หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก

คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
18 ธันวาคม 2555 03:00 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 9
        คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ตอนที่ 9 (ต่อ)
       
       พิมภาเดินก้าวฉับๆ ขึ้นมาแล้วเข้าไปในห้องทำงาน ภัทรพลกับนันทิกานต์มองหน้ากันแล้วตีมืออย่างพอใจ
       “นาทีนี้ต้องขยี้ให้สุด แนนไปล้วงมาให้เกลี้ยง”
       “โอ๊ยพี่ภัทร ไม่ขอก็จะทำให้ จะจัดมาให้สาสมเลยทีเดียว”
       นันทิกานต์เดินตามพิมภาเข้าห้องไป ภัทรพลจะเดินลง ลัลนากำลังเดินขึ้นต่างคนต่างชะงัก ลัลนาจะยิ้มแต่ภัทรพลเมินไม่มองเดินลงไปเลย
       “อย่ามาทำใจหายลัลนา ใช่มะ ใช่มะ ใช่มะเธอไม่เห็นจะแคร์”
       ลัลนาเชิดเหมือนไม่เป็นอะไร แต่สายตาบอกว่ากังวลและปัดความรู้สึกแย่ๆ ออกไปไม่ได้
       
       นันทิกานต์ตามพิมภาเข้ามาในห้องทำงาน
       “ผู้หญิงคนนั้น เป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกับคุณต้น แกก็ไม่เห็นจะต้องหึงนี่นา”
       “ฉันไม่ได้หึง”
       “อ๋อ เพิ่งรู้ ไอ้อาการลมออกหู ทนดูไม่ได้ เค้าไม่เรียกว่าหึงก็ได้” นันทิกานต์หันมาทำหน้ากวนประสาทใส่พิมภา “แล้วเค้าเรียกว่าอะไรอะแก”
       “ไอ้แนน แกอย่าเพิ่งมากวนประสาทฉัน ฉันแค่ไม่สบายใจที่เสียหน้าต่างหาก”
       “เสียหน้าเรื่องอะไร คนอย่างแกอ่ะนะจะเสียหน้าให้ใคร๊ อย่ามาอำ ฉันไม่เชื่อหรอก”
       “ก็ฉันดันไปแนะนำตัวกับคุณกิ่งแก้วว่าฉันเป็น...”
       “เป็น”
       “เป็นภรรยาคุณต้น”
       “เสียหน้าตรงไหนว๊า ก็มันเรื่องจริง”
       “แกก็รู้ว่ามันไม่จริง”
       พิมภาพูดด้วยน้ำเสียงที่แอบมีความน้อยใจนิดๆ
       “มันไม่ใช่เรื่องจริงเพราะแกไม่ยอมให้มันเป็นเรื่องจริงต่างหาก ไอ้การที่แกเดินไปบอก คนโน้นคนนี้ว่าแกเป็นภรรยาคุณต้น เพราะคิดว่าเค้าเป็นกิ๊กของคุณต้น แกรู้ตัวมั๊ยว่าแกกำลังทำเหมือนเวลาที่ น้องหมามันฉี่รดเสาไฟฟ้า”
       “ไอ้แนน”
       “ก็จริงอ่ะ นี่ของฉัน นี่อาณาเขตฉัน แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไรกันนะ พบแพทย์มั๊ยพิม ฉันว่าแกสับสนทางอารมณ์มากนะ ไปเยอะแล้วสมองแกดูท่าทาง”
       “แกสิไปพบแพทย์ เพ้อเจ้อ”
       “คนที่ยืนอยู่บนความเป็นจริงไม่มีทางจะเพ้อเจอ แต่คนหลอกตัวเองอย่างแกต่างหากที่ระวังเพ้อ” พิมภาหันหน้าหนีไม่อยากฟังนันทิกานต์ “ไม่แปลกหรอกนะถ้าแกจะรักคุณต้นขึ้นมาจริงๆ เขาเป็นผู้ชายที่ดี มีความคิด คอย
       ช่วยเหลือดูแลแก และที่สำคัญหายากนะ คนที่อดทนคนเรื่องมากอย่างแกได้”
       “ฉันไม่ได้รักเค้า”
       “ตอนที่แกลืมตัวแล้วเดินไปประกาศว่า ฉันเป็นภรรยาคุณต้น แกรู้สึกยังไง”
       พิมภาทบทวนความรู้สึกตัวเอง สีหน้าพิมภาบอกว่าค่อยๆ นึกได้ว่าตัวเอง หวง หึง ฤชวีจริงอย่างที่เพื่อนบอก นันทิกานต์รู้ทันความคิดพิมภา
       “แกหวง แกหึง คนเราไม่หวง ไม่หึงหรอกนะ ถ้าไม่รัก” นันทิกานต์จ้องหน้าพิมภา “จำเลยยอมรับกับศาลมาซะ จำเลยรักคุณต้นเข้าให้แล้ว”
       “ฉันเนี่ยนะ รักคุณต้น”
       “แกถามใคร ถามตัวแกเองเหอะ คุยกับมันดีๆ ล่ะ ไอ้นี่มันปากแข็ง”
       นันทิกานต์ยั่วโมโหพิมภาจนได้คำตอบที่มั่นใจว่าพิมภาน่าจะมีใจกับฤชวีแล้วก็เดินออกไป เหลือแต่พิมภาที่ยังสับสนวุ่นวายกับการไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง
       นันทิกานต์ออกมาแอบดูอาการของพิมภาอยู่หน้าห้อง แล้วกดโทรศัพท์หาภัทรพล
       “ฮัลโหลพี่ภัทร หลักฐานมัดตัวผู้ร้ายปากแข็งซะดิ้นไม่หลุดแล้ว”
       
