หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อุบัติเหตุ

อุบัติเหตุ ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
30 พฤศจิกายน 2555 16:24 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อุบัติเหตุ ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
        อุบัติเหตุ ตอนที่ 20 อวสาน
       
       วิศนียืนมองอารุมที่ขับรถออกไปอย่างเศร้าสร้อย น้ำตาไหลออกมา อำนวยเดินออกมายืนมอง เห็นลูกสาวกำลังร้องไห้ ก็อดเห็นใจไม่ได้
       
       “หนูเป็นคนไล่เขาไปเอง แล้วทำไมถึงร้องไห้”
       วิศนีชะงัก รีบเช็ดน้ำตา หันมา
       “พ่อ”
       อำนวยเดินเข้ามาใกล้ ลูบหัวอย่างอ่อนโยน
       “พ่อรู้เรื่องจากคุณกรแก้วหมดแล้ว ทำไมถึงทำอย่างนี้ล่ะวิศนี หนูทำร้ายหัวใจตัวเองทำไม”
       วิศนีน้ำตาไหลออกมา
       “มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดค่ะพ่อ หนูกับเขาไม่ควรจะลงเอยกัน”
       “ทำไม พ่อก็เห็นว่าเขารักหนูมาก”
       “เขาไม่ได้รักหนูหรอกค่ะ เขาแค่รู้สึกผิดเท่านั้น รู้สึกผิดที่เขาเคยทำร้ายหนูเอาไว้”
       “หนูรู้ได้ยังไง”
       “คนเราจะรักผู้หญิงที่ทำให้แฟนของตัวเองตายได้เหรอคะพ่อ”
       อำนวยอึ้ง วิศนีแค่นยิ้มเศร้า
       “ขนาดหนูยังตะขิดตะขวงใจตัวเองเลย อารุมเขาก็เหมือนกัน วันนี้เขาอาจจะพยายามลืม แต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็เหมือนแผลเป็นที่ไม่มีวันหายไป แต่เมื่อไรที่สายตาเหลือบไปเห็น มันก็อดไม่ได้ที่จะเจ็บแปลบขึ้นมาอีก”
       “มันไม่ใช่เหตุผลที่หนูจะลงโทษตัวเองเลยนะ หนูควรจะปลดปล่อยความรู้สึกผิดนั้นออกไป ไม่ใช่อุ้มมันเอาไว้ แล้วก็โยนสิ่งที่ควรจะเป็นความสุขทิ้ง”
       วิศนีส่ายหน้า
       “หนูไม่แน่ใจว่าหนูสมควรจะมีความสุข”
       “เพราะอย่างนี้ใช่ไหม หนูถึงไม่ขัดขืนตอนที่พ่อจะให้หนูแต่งงานกับโยธิน”
       วิศนีก้มหน้า ไม่ตอบ อำนวยโอบไหล่ลูกสาว
       “วิศนี ชีวิตคนเรามันไม่ได้ยืนยาว ความทุกข์ความสุขมันวนเวียนอยู่รอบตัวเราอยู่แล้ว ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่ หนูก็มีสิทธิ์ที่จะได้สัมผัสทั้งสองด้านของชีวิต พ่อเชื่อหนูผ่านช่วงที่ได้รับบทเรียนชีวิตมาแล้ว หนูควรจะให้อภัยตัวเองได้แล้วนะ”
       อำนวยลูบหัวลูกสาวอย่างให้กำลังใจ วิศนีน้ำตารื้นซบอกพ่อ
       
       เดชชาติกับนีรนุชเดินคุยอยู่ด้วยกัน...
       “นี่พี่อารุมกับคุณวิศนียังไม่ดีกันอีกเหรอพี่”
       เดชชาติพยักหน้ากลุ้มๆ
       “ไอ้อารุมยังโดนไล่กลับบ้านอยู่”
       “อะไรกัน อุตส่าห์ช่วยกระชากหน้ากากคนเลวให้แท้ๆ เยอะนะเพื่อนพี่เนี่ย”
       “กล้าพูด เธอเองเคยเยอะแบบนี้เหมือนกันแหละ ฮึ...ผู้หญิงก็เงี้ย”
       “สงสารพี่อารุมจัง ทำดีเท่าไรก็ไม่เห็นค่า”
       “คุณวิศนีคงลืมความหลังที่เคยมีกับอารุมไปหมดแล้วมั้ง ถ้าเป็นแบบนี้ อีกไม่นานอารุมมันคงต้องยอมแพ้”
       “คนเราจะลืมง่ายๆ อย่างนั้นเลยเหรอพี่”
       “ก็ถ้าคุณวิศนีไม่ความจำเสื่อม เรื่องมันก็คงไม่ยากขนาดนี้หรอก”
       เดชชาติพูดแล้วชะงัก คิดได้
       “จริงสิ ถ้าความเสื่อม มันก็ต้องรื้อฟื้นความจำ”
       นีรนุชมองเดชชาติอย่างสงสัย
       “ยังไง”
       
