หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก

คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 21 ธันวาคม 2555 09:35 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
       คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ตอนที่ 10
       
       ส่วนที่บ้านชุติภา พิมภากับการะเกตุมองหน้ากันแบบไม่มีใครยอมใคร แต่ต่างฝ่ายยังเก็บอาการ ฤชวีกลัวจะมีเรื่องจึงกระซิบกับพิมภา
       
       “คุณพิมครับ”
       “ไม่ต้องห่วงค่ะ เมื่อกี้พิมใจร้อนไปหน่อยก็เลยสวนคุณย่าคุณไปพิมไม่ทำแล้วค่ะ” พิมภากระซิบตอบ ฤชวีมองพิมภาอย่างขอบคุณ
       “ที่จริง เกตุกับคุณ ภรรยาคุณชื่ออะไรนะคะคุณต้น ปกติเกตุจำชื่อคนไม่ค่อยเก่ง”
       “ฉันชื่อพิมภาค่ะ”
       “อ๋อ ใช่ คุณพิมภา ขอโทษทีค่ะจำไม่ได้จริงๆ”
       “ค่ะ ฉันเข้าใจ ปกติคุณคงจำได้แต่คนที่เป็นเป้าหมายเท่านั้น” พิมภามองหน้าการะเกตุ “หมายถึง คนที่น่าสนใจน่ะค่ะ”
       “รู้จักกันมาก่อนเหรอหนูเกตุ”
       “เกตุเป็นลูกค้าของบริษัทคุณ...พิมภาใช่มั๊ยคะ”
       “ค่ะ”
       “โทษทีค่ะ เกตุขี้ลืม เกตุเป็นลูกค้าของบริษัทคุณพิมภาน่ะค่ะเราเคยเจอกันในงานเปิดตัวสินค้าที่เพชรบูรณ์ เกตุยังเจอคุณต้นที่นั่นเลย” การะเกตุจงใจพูดให้ชุติภารู้ว่าเจอฤชวีที่เพชรบูรณ์ ชุติภามองหน้าฤชวี ฤชวีนิ่ง “พูดถึงถ้าไม่ได้สถานที่ของคุณย่ากับคุณต้น ปกติเกตุก็ไม่ค่อยเห็นนารีจัดงานได้ใหญ่โตแบบนี้นะคะ เชิญเกตุมาตั้งหลายครั้ง เกตุถึงไม่เคยไป”
       “งานนี้เราเลือกเฉพาะกลุ่มที่คิดว่าจะเป็นลูกค้าชั้นดีของเราได้ค่ะ แต่ถึงเชิญไปแล้ว เราก็จะเลือกอีกทีว่าคิดถูกรึเปล่า นารีเป็นบริษัทไม่ใหญ่นัก แต่ก็มีมาตราฐานค่ะ”
       พิมภาสวนกลับการะเกตุ จนการะเกตุหน้าหงาย ชุติภาเห็นว่าการะเกตุกำลังจะพลาดท่า
       “แล้วคุณพิมภาทำหน้าที่อะไรในบริษัทนี้”
       พิมภารู้ตัวว่าตัวเองกำลังกลายเป็นเป้าของชุติภา
       “พิมเป็นแบรนด์เมเนเจอร์ค่ะ”
       “ซึ่งตามหน้าที่ก็ต้องคอยซัพพอร์ทลูกค้าอย่างหนูเกตุ”
       “เราจะซัพพอร์ตเฉพาะลูกค้าที่เราเลือกแล้ว อย่างที่เพิ่งบอกไปค่ะ”
       พิมภาตอบนิ่งๆ อย่างไม่เกรงชุติภากับการะเกตุ
       “เป็นพนักงานบริษัท คงเหนื่อยแย่ เอ๊ะขอโทษนะ คุณพิมเป็นคนกรุงเทพรึเปล่า”
       “เปล่าค่ะ บ้านเกิดพิมอยู่ที่จันทบุรีค่ะ”
       “อ๋อ แต่ก็เก่งนะ ที่ขวนขวายมาทำงานในกรุงเทพได้ ตำแหน่งก็ใช้ได้ขอโทษอีกทีนะ ทางบ้านทำอาชีพอะไร”
       “บ้านพิมทำบ่อพลอยค่ะ”
       “บ่อพลอย อย่าบอกนะคะว่าใหญ่ที่สุดในเมืองจันทร์”
       “บังเอิญว่าใช่ค่ะ แต่ครอบครัวเราก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องนั้นเราซีเรียสที่คุณภาพของพลอยที่ส่งออกสู่ตลาดมากกว่า เพราะหินบางก้อนตอนเราได้มา เรานึกว่าเป็นพลอย แต่พอเจียระไนแล้ว มันก็แสดงตัวออกมาค่ะว่ามันไม่ใช่”
       การะเกตุรู้ว่าพิมภาน่าจะประชดเธอ
       “เหรอคะ”
       “ค่ะ”
       “ในครัวมีขนม แต่ย่าใช้เด็กๆ มันไปจัดการกับต้นไม้หลังบ้าน”
       “เดี๋ยวผมไปจัดการให้ครับ” ฤชวีรับอาสา
       “แกอยู่คุยกับหนูเกตุดีกว่า คุณพิมไปช่วยฉันหน่อยสิ”
       พิมภามองหน้าชุติภา แล้วมองหน้าฤชวี พิมภาสบตาฤชวีแบบบอกว่าไม่ต้องห่วง
       “เดี๋ยวพิมไปช่วยคุณย่าเองค่ะ”
       ชุติภามองยิ้มๆ แต่พิมภาไม่ไว้ใจรอยยิ้มของชุติภาเลย ชุติภาเดินนำหน้าไป พิมภาเดินตามไป ฤชวีมองตามอย่างเป็นห่วงพิมภา ฤชวีหันมาเจอการะเกตุที่ยิ้มให้อย่างอ่อยเหยื่อ
       