       ภัทรพลเดินอารมณ์ดีเข้ามาในสำนักพิมพ์กิ่งแก้วเพราะเพิ่งได้รับข่าวจากนันทิกานต์ว่าพิมภาน่าจะมีใจกับฤชวี แต่ภัทรพลก็ต้องชะงักที่เห็นฤชวีอยู่กับมิ้นท์และกิ่งแก้ว
       “ไว้ผมมาใหม่ดีกว่า”
       ภัทรพลเห็นท่าไม่ดีจะชิ่งก่อน
       “คุณภัทร อยู่ทานกาแฟด้วยกันก่อนสิครับ” ฤชวีเอ่ยชวน
       “ผมทานมาแล้วครับ”
       “ไม่ทานงั้นเข้าเรื่องเลย วันนี้เป็นการจัดฉากใช่มั้ยครับ”
       ภัทรพลหน้าวืดนิดหนึ่งที่ฤชวีจับได้ แต่ทำเก๋าข่ม
       “คุณน่าจะรู้แล้ว” ภัทรพลมองหน้าฤชวียิ้มๆ รู้ทันว่าฤชวีต้องคาดคั้นถามกิ่งแก้วกับมิ้นท์หมดแล้ว “หรือว่าน้องมิ้นท์กับคุณกิ่งแก้วบอกไม่หมด”
       “บอกแล้ว แต่ผมอยากจะฟังจากปากคนบงการ”
       “ผมก็แค่อยากจะแน่ใจว่ายายพิมน้องผม มันหลงรักสามีหลอกๆ ของมันเข้าจริงๆ แล้วใช่มั้ย”
       “สามีหลอกๆ นี่คุณรู้”
       “ครับผมรู้แล้ว แล้วผมก็อยากให้คุณรู้ด้วยว่า ผมอยากได้คุณเป็นน้องเขย”
       “ตกลงพี่พิมเขา”
       ภัทรพลไม่ตอบมิ้นท์แต่หันมายิ้มฤชวี
       “ยายพิมหึง งานนี้มีสิทธิ์นะคุณต้น”
       “ขอบคุณที่ให้กำลังใจครับ แต่ผมกับคุณพิมตกลงเป็นสามีภรรยากันแค่หลอกๆ เท่านั้น”
       “แล้วตกลงกันไว้ถึงเมื่อไหร่”
       “ความแตกเมื่อไหร่ก็เลิก”
       “งั้นถ้าคุณภัทรดูไม่ออกว่าต้นกับคุณพิมโกหก ถ้าคุณภัทรจับไม่ได้หรือคุณภัทรไม่รับรู้ว่าต้นกับคุณพิมตกลงกันไว้ว่าไง ความก็ไม่แตก” กิ่งแก้วบอก ทุกคนหันมามองหน้ากิ่งแก้ว “ก็จริงนี่คะ แค่นี้ก็หมดเรื่อง คุณภัทรทำเป็นไม่รู้เรื่องไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ใช่มั๊ยคะ”
       “สบายมากครับ” ทุกคนหันมามองฤชวีแทนว่าจะเอายังไง ฤชวีรู้สึกกดดันเล็กๆ “ถ้าคิดจะรัก ต้องไม่กลัวคำว่าเสียใจ ไม่ต้องห่วงนะคุณต้นผมเชียร์คุณเต็มที่”
       ฤชวีมองหน้าภัทรพลอย่างขอบคุณ
       “แล้วตอนนี้เราควรทำยังไงต่อดีคะ” มิ้นท์ถาม
       ภัทรพลยิ้มร้ายๆ เพราะมีแผนการรออยู่แล้ว

คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 9
        “เมื่อกี้ยายแนนเหยี่ยวข่าวของผมโทรมารายงานว่า ยายพิมมันออกอาการหึงหวงคุณจนเก็บอาการไม่อยู่ แบบนี้ต้องซ้ำคุณต้น”
       “ซ้ำ”
       ภัทรพลหน้าตาสะใจมากที่คนฟอร์มเยอะอย่างพิมภากำลังจะเสียฟอร์ม
        “เมื่อกลางวัน ยายพิมมันกินอะไรไม่ลง คาดว่าลมเพชรหึงคงออกหู คุณควรโทรไปชวนยายพิมกินข้าว”
       “นี่มันบ่ายมากแล้ว ชวนคุณพิมออกมาทานข้าวตอนนี้ มันจะเสียงานสิครับ”
       “ผมหมายถึงข้าวเย็น” ทุกคนงงตามภัทรพลไม่ทัน ภัทรพลพูดต่อ “ไอ้พิมมันคนบ้างาน ถึงกลางวัน มันไม่ได้กินอะไรเลย มันก็จะไม่ออกไปหาอะไรกินแน่ๆ คุณโทรไปหายายพิม บอกว่าให้รีบกลับมาทานข้าว คุณจะทำอาหารเย็นไว้รอ”
       “เป็นมิ้นท์ใจไปอยู่กับมื้อเย็นแล้ว”
       “นั่นแล่ะที่ผมต้องการ ทรมานให้ยายพิมมันหิว เลิกงานจะได้รีบกลับบ้าน คนฟอร์มเยอะอย่างยายพิมต้องทรมานมันให้เข็ด”
       กิ่งแก้วจ้องภัทรพล
       “เป็นตัวละครที่น่าสนใจมาก ต้นคะ นิยายเรื่องหน้า เรามีตัวละครแบบนี้บ้างดีมั้ยคะ ลึกดีนะกิ่งว่า ขนาดกับน้องตัวเองยังทำได้ขนาดนี้”
       “ผมถือเป็นคำชมครับ เร็วสิครับคุณต้นรีบจัดการโทรหายายพิม”
       ฤชวีลังเลแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจทำตามที่ภัทรพลแนะนำ หยิบโทรศัพท์มือถือมาโทรพาพิมภา
       
