Drama - Manager Online - คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 6

หน้าแรกผู้จัดการ Online \| หน้าแรกละครออนไลน์ \| ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก

คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์

10 ธันวาคม 2555 07:27 น.

หน้าที่แล้ว

1 | 2 | 3 | 4

หน้าถัดไป

       ที่บริษัทซันชายน์ ปราสินีเดินเข้ามาที่โต๊ะที่มีป้ายหน้าโต๊ะ Brand Manager ปราสินีใช้มือลูบป้ายเบาๆ อย่างสะใจ
       “ขอบใจนะพิม ที่ทำให้ฉันเหยียบหัวเธอขึ้นมานั่งบนตำแหน่งนี้ เพื่อนรัก”
       เอกพลเดินเข้ามา
       “ชอบห้องทำงานที่พี่ให้คนจัดไว้ให้มั้ย”
       ปราสินียิ้ม เดินไปหาเอกพล
       “คุยกับท่านประธานคิมแล้วใช่ไหมค่ะ ท่านประธานว่าไงบ้าง”
       “งานนี้สำเร็จได้ก็เพราะคุณ ท่านประธานจะว่ายังไง นอกจากคุณเก่งมาก”
       “แล้วพี่เอกล่ะคะ ไม่เห็นชมปลาบ้างเลย”
       “ชมสิครับ” เอกพลกอดปราสินี “ปลาเก่งที่สุด” แล้วหอมแก้มเบาๆ “ขอบคุณนะครับ คนเก่ง”
       เสียงโทรศัพท์ดัง ปราสินีรับโทรศัพท์
       “โอเคค่ะ แล้วพบกันนะคะ” ปราสินีวางสายแล้วหันมาคุยกับเอกพล “พี่เอกช่วยบอกท่านประธานเพิ่มด้วยว่า นอกจากเราจะทำลายชื่อเสียงของ Naree ได้สำเร็จ ปลายังมีสินค้าใหม่มานำเสนอด้วย”
       เอกพลมองอย่างพอใจ

       ลัลนารู้จากพิมภาแล้วว่าเอกพลคือเมเนเจอร์คนใหม่ของซันชายน์
       “น้องปลาเป็นแบรนด์เมเนเจอร์ แล้วเอกพลสามีเก่า เอ๊ยว่าที่สามีเก่าของน้องพิม เป็นมาร์เก็ตติ้งเมเนเจอร์ของซันชายน์เหรอคะ”
       “ไอ้เอกพลนี่มันเลวจริงๆ เธอนี่ก็โง่เนอะที่จะไปแต่งงานกับมัน”
       “กรุณาใช้คำว่าเคย เคยโง่”
       “ตอนนี้ฉลาดแล้วว่างั้น”
       “ใช่ ฉลาด ถึงได้เลือกมาคุยกับคนฉลาดอย่างเธอ”
       “อันนี้ถือว่าฉลาดมาก แล้วเธอจะเอาไงต่อ แจ้งความจับเลยมั้ย”
       “ไม่”
       “อย่าบอกนะว่ายังซึ้ง ยังอินกับนายนั่น”
       “แจ้งจับมันธรรมดาไป ไม่สะใจคุณพิมภาหรอก” นันทิกานต์บอกแล้วมองอย่างรู้นิสัยเพื่อน
       “ใช่ ฉันต้องการคำสารภาพจากคนผิด Naree ต้องได้รับการขอโษอย่างเป็นทางการ”
       “ร้าย”
       “ม้าก มาก”
       “แต่ฉันชอบ”
       “ฉันก็ว่าแล้วว่าเธอต้องถูกใจ”
       “แผนของเธอเป็นไงว่ามา”
       พิมภากับลัลนาสุมหัวกันวางแผนการ ซูซี่ยังงงๆ กับท่าทีที่เข้ากันดีเหมือนไม่เคยทะเลาะกันมาก่อนของพิมภาและลัลนา นันทิกานต์เห็นอาการของซูซี่จึงพูดขึ้นมา
       “ไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของสองคนนี้ ณ เวลานี้หละสิ ผลประโยชน์ต่างตอบแทน ไม่มีอะไรยั่งยืน เดี๋ยวก็ทะเลาะกันใหม่ มิตรภาพเฉพาะกิจเพื่อบริษัท”
       “เก๋นะยะ มิตรภาพเฉพาะกิจ”
       “ชอบก็เมมไว้”
       ซูซี่ท่องเมมคำว่ามิตรภาพเฉพาะกิจไว้ให้ขึ้นใจ