       ชุติภาเข้ามาในครัวจัดขนมไทยโบราณหลายอย่างจากถาดลงจาน
       “รู้จักมั้ยขนมพวกนี้”
       “รู้จักค่ะ”
       พิมภาช่วยจัดขนมใส่จานแต่ดูไม่คล่องนัก
       “รู้จักแล้วทานเป็นมั้ย” พิมภาเริ่มแน่ใจว่าไม่น่าใช่คำถามเกี่ยวกับขนม “เท่าที่ฟัง ทางบ้านเธอถึงจะมีฐานะ แต่ก็คงไม่คุ้นกับพิธีรีตรองของสังคมดูจากการที่ทางบ้าน เธอยอมให้เธอแต่งงานกับตาต้นง่ายๆ แบบนี้”
       “ทางบ้านพิม ก็เพิ่งรู้หลังจากที่เราจดทะเบียนกันค่ะ”
       ชุติภาหันมามองหน้าพิมภา
       “ถามจริงๆ เธอต้องการอะไรจากหลานฉัน” พิมภายังไม่ทันตอบอะไร ชุติภาก็ใส่ต่อ “ตระกูลของเราเป็นตระกูลเก่าแก่ ฉันชินนะกับการที่คนหวังที่จะใช้ตระกูลของเราสร้างความน่านับหน้าถือตาให้กับตัวเอง”
       “คุณย่าหมายความว่าไงคะ”
       “ถ้าบ้านเธอเป็นถึงเจ้าของบ่อพลอย เธอก็คงไม่ได้หิวเงิน แต่คงโหยหายศฐาบรรดาศักดิ์ ความน่านับหน้าถือตาในสังคมมากกว่า”
       “พิมไม่อยากเถียงเพราะคิดว่าคุณย่าคงมองคนออก”
       พิมภาตอบกลับนิ่งๆ ชุติภาอึ้ง จะโกรธก็ไม่เชิง แต่รู้สึกว่าคำตอบของพิมภามีหลายอย่างที่วิธีคิดเหมือนกับชุติภา
       “ออกสิ อย่างเช่นหนูการะเกตุทั้งเก่ง แสนดี มีมารยาท ไม่ก้าวร้าวอย่างเธอ”
       พิมภายิ้มให้อย่างมีมารยาท
       “คุณย่ามองคนเก่งจริงๆ ด้วยค่ะ” แต่น้ำเสียงและรอยยิ้มของพิมภา บอกให้ชุติภารู้ว่าไม่ใช่อย่างที่พูด เพราะ
       พิมภาเคยเห็นฤทธิ์การะเกตุมาแล้ว “เดี๋ยวพิมยกขนมออกไปให้ก่อนนะคะ”
       พิมภายกขนมออกไป
       
       การะเกตุเข้ามานั่งใกล้ๆ ฤชวี จ้องหน้าฤชวี
       “คุณการะเกตุมีอะไรรึเปล่าครับ”
       “พวกนักเขียนเนี่ย ดูมีเสน่ห์จังนะคะ”
       “เหรอครับ”
       “ผู้หญิงแบบไหนเหรอคะที่คุณต้นมักจะเลือกไปเป็นนางเอกในนิยายของคุณ”
       “แบบไหนก็ได้ครับ ที่น่าสนใจ ผมว่าผู้หญิงทุกคนมีความน่าสนใจในตัวเองมีคุณค่าในตัวเอง”
       “แล้วอย่างเกตุล่ะคะ น่าสนใจมั้ย” การะเกตุขยับใกล้ฤชวี “เขียนเรื่องเกี่ยวกับเกตุบ้างสิคะ หรือว่าอยากรู้ข้อมูลอะไรก่อนบอกได้นะคะ”
       ฤชวีรู้ทันว่าการะเกตุจงใจจะอ่อย
       “ปกติผมเขียนทีละเรื่องครับ และเรื่องที่ผมเขียนอยู่ นางเอกก็น่าสนใจ จนผมยังไม่สนใจที่จะเลือกผู้หญิงแบบอื่นมาเป็นนางเอกเลย”
       การะเกตุรู้ว่าฤชวีหมายความว่าไง แต่ยังไม่ยอมแพ้
       “เหรอคะ แล้วจะเขียนอีกนานมั้ยคะเรื่องนี้”
       “ก็น่าจะตลอดชีวิตครับ”
       การะเกตุหน้าเสีย
       “งั้นเหรอคะ”
       “ครับ” ฤชวีตอบรับเสียงหนักแน่น การะเกตุหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจ
       “เกตุขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ”
       