       พิมภารับสายฤชวี
       “ค่ะคุณต้น”
       “วันนี้คุณพิมกลับเย็นมั้ยครับ ผมจะทำอาหารเย็นไว้รอ”
       “คือวันนี้พิม” พิมภาอยู่ในห้องทำงานของตรีวิญกำลังรอตรีวิญดูเอกสารให้เสร็จ ตรีวิญพยักหน้าให้อย่างสุภาพให้พิมภาคุยโทรศัพท์ให้จบ “พิมเสร็จงานแล้วจะรีบกลับก็แล้วกันนะคะ”
       “ครับ ผมจะรอนะครับ”
       ภัทรพล กิ่งแก้ว มิ้นท์ที่รอฟังอย่างลุ้นๆ อยู่ เห็นอาการของฤชวีรู้ว่าพิมภารับปากจะกลับมาทานอาหารเย็น
       ทุกคนดีใจ ฤชวีวางสายยิ้มแก้มแทบปริ
       
       พิมภาวางสายโดยไม่รู้ว่าตัวเองแอบมีสายตาที่มีความสุขเปี่ยมล้น ตรีวิญแอบเห็นอาการพิมภา
       “คุณวางแผนงานมาได้รัดกุมมาก ผมพอใจนะ” พิมภาดีใจที่ตรีวิญพอใจกับแผนงาน “คุณพิม” น้ำเสียงของตรีวิญเข้มจริงจังจนพิมภารู้สึกว่าตรีวิญกำลังจะพูดเรื่องสำคัญ “การที่ผมตกลงใจมาอยู่ที่บริษัทนี้ ไม่ใช่ต้องการแต่สร้างความสำเร็จให้นารีเท่านั้นแต่ผมต้องการสร้างให้คนของนารีเติบโตเข้มแข็งไปด้วย” ตรีวิญมองหน้าพิมภาอย่างเชื่อมั่น
       “และผมก็เชื่อว่า คุณคือคนที่พร้อมจะไปยืนจุดนั้นได้”
       “ขอบคุณที่เชื่อในตัวพิมค่ะ”
       “แต่กว่าที่ใครสักคนจะไปยืนตรงจุดนั้นได้ คนคนนั้นก็อาจต้องเสียสละอะไรหลายๆ อย่างแลกกับความสำเร็จ โดยเฉพาะชีวิตส่วนตัว”
       ตรีวิญพูดและมองหน้าพิมภา พิมภามองตอบอย่างเข้าใจความหมาย
       “คุณตรีวิญคะ พิมเองก็มีเป้าหมายในชีวิตคือ ความสำเร็จในเรื่องงานเหมือนกัน พิมเข้าใจค่ะว่าคุณหมายความว่าอะไร แต่พิมเชื่อว่าพิมแยกแยะได้ค่ะ”
       พิมภาพูดอย่างมั่นใจ จนตรีวิญรู้สึกพอใจ
       “มีลูกค้าสนใจจะให้นารีเป็นสายการผลิตของผลิตภัณท์บำรุงผิวสูตรเฉพาะของเค้า ผมอยากคุยรายละเอียดกับคุณเย็นนี้ ว่าเรามีความพร้อมแค่ไหน”
       “เย็นนี้”
       “ติดอะไรรึเปล่าครับ”
       พิมภาลังเลใจว่าจะตอบว่ายังไงดี แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจ
       “ไม่ค่ะ”
       ตรีวิญมีสีหน้าพอใจ ในขณะที่พิมภาแอบกังวลใจเพราะรับปากฤชวีไปแล้วว่าจะรีบกลับ
       
