้องหน้า “แล้วที่จริงมันก็เรื่องส่วนตัวของพี่ ไม่ใช่เรื่องอะไรของเคมีที่จะมาโกรธพี่เลยนะ”
       เคมีโมโหหึง เขาคว้าข้อมือเจติยาไว้ “พี่พูดยังงี้ได้ไง”
       เจติยาตกใจ “นี่เธอจับตัวพี่ได้ด้วยเหรอ”
       เคมีสวมกอดเจติยาไว้ด้วยความโมโหหึง “ผมรักพี่ครับ”
       เจติยาตกใจจนตาเบิกโพลง

รากบุญ ตอนที่  7
       เจติยาหอบผ้าห่ม หมอน เดินเข้าห้องนทีแล้วตรงมาขึ้นเตียง นทีปิดประตูห้องด้วยความเซ็ง
       นทีโวยวาย “อย่าบอกนะว่าพี่จะมาขอนอนห้องผม”
       “ทีแกโดนผีหลอก ยังไปนอนห้องฉันได้เลย” เจติยาบอก
       นทีตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือด “นี่ไอ้โชคยังไม่ไปจากบ้านเราอีกเหรอ”
       “ไม่ใช่โชค แต่เป็นเคมี เพื่อนแกนั่นแหละ”
       นทีอึ้งไปนึกไม่ถึงก่อนจะหัวเราะลั่น
       เจติยาโมโห “หัวเราะบ้าอะไร ตลกนักเหรอะ รู้มั้ย ฉันจะโดนผีเพื่อนแกปล้ำแล้ว”
       นทีหัวเราะชอบใจ “ท่าทางเคมีมันจะรักพี่จริงๆ นะเนี่ย ตอนอยู่มันก็แอบปิ๊งพี่ ตายก็ยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ”
       เจติยาชะงักไป “นี่เคมีแอบชอบพี่จริงๆ เหรอะ” เจติยาอึ้งพร้อมรอฟังน้องชายอย่างอยากรู้
       
       เช้าวันต่อมา เจติยาเดินลิ่วมาตามทางเดินโดยมีเคมีเดินตามมาง้อตลอด
       เคมีรู้สึกผิด “ผมขอโทษครับพี่เจ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ พี่เจอย่าโกรธผมเลยนะครับ”
       เจติยาไม่ยอมพูดด้วย เธอหันไปคุยกับพนักงานที่เดินผ่านมา
       “พี่จุ๋มคะ ใบรับศพเมื่อวานนี้ เจยังไม่ได้เซ็นรับเลยนะคะ”
       “พี่ขอโทษทีจ้ะ เมื่อวานนี้พี่ติดประชุม กะว่าจะเอาไปให้น้องเจเซ็นวันนี้แหละ เดี๋ยวพี่เอาไปให้นะ” จุ๋มบอก
       เจติยายิ้มรับ “ค่ะ”
       เจติยาเดินเลี่ยงมา เคมีรีบตามมาดักหน้าทันที
       “คุยกับผมบ้างสิพี่เจ อย่าเงียบแบบนี้ได้มั้ย”
       เจติยาเดินทะลุตัวเคมีไปโดยไม่พูดกับเคมีแม้แต่คำเดียว เคมีมองตามด้วยความหงุดหงิด
       