       การะเกตุออกไป ฤชวีมองตามอย่างโล่งใจ

        
       พิมภาเดินถือถาดของว่างมาเจอกับการะเกตุระหว่างทาง
       
       “ดีนะ พลาดจากลูกน้องของฉันก็มาจับคุณต้นเอาไว้ได้”
       พิมภาหยุดมองหน้าการะเกตุ
       “มีขนมหลายอย่างนะคะ”
       “บอกฉันทำไม” การะเกตุทำหน้างง ฤชวีที่เดินตามออกมาดูพิมภาได้ยินพอดี
       “ก็ถ้าเผื่อคุณหิว ก็ทานก่อน จะได้ไม่หน้ามืด”
       “หมายความว่าไง”
       “เดาว่าเมื่อสักครู่ตอนที่อยู่กับสามีดิฉัน คุณคงหิว” พิมภาจ้องหน้าการะเกตุก่อนจะพูดต่อ “และไม่แน่ใจว่าแสดงอาการหน้ามืดออกไปรึเปล่า คือฉันหมายถึง หิว อยาก ทนไม่ไหว จะเป็นลมน่ะค่ะ”
       “พูดแบบนี้เธอหมายความว่าไง”
       “นักการตลาดอย่างฉันก็ประมาณการณ์เอาจากสิ่งที่เราเคยเห็นเคยได้ข้อมูลมาน่ะค่ะ เท่าที่เห็นคุณมา ฉันก็เลยประมาณเอาว่าเวลาไหนที่คุณน่าจะหิวจน หน้ามืด” ฤชวีที่ยืนแอบฟังอยู่มองอย่างพอใจ ฤชวีไม่แสดงตัวเดินกลับไป “ตามมาทานขนมนะคะ”
       พิมภาเดินหนีการะเกตุไป โดยที่การะเกตุอ้าปากเถียงอะไรไม่ทันเลย
       
       พิมภาเดินขึ้นมาเห็นฤชวีนั่งยิ้ม พิมภาถือถาดขนมเข้ามาวาง
       “ยิ้มอะไรคะคุณต้น”
       “ไม่บอกได้มั้ยครับ”
       “ฉันเหนื่อยขี้เกียจลับฝีปากกับคุณอีกคนนะ ฉันปวดหัว”
       ชุติภาตามขึ้นมา พิมภากับฤชวีรีบทำปกติ
       “หนูเกตุไปไหน” ชุติภาถามหาการะเกตุ สักพักการะเกตุก็ตามขึ้นมา “หนูเกตุไปไหนมาจ๊ะ” ชุติภาหันไปถามการะเกตุ
       “เกตุเห็นคุณย่าหายไปนาน ก็เลยเป็นห่วงตามไปดูน่ะค่ะ”
       พิมภามองการะเกตุอย่างหน่ายๆ
       “ทานขนมกันสิ”
       ทุกคนลงมือทานขนมตามที่ชุติภาเชิญเงียบๆ พิมภากินได้ไม่เท่าไหร่ ฤชวีเห็นจึงตักให้
       “พอแล้วค่ะคุณต้น”
       “ทำไมไม่ชอบขนมหวานเหรอคุณพิม”
       “ชอบค่ะ แต่ทานได้ไม่เท่าไหร่”
       “ผิดกับตาต้นนะ รายนี้ทานเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักอิ่ม เค้าชอบ โดยเฉพาะฝีมือย่า”
       “แหมก็ขนมฝีมือคุณย่ามันอร่อยจริงๆ นี่คะ นี่ขนาดเกตุคุมน้ำหนัก ยังอดใจไม่ไหวเลย”
       การะเกตุเอ็นจอยจริงๆ เพราะไม่ค่อยได้สัมผัสกับขนมโบราณมากนัก
       “แล้วทำไมวันนี้ทานน้อยจังตาต้น” ชุติภาถามหลานชาย
       “เห็นคุณการะเกตุทานก็เพลินแล้วครับ พลอยอิ่มไปด้วย” การะเกตุวางมืออายๆ
       “แหมคุณต้น กัดเกตุเข้าแล้วไงค่ะ” การะเกตุมองฤชวีกับพิมภา “ที่จริงคุณต้นกับคุณพิม ดู...ขอโทษนะคะ ไม่ค่อยเข้ากันเลยนะคะขอโทษนะคะที่ต้องพูดตรงๆ”
       “ยังไงเหรอคะ คุณการะเกตุกำลังจะบอกว่าเหมือนพิมได้ของที่ไม่เหมาะมาอยู่ในมืองั้นเหรอคะ”
       “ก็ทำนองนั้นค่ะ” พิมภายิ้ม
       “แต่ฉันก็ได้มาแล้ว นี่สิคะประเด็น”
       การะเกตุอ้าปากค้างเถียงพิมภาไม่ออก แล้วทั้งห้องก็มีความเงียบงันเข้ามาแทนที่
       “คุณย่าครับ ผมกับคุณพิมจะขอตัวกลับก่อน” พิมภาอึ้งงง “คุณพิมปวดหัวน่ะครับ ผมอยากพากลับไปพัก”
       “ย่าสั่งให้คนทำกับข้าวที่แกชอบไว้ตั้งหลายอย่าง”
       “ขอโทษนะครับคุณย่า แต่เอาไว้วันหลังดีกว่า วันนี้ผมอยากพาคุณพิมกลับไปพัก”
       “คุณต้นคะ”
       “อย่าฝืนครับคุณพิม ผมรู้คุณไม่ไหวแล้ว”
       “งั้นก็ตามใจ”
       “ครับ สวัสดีครับคุณย่า”
       พิมภาสวัสดีชุติภา ชุติภารับไหว้แบบไม่มองหน้า ฤชวีพาพิมภาออกไป
       “ดูคุณต้นจะเกรงใจเมียมากกว่าคุณย่าอีกนะคะเนี่ย”
       ชุติภาฟังนิ่ง แต่ทั้งสีหน้าและแววตาบอกว่าไม่พอใจ การะเกตุยิ้มพอใจที่ปั่นชุติภาได้
       