       อีกด้านหนึ่งที่บริษัทการะเกตุ เอกพลส่งรายงานเรื่องพื้นที่ในห้างเจพาร์คให้กับการะเกตุ
       “มีแต่รายงานเรื่องพื้นที่เหรอ”
       “แล้วคุณต้องการอะไรเพิ่มเติมมั้ยล่ะครับ ผมจัดให้ได้นะ”
       การะเกตุเงยหน้ามองเอกพล รู้ว่าเอกพลหมายถึงอะไร
       “จัดได้ แล้วจัดเต็มมั้ย”
       “ก็อยู่ที่ ต้องการให้จัดเต็มแค่ไหน”
       การะเกตุกับเอกพลมองหน้ากันแบบรู้นัยยะ สินีนาฏเข้ามาจึงเห็นทั้งสองจ้องตากันอย่างหิวกระหายกันอยู่ การะเกตุกับเอกพลเห็นสินีนาฏเข้ามา รีบทำเป็นไม่มีอะไร สินีนาฏมองทั้งคู่อย่างไม่ไว้ใจ
       เอกพลไม่มีท่าทีว่าจะออกไปไหน สินีนาฏเลยจงใจถามเรื่องฤชวีให้ได้ยิน เพื่อเตือนว่าเอกพลอยู่ในฐานะอะไร
       “เรื่องนายต้นไปถึงไหนแล้ว” เอกพลได้ยินไม่พอใจแต่เก็บอาการ สินีนาฏหันไปมองหน้าเอกพล เอกพลเกรงใจสายตาของสินีนาฏเลยยอมออกไป แต่ก็ยังแอบฟังอยู่หน้าประตู “บอกแล้วไงว่าชุติภารู้จักกับคนใหญ่คนโตเยอะ ถ้าได้หลานมันมาเป็นเขยไอ้พวกใหญ่ๆ โตๆ ในจังหวัดที่มันจ้องจับผิดที่ยายปล่อยกู้เก็บดอกแพงๆ มันจะได้เกรงใจ”
       “เค้าแต่งงานแล้ว จะให้ไปกระชากมายังไงคะ”
       “พูดเหมือนแกไม่กล้ากระชาก อะไรๆ ที่แกอยากได้มาจากคนอื่น”
       “ก็ลูกไม้ไม่ควรจะหล่นไกลต้นนี่คะ เราคงไม่รวยขนาดนี้ถ้าคุณยายไม่กระชากคุณตามาจริงมั้ยคะ”
       สินีนาฏมองหลานสาวอย่างรู้พิษสงดี
       “อย่างนายต้นยายว่าไม่น่ายาก เพราะชุติภา ยินดีเป็นแบ็คให้เราอยู่แล้ว”
       “ถ้าคุณยายมั่นใจ เกตุจะทำให้ผิดหวังได้ยังไงล่ะคะ คุณต้นไม่พ้นมือเกตุแน่”
       “ทำได้อย่างที่พูดก็ดี มีอีกเรื่องที่ยายต้องเตือนความจำแก ยายเคยบอกแล้วนะว่าจะกินอะไรก็เลือกหน่อย ของสกปรกนอกจากจะผิดสำแดง มันยังจะทำให้แกเปรอะเปื้อนไปด้วย ระวังให้มากหน่อย”
       “เกตุรู้ค่ะ ว่าอะไรควรกินเล่น อะไรควรกินจริง และคุณต้นก็ดูน่ากินซะด้วย”
       
       ฤชวีหอบข้าวของเข้าคอนโดเพื่อเตรียมทำอาหารเย็น ส่วนที่บริษัทนารีพิมภาเอาเอกสารหอบใหญ่เข้ามาให้ตรีวิญ
       ฤชวีกำลังล้างผักเตรียมทำอาหารอย่างสบายอารมณ์ พิมภากำลังอธิบายเรื่องฐานการผลิตให้กับตรีวิญอย่างเอาจริงเอาจัง
       ฤชวีกำลังเตรียมอาหารเป็นพวกเมี่ยงปลาง่ายแต่ดูน่ากินฤชวีดูมีความสุข อีกด้านหนึ่งพิมภากับตรีวิญคุยงานกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง พนักงานคนอื่นๆ ของนารีทยอยกันกลับบ้านในขณะที่พิมภากับตรีวิญยังคุยงานกันอยู่
       ที่คอนโดฤชวีทำอาหารเสร็จแล้วและเริ่มดูนาฬิกาเฝ้ารอพิมภา

คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 9
         
       คืนนั้นเมื่อภัทรพลกลับมาจึงมองหาพิมภา
        
       “ยายพิมล่ะคุณต้น”
       “ยังไม่กลับมาเลยครับ”
       “นี่มันจะสองทุ่มแล้วนะ”
       “น่าจะติดงานแหละครับ”
       “ไม่ได้ต้องแผนสอง” ภัทรพลเอาโทรศัพท์มาโทรหาพิมภา “ยายพิม...นี่แกยังไม่เสร็จงานอีกเหรอ... แกไม่ต้องมาพูดเลย คุณต้นทำอาหารรอแกตั้งเยอะ แกไม่มาพี่จะเททิ้ง” ภัทรพลทำเสียงเข้มขู่พิมภาแล้ววางสาย “ไปคุณต้น เราทานกันก่อน ไม่ต้องไปรอยายพิม” ฤชวีงงแปลกใจเพราะภัทรพลเพิ่งขู่จะเทอาหารทิ้ง “โธ่คุณต้น ผมไม่เทอาหารคุณทิ้งหรอกน่าผมแค่ขู่สั่งสอน”
       ภัทรพลพูดแล้วก็นำฤชวีลงมือทานอาหาร
       “แล้ว แผนสอง”
       “ก็นี่ไงผมกำลังดำเนินการตามแผนสองอยู่ กินให้หมด หลอกยายพิมว่าผมโกรธเททิ้งหมดแล้วพอยายพิมกลับมา คุณก็ทำอะไรให้มันทานหน่อย เหนื่อยๆหิวๆ มา ยายพิมมันซึ้งอยู่แล้ว”
       “คุณภัทรนี่ร้ายกว่าที่ผมคิดไว้เยอะนะครับ”
       “คุณก็ใช่ย่อย ผมรู้คุณก็ไม่เบา เพียงแต่คุณเลือกที่จะร้ายหรือไม่ร้ายใส่ใครก็เท่านั้นเอง ใช่มั้ยน้องเขย”
       “ครับ คุณพี่ภรรยา”
       “คนอย่างแกมันต้องโดนอย่างนี้ยายพิม”
       ภัทรพลลงมือตักปลาใส่ใบเมี่ยงกินด้วยความสะใจ ฤชวีได้แต่มองภัทรพลขำๆ
       