       เดชชาติไม่ตอบ แต่ยิ้มเหมือนมีแผนในใจ

อุบัติเหตุ ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
        วันใหม่...วิศนีต้องรู้สึกแปลกใจเมื่อได้คุยกับเดชชาติ
       
       “ทานข้าวเย็นที่บ้านคุณชาติเหรอคะ”
       “ครับ ไม่ทราบว่าคุณวิศนีจะว่างไหม”
       “ว่างค่ะ ดีเหมือนกัน ฉันไม่ได้เจอคุณป้านานแล้ว งั้นเดี๋ยวฉันจะแวะซื้อขนมไปฝากเด็กๆ สักหน่อย”
       นีรนุชแปลกใจ
       “เด็กที่ไหนคะ”
       “น้องๆคุณชาติไงคะ”
       นีรนุชจ้องหน้าวิศนีอย่างสงสัย
       “คุณวิศนีจำน้องพี่ชาติได้ด้วยเหรอคะ”
       “นั่นสิครับ ตั้งแต่คุณวิศนีออกจากโรงพยาบาล ก็ยังไม่ได้เจอพวกมันเลยนี่นา”
       วิศนีหน้าม้าน รู้ตัวว่าพลาดอีกแล้ว รีบกลบเกลื่อน
       “ก็พ่อเล่าให้ฟังน่ะค่ะ พ่อเล่าประวัติใครต่อใครบริษัทให้ฉันฟังเยอะไปหมด กลัวฉันจะไปเอ๋อใส่พวกเขาเพราะจำไม่ได้น่ะค่ะ” หญิงสาวยิ้มกลบเกลื่อน “เดี๋ยวฉันออกไปซื้อขนมก่อนดีกว่า แล้วเจอกันที่บ้านนะคะ”
       วิศนีรีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไป แต่เดชชาติกับนีรนุชมองหน้ากันอย่างสงสัย
       
       เดชชาติ นีรนุช พิม น้องๆ ออกมายืนรออยู่หน้าบ้าน วิศนีขับรถมาจอด น้องๆดีใจ
       “เย้ พี่คนสวยมาแล้ว”
       วิศนีลงจากรถมาพร้อมกับถุงขนมใหญ่ ยกมือไหว้พิมอย่างจำได้
       “สวัสดีค่ะคุณป้า” เธอนึกได้รีบแกล้งทำลืม “เอ่อ คุณแม่ของคุณชาติใช่ไหมคะ”
       เดชชาติหันมาบอกแม่
       “คุณวิศนีเธอยังจำอะไรไม่ค่อยได้น่ะจ้ะแม่”
       “อ๋อ ค่ะๆ”
       วิศนียิ้มให้แล้วหันไปมองน้องๆ
       “พี่ซื้อขนมมาฝากด้วยนะคะ เอาไปแบ่งกันนะ”
       น้องๆเฮโลเข้ามายื้อแย่งขนมกัน วิศนีมองเอ็นดู
       “ไม่ต้องแย่งกันจ้ะ มีครบของทุกคนเลย” หญิงสาวเห็นเด็กไม่ฟัง ก็ดึงคืนมา “เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวให้พี่อาจเป็นคนแจกนะ”
       องอาจยิ้มรับ
       “ได้ครับ”
       วิศนีรีบส่งถุงขนมให้องอาจ นีรนุชมองอย่างสงสัย แล้วสะกิดเดชชาติอีกครั้ง
       “คุณวิศนีครับ”
       “คะ”
       “คุณจำชื่อน้องๆ ผมได้ด้วยเหรอครับเนี่ย”
       วิศนีหน้าเหวอ รีบหันหน้าหนีไปตั้งสติ อยากกัดปากตัวเอง ก่อนจะหันมายิ้มกลบเกลื่อน
       “เอ่อ ก็...พ่อบอกเหมือนกันค่ะ”
       เดชชาติกับนีรนุชมองไม่ค่อยเชื่อ พิมชะเง้อไปเห็นรถอีกคันมาจอดด้านหลัง พิมเรียก
       “อารุมมาพอดี มาเลยลูก”
       วิศนีหันไปมอง พอเห็นอารุมเดินเข้ามาก็ชะงัก หุบยิ้ม
       “ฉันไม่รู้ว่าคุณจะมา”
       “ป้าพิมเชิญผมมาครับ”
       “ใช่ค่ะ” พิมมองเลิ่กลั่ก “มีอะไรหรือเปล่าคะ”
       นีรนุชรีบตัดบท
       “อ๋อ ไม่มีค่ะป้า อาหารเสร็จแล้วใช่ไหมคะ เดี๋ยวหนูไปช่วยยกนะคะ เชิญเถอะค่ะทุกคน”
       นีรนุชรีบต้อนทุกคนเข้าบ้าน
       
       ทุกคนนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร นีรนุชช่วยพิมยกอาหารเข้ามาจัดแจง องอาจแซว
       “แหม พี่นุชนี่ทำหน้าที่เหมือนเป็นลูกสะใภ้เลยนะพี่ชาติ”
       พิชิตเสริม
       “ช่าย แม่บ้านแม่เรือนที่สุด”
       เดชชาติปรามน้อง
       “จะกินข้าวหรือกินจานเปล่าๆ ฮะไอ้พวกนี้ เดี๋ยวก็เอายัดปากเลย”
       เดชชาติร่อนจานขู่ นีรนุชกับพิมยกจานเข้ามา
       “นินทาอะไรพี่กันจ๊ะ ได้ยินแว่วๆ”
       รักชาติยิ้มแย้มบอก
       “อ๋อ พี่อาจเขาบอกว่า...”
       เดชชาติรีบเอาของกินที่นีรนุชยกมาวางยัดปาก
       “เอ้า เอาไปกินไปเลย อร่อยมั้ย”
       รักชาติพูดไม่ได้เพราะของเต็มปาก พิมหันไปหาวิศนี
       “คุณวิศนีจำได้ไหมคะว่าเคยมากินข้าวฝีมือป้าด้วย”
       วิศนีจะตอบ แต่นึกได้ ชะงัก รีบส่ายหน้า
       “จำไม่ได้เลยค่ะ”
       “ป้าพิมทำกับข้าวอร่อย คุณทานนี่สิ คุณชอบรสจัดๆ ผมจำได้”
       อารุมตักแกงให้อย่างเอาใจ แล้วย้ายอาหารเผ็ดมาตรงหน้าวิศนี วิศนีมองอารุม พูดหน้าตาเฉย
       “ฉันไม่ชอบแล้วค่ะ ตั้งแต่หายป่วยมาก็อยากจะกินอะไรจืดๆ”
       อารุมชะงักหน้าเจื่อน วิศนีทำไม่รู้ไม่ชี้ ทำเป็นตักแกงจืดกิน
        
       เดชชาติกับนีรนุชเหลือบมองหน้ากัน แล้วสบตาอารุมอย่างเห็นใจ

อุบัติเหตุ ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
        อารุมกับเดชชาติเข้ามาในครัว ท่าทางลับๆ ล่อๆ อารุมทำหน้าเซ็ง
       
       “แกแน่ใจนะว่าแผนนี้จะสำเร็จ ถ้ามันพลาด เขาจะเกลียดฉันไปตลอดชีวิตเลยนะเว้ย”
       “ก็ลองดู ทำอย่างกับตอนนี้เขารักแกนักหนางั้นแหละ”
       เดชชาติพูดไม่คิดอะไร พอเห็นหน้าจ๋อยของอารุมก็นึกได้ ยิ้มเจื่อน
       “โทษว่ะ ปากไม่ดี” เขาตบปากตัวเอง แล้วเปิดตู้เย็น หยิบโถน้ำตะไคร้ออกมา “เอาแก้วมาเร็ว”
       อารุมลังเล
       “จะดีเหรอวะ”
       “ไอ้รุม ผีถึงป่าช้าแล้วโว้ย ไม่ทันแล้ว”
       เดชชาติหยิบโถน้ำมาเตรียมเท อารุมเลยต้องหันไปหยิบแก้วมาเตรียมไว้ให้
       
       วิศนีนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกกับนีรนุช เดชชาติกับอารุมถือถาดน้ำหวานเข้ามา นีรนุชมองเดชชาติอย่างรู้กันแล้วรีบช่วยเสิร์ฟ
       “ทานน้ำตะไคร้ดูหน่อยนะคะคุณวิศนี เย็นชื่นใจดีค่ะ”
       “ขอบคุณค่ะ”
       วิศนีรับมาดื่ม อารุม เดชชาติ นีรนุชมองลุ้นๆ เดชชาติถาม
       “อร่อยไหมครับ”
       “อร่อยมากค่ะ”
       วิศนีวางแก้วคืนแล้วชะงัก รู้สึกง่วงๆ แปลกๆ ตาเบลอๆ
       “เอ๊ะ”
       นีรนุชถาม
       “เป็นอะไรไปคะคุณวิศนี”
       “ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ รู้สึกเบลอๆ”
       วิศนีเอามือบีบขมับออกมาแล้วยกมือปิดปากหาว
       “ถ้าง่วงก็นอนเล่นไปก่อนได้นะครับคุณวิศนี อย่าเพิ่งรีบกลับ”
       วิศนีเบลอๆ งงๆ
       “ค่ะ ขอบคุณค่ะ”
       วิศนีหาวออกมาอีกครั้ง แล้วเอนหลัง งงๆ กับตัวเองที่อยู่ๆ ก็เป็นแบบนี้ พิมถือถุงขนมเดินเข้ามา
       “หนูวิศนีคะ ป้าฝากขนมไปให้คุณพ่อ...”
       พิมชะงัก เห็นวิศนีหลับ
       “อ้าว ทำไมจู่ๆ หลับไปได้ล่ะ เพิ่งคุยกันอยู่เมื่อกี้”
       พิมมองเดชชาติกับนีรนุชที่ทำหน้าเจื่อน
       
       พิมดึงหูเดชชาติออกมาหน้าบ้าน แล้วเอามือฟาดก้น
       “ไอ้เจ้าบ้า ไอ้เสียชาติเกิด แกทำอะไรของแกฮะ”
       “โอ๊ย ! แม่ ฉันทำความดีนะเนี่ย”
       “ทำความดีอะไรของแก วางยากันแบบนี้มันโจรชัดๆ”
       “ก็มันไม่มีทางอื่นแล้วนี่แม่ ผมต้องช่วยไอ้อารุมมัน”
       “ปัดโธ่ แล้วนี่ถ้าหนูวิศนีฟื้นขึ้นมาเธอจะว่ายังไงฮะ เล่นพิเรนทร์กันจริง”
       พิมมองไปที่หน้าบ้านอย่างกลุ้มๆ
       
       อารุมมองวิศนีที่นอนหลับอยู่ที่เบาะ มีผ้าปิดตา มัดมือเอาไว้ เริ่มรู้สึกผิด
       “พี่ทำไม่ได้หรอกนุช พี่จะพาเขาไปส่งบ้าน”
       อารุมจะเดินขึ้นรถ นีรนุชรีบดึง
       “พี่อารุม ทำอย่างนี้ไม่ได้นะคะ พี่ไม่อยากปรับความเข้าใจกันได้หรือไง”
       “แต่นี่มันไม่ถูกต้อง”
       “ก็ในเมื่อคุณวิศนีเขาหนีพี่ ไม่ยอมให้โอกาสพี่ เราก็ต้องมัดมือชกแบบนี้แหละ”
       “แต่...”
       “ลองดูสิคะพี่ พาเธอไปในที่ที่พี่สองคนเคยมีความทรงจำดีๆ ร่วมกัน ยังไงบรรยากาศมันก็ต้องช่วยให้ความสัมพันธ์ดีขึ้นบ้าง”
       “แต่นี่มันลักพาตัวชัดๆ”
       “เดี๋ยวนุชกับพี่ชาติเคลียร์ให้ค่ะพี่ ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวเธอตื่นขึ้นมาแล้วจะวุ่นวาย”
       อารุมมองวิศนีที่หลับอีกครั้งอย่างชั่งใจ
       “เอาก็เอา”
       อารุมถอนใจเฮือกแล้วรีบวิ่งไปขึ้นรถ แล้วขับออกไป นีรนุชมองตามยิ้มๆ แล้วยกมือท่วมหัว
       “เจ้าประคู๊ณ ขอให้สำเร็จด้วยเทิ้ด ไม่งั้นเราตกงานแน่”
       นีรนุชทำหน้าหวาดเสียว
       