       ภัทรพลมาส่งลัลนาที่หน้าบ้าน ลัลนาทำปากดี
       “ลัลดีขึ้นแล้วเดี๋ยวเข้าบ้านเองก็ได้ค่ะ”
       “ครับ ตามใจ” ลัลนาอึ้งไม่นึกว่าภัทรพลจะยอม “อ้าวทำไมล่ะครับ ก็เห็นคุณลัลดื้อจัง อยากเดินเข้าบ้านเอง ผมก็ยอมแล้วไงครับ ขี้เกียจอุ้มแล้วเหมือนกัน”
       ลัลนาอึ้งแต่ก็จำยอมต้องทำตามที่ตัวเองพูดไป
       “งั้น ขอบคุณมากสำหรับทุกอย่างค่ะ”
       “ครับ”
       ลัลนามองว่าแค่นี้เองเหรอ แล้วตัดสินใจถามภัทรพล
       “คุณช่วยฉันทำไมคะ”
       ภัทรพลมองลัลนา
       “ผมก็ทำตามหน้าที่ที่เพื่อนมนุษย์ควรมีต่อกันครับ ไม่ได้พิเศษอะไร” คำตอบนี้ทำให้ลัลนาถึงกับอึ้ง
       “ตอบได้ดีมากค่ะ”
       น้ำเสียงลัลนาบอกให้รู้ว่าอึ้งและแอบน้อยใจ ลัลนาลงจากรถไปทื่อๆ ไปไม่เป็น ลัลนาเดินเขยกเข้าบ้าน ภัทรพลมองอมยิ้ม
       “ต้องดัดนิสัยให้เข็ด”
       ลัลนาแอบใจแป้ว
       “นี่ไม่สนใจกันแล้วจริงๆ เหรอเนี่ย”
       ลัลนาเขยกเข้าบ้านไปอย่างน้อยใจ ภัทรพลมองตามอย่างสะใจที่ได้ดัดนิสัยลัลนา
       
       ฤชวีพาพิมภามานั่งทานสุกี้
       “ทำไมคุณถึงรู้คะว่าฉัน ไม่ได้ปวดหัว” พิมภาถามฤชวีตรงๆ
       “แต่คุณรู้สึกอึดอัด”
       “ค่ะ”
       “รู้สิครับ ผมรู้ดีว่าคุณย่าผมเป็นยังไง” ฤชวีมองหน้าพิมภา “และก็รู้ว่าคุณเป็นยังไงไงครับ ลับฝีปากกับคุณย่าผมสนุกมั้ย”
       “ฉันก็...แค่ ชี้แจงเรื่องที่คุณย่าคุณเข้าใจฉันผิดไปนิดๆ หน่อยๆ เองค่ะ” พิมภาบอกเสียงอ่อยๆ “ไม่ได้รุนแรงอะไร แค่จัดไปตามความ เหมาะสม”
       ฤชวีฟังแล้วอมยิ้มขำพิมภา
       “แล้วคุณการะเกตุละครับ จัดไปตามความเหมาะสมรึเปล่า”
       “นี่คุณเห็นฉันกับยัยการะเกตุนั่นด้วยเหรอคะ” ฤชวียิ้มรับ
       “ครับ”
       “แล้วทำไมคุณไม่ออกมาช่วยฉันล่ะ ปล่อยให้ฉันรับหน้าอยู่คนเดียว”
       “ที่คุณจัดไปมันก็ร้ายกาจดีอยู่แล้วนี่ครับ”
       “ใช่สิ ฉันมันร้ายกาจ”
       “แต่ผมชอบนะครับ มีอะไรเป็นแรงขับเคลื่อนเหรอครับ แอบหึงผมรึเปล่าครับคุณภรรยากำมะลอ เล่นซะเนียนเชียว”
       “งั้นมั้งค้า คุณสามีกำมะลอ...ทานเถอะค่ะ”
       พิมภาคีบอาหารในหม้อสุกี้ให้ฤชวี ฤชวีรับมาพอใจแอบยิ้มๆ
       “ดูคุณพิมชอบทานสุกี้นะครับ”
       “ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวนะคะ บ้านฉันชอบทานสุกี้กันทั้งบ้านเลย มันเหมือนว่าได้ใช้เวลากับคนที่เรารัก ฉันก็เลยชอบ”
       “ใครๆ ก็อยาก ใช้เวลากับคนที่เรารัก”
       ฤชวีบอกยิ้มๆ พิมภายิ้มรับเข้าใจคนละความหมาย แต่รอยยิ้มของฤชวีทำให้พิมภาเริ่มระแวงว่าจะเป็นความหมายของคนรักกัน พิมภาเขินไม่กล้าสบตาฤชวีและรีบเปลี่ยนเรื่อง
       “เดี๋ยวทานเสร็จแล้วไปซื้อของเข้าบ้านดีกว่า”
       “ดีครับ ฟังดูเป็นกิจกรรมของครอบครัว”
       “อะไรนะคะ”
       “ทานครับทาน เดี๋ยวผมคีบให้”
       
       ฤชวีไม่ตอบที่พิมภาถาม พิมภาค้อนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านั้น

        
       หลังจากทานสุกี้เสร็จ ฤชวีกับพิมพาก็พากันมาซื้อของต่อ ฤชวีกับพิมภากำลังจ่ายเงินที่แคชเชียร์
       