       ลาภิณกำลังยืนรอลิฟท์อยู่ในบริษัท เจติยาเดินมาที่ลิฟท์
       ลาภิณยิ้มทักทาย
       เจติยายิ้มรับ “สวัสดีค่ะ”
       ทันใดนั้นวิญญาณของเคมีก็เข้ามาสิงร่างลาภิณต่อหน้าต่อตาเจติยา
       เจติยาตกใจมาก “ไปสิงร่างคุณลาภิณทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้นะเคมี”
       ลาภิณยิ้มแย้มแล้วพูดจาด้วยท่าทางเหมือนเคมีทุกประการ “ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ พี่เจจะยอมคุยกับผมเหรอ” ลาภิณจับมือเจติยา “คราวนี้พี่เจหนีผมไม่ได้แล้ว ตกลงพี่เจจะยอมยกโทษให้ผมได้รึยัง”
       เจติยาโมโห “พี่จะไม่คุยอะไรกับเราทั้งนั้น” เจติยาออกคำสั่ง “ออกจากร่างคุณลาภิณเดี๋ยวนี้”
       “ไม่เอา ถ้าพี่เจไม่ยกโทษให้ผม ผมจะไม่ออกจากร่างนี้เด็ดขาด”
       ทันใดนั้นเสียงปริมก็ดังขึ้น “คุณต้น”
       ทั้งคู่ตกใจก่อนจะหันไปมองตามเสียงก็เห็นปริมยืนถมึงทึงด้วยความโกรธจัด
       ปริมโมโหมาก “ปล่อยมือมันเดี๋ยวนี้นะคุณต้น”
       เจติยาตกใจจึงรีบสะบัดมือออก
       ลาภิณงง หันไปถามปริม “คุณเป็นใคร”
       ปริมฟิวส์ขาดจึงตรงเข้ามาผลักเจติยาออกไป แล้วตั้งท่าจะทำร้ายด้วยความโมโหจนคุมอารมณ์ไม่อยู่
       ลาภิณโมโหมากจึงเอาตัวเข้าขวาง
       ปริมโกรธ “นี่คุณปกป้องมันเหรอ” ปริมทุบตีลาภิณไม่ยั้ง “คุณกล้าปกป้องมันต่อหน้าฉันเหรอ หลงมันมากใช่มั้ย”
       เคมีในร่างลาภิณเอามือปิดป้อง แต่เคมีก็รู้สึกกลัวมากเพราะไม่เคยเจอแบบนี้
       เจติยาตกใจรีบเข้าไปห้าม “อย่าค่ะคุณปริม”
       ปริมผลักเจติยาออกมาแล้วตามมาทุบตีลาภิณไม่ยั้งจนวิญญาณของเคมีตกใจกลัวมากทนไม่ไหว จึงออกจากร่างลาภิณไป ลาภิณกำลังยืนงงๆ ที่เจอปริมเข้ามาทุบตี
       ลาภิณทั้งเจ็บทั้งตกใจ “โอ๊ย” ลาภิณจับมือปริมไว้ด้วยความโมโห “อะไรของคุณเนี่ยปริม มาตีผมทำไม”
       ปริมจ้องหน้าลาภิณด้วยสายตาแข็งกร้าวเพราะโกรธจัด ส่วนลาภิณก็โมโหที่ถูกตีไม่มีเหตุผลเช่นกัน มีเพียงเจติยาที่อยากจะเป็นลมเรื่องที่วุ่นอยู่แล้วก็ยิ่งวุ่นขึ้นไปอีก ปริมจ้องหน้าลาภิณน้ำตาคลอ เธอสะบัดหน้าพรืดเดินเลี่ยงไป
       ลาภิณถามเจติยาด้วยความงง “เกิดอะไรขึ้นเหรอเจ”
       “ฉันอยากตาย” เจติยาเดินหัวเสียเลี่ยงออกไปอีกคน
       ลาภิณได้แต่ยืนงงจัดว่าเกิดอะไรขึ้น