       วิศนีนอนหลับอยู่ที่เบาะ อารุมขับรถไปก็เหลือบมองลุ้นๆ ไป สักพักวิศนีก็รู้สึกตัว แล้วดิ้นขลุกขลักเพราะถูกมัดมือกับปิดตา
       “นี่ อะไรกันน่ะ ใครทำแบบนี้”
       วิศนีเลิ่กลั่ก หันไปหันมา แต่มองอะไรไม่เห็น
       “ใครน่ะ นี่ฉันอยู่ที่ไหน...บอกมานะว่าฉันอยู่ที่ไหน แล้วพวกแกเป็นใคร”
       อารุมมองแล้วอมยิ้มขำ วิศนีแว้ดใส่
       “บอกมาสิ ไม่งั้นฉันจะเรียกให้คนช่วยนะ”
       อารุมขำ
       “คุณอยู่บนรถกับผมสองคน แล้วจะให้ใครช่วยเหรอครับ”
       วิศนีชะงัก จำเสียงได้
       “คุณอารุม นั่นคุณเหรอ แล้วคุณทำอะไรกับฉันเนี่ย”
       “ลักพาตัว!”
       “จะบ้าเหรอ ปล่อยฉันลงนะ!”
       “ทนอีกนิดเดียวนะคุณ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
       “ไม่ ฉันไม่ทน ! ปล่อยฉัน คุณจะพาฉันไปไหน คนเลว คนบ้า โรคจิต !”
       วิศนีดิ้นขลุกขลักไปมา แต่ยังแกะเชือกไม่ได้
       “ผมน่าจะมัดปากคุณด้วยนะเนี่ย”
       “มัดสิ ฉันจะกัดให้” วิศนีทำปากงับๆ ขู่ แล้วตะโกนต่อ “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย !”
       
       วิศนีตะโกน หันไปมาอย่างกระวนกระวาย อารุมมองแล้วยิ้มขำ ก่อนจะขับรถต่อไป

อุบัติเหตุ ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
        วันใหม่...อารุมขับรถมาจอดที่หน้าบ้านวิโรจน์ วิศนีโวยวาย
       
       “คุณอารุม ! คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ จะพาฉันไปไหน !”
       “ถึงแล้ว ลงมา”
       อารุมเดินไปเปิดประตูรถ แต่วิศนีนั่งนิ่ง เขาเลยเข้าไปอุ้ม เธอเอามือทุบๆ
       “อย่านะ จะทำอะไร ปล่อย !”
       อารุมอุ้มวิศนีออกมาจากรถ แล้วปล่อยลงที่พื้น ก่อนจะถอดผ้าผูกตาให้ วิศนีลืมตามองเต็มๆ ตาเห็นบ้านวิโรจน์ อารุมดักคอ
       “จำได้หรือเปล่าว่าที่นี่ที่ไหน”
       วิศนีรีบเก็บอาการ
       “ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่เคยมีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับคุณ”
       “ถ้าคุณอยู่ที่นี่กับผมสักพัก รับรองคุณจะจำได้ทุกอย่าง”
       “ไม่มีทาง”
       วิศนีพูดจบก็วิ่งหนีไปทั้งที่มีเชือกมัดมืออยู่
       “วิศนี !”
       
