คุณสามี (กำมะลอ) ตอนที่ 12

โดย MGR Online   
28 ธันวาคม 2555 07:20 น.
1 | 2 | 3 | 4  | หน้าถัดไป
คุณสามี (กำมะลอ) ตอนที่ 12
        คุณสามี(กำมะลอ)ที่รัก ตอนที่ 12
       
       หลังจากกลุ่มของพิมภากลับไปแล้วมิ้นท์จึงรีบโทรบอกภัทรพลเรื่องนี้
       
       “จริงเหรอ ไอ้พิมกับคุณต้นยังไม่เคย แถมไอ้พิมก็ดูเดือดร้อนใจด้วย โธ่...ไอ้พิมน้องพี่ อยากโดนทำไมไม่บอก เอางี้มิ้นท์เดี๋ยวพี่จะเปิดทางให้เอง” ภัทรพลวางสายหันมาทางภาณุวัฒน์กับพิมมาลา “แม่ รู้มั๊ย ป่านนี้ลูกสาวแม่ยังไม่ได้อะไรๆ กับคุณต้นเลยนะ”
       “เฮ้ยได้ไง เป็นแม่ไม่มีนะแบบนี้”
       “ช่าย พ่อนะ เสร็จแม่เค้าตั้งแต่คืนแรกแล้ว”
       “พ่อก้อ...” พิมมาลานึกได้ “เดี๋ยวนะภัทร เรื่องจริงเหรอ”
       “จริงแม่ น้องมิ้นท์หน่วยข่าวกรองของเรารายงานมา”
       “งั้นต้องจัด”
       “ใจตรงกันเลยแม่ ภัทรมีแผนแล้ว”
       “พ่อว่า ไม่ดีมั้งแม่”
       “อาการหวงลูกสาวกลับมาแล้ว”
       “คุณต้นน่ะดี เชื่อแม่สิพ่อ”
       พอดีกับที่ฤชวีออกมาจากห้อง ภัทรพลเข้าไปชาร์ททันที
       “คุณต้น คืนนี้ผมจะพาพ่อไปนอนที่โรงพยาบาลนะ”
        ภาณุวัฒน์รู้ว่าเปิดทางเสียงสูงจะไม่ยอม
       “ไปทำไม๊”
       “ไม่ไปก็นอนนอกห้องหนึ่งปี” พิมมาลากระซิบบอก ภาณุวัฒน์เปลี่ยนคำพูดทันที
       “หือ เออใช่ พรุ่งนี้หมอนัดตรวจ ขี้เกียจเดินทาง”
       “ไปเลยดีกว่าเนอะ พร้อมแล้ว”
       ฤชวีมองสภาพของทั้ง 3 คนที่บอกพร้อมแล้วแต่ไม่เห็นมีข้าวของอะไรติดไม้ติดมือเลย ภัทรพลรู้ตัว
       “ข้าวของ เสื้อผ้าไปซื้อเอาเนอะแม่เนอะ”
       “นั่นสิ แม่อยากซื้อเสื้อใหม่ๆ อยู่พอดี ใช่ไหมพ่อ”
       “ของพ่อ เดี๋ยวโรงพยาบาลเค้าก็มีชุดให้ โปร่ง โล่งดีด้วย ลมโกรกโครกๆ เลย พ่อชอบ”
       “งั้นเราก็ไปกันเลยสิพ่อ แม่ จะรออะไร”
       พิมมาลารีบดันภาณุวัฒน์ออกไป ก่อนที่ภาณุวัฒน์จะเปลี่ยนใจ ภัทรพลจะตามไปแต่ก็ย้อนกลับมาหาฤชวีก่อน
       “คืนนี้อยู่กันสองคน อะไรที่มันคั่ง มันค้าง ก็จัดการสะสางเคลียร์กันซะนะคุณต้น”
       “สะสาง สะสางอะไรครับ” ฤชวีถามอย่างไม่เข้าใจทำให้ภัทรพลขัดใจ
       “เออน่า เดี๋ยวบรรยากาศมันก็พาไปเอง”
       ภัทรพลตามพิมมาลากับภาณุวัฒน์ออกไป ฤชวีได้แต่มองตามงงๆ
       