       “ผมจ่ายเองนะ”
       “ยินดีรับของฟรีค่ะ”
       พิมภาขยับเดินออกมาเห็นตู้ไขไข่ที่ตั้งอยู่ตรงทางออกแคชเชียร์ พิมภาไปยืนมองยิ้มๆ ฤชวีจ่ายเงินเสร็จขยับรถเข็นมาเห็นพิมภายืนมองตู้ไขไข่
       “อยากเล่นเหรอครับ”
       “สมัยเด็ก ๆ พี่ภัทรกับฉันชอบไขเล่นเวลากลับจากโรงเรียนประจำ” พิมภาจ้องตู้ไขไข่เป๋ง “เห็นแหวนในไข่นั่นมั้ยคะ รู้มั้ยว่ามันน่าตื่นเต้นดีใจมากเลยนะเวลาที่เราไขไข่ที่มีแหวนออกมาได้สำเร็จ”
       “แปลว่าอยากเล่น” ฤชวีหยิบเหรียญสิบบาทขึ้นมา พิมภาตาวาวที่จะได้ไขไข่ “แต่...เริ่มรำลึกความหลังนี่มันแสดงอายุนะครับ”
       “เราก็น่าจะไล่เลี่ยกันรึเปล่าคะคุณต้น ถึงได้คุยกันเข้าใจ”
       “อะ งั้นก็ลืมวัยกันซักวันแล้วกันครับ”
       ฤชวีใส่เหรียญในช่องใส่เหรียญให้พิมภา พิมภาไขไข่ ไข่ที่หล่นลงมาเห็นว่าเป็นแหวนของเล่น
       “ได้จริงๆ ด้วย”
       พิมภาดีใจอย่างลืมตัว ฤชวีมองพิมภาขำๆ พิมภาค้อนที่ถูกฤชวีอำด้วยสายตา ฤชวีง้อด้วยการผายมือให้พิมภาหยิบไข่
       “หยิบเถอะครับ ผมไม่ล้อแล้ว”
       พิมภาที่เก็บความอยากเอาไว้นาน รีบคว้าไข่ แต่บังเอิญทำไข่ตกไปที่พื้น ไข่ของเล่นกลิ้งไปตามพื้น พิมภาตามไป ไข่มาหยุดที่ปลายเท้าคนคนหนึ่ง พิมภาเงยหน้าดู
       “คุณตรีวิญ”
       “บังเอิญจังนะครับ”
       ฤชวีตามมาเห็นตรีวิญแล้วอึ้งๆ แต่ก็ฝืนยิ้มทักทายตามมารยาท
       “สวัสดีครับคุณตรีวิญ”
       “สวัสดีครับคุณฤชวี ขอโทษนะครับที่วันนี้ผมลากคุณพิมไปทำงาน ทั้งที่มีนัดสำคัญกับคุณย่าคุณ”
       ฤชวีหันไปมองหน้าพิมภาเหมือนอยากรู้ว่าตรีวิญรู้ได้ยังไง
       “พิมบอกคุณตรีวิญเองค่ะ”
       ฤชวีตึงนิดๆ ที่รู้ว่าพิมภาบอกตรีวิญทุกเรื่อง
       “แล้วนี่ทำอะไรกันครับ” ตรีวิญมองไข่ของเล่นในมือพิมภา “ย้อนความหลังวัยเด็กกันอยู่เหรอครับ”
       พิมภาไม่ค่อยสบายใจกับคำว่าเด็ก
       “ก็ลองเล่นกันดูขำๆ น่ะค่ะ”
       ฤชวีไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่
       “แต่ผมจริงจังครับ การย้อนความทรงจำดีๆ มันทำให้จิตใจเราไม่แข็งกระด้าง”
       “แต่มันก็ดูไม่เข้ากับวัยเท่าไหร่รึเปล่าครับ”
       “อย่าเอาเรื่องวัยมาจำกัดความสุขของตัวเองสิครับ ถ้าคุณพิมกลัวไม่ เข้ากับวัย” ฤชวีดึงไข่ของเล่นในมือพิมภามา “ผมเก็บไว้เองก็ได้ครับ”
       “คุณตรีวิญมาที่นี่ทำไมเหรอคะ”
       “ผมมาเดินหาซื้อของขวัญให้เพื่อนที่ต่างประเทศน่ะครับ แต่ยังไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรดี”
       ตรีวิญมองพิมภาอย่างจะขอความช่วยเหลือแต่ไม่กล้า พิมภาเดาออก
       “ให้พิมช่วยมั้ยคะ พิมกับคุณต้นซื้อของเสร็จแล้วพอดี”
       “จะดีเหรอครับ”
       “ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณตรีวิญมา...คนเดียว...คงคิดไม่ออก พวกเราช่วยคิดก็ได้”
       ฤชวีจงใจเอาคืนตรีวิญบ้าง ตรีวิญเดาออก
       “งั้นก็ รบกวนด้วยแล้วกันครับ”
       ฤชวีแอบขัดใจนิดหนึ่งที่ตรีวิญไม่ปฏิเสธ ตรีวิญเดินนำไป
       “ขอโทษนะคะคุณต้น พิมคงต้องขอช่วยเจ้านายหน่อย”
       “ไม่เป็นไรครับ”
       พิมภายิ้มขอบคุณฤชวีแล้วเดินตามตรีวิญไป ฤชวีมองไข่ของเล่นที่มีแหวนในมือ แล้วเอาแหวนออกจากไข่ใส่กระเป๋าเสื้อไว้
       