รากบุญ ตอนที่  7
       ปริมกำลังฟ้องชูจิตต่อหน้าลาภิณและพิสัย
        ปริมโมโหมาก “ปริมทนต่อไปไม่ไหวแล้วนะคะคุณแม่ คุณต้นหยามปริมเกินไป”
        ลาภิณไม่พอใจ “ผมไปหยามคุณตรงไหน คุณต่างหากที่เข้ามาทุบตีผมต่อหน้าพนักงาน”
        ปริมโกรธมาก “กินอยู่กับปาก ลองปริมไม่ไปเห็นสิ คงจูบปากกันไปแล้ว”
        “น้อยๆ หน่อยเถอะหนูปริม มีไม่กี่คนหรอกที่จะทำเรื่องไร้ยางอายขนาดนั้นได้” ชูจิตใช้หางตามองพิสัยกับปริมคล้ายต้องการแอบด่า
        ปริมชะงักไปเล็กน้อย พิสัยเหล่มองชูจิตเพื่อสังเกตท่าทาง
        พิสัยรีบปราม “น้าว่าเราค่อยๆ คุยกันดีกว่า คนกันเองทั้งนั้น” พิสัยหันไปพูดกับลาภิณ “คุณต้นครับ น้าว่าเรื่องมันก็ไม่มีอะไร อย่าให้มันบานปลายเลย ขอโทษหนูปริมซะก็สิ้นเรื่อง”
        ลาภิณโมโหมาก “ผมผิดอะไรต้องขอโทษ”
       ปริมยิ่งโกรธ “คุณต้น”
        ชูจิตตัดบท “แม่ว่าเราสองคนมีปัญหาแบบนี้มาหลายครั้งแล้วนะ มันน่าจะจบได้ซะทีแล้วล่ะ”
        ลาภิณคิดว่าแม่เข้าข้างปริมอีกแล้ว “คุณแม่จะให้ผมขอโทษในสิ่งที่ผมไม่ได้ทำอย่างงั้นเหรอครับ”
        “เปล่า แต่แม่คิดว่าเรื่องงานหมั้นน่าจะระงับไว้ก่อน” ชูจิตบอก
        พิสัยและปริมต่างก็ชะงัก ทั้งสองแอบสบตากัน
        “ลองทะเลาะกันบ่อยๆ แบบนี้ แม่กลัวว่าจะไปไม่รอด ขืนถอนหมั้นขึ้นมากลางคัน หรือว่าแต่งไปแล้วต้องหย่ากัน อายคนเค้าเปล่าๆ แม่ว่ารอให้ทั้งสองคนเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่านี้ก่อน ค่อยคิดเรื่องนี้กันใหม่”
        พิสัยและปริมอึ้งไปเพราะไม่คิดว่าชูจิตจะฉวยโอกาสหักคอระงับงานหมั้นแบบนี้
        ลาภิณชักไม่สบายใจ “แต่งานก็เตรียมไปเยอะแล้วนะครับคุณแม่ ยกเลิกแบบนี้จะตอบแขกผู้ใหญ่ยังไงล่ะครับ”
        “ก็นอกจากคุณพ่อหนูปริมแล้ว ก็ยังไม่ได้เรียนเชิญใครไม่ใช่เหรอลูก เอาไว้แม่ไปอธิบายให้ท่านฟังเอง” ชูจิตพูดกับปริม “หนูปริมเห็นว่ายังไง”
        ปริมพูดไม่ออก เธออึกๆอักๆ แล้วก็มีน้ำตาคลอก่อนจะพูดตัดบท “ปริมกลับก่อนนะคะคุณแม่” ปริมยกมือไหว้แล้วเดินออกไปจากห้องทันที
        ลาภิณยักไหล่ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งแล้วทิ้งศีรษะหงายไปข้างหลังก่อนจะถอนหายใจออกมา
       “มีธุระอะไรกับพี่อีกมั้ยพิสัย” ชูจิตหันไปถาม
       “ไม่มีครับ” พิสัยตอบ
       “งั้นพี่ขอทำงานต่อ”
       “ครับ”
        พิสัยหันเดินออกไปพร้อมกับขบกรามด้วยความเจ็บใจ ชูจิตเหลือบตามองลูกชายด้วยสายตาไม่สบายใจเพราะเป็นห่วงมาก
       