       วิศนีวิ่งหนีไปตามชายหาด หันมองไปทางบ้านฉาย แล้วจะตะโกนเรียก แล้วนึกได้
       “ไม่ได้ เราต้องไม่รู้จักฉายกับเพ็ญ !”
       วิศนีเปลี่ยนใจวิ่งหนีไปอีกทาง มือก็แกะผ้าที่มัดอยู่จนหลุด เธอวิ่งหนีมาตามชายหาด พยายามร้องขอความช่วยเหลือ
       “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย !”
       “วิศนี !”
       อารุมวิ่งตามมาติดๆ วิศนีหันไปเห็นก็ยิ่งตกใจ รีบวิ่งเร็วขึ้น เห็นชาวประมงกำลังเตรียมเรือหาปลาอยู่เธอตะโกนขอความช่วยเหลือ
       “ช่วยด้วยค่า!”
       อารุมเข้าถึงตัวเอามืออุดปากแล้วคว้าตัวหลบหลังก้อนหินเสียก่อน ชาวประมงหันมามองแล้วไม่เห็นก็งง
       “เสียงใครวะ”
       ด้านหลังโขดหิน อารุมเอามืออุดปากวิศนีไม่ไห้ส่งเสียง เธออ้าปากงับนิ้วเขา
       “โอ๊ย !”
       อารุมร้องเบาๆ แล้วเผลอปล่อยมือ วิศนีจะอ้าปากตะโกนอีก อารุมเลยยื่นหน้าเข้าไปจูบเพื่อปิดปากไว้ วิศนีตกตะลึงตัวชา ชายหนุ่มจูบหญิงสาวเนิ่นนาน ขณะที่ชาวประมงเดินเข้ามาใกล้ แต่ยังไม่เห็นทั้งสอง
       “ไม่มีนี่หว่า”
       ชาวประมงเกาหัวแล้วเดินออกไป อารุมรอจนแน่ใจแล้วถอนปากออก วิศนีอ้าปากจะตะโกน
       “ถ้าคุณร้องอีก ผมจะจูบอีก เอาสิ”
       วิศนีตาเขียว แต่ก็ไม่กล้าเอะอะโวยวายอีก อารุมมองเห็นว่าไม่มีใครแล้ว ก็รีบดึงเธอไป
       
       อารุมลากวิศนีมาที่ชายหาดที่มีเรือลำที่เคยใช้ไปเกาะจอดอยู่
       “ขึ้นเรือ”
       “จะพาฉันไปไหน”
       “ไม่พาคุณไปฆ่าทิ้งน้ำหรอกน่า ขึ้นไป”
       อารุมอุ้มวิศนีขึ้นเรือ แล้วตามขึ้นไปปลดเชือก แล้วติดเครื่องทันที วิศนีเกาะขอบเรือ มองเรือที่แล่นออกจากชายหาดอย่างกังวล
       
       อารุมจอดเรือลอยคออยู่บริเวณชายหาดที่เกาะ
       “เราเคยมาดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันที่นี่ คุณจำได้หรือยัง”
       วิศนีแกล้ง
       “ไม่เห็นจะจำได้เลย”
       “วันนั้นผมพาคุณมาที่นี่ แต่คุณคิดว่าผมจะเอาคุณมาทิ้งไว้บนเกาะ แล้วคุณก็ร้องไห้เหมือนเด็กๆ”
       อารุมหัวเราะขำ วิศนีหน้างอมองเขาด้วยความเสียฟอร์ม
       “ไม่ขำนะ”
       อารุมชะงัก
       “คุณจำได้เหรอ”
       วิศนีนึกได้ รีบทำไก๋
       “เปล่า แต่ฉันว่าเรื่องที่คุณเล่ามันตลกฝืด ฉันไม่อยากฟัง”
       วิศนีลงจากเรือ ลุยน้ำหนีขึ้นฝั่ง อารุมมองตาม ชักเริ่มไม่แน่ใจ
       
       กุสุมามาที่คอนโดอารุมยืนคุยกับพนักงานต้อนรับ
       “คุณอารุมไม่อยู่ค่ะ”
       “ไปไหนทราบไหมคะ”
       “เห็นว่าจะไปต่างจังหวัดนะคะ”
       
       กุสุมานิ่งคิดอย่างหวาดระแวง กลัวอารุมไปกับวิศนีอีก

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อุบัติเหตุ ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์
อุบัติเหตุ ตอนที่ 19
อุบัติเหตุ ตอนที่ 18
อุบัติเหตุ ตอนที่ 17
อุบัติเหตุ ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 150 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 133 คน
89 %
ไม่เห็นด้วย 17 คน
11 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015