       ที่แผนกเครื่องหอม เทียนหอม
       “ดูเป็นพวกนี้ดีกว่ามั้ยคะ เทียนหอมดูไทยๆ ดี” พิมภาบอก
       “ก็ดีครับ แต่ว่าผมไม่ค่อยมีความรู้เรื่องนี้เท่าไหร่”
       ตรีวิญอยากให้พิมภาออกตัวเลือกให้
       “พิมแนะนำได้อย่างเดียว ไม่ค่อยชำนาญหรอกค่ะว่ากลิ่นไหนมันเป็นกลิ่นไหน” พิมภาหันไปหาฤชวี “คุณต้นพอจะเลือกเป็นมั้ยคะ”
       “ได้ครับ”
       “งั้นเดี๋ยวให้คุณต้นเลือกให้นะคะ”
       ตรีวิญไม่ได้ดั่งใจ แต่ปฎิเสธไม่ได้
       “ครับ”
       พิมภาเดินนำไปกับฤชวี เลือกเทียนหอมกลิ่นต่างๆ ฤชวีกับพิมภาช่วยกันเลือกเทียนหอม เหมือนกับว่าโลกนี้มีกันอยู่แค่สองคน ตรีวิญรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน แต่ก็จำยอมต้องเดินตามไป
       
       พิมภาส่งถุงเทียนหอมที่ซื้อมาให้กับตรีวิญ
       “เพื่อนของคุณตรีวิญชอบหรือไม่ชอบ บอกพิมด้วยนะคะ”
       “ครับ”
       “จะได้รู้น่ะค่ะว่า คุณต้นเลือกเก่งจริงรึเปล่า” พิมภาบอกยิ้มๆ
       “อ้าว คุณพิมไม่เชื่อฝีมือผมซะงั้น”
       “รู้ตัวก็ดีแล้วค่ะ”
       พิมภากับฤชวียิ้มให้กันอย่างมีความสุข ตรีวิญได้แต่มองอย่างอิจฉาลึกๆ แต่เก็บอาการ
       “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ขอบคุณมากครับที่ช่วย”
       “ไม่เป็นไรค่ะ”
       ตรีวิญเดินแยกไปจากพิมภากับฤชวี
       “งั้นเราก็กลับกันดีกว่าครับ”
       พิมภากับฤชวีเดินออกไปอีกทาง ตรีวิญที่ตอนแรกทำเป็นแยกไปอย่างไม่สนใจพิมภากับฤชวี หันมามองอย่าสะท้อนใจ
       
       เมื่อกลับถึงคอนโด ตรีวิญเอาเทียนหอมที่พิมภากับฤชวีช่วยเลือกมาจุดเต็มห้อง เพราะที่จริงตรีวิญไม่ได้จะซื้อให้ใครแต่ใช้เป็นข้ออ้างในการขัดคอพิมภากับฤชวี
       ตรีวิญนึกถึงพิมภาตอนที่เขาไปส่งพิมภาที่บ้านชุติภาและยังจอดรถรอดูอยู่จนฤชวีขับรถออกมาจากบ้านชุติภา ตรีวิญจึงขับตามมาและเดินตามหาพิมภาจนเห็นทั้งคู่อยู่ที่ร้านสุกี้
       ตรีวิญนั่งเหงาๆ นึกถึงพิมภา
       
       ภัทรพลนั่งรอฤชวีกับพิมภาอยู่ในห้อง นันทิกานต์เข้ามา
       “ไอ้พิมกับคุณต้นกลับมารึยังพี่ภัทร”
       “พี่ก็รออยู่เนี่ย โทรไปก็ไม่มีสัญญาณ”
       “คงไม่ได้โดนย่าคุณต้นสั่งเก็บใช่มั้ยพี่”
       “บ้าน่า แต่ไอ้พิมมันก็ชอบทำตัวน่าหมั่นไส้ด้วยว่ะ”
       ฤชวีกับพิมภาหอบของเข้ามา ภัทรพลส่งซิกให้นันทิกานต์เข้าไปสำรวจพิมภาว่าเป็นอะไรหรือเปล่า นันทิกานต์เข้ามาดูพิมภาใกล้ๆ
       “แขนขาครบ ไม่บุบสลาย”
       ฤชวีรู้ทันว่านันทิกานต์กับภัทรพลเป็นห่วงว่าพิมภาโดนชุติภาเล่นงานรึเปล่า
       “คุณย่าผมเล่นงานอะไรคุณพิมไม่ได้หรอกครับ คุณพิมเค้าเอาอยู่”
       “คุณต้น”
       “ผมเอาของไปเก็บในครัวดีกว่า”
       “พิมช่วยค่ะ”
       ฤชวีกับพิมภาเอาของไปเก็บในครัว ภัทรพลกับนันทิกานต์เข้ามาสุมหัวกัน
       “ค่อยโล่งใจหน่อย ไม่งั้นคืนนี้ถึงนอนหลับก็ฝันร้ายแน่” นันทิกานต์บอกอย่างโล่งอก
       “ถ้าย่าคุณต้นรับยายพิมได้ก็ไม่มีปัญหา เพราะพ่อกับแม่พี่น่ะชอบคุณต้นอยู่แล้ว”
       “แต่ถ้าพ่อกับแม่พี่รู้ว่าสองคนนี้โกหก ระเบิดไม่ลงหรือพี่ภัทร”
       “เดายาก แต่ถึงไม่รู้วันนี้ วันนึงก็ต้องรู้อยู่ดี จะช้าจะเร็วก็เท่านั้นแหละ”
       “อืม ก็ขอให้ช้าหน่อยละกันพี่”
       
       นันทิกานต์กับภัทรพลมองพิมภากับฤชวีอย่างเป็นห่วง

        
       พิมภาเข้ามานั่งที่เตียง ฤชวีนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะในห้องนอน
       