       ปราสินีมาหานิคมตามที่นัด
       “คุณปลา ตอนนี้คุณปลาไปทำงานที่ไหนครับ”
       “ปลายังไม่มีงานหรอกค่ะ แล้วช่วงนี้นิคมงานยุ่งมากไหมคะ”
       “ก็เพิ่งวิจัยลิปสติกตัวใหม่สำเร็จน่ะครับ” นิคมหยิบลิปสติกตัวอย่างออกมาให้เห็น “ตัวนี้จะช่วยเติมเต็มร่องบริเวณริมฝีปากให้เต็มอิ่ม มันจะต้องบูมมากแน่ๆ”
       “ปลาอยากลองใช้ดูจัง” ปราสินีจะจับมา แต่นิคมขยับเอาเก็บใส่กระเป๋าเหมือนเดิม
       “มันยังเป็นความลับอยู่ครับ พรุ่งนี้ผมจะต้องเอาไปเสนอคุณพิม รอเปิดตัวก่อนแล้วผมจะเอามาให้คุณปลานะครับ”
       “ค่ะ” ปราสินียิ้มแต่ตามองที่กระเป๋านิคมตลอดอย่างมุ่งหมาย
       “คุณปลาครับ ผมไม่ได้ไปงานแต่งของคุณพิม แต่ผมได้ยินเขาพูดเรื่องคุณกับแฟนคุณพิมมีอะไรกัน ผม...”

       คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ตอนที่ 6 (ต่อ)