       ที่ออฟฟิศนารี พิมภากำลังจัดการแบ็คอัพข้อมูลลงไอแพทให้กับตรีวิญ
       “พิมแบ็คอัพข้อมูลให้คุณตรีวิญเรียบร้อยแล้วนะคะแต่ข้อมูลจากสายโรงงานต้องรอพรุ่งนี้ค่ะ”
       “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้รีบอะไร” พิมภาสะดุดกับคำว่าไม่ได้รีบอะไรของตรีวิญ เพราะก่อนหน้านี้ตรีวิญดูเร่งที่จะต้องการข้อมูลทั้งหมด “พิมจะรีบตามให้ก็แล้วกันนะคะ”
       ตรีวิญมองนาฬิกาเหมือนกับว่ารอให้เวลาผ่านไปจนเห็นสมควรที่จะปล่อยพิมภากลับได้แล้ว
       “นี่ก็เลยเวลางานมากแล้ว คุณพิมจะกลับก่อนก็ได้นะครับ”
       พูดจบตรีวิญก็ดูเอกสารต่างๆ ต่ออย่างไม่สนใจพิมภา
       “งั้น พิมขอตัวกลับก่อนนะคะ”
       “ครับ”
       พิมภาออกไป ตรีวิญเงยหน้ามองตาม
       
       ที่ลานจอดรถ พิมภากดรีโมทเปิดรถกำลังจะเดินไปเปิดประตูรถแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าล้อหน้าด้านคนขับแบน
       “เฮ้ย ให้มันได้งี้สิ”
       ตรีวิญออกมาเห็นพิมภานั่งมองล้อรถ มือแตะ ๆ ที่ยางรถอย่างหัวเสีย ตรีวิญเดินเข้ามาหาพิมภา
       “มีอะไรรึเปล่าครับ”
       “ยางแบนค่ะ นี่ตะปูตัวเบ้อเร่อเลยค่ะ เมื่อเช้าพิมขับผ่านตึกที่เขาก่อสร้าง คงได้มาตอนนั้นแน่เลย” ฤชวีโทรเข้ามาพอดี พิมภารีบรับสาย “คุณต้นรถฉันโดนตะปู ยางแบนแม็กติดพื้นเลยค่ะ”
       “ใจเย็นครับคุณพิม หลังรถคุณมียางอะไหล่นะครับ คุณเคยเปลี่ยนยางหรือเปล่า”
       “อย่างฉันเนี่ยนะจะเปลี่ยนยางเป็น”
       “ผมก็ลืมคิดไป งานบ้านคุณยังทำไม่ค่อยจะเป็นเลย”
       “คุณต้น มันใช่เวลาซ้ำเติมกันไหม?”
       ตรีวิญมองพิมภาที่กังวลที่รถเสียแต่ก็ดูมีความสุขที่ได้คุยกับฤชวี
       “เอางี้ ตอนนี้มีใครอยู่แถวนั้นมั๊ยครับ รปภ.หรือว่าจ้างแท็กซี่สักคันรบกวนให้เขาช่วยเปลี่ยนให้”
       พิมภาหันมองตรีวิญ
       “คุณตรีวิญพอจะเปลี่ยนเป็นมั้ยคะ”
       ตรีวิญอึ้งไปนิด ฤชวีเองก็อึ้งที่รู้ว่าพิมภาอยู่กับตรีวิญ
       “เอ่อ ผมไม่ค่อยถนัดน่ะครับ”
       “ถ้าฉันเรียกแท็กซี่มันจะปลอดภัยมั้ยล่ะคุณต้น” พิมภาถามฤชวี
       “หรือคุณพิมรออยู่ที่นั่นแป๊บนึง เดี๋ยวผมไปหา”
       “คุณต้นจะมาเหรอคะ นานมั้ยค่ะ”
       ตรีวิญได้ยินว่าฤชวีอาจจะมา
       “พิมครับทิ้งรถไว้ที่นี่ก่อน เดี๋ยวผมไปส่งดีกว่าครับ”
       ฤชวีได้ยินเสียงตรีวิญ แต่นิ่งก่อน
       “แต่คุณต้นบอกว่า...”
       “ผมไปส่งดีกว่าครับ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยหาคนมาเปลี่ยนให้” ตรีวิญตัดบท
       “ค่ะ...คุณต้นคะ เดี๋ยวเจ้านายพิมจะไปส่งค่ะ”
       “เอางั้นเหรอครับ”
       “ค่ะ คุณต้นจะได้ไม่ต้องลำบากมาหาพิม อีกอย่าง...”
       “ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะไปรอรับหน้าคอนโด”
       “ค่ะ”
       พิมภาวางสายจากฤชวียิ้มอุ่นใจอย่างประหลาด ตรีวิญสังเกตได้
       