       “เมื่อไหร่พี่ภัทรจะกลับซะที” พิมภาบ่นออกมา
       “ทำไมครับเบื่อมีต้องมีผมนอนร่วมห้องเหรอครับ”
       “เปล่าหรอกค่ะ”
       “ถ้าคุณพิมไม่สบายใจ ผมออกไปนอนข้างนอกก็ได้นะครับ ถ้าคุณภัทรถามผมจะบอกว่าเราทะเลาะกันคุณงอนก็เลยไล่ผมออกจากห้อง”
       “คุณต้นไม่ต้องทำให้มันยากขนาดนั้นหรอกค่ะ”
       “อ้าวก็ปกติผมเห็นคุณพิมชอบทำเรื่องง่ายๆ ให้มันเป็นเรื่องยากนี่ครับ”
       พิมภาชักไม่พอใจที่ถูกฤชวีกัด
       “ไม่ใช่เพราะวันนี้เจอว่าที่คู่หมั้น เลยอยากทำตัวให้ว่างเว้น ฟรีอะไรทำนองนี้เหรอคะ”
       “คุณก็ได้ยินแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าไม่ว่าผมว่างหรือไม่ว่าง คุณการะเกตุเค้าก็รอ” ฤชวียั่วกลับ พิมภาอึ้ง ไม่นึกว่าจะถูกฤชวีย้อนแบบนี้
       “ถามจริงๆ นะคะคุณ ที่จริงคู่หมั้นคุณก็ไม่เลวนะ ตังค์ก็มี ถ้าคุณยอมแต่งก็ไม่น่ามีปัญหา ดูเหมาะสมกันดี”
       “เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องของหัวใจไม่ใช่ความเหมาะสม ถ้าเราจะอยู่กับใครสักคนไปจนตายจะต้องเป็นคนที่ผมตื่นมาเจอเค้าเป็นคนแรกและได้เห็นเขาก่อนหลับตา”
       พิมภาได้ยินแล้วรู้สึกชอบในความคิดของฤชวีแต่ทำปากแข็ง
       “ฉันว่าคุณเขียนนิยายมากไปแล้วคะคุณต้น” ฤชวีหน้าเสียไปนิดหนึ่ง พิมภานึกได้ “คุณต้นไข่ของเล่นที่เราไขวันนี้ล่ะคะ”
       “ผมทิ้งไปแล้ว”
       “คุณทิ้งไปทำไมคะ”
       “ก็คุณบอกว่ามันทำให้คุณดูเป็นเด็ก”
       “ก็ฉัน...” พิมภานึกคำพูดไม่ออก “แต่ก็นั่นแหล่ะ คุณก็ไม่ควรจะทิ้งไป”
       “แล้วไม่กลัวว่าคุณตรีวิญรู้ว่าเก็บไว้แล้วจะหาว่าคุณทำตัวไม่เหมาะสม ทำตัวเด็กเหรอครับ”
       “แต่ก่อนจะทิ้งของฉันคุณควรถามฉันก่อน”
       “ก็ผมทิ้งไปแล้วนี่ครับ จะให้ทำไง ผมง่วงแล้ว นอนก่อนนะครับ”
       ฤชวีไปนอนห่มผ้า พิมภาได้แต่มองฤชวีอย่างไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แล้วก็ล้มตัวลงนอน ฤชวีที่นอนหันหลังให้พิมภาเอาแหวนที่อยู่ในไข่ขึ้นมาดู อมยิ้มที่ได้รู้ว่าพิมภายังอยากได้อยู่และก็สะใจที่เห็นว่าพิมภาไม่สบอารมณ์ที่บอกว่าทิ้งไปแล้ว
       
       เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อพิมภากับภัทรพลออกมาจากห้อง ฤชวีก็เตรียมอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว
       “แกนี่โชคดีจริงๆ ไอ้พิมที่มีคนดูแลเอาใจขนาดนี้” ภัทรพลบอก
       “เหรอ”
       “ผู้ชายดีๆ แบบนี้หาได้ที่ไหน แต่จะว่าไปก็มีอยู่อีกคน”
       “ใคร”
       “พี่เอง”
       “ทานข้าวเถอะครับ อาหารพร้อมแล้ว” ฤชวีบอกแล้วเอาน้ำส้มคั้นมาให้พิมภากับภัทรพล “น้ำส้มคั้นสดครับ”
       “วันนี้ฉันไม่อยากดื่ม”
       ภัทรพลมองหน้าฤชวีอย่างตั้งคำถามว่าพิมภาไม่พอใจอะไรอีก
       “คุณพิมโมโหที่ผมทิ้งแหวนของเล่นที่คุณพิมไขได้ไปน่ะครับ”
       “แหวนที่อยู่ในไข่ เหมือนสมัยเราเด็กๆ รึเปล่า”
       “ครับ”
       “ยายพิม แกชอบมากเลยนี่ แหวนแบบนั้น”
       “ไม่ได้ชอบแล้วย่ะ”
       “นี่แกงอนที่คุณต้นทิ้งแหวนของเล่นแกเหรอ”
       “ไม่ได้งอน ใครจะไปงอน เรื่องไร้สาระ”
       “แกไงงอน พักนี้แกงอนคุณต้นบ่อยมากนะ รู้ตัวมั้ย”
       “บอกว่าไม่ได้งอนก็ไม่ได้งอนสิ”
       ภัทรพลหัวเราะอาการของพิมภา พิมภายิ่งโกรธ แล้วเสียงกริ่งก็ดังขึ้น
       “ผมไปเปิดให้ครับ”
       ฤชวีไปเปิดประตูเจอภาณุวัฒน์กับพิมมาลาเข้ามา
       “ยัยพิม! แกโกหกพ่อทำไม”
       พิมภา ฤชวี ภัทรพลตกใจ
       