       ปราสินีวางมือบนมือนิคม
       “อย่าไปเชื่อนะคะ พิมกับปลาทะเลาะกันแรงมาก ปลาก็เลยถูกแกล้งจนปลาต้องลาออก” ปราสินีบีบน้ำตา
       “อย่าร้องไห้นะครับ ผม ผมเชื่อคุณปลาครับ”
       “ขอบคุณค่ะ นิคมดีกับปลาเสมอ ปลา...” ปราสินีจิกตาหว่านเสน่ห์ ปราสินีกุมมือนิคม เป็นการย้ำคำพูด แล้วปราสินีก็ทำเป็นพลาดปัดแก้วน้ำหกใส่เสื้อนิคม “ขอโทษค่ะ ปลามัวแต่ดีใจจนไม่ทันระวัง”
       “ไม่เป็นไรครับ ผมขอไปห้องน้ำแป๊บนะครับ”
       นิคมขอตัวไปห้องน้ำ ปราสินีได้โอกาสตัดสินใจขโมยตัวอย่างลิปสติกจากกระเป๋าของนิคม ทันทีที่ปราสินีเก็บลิปสติกลงกระเป๋า พิมภา ลัลนา นันทิกานต์เข้ามานั่งประกบและฝั่งตรงข้าม
       “สวัสดีจ๊ะปลา”
       ปราสินีตกใจแต่เก็บอาการ
       “พวกเธอมาทำไม”
       “ก็ยายพิมน่ะสิ ไม่สวยเป๊ะเวอร์อย่างฉัน ก็เลยอยากเติมปากเพิ่ม เธอมีลิปใหม่ๆ แนะนำมั๊ย”
       ปราสินีชะงักเล็กน้อยเสียงแข็ง
       “ไม่มี” ปราสินีจะลุก พิมภากับลัลนายกมือจับไหล่ปราสินีคนละข้างแล้วกดมือพร้อมกันให้ปราสินีนั่งลง
       “แท่งที่เธอเพิ่งเก็บลงกระเป๋าเมื่อกี้ไง ของตัวอย่างฉันก็ใช้ได้นะ”
       “พวกเธอพูดอะไรกัน”
       “แสดงว่าต้องการภาพยืนยัน จัดมาค่ะคุณซูซี่”
       ซูซี่เอากล้องที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมาเปิดให้ปราสินีดูเป็นภาพตอนปราสินีขโมยตัวอย่างสินค้า ปราสินีหน้าเสียที่โดนจับได้ ปราสินีจะแย่งกล้องยื้อกับซูซี่แต่พิมภากับลัลนาช่วยกันจับมือปราสินี นันทิกานต์เข้ามารวบจากด้านหลังดึงให้มาติดเก้าอี้
       “ปล่อยฉันนะ ยัยแนน” ปราสินีสะบัดแรงมาก
       “อื้อหือ ตัวเท่าเมี่ยงแรงบัฟโฟโล่เชียวนะ”
       นิคมออกมา ปราสินีเปลี่ยนบทบาทเป็นผู้อ่อนแอทันที
       “นิคมคะ ช่วยปลาด้วยค่ะ พวกพิมจะรุมทำร้ายปลา”
       “เจ้าบทบาทซะด้วย” ลัลนาหันไปยิ้มกับนิคม “หายโง่แล้วใช่ไหมคะคุณนิคม”
       “ครับ”
       ปราสินีตกใจมองนิคมว่าหมายความว่ายังไง
       “ปลาจ๊ะ เป็นเพื่อนกันมาสิบกว่าปี ฉันไม่คิดเลยนะว่าเธอจะใช้เสน่ห์หลอกใช้ ผู้ชายเก่งแบบนี้ นี่เธอคงหลอกเอาสินค้าตัวอย่างจากนิคมไปให้ทางซันชายน์มาตลอดเลยใช่ไหม”
       “หน้าหนอนบ่อนไส้มันเป็นอย่างนี้เอง”
       ซูซี่ชี้นิคม
       “แต่หน้าโง่น่ะเป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ” ซูซี่ชะงักเมื่อเห็นนิคมมอง “อุ๊บ พี่ก็พูดไปตาม เหตุการณ์น่ะค่ะ”
       “ไม่จริงนะคะ นิคมอย่าไปฟังพวกนี้นะคะ ปลาไม่เคยหลอกใช้คุณ”
       นิคมเจ็บใจแล้วหันไปทางพิมภา
       “ผมช่วยพวกคุณแล้ว”
       “ไม่ต้องห่วง ฉันกับลัลจะรายงานคุณสุว่าคุณไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”
       “ผมขอตัวนะครับ”
       นิคมหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไป
       “คุณนิคม” ปราสินีจะลุกหนีแต่พิมภากับลัลนากดไว้แน่น “ปล่อยฉันนะ”
       “ปล่อยแน่ แต่หลังจากที่เราเคลียร์กันแล้วนะ”
       “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย! พวกนี้จะทำร้ายฉัน”
       ปราสินีพยายามสะบัด นันทิกานต์กับซูซี่ไม่ยอมให้ไป คนในร้านมองอย่างสนใจ ผู้จัดการร้านเข้ามา
       “มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”
       “คนพวกนี้จะทำร้ายฉันค่ะ” ปราสินีหฟ้องผู้จัดการ ผู้จัดการพูดกับพิมภา ลัลนา
       “ผมคงต้องขอให้คุณปล่อยคุณคนนี้”
       พิมภากับลัลนามองหน้ากัน
       “ฉันไม่ปล่อย นี่มันเป็นเรื่องส่วนตัว คุณไม่เกี่ยว”
       “ช่วยฉันด้วยนะคะ”
       “ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องให้ตำรวจจัดการ”
       พิมภายิ้มเข้าทาง
       “ก็ดีนะลัล ไม่ต้องลากไปโรงพักให้เหนื่อยจะได้เคลียร์กันทีเดียวหลายคดี วิวาท ขโมยของ เอ๊ ลิปนี่เราจดลิขสิทธิ์แล้วใช่ไหมแนน”
       “สดๆ ร้อน ๆ เมื่อเช้าเลยจ๊ะ” ซูซี่ชูกล้อง
       “หลักฐานเราก็พร้อม”
       ปราสินีตกใจ
       “เรียกตำรวจมาเลยค่ะ” พิมภาบอกกับผู้จัดการ ผู้จัดการจะไป
       “เดี๋ยวค่ะ” ปราสินีรีบเรียก ผู้จัดการชะงักหันมา “ไม่ต้องเรียกตำรวจมาหรอกค่ะ พวกนี้เขาเป็นเพื่อนฉันเอง เราเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ขอโทษนะคะที่ทำให้วุ่นวาย”
       “ไม่มีอะไรให้ช่วยแน่นะครับ”
       “ค่ะ”
       ผู้จัดการเดินไป ลัลนากับพิมภามองปราสินี ลัลนายิ้มร้ายๆ
       “เข้าใจอะไรง่ายดีนะ งั้นตามพวกฉันมา”