       ระหว่างอยู่ในรถตรีวิญ พิมภานั่งนิ่งแต่สีหน้าดูมีความสุข
       “ขอโทษนะครับผมใช้งานคุณพิมดึกไปหน่อย ถ้ารู้ตั้งแต่เย็นเราก็ยังพอเรียกช่างได้”
       “ที่จริงถ้าลองเรียกแท็กซี่อย่างที่คุณต้นบอกก็น่าสนใจนะคะ คุณตรีวิญก็อยู่คงไม่น่ากลัวเท่าไหร่”
       “ผมว่าให้สามีคุณมารับ หรือกลับกับผมแบบนี้ดีกว่าครับ เพราะมืดแล้วมันอันตราย”
       “แต่ที่จริงถ้าลองพยายามถึงที่สุดแล้วมันอาจจะเวิร์คก็ได้นะคะ ถ้าพิมเปลี่ยนเองเป็นก็คงดี รถเราขับเองแท้ๆ แก้ไขเองไม่ได้ พิมว่ามันแย่น่ะค่ะ” ตรีวิญนิ่ง พิมภานึกได้ว่าอาจพูดแล้วทำให้ตรีวิญไม่พอใจ “ขอโทษค่ะ พิมไม่ได้หมายความว่า”
       “ไม่เป็นไรหรอกครับ”
       ตรีวิญขับรถไปเงียบๆ พิมภาแอบมองตรีวิญแล้วแอบคิดเปรียบเทียบตรีวิญกับฤชวีในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
       
       ตรีวิญขับรถเข้ามาส่งพิมภาหน้าคอนโด
       “ขอบคุณค่ะ”
       “ครับ คุณพิมครับ...”
       “เรื่องงานที่เหลือ พิมจะรีบตามให้นะคะ”
       ตรีวิญไม่ได้ตั้งใจจะพูดเรื่องงาน แต่ก็จำใจรับ
       “ครับ”
       พิมภาเห็นฤชวียืนรออยู่จึงรีบลงจากรถ
       “พิมไปก่อนนะคะ”
       
       พิมภาลงจากรถไปหาฤชวี ตรีวิญมองพิมภากับฤชวีเหมือนกับสามีภรรยาที่รักและเป็นห่วงกันมาก ตรีวิญเกิดความรู้สึกร้าวๆ ในใจ

คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 9
        ฤชวีเปิดประตูให้พิมภาเข้ามาในห้อง
       “พี่ภัทรล่ะ”
       “นอนแล้วครับ”
       “พี่ภัทรโกรธที่พิมไม่กลับมาทานข้าว” ฤชวีไม่ตอบแต่พูดเรื่องอื่น
       “ผมหาน้ำให้ดื่มดีกว่านะครับ”
       ฤชวีเดินไปรินน้ำให้พิมภา พิมภาแอบมองปลื้มๆ แต่ก็พยายามเก็บอาการ มือถือฤชวีดัง ฤชวีใช้มือหนึ่งควานหาโทรศัพท์ มือหนึ่งรินน้ำให้พิมภา
       “ครับกิ่ง ไม่ยุ่งครับคุยได้”
       พิมภาได้ยินชื่อกิ่งแก้ว หน้าเสียทรงนิดหน่อยแต่ก็ยังพยายามทำเป็นไม่สนใจ ฤชวีเดินเอาน้ำมาให้พิมภาแต่ก็ยังไม่วางโทรศัพท์
       “กิ่งชอบเหรอครับ โล่งอก นึกว่าจะแป๊กซะแล้ว”
       พิมภารับน้ำที่ฤชวีส่งให้อย่างทำตัวไม่ถูก เพราะฤชวีดูแลพิมภาด้วยคุยโทรศัพท์ไปด้วย ฤชวีเห็นว่าพิมภาไม่ยอมดื่มน้ำซะที ทำท่ายกแก้วดื่มให้พิมภาดื่มน้ำ พิมภาทำตาม อึ้งๆ งงๆ
       “ส่งคอมเม้นของคนอื่นๆ มาดูหน่อยสิครับกิ่ง”
       พิมภายังเก้อๆ ที่ฤชวีไม่วางสาย จะลุกขึ้น ฤชวีคว้ามือพิมภาไว้ แล้วถามพิมภาอย่างไม่มีเสียง แต่อ่านปากได้ว่า “หิวมั้ยครับ” ทั้งที่ยังคุยงานกับกิ่งแก้วอยู่ พิมภาทำตัวไม่ถูก ได้แต่พยักหน้ารับ ฤชวีเดินไปอุ่นซุปให้พิมภา พิมภามองตามฤชวีไม่วางตาโดยที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังมองดูฤชวีที่คุยงานไปด้วยเตรียมอุ่นซุปให้พิมภาไปด้วย อย่างมีความสุข ฤชวีหันหน้ามา พิมภาสะดุ้ง ทำเป็นไม่ได้สนใจ ฤชวีคิดว่าพิมภาหิว ยกมือทำท่าทำทางบอกว่าแป๊บนึง ฤชวียกถ้วยซุปมาให้พิมภา แต่ก็ยังคุยโทรศัพท์กับกิ่งแก้วอยู่
       “ล้อเล่นรึเปล่าครับกิ่ง หนังสือยังไม่ทันตีพิมพ์ ผู้จัดละครที่ไหนเค้าจะมาจองเรื่องไว้”
       พิมภาแอบเซ็งที่ฤชวียังไม่วางสายซะที จะตักซุปกิน แต่ฤชวีคว้ามือไว้ แล้วเอาช้อนที่มือพิมภาคนซุปให้ ปากขมุบขมิบว่า “มันร้อน” แล้วก็คนซุปให้พิมภา ทั้งที่ยังคุยงานอยู่ พอรู้สึกว่าซุปไม่ร้อนเกินไปฤชวีส่งช้อนใส่มือพิมภา มือทั้งสองคนชนกันโดยบังเอิญ ฤชวีไม่ทันรู้ตัวเพราะคุยงานอยู่ แต่พิมภาเป็นฝ่ายที่แสดงอาการเขิน แต่ฤชวีไม่ทันเห็น แล้วพิมภาก็ค่อยตักซุปกิน สีหน้าทั้งสุขทั้งเขิน ทำหน้าไม่ถูก และแอบดูฤชวีที่คุยงานอย่างคล่องแคล่วอารมณ์ดีและดูมีเสน่ห์อย่างประหลาด
       ฤชวีคุยงาน พิมภากินซุปที่ฤชวีทำให้อย่างมีความสุข ทั้งสองอยู่ในกิจกรรมที่ต่างกัน แต่ดูมีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกันอย่างคนที่มีที่ว่างให้กันอย่างสบายตัว
       