       ปราสินีกำลังจะหยิบเสื้อเอกพลไปซักแล้วเห็นรอยลิปสติกเลอะที่ปกเสื้อ ปราสินีโกรธพลุ่งพล่านมากจะหันไปเอาเรื่องเอกพลที่เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดีๆ เอกพลเห็นอาการของปราสินี
       “มีอะไร”
       ปราสินีพยายามระงับอารมณ์
       “เปล่าค่ะ นี่พี่เอกจะไปไหนคะ”
       “ก็ไปทำงานน่ะสิ” เอกพลหวีผม ฉีดน้ำหอม ปราสินีมองคิดๆ “แล้วเรื่องเด็กจะไปจัดการเมื่อไหร่”
       ปราสินีอ้ำอึ้ง
       “วันนี้ค่ะ”
       “ดี แล้วมีเงินรึเปล่า”
       “มีค่ะ”
       “ถ้ามีก็ออกไปก่อนแล้วกัน ถือว่าชดเชยที่เธอเลินเล่อปล่อยให้ท้องได้”
       ปราสินีได้ฟังแล้วเจ็บแปลบในความร้ายกาจของเอกพล แต่ก็พยายามข่ม
       “งานพี่เป็นยังไงบ้างคะ”
       “ระดับผู้จัดการบริหารพื้นที่มันก็ต้องดีอยู่แล้ว”
       “พี่คะ ปลาไม่อยากอยู่เฉยๆ พี่เอกพาปลาเข้าไปทำงานด้วยสิคะ” เอกพลชะงักมอง
       “แล้วทำไมไม่ไปสมัครงานที่อื่น”
       “สมัครไปหลายที่แล้ว แต่ว่าไม่มีใครตอบรับเลย”
       “มันก็ไม่แปลก ใครๆ เค้าก็คงเห็นคลิปที่เธอไปโง่สารภาพความผิดกับนารี”
       น้ำเสียงของเอกพลไม่ได้มีความเห็นใจเลย ปราสินียิ่งช้ำใจ
       “พี่เอกช่วยปลาหน่อยได้มั้ยคะ”
       “จะดูให้แล้วก็แล้วกัน” เอกพลพูดแบบตัดความรำคาญ
       ปราสินีหอมแก้มเอกพลเหมือนไม่มีอะไร เอกพลออกไปปราสินีเดินไปที่เสื้อหยิบขึ้นมามองที่รอยลิปสติกแล้วใช้มือขยำขยี้เสื้ออย่างแค้น
       “ปลารู้ว่าเจ้าของรอยลิปนี่มันต้องทำงานอยู่ที่เดียวกับพี่”
       
       สีหน้าของปราสินีมั่นใจว่าถ้าเข้าไปทำงานกับเอกพลจะได้รู้ว่าเจ้าของรอยลิปสติกคือใคร

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 13
คุณสามี (กำมะลอ) ตอนที่ 12
คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 11
คุณสามี (กำมะลอ) ที่รัก ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 77 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 74 คน
97 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
3 %
ความคิดเห็นที่ 1 +12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไรอ่ะมาทีมานิดเดียวเองอ่ะ
nana
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มีที่ไหนให้อ่านจนจบเลยไหมครับ ท่านไหนรู้วานบอกหน่อยครับ มาทีละนิด ไม่ไหวครับ
TT
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ให้รอวันละ 2 เวลาแบบนี้มันทรมานหัวใจนะคะ TT
ติดละคร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ต้องการคนช่วยพิมพ์มั๊ยอ่ะ ไม่ทันใจเลย.........
แม่ลูกสาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ซื้อเรื่องย่อมาอ่านแล้ว แต่ก็ไม่ละเอียดเท่ากับในเว็บค่ะ ต้องเข้ามาอ่านทุกเช้าทุกเย็นอยู่ดีค่ะ
fangkaow@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่คิดว่าจะชอบละครเรื่องนี้มากนะครับ
ดูลำยองป่าว
smine_jarearnpa@hotmail.com
 
ความคิดเห็นที่ 9 +7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มีที่ไหนให้อ่านจนจบเลยไหมครับ ท่านไหนรู้วานบอกหน่อยครับ มาทีละนิด ไม่ไหวครับ
TT
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พรุ่งนี้จะไปหาซื้อหนังสือมาอ่าน ไม่รอแล่ว
robbomanu@yahoo.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตรีวิญ เยอะไปนะ
AAA
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ต้องโทษคนแต่งเรื่องที่ขุดเอานิสัยเลวๆ ของผู้ชายที่รู้ทั้งรู้ว่าผู้หญิงแต่งงานแล้ว ยังจินตนาการเพ้อเจ้อจะได้เขา
นิสัยไม่ดีมากๆ
 
ความคิดเห็นที่ 4 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไอคุณตรีวิญนี้เข้าข่าย Obsessed เลยที่เดียว
เยอะนะเนี่ย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ให้รอวันละ 2 เวลาแบบนี้มันทรมานหัวใจนะคะ TT
ติดละคร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฮ่า ฮ่า กำลังสนุกเลย
pumpuy
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +12 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไรอ่ะมาทีมานิดเดียวเองอ่ะ
nana
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอโทษที

พนักงานอัพบทวัยทองน่ะ เลยมาแบบกระปริบกระปรอย (สะกดถูกรึเปล่า?)

ยังดีน่ะที่พอจะมีให้เสพ
เกือบลงแดง
 
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2012