       ปราสินีจำต้องยอมให้นันทิกานต์กับซูซี่ลากตัวออกไป

       อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.

       ปราสินีถูกจับนั่งลงที่เก้าอี้ในห้องทำงานพิมภา
       “เธอจะทำอะไร”
       “หนังสั้น ให้เธอเป็นนางเอก” พิมภายื่นมือถือให้ปราสินี “ตามยัยเบอรี่ตัวประกอบของเธอมาด้วย ฉันต้องการให้เธอสองคนสารภาพออกมาว่าทำอะไรลงไปบ้าง”
       ปราสินีนิ่งไม่มีท่าทีว่าจะทำตาม
       “จะไม่มีการลงมือใดๆ ถ้าไม่จำเป็น”
       “แต่ถ้ามีคนดื้อดึง ฉันว่าจำเป็น”
       “จะดีเหรอคะน้องลัล ที่นี่เป็นเขตปลอดความรุนแรงนะคะ”
       “แต่ถ้าแถวนี้มีคนชอบความรุนแรง เราก็ควรจัดไป” ลัลนาตบโต๊ะปัง ปราสินีชักกลัว หันไปมองหน้าพิมภาที่เชื่อว่าน่าจะเป็นที่พึ่งได้
       “พิม”
       “ฉันคนหัวอ่อน เพื่อนว่าไงฉันก็ว่าตามนั้น”
       “เพื่อน เธอสองคน” ปราสินีมองพิมภากับลัลนา
       “ยังไงเราสองคนก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน เป็นคนบริษัทเดียวกัน และเราก็กำลังจะทำเพื่อเป้าหมายเดียวกัน คือล้างมลทินให้กับบริษัท”
       ลัลนาพอใจกับคำตอบของพิมภา
       “รีบเรียกยัยเบอรี่มา เราจะได้เริ่มการถ่ายทำกันซะที ตั้งชื่อเรื่องว่าอะไรดี”
       “คำสารภาพของเพื่อนเก่าดีมั๊ย”
       “ร้ายอะ แต่ซื้อ โทรเดี๋ยวนี้”
       ปราสินียอมโทรหาเบอรี่
       “เบอรี่เหรอจ๊ะ ช่วยมาที่ Naree หน่อยสิ...พี่อยากให้มาแอคติ้งเพิ่มเติมหน่อย แบบว่าเข้ามาเอาเรื่องให้ถึงที่สุด คราวนี้พี่จะอยู่ด้วย ช่วยกันสองคน โอเคนะ”
       ซูซี่มองปราสินีแบบอนาถใจ
       “งูพิษ”
       “ตัวเป็นๆ เลยหละ”
       พิมภากับลัลนาสบตากันพอใจ