       เอกพลเข้ามาหาการะเกตุที่ห้องทำงานด้วยอาการมาดมั่นว่าการะเกตุต้องอยากออกไปทำกิจกรรมอย่างเคยด้วย
       “จะกลับเลยรึเปล่าครับ”
       การะเกตุรู้ว่าคำว่ากลับเลยรึเปล่าของเอกพล หมายถึงการชวนไปทำเรื่องอย่างว่า
        “วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์นะ บ้านใครบ้านมันก็แล้วกัน”
       เอกพลหน้าเสีย แต่ก็พยายามจะอ้อน
       “เกี่ยวกับคนที่คุณยายคุณหาให้รึเปล่าครับ”
       การะเกตุชักสีหน้าไม่พอใจทันที
       “ฉันไม่ชอบให้ใครมาแอบฟังเรื่องของฉันนะ แต่ถ้าอยากรู้ก็จะบอกให้คุณต้นเป็นคู่หมั้นที่ผู้ใหญ่จัดหาให้ แล้วฉันก็พอใจ”
       “ใจร้ายจังนะครับ พูดแบบนี้ผมก็ใจเสียหมดสิครับ”
       “ใจเสียแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน” การะเกตุจ้องหน้าเอกพลแล้วพูดต่อ “เข้าใจซะใหม่นะว่าการที่ฉันมีอะไรกับคุณ มันแค่กิจกรรมยามว่าง ถ้าคิดจะผูกพันจริงจังกับฉัน หวังสูงไปรึเปล่าเอกพล”
       เอกพลทำเป็นตัดพ้อหวังความเห็นใจ
       “ใช่สิครับ ผมมันก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนนึงเท่านั้น”
       “ไปจำคำพูดตัดพ้อแบบนี้จากละครเรื่องไหนมา คิดว่าพูดแล้วฉันจะเห็นใจเหรอ ฉันไม่ชอบนะไอ้พวกผู้ชายฟูมฟายน้ำเน่าน่ะ ถ้ารู้ตัวว่าตัวเองเป็นผู้ชายธรรมดาก็ดีแล้ว จะได้ไม่เอาตัวไปเปรียบเทียบกับคุณต้น ให้ฉันต้องเสียเวลามาอธิบายว่าใครเป็นใคร” การะเกตุมองเอกพลอย่างขู่ๆ “คิดจะอยู่กับฉัน ก็ควรจะรู้ว่าตัวเองควรจะอยู่ตรงไหน จำไว้”
       การะเกตุเดินออกไปอย่างไม่สนใจเอกพล เอกพลหัวเสีย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่คิดแค้นฤชวี
       “ไอ้ต้น”
       
       ที่คอนโดเอกพล ปราสินีอ่านนิตยสารเกี่ยวกับแม่และเด็ก ปราสินีอ่านไปยิ้มไปแล้วจับที่ท้องอย่างมีความสุข
       “ไม่ต้องห่วงนะลูก วันก่อนพ่อเขาคงอารมณ์ไม่ดี เดี๋ยววันนี้แม่จะเกลี้ยกล่อมพ่อเขาใหม่นะลูกนะ”
       เอกพลเข้ามา ปราสินีรีบเก็บหนังสือซ่อนใต้หนังสือเล่มอื่นแล้วเข้าไปคลอเคลียเอาใจเอกพล เอกพลสังเกตเห็นหนังสือที่ปราสินีซ่อนดึงออกมา
       “นี่อะไร” เอกพลรู้ทันทีว่าปราสินียังไม่จัดการเรื่องเอาเด็กออก “เธอยังไม่ไปเอาออกอีกเหรอ”
       ปราสินีถอยห่างเพราะรู้ว่าเอกพลกำลังอารมณ์ขึ้น
       “ปลาทำไม่ได้”
       “แล้วถ้าไม่ทำตอนนี้ จะทำตอนไหน ไปเอาเด็กออก”
       ปราสินีแข็งใจเถียงเอกพล
       “ปลาอยากเก็บลูกไว้”
       เอกพลดึงตัวปราสินีเข้ามาใกล้ๆ ยิ้มๆ ปราสินีหลงคิดเข้าข้างตัวเองว่าเอกพลอาจจะใจอ่อน
        “ฟังออกมั้ยว่ามันเป็นคำสั่ง ไม่ใช่ให้เธอเลือกว่าจะทำหรือไม่ทำ”
       “แต่”
       เอกพลบีบปากปราสินีเอาไว้แรงๆ ไม่ให้พูด
       “เอาเด็กออกซะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”
       แล้วเอกพลก็ผลักปราสินีลงไปกระแทกกับพื้น ปราสินีเจ็บ เอกพลเดินข้ามไปอย่างไม่สนใจ ปราสินีได้แต่ร้องไห้จับท้องตัวเองไว้แน่น เสียใจอยู่คนเดียว ไม่คิดว่าเอกพลจะเลวขนาดนี้
       