        เจติยาเดินตามหาเคมีด้วยความโมโห แต่เธอมองไปรอบๆก็ไม่เห็นใคร
        เจติยาโมโหมากจึงตะโกนลั่น “นายเคมี ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ อยากจะคุยกับพี่นักไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมไม่ออกมาล่ะ”
        เจติยามองหาแต่เคมีก็ยังไม่ยอมออกมา
        “เคมี พี่บอกให้ออกมาไงล่ะ ถ้าไม่ยอมออกมา ก็อย่ามาให้พี่เห็นหน้าอีกเลย”
        วิญญาณเคมีค่อยๆปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทางกลัวๆ
        เคมีกลัวจนลนลาน “ผมขอโทษครับพี่เจ ผมแค่อยากจะปรับความเข้าใจกับพี่เท่านั้นเอง ไม่ได้อยากให้พี่เจต้องเดือดร้อนเลยครับ”
        เจติยาโมโหมาก “ตอนนี้มันไม่ใช่แค่พี่คนเดียวแล้วที่เดือดร้อน ทำไมเราถึงต้องทำแบบนี้ด้วย”
        เคมีจ๋อยสนิท “ก็ผมหึงพี่นี่ครับ”
        แม้จะรู้อยู่แล้วแต่เจติยาก็ยังอดอึ้งไม่ได้
        “ผมชอบพี่จริงๆนะครับพี่เจ ชอบจนไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้พี่ทั้งนั้น”
        เจติยากุมหัวหาที่นั่งเพื่อตั้งสติ
        เคมีเดินตามพูด “ผมไม่เคยชอบใครแบบนี้มาก่อนเลย แล้วก็ไม่เคยมีใครมาชอบผมด้วย ผมไม่หล่อ หุ่นก็ไม่ดี ไม่ใช่นักกีฬา คุยก็ไม่หนุก ผมมีดีอย่างเดียวก็แค่เรียนเก่ง” เคมีทำสีหน้าเศร้าๆ

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
รากบุญ ตอนที่ 13 จบบริบูรณ์
รากบุญ ตอนที่ 12
รากบุญ ตอนที่ 11
รากบุญ ตอนที่ 10
รากบุญ ตอนที่ 9
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 25 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 25 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากรู้คร่าว ๆ ไปอ่านไทยรัฐก่อน ถึงตอนที่เจช่วยชูจิตกลับบ้านได้แล้ว

แต่ถ้าอยากอ่านละเอียด มารอที่นี่กันนะคะ ^^

รออ่านตอนเย็นอีกทีนะคะ ^^ ขอบคุณค่ะ ^^
L-T
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เตรียมตัว เข้าสู่
วัฎจักร
เช้า 1 หน้า เย็น 1 หน้าครับ
G06 ก็ คิดเองดิ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
แค่อ่านตอนแรกก็มันแล้ว จะให้ติดกันงอมแงมเลยใช่มั้ยเนี่ย
รากฝอย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ สนุกทุกตอนเลย มาอัพอีกทีตอนเย็นรึเปล่าคะ?
หรือว่าพรุ่งนี้ อัพเยอะๆเลยนะคะ สนุกมว้ากกกกก ขอบคุณค่า ^^
dolphin :-)
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมาก ชอบเนื้อหา การนำเสนอ โดยเฉพาะประเด็นความรัก ที่เสนอในมุมมองต่างๆ พี่กับน้อง แม่กับลูก เพื่อนกับเพื่อน นางเอกกับคนร่วมโลก ฯลฯ

แล้วยังมีเรื่องความดี-ความชั่ว ความเป็น-ความตาย ได้แง่คิดมากในความสนุกสนานชวนติดตาม
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ทีมงานขา ขอสามหน้ารวดเลยได้มั๊ยคะ พรุ่งนี้ สนุกมากเลยค่ะ
แฟนคลับรากบุญ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบมากเลยค่ะ เรื่องนี้มีอะไรที่คิดไม่ถึงหลายเรื่องเลยค่ะ
ชอบมาร์กี้มากกกกกก น่ารักกกกก
bowling-you@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
บทละครสนุกมาก
chemi
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เมื่อไหร่จะอัพคะอยากอ่านต่อแล้วง่ะ หนังสนุกมว๊ากเลย
อยากอ่านแล้ว>^<
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014