       ภาพบนจอมอนิเตอร์เห็นเป็นคลิปวีดีโอที่พร้อมเผยแพร่ เป็นภาพเบอรี่โวยวายด่าปราสินี
       “เป็นบ้าอะไรของพี่เนี่ยพี่ปลา สารภาพอะไร พี่เป็นคนจัดฉาก เขียนสคริปท์ แล้วก็จ้างฉันมาใส่ความยัยพิมภา มาทำลายชื่อเสียงบริษัท Naree พี่จะให้ฉันสารภาพอะไรเรื่องทั้งหมดมันเกิดจากพี่คนเดียว บอกเค้าไปสิ”
       ภาพในคลิปปราสินีจ๋อยพูดอะไรไม่ได้ ลำบากใจที่จะรับสารภาพ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
       “ค่ะ เรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือของฉันเอง”
       สุกัญญากับตรีวิญที่ดูคลิปอยู่
       “จะเอายังไงต่อไป” สุกัญญาถามขึ้นมา
       “โพสท์คลิปนี้ลงในโซเชี่ยลเน็ตเวิร์กและปราสินีต้องลงข่าวหนังสือพิมพ์เพื่อเป็นการขอโทษ” ลัลนาบอก
       “แล้วเรื่องที่ซันชายน์ก็อปปี้งานของนารี”
       “ปล่อยให้ผู้บริโภคไปสืบกันเองดีกว่าค่ะ สังคมโซเชียนเนทเวิร์คตอนนี้ไม่มีอะไรที่เป็นความลับ”
       “แบบนั้นเราจะได้เครดิตที่ไม่พาดพิง แต่สามารถกดดันให้ซันชายน์ให้ถอนสินค้าออกได้ เพราะถ้าซันชายน์ไม่ยอมเราจะฟ้อง และเราก็มีคลิปที่สามารถใช้เป็นหลักฐานได้ทุกเมื่อว่าซันซายน์เคยให้คนขโมยผลงานของนารีออกไปก๊อปปี้”
       “ดี พี่เห็นด้วยกับวิธีนี้ คุณตรีวิญว่าไงคะ”
       “นุ่มนวลแต่เด็ดขาดดีครับ แบบนี้เราไม่ต้องเสียเวลาวางแผนพีอาร์เพื่อเรียกความมั่นใจจากลูกค้าด้วยซ้ำ”
       ตรีวิญชมและสบตาพิมภา ลัลนาแทรกตัวเข้ามารับคำชมด้วย
       “คุณสองคนทำงานได้ดีมาก แสดงให้เห็นถึงความเป็นทีมเวิร์คที่ดี ผมพอใจมาก”
       สุกัญญายิ้มพอใจที่ทุกอย่างลงเอยได้
       “คุณสุคะ พิมมีเรื่องอยากจะขอ” สุกัญญามองว่า เรื่องอะไร “เรื่องปราสินีค่ะ” สุกัญญาถอนหายใจเดาออกว่าพิมภาจะขอให้ยกโทษให้ปราสินี “ปลายอมสารภาพเรื่องทั้งหมด ถ้าคุณสุจะกรุณาไม่ให้เรื่องถึงตำรวจ”
       “จะดีเหรอพิม”
       “แค่นี้ปลาก็คงจะหางานที่อื่นทำได้ยากแล้ว สิ้นความน่าเชื่อถือ ก็หมดอนาคตเท่านี้ก็น่าจะพอแล้วนะคะสำหรับปลา”
       สุกัญญาสบตาตรีวิญเป็นการถามความเห็น
       “ถ้าคุณพิมภาคิดว่าดีแล้ว ก็ให้เป็นไปตามนั้นก็ได้ครับ”
       “ขอบคุณมากค่ะ”
       ลัลนาอดไม่ได้ที่จะกัดพิมภา
       “นางเอกเนอะ”

       ตรีวิญมองพิมภาอย่าแปลกใจที่คนที่มุ่งมั่นแข่งขันเรื่องงาน จะมีน้ำใจกับคนอื่นขนาดนี้