       ส่วนที่คอนโดพิมภา พิมภากำลังจับหมอนให้เข้าที่ พอหันมาเห็นฤชวีเดินมาที่เตียง พิมภาตกใจเอาหมอนมากอด ฤชวีชะงักแล้วหยิบหมอนกับผ้าห่มจะขยับลงไปนอนที่พื้น พิมภาหน้าเสียที่แสดงอาการเหมือนรังเกียจฤชวีออกไป
       “ผมหายดีแล้ว”
       ฤชวีปูที่นอนที่พื้นลงนอน พิมภาลังเลว่าควรจะให้ฤชวีนอนบนเตียงด้วยเหมือนเดิมดีมั๊ย แต่ฤชวีล้มตัวลงนอน
       พิมภาถึงรู้สึกผิดแต่ก็จำต้องปล่อยเลยตามเลย ปิดไฟหัวเตียง ฤชวีเรียกพิมภาโดยไม่ได้หันมามองพิมภา
       “ขอบคุณนะครับที่ช่วยดูแลผมเมื่อคืน”
       พิมภามองฤชวีที่หันหลังอยู่
       “ฉันไม่อยากให้คุณมาตายในคอนโดฉัน ฉันกลัวผี”
       พิมภาพูดจบก็ห่มผ้าหันหลังให้ฤชวี ฤชวีหันมามองพิมภาที่หันหลังให้ แล้วยิ้มๆ
       ฤชวีกับพิมภาหันหลังให้กัน แต่ต่างฝ่ายต่างยิ้มปลื้ม สุขใจในแสงสลัวๆ เสียงโทรศัพท์ของฤชวีดังขึ้นมาทำลายบรรยากาศ ฤชวีกลัวพิมภาหนวกหู รีบรับโทรศัพท์
       “ครับคุณย่า”
       
       พิมภาได้ยินมองฤชวี

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 13
คุณสามี (กำมะลอ) ตอนที่ 12
คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 11
คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 55 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 55 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
ความคิดเห็นที่ 8 +23 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ้ายเจ้านายของพิมพ์ บอกว่าให้แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว แต่มันกลับเอาเรื่องส่วนตัวมาเล่นเล่ห์กับงาน เพราะแอบชอบพิมพ์ หน้าหนาสุดๆ
นน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฮือ ฮือๆๆๆ ต้องรอตอนเย็นอีกแล้ววว
สงสัยต้องงดอ่านซักสองวัน จะได้อ่านรวดเดียวแบบจุใจไปเล๊ยยย
auijaaaa
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 18 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มีใครจะเอานิยายไปสแกนทำebookมั้ยค่ะ
จะรีบซื้อทันที เอาไปอ่านระหว่างเดินทางน่าจะเพลินดี ^_^
เรื่องน่ารัก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชั้นเกลียดตรีวิญ นิสัยไม่ดี รู้ว่าเค้ามีสามี ก็ยังจะแย่งเค้าด้วยวิธีน่าเกลียด แถมเอาใครมาเล่นก็ไม่รู้ หน้าตาแปลกๆ เล่นไม่เก่ง เวลาพูดรูปปากแปลกๆ ดูไม่มีบุคลิกคนทำงานเก่งเลยซักนิด
แอร๊ยยยยยยยยยยย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +23 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ้ายเจ้านายของพิมพ์ บอกว่าให้แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว แต่มันกลับเอาเรื่องส่วนตัวมาเล่นเล่ห์กับงาน เพราะแอบชอบพิมพ์ หน้าหนาสุดๆ
นน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอแบบใจจะขาด
ใหม่ใหม่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบค่ะเรื่องนี้
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านพรุ่งนี้เช้าอีกแล้ววว ฮือฮืออออ
อยากรู้อยากรู้
auijaaaa
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้ลง1วันจบตอนเลยได้มั๊ย คือคนรออ่านก็รอไปดิทั้งวัน พอมาลงที ไม่คุ้มค่ากับการรอคอยเลยค่ะ
แง้้งงง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฮือ ฮือๆๆๆ ต้องรอตอนเย็นอีกแล้ววว
สงสัยต้องงดอ่านซักสองวัน จะได้อ่านรวดเดียวแบบจุใจไปเล๊ยยย
auijaaaa
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014