       นันทิกานต์จัดการโพสต์คลิปที่ถ่ายไว้ลงในอินเตอร์เน็ท
       “ฉันโพสต์คลิปของยัยปลาเรียบร้อยแล้ว”
       “ดีมาก ทุกนาทีมีค่า จัดไปอย่าให้เสีย”
       นันทิกานต์มานั่งดูรูปภาพและเอกสารที่ทำให้สาวถึงตัวคนบงการ
       “แกเจ๋งว่ะพิม ฉันมานั่งดูข้อมูลพวกนี้อีกที นักสืบที่แกจ้างมาสืบข้อมูลได้ละเอียดยิบ”
       “ฉันไม่ได้จ้าง”
       “แกไม่ได้จ้าง แล้วฝีมือใคร”
       พิมภาใช้ความคิด
       “คุณตรีวิญ”
       “เร็วไป๊ เค้าเพิ่งมาทำงานได้ไม่เท่าไหร่ จะมาลงมือช่วยเหลือแกทันท่วงทีขนาดนี้ได้ไง”
       “วันที่ไปทานข้าวเค้าพูดกับฉันว่า เค้าจะหาทางช่วยฉันเอง”
       “คนฉลาดแม้ขาดสติก็ทำให้เอนเอียงได้”
       “อะไรของแกอีก”
       “ก็ตอนนี้แกชื่นชมเค้า ฉันรู้แพทเทิ่นนี้โดนใจแก หล่อ เก่ง จริงจัง วิเคราะห์ยังกะใช้คอมพิวเตอร์ปฎิบัติการ”
       พิมภายิ้มๆ ยอมรับว่าจริง “ก่อนที่จะมอบความชื่นชมให้คุณตรีวิญ ลองนึกดูดีๆ รอบตัวแกยังมีใครอีกบ้างที่รู้ เรื่องนี้และเป็นห่วงแกมากพอที่จะลงทุนขนาดนี้ จะได้ขอบคุณไม่ผิดตัว” เสียงมือถือพิมภาดังเห็นว่าเป็นฤชวีโทรมา “คุณต้นเหรอ”
       “แกรู้ได้ไง”
       “แกเซทหน้าให้เข้ม เสียงจะได้ตึงๆ กลบเกลื่อนที่ดีใจที่เค้าโทรมา”
       “รู้ดีนักนะแก” พิมภารับสายเสียงตึงๆ “ว่าไงคุณต้น”
       “ห้วนจังครับ”
       “ว่าไงค้าคุณต้น”
       “ไม่ค่อยจริงใจเท่าไหร่ แต่ก็พอรับได้”
       “นี่คุณ มีอะไรก็ว่ามาฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
       “ให้ผมไปรับมั้ยครับ”
       พิมภาอึ้ง ไม่คิดว่าฤชวีจะมีน้ำใจ ดีใจจะยิ้มแต่ไม่ยอมยิ้มทำให้หน้าเด๋อมาก แถมฝืนทำปากแข็ง
       “ไม่ต้อง ฉันมีรถ”
       “นังคนปากแข็ง” นันทิกานต์ต่อว่า พิมภาส่งสายตาดุนันทิกานต์ แต่นันทิกานต์ยิ่งทำหน้าล้อพิมภาจึงพาลใส่ฤชวี “โทรมาแค่นี้ใช่มั๊ย”
       “ผมจะโทรมาชวนคุณกินตับ” พิมภาตกใจ
       “ไอ้คุณต้น ไอ้คนทะลึ่ง”
       พิมภารีบวางสาย
       “อะไรวะพิม” นันทิกานต์ถาม
       “นายต้นโทรมาชวนฉันกินตับ”
       “หือ แรง”
       “จะทะลึ่งกับฉันมากไปแล้ว ต้องสั่งสอนให้รู้ซะบ้าง”
       พิมภาดัดนิ้วแบบจะเล่นให้ยับ

       คืนนั้นเมื่อกลับถึงห้อง พิมภานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ฤชวีวางจานตับบด ขนมปัง แล้วก็จานสลัดตรงหน้าพิมภา
       “ตับบด”
       “ครับ ตับบด ทำไมครับคุณคิดอะไร” พิมภาหน้าเหวอ
       “เปล่า ฉันไม่ชอบกิน”
       “ผมถึงจัดให้ไง”
       “คุณต้น คุณนี่บ้ารึเปล่า ฉันไม่ชอบจะมาบังคับให้ฉันกินทำไม”
       “คนวัยทำงานอย่างเราต้องการธาตุเหล็กมากคุณรู้มั้ย เคยเรียนมามั้ยครับ”
       “เคย”
       “ทานซะนะครับคุณพิม ทานกับขนมปังโฮลวีท แล้วก็สลัดน้ำใสไขมันต่ำ เบาๆ สำหรับมื้อค่ำ รับรองไม่อ้วนครับ”
       พิมภาอึ้งที่อยู่ดีๆ ฤชวีก็เปลี่ยนจากท่าทีกวนๆ มาพูดจาดีๆ เลยลงมือกินอาหารของฤชวีงงๆ พิมภารู้สึกพอใจในรสชาติอาหารของฤชวี
       “เป็นไงบ้างครับ รสชาติพอทนได้มั้ย”
       “ก็ฝืนๆ อะนะ” ฤชวียิ้มมุมปากขำๆ พิมภา “คุณต้น”
       “ครับ”
       “ทั้งหมดมีแค่นี้เหรอ”
       “อยากทานอะไรครับ” พิมภาได้ที
       “ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันล้าๆ อะ”
       “สมูธตี้มั๊ย เปรี้ยวๆ หวานๆ เย็นๆ” พิมภาตาวาว ฤชวีมองพิมภาอย่างเอ็นดู
       ฤชวีเอาผลไม้ โยเกิร์ต น้ำแข็ง น้ำเชื่อม ปั่นสมูธตี้ให้พิมภา เพลง “หวานเย็นของวงมายด์” คลอ ไปกับท่วงท่าการทำสมูธตี้ที่คล่องแคล่วของฤชวี สลับกับพิมภารออย่างใจจดใจจ่อ
       แก้วสมูธตี้วางตรงหน้าพิมภา พิมภารับมาดื่มอย่างสดชื่นถูกใจ แต่ไม่มีคำชมใดๆ ออกมาจากปาก แต่ฤชวีเห็นอาการพอใจของพิมภาก็มีความสุขแล้ว
       “เมื่อกี้คุณแม่คุณโทรมาบอกว่าถึงจันทบุรีแล้ว”
       “ติดลูกค้าด่วนอีกตามเคย มาแป๊บๆ แล้วก็กลับ”
       ฤชวีแอบเห็นแววตาเหงาๆ ของพิมภา
       “ทำไมวันนี้คุณกลับดึกจังครับ”
       “ฉันไปจับโจรมา”

       ฤชวีตาวาวดีใจที่รู้ว่าข้อมูลของตนส่งถึงมือพิมพาจนได้

       อ่านต่อพรุ่งนี้เวลา 09.30น.

หน้าที่แล้ว

1 | 2 | 3 | 4

หน้าถัดไป

ข่าวล่าสุด ในหมวด

	คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
	คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 13
	คุณสามี (กำมะลอ) ตอนที่ 12
	คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 11
	คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 10

5 อันดับข่าวยอดนิยมของหมวด

	มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 7
	อาญารัก ตอนที่ 20
	มนต์จันทรา ตอนที่ 5
	มารกามเทพ ตอนที่ 16
	ปรากฏการณ์ คุณชายพุฒิภัทร ‘เจมส์’ ทำสาวเคลิ้มไปทั่ว

เครื่องมือจัดการเว็บ

ส่งบทความนี้ต่อ

พิมพ์หน้านี้

ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด

แสดงผลหน้าเดียว

แบ่งปันให้เพื่อน

จำนวนคนอ่าน 127045 คน

จำนวนคนโหวต 19 คน

คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่

เห็นด้วย

ไม่เห็นด้วย

เห็นด้วย 19 คน

100 %

ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย

0 %

ความคิดเห็นที่ 1

Hello would you mind stating which blog platform you’re working with? I’m planning to start my own blog soon but I’m having a tough time making a decision between BlogEngine/Wordpress/B2evolution and Drupal. The reason I ask is because your layout seems different then most blogs and I’m looking for something completely unique. P.S My apologies for being off-topic but I had to ask! maillot de foot 2013 http://www.ventemaillotdefoot.info/
maillot de foot 2013

โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น

1.	โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ

2.	ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้

3.	ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น

4.	เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง

5.	ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ

เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง

แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม

โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ :

กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม

Privacy, Disclaimer and Intellectual Property Policy