       นันทิกานต์ลากพิมภาเดินออกมาที่ล็อบบี้ของบริษัท
       “เดี๋ยวแกตรงกลับบ้านแล้วทำตามแผนที่คุยกันไว้”
       “แผนอะไร”
       “ก็ไปอาบน้ำทาครีมไงหอมๆ”
       “ไอ้บ้าแนนแกอย่าแซวสิวะ นี่ฉันต้องทำจริงๆ เหรอ แค่จะพิสูจน์ว่าคุณต้นเป็นเกย์รึเปล่า แล้วให้ฉันทำขนาดนี้ ฉันก็สวยเซ็กซ์ขนาดนี้แล้วถ้ามันเกินเลย ถ้าคุณต้นเค้าหยุดไม่อยู่แล้วฉันตกเป็นของเค้าจริงๆ ฉันจะทำยังไง”
       “แกกลัวหรืออยากให้มันเป็นงั้นกันแน่”
       “ไอ้แนน”
        นันทิกานต์จ้องหน้าพิมภาจริงจัง
       “แกรักคุณต้นหรือเปล่าพิม” พิมภาอึกอัก
       “ฉันไม่รู้ ฉันรู้แต่ว่าเขาเป็นคนดี ดีมาก”
       “งั้นดีเลย คืนนี้ แกจะได้รู้ว่าคุณต้นเป็นเกย์รึเปล่า และแกก็จะได้รู้ใจตัวเองด้วย”
       “จะดีเหรอแนน”
       “ง่ายๆ เลยพิม ถามตัวเองพิมถ้าแกไม่เห็นอนาคตร่วมกับเขาก็อย่าทำ แต่ถ้าแกคิดจะทำ แกต้องรู้ว่าเดินหน้าแล้วถอยหลังไปเหมือนเดิมไม่ได้ เคมะ”
       พิมภาคิดหนัก ตรีวิญเดินเข้ามา
       “คุณพิมครับ”
       “ถ้าจะชวนทานข้าว ตอบแทนเลยค่ะว่าไม่ว่าง เพราะพิมเตรียมตัวจะไปทานข้าวเย็นกับสามีตั้งแต่สี่โมงเย็น ไม่รู้ว่าสามีเตรียมอะไรไว้ให้ถึงได้ตื่นเต้นเตรียมตัวขนาดนี้” นันทิกานต์บอก
       “แนน”
       “อ้าวเออ ขอโทษๆ เขินใช่มั้ยแก เขินก็รีบกลับบ้านเลยไป ไปฉันไปส่งที่รถ” นันทิกานต์มองหน้าตรีวิญแล้วพูดต่อ “เดี๋ยวแกจะหลงเดินทางผิด”
       นันทิกานต์ลากพิมภาออกไป ไม่เปิดโอกาสให้ตรีวิญท้วงเลย ตรีวิญรู้ว่านันทิกานต์จงใจจะแยกพิมภาออกไป จึงได้แต่มองตามอย่างไม่ยอมแพ้
       
       ฤชวีนั่งอยู่หน้าโน้ตบุ้กที่โต๊ะรับแขก ฤชวีเคาะที่สเปซบาร์ขึ้นเป็นรูปหน้าจอเป็นภาพพิมภาตั้งแต่ตอนที่ถ่ายรูปที่เชียงใหม่ และภาพอื่น ๆ ของพิมที่สวยๆ ที่ฤชวีเอามาตัดต่อใส่ไว้ที่หน้าจอ ฤชวีหยิบเครื่องอัดเสียงขึ้นมาแล้วพูด
       “แค่มีคุณอยู่ข้างๆ ภายใต้ความเงียบก็รู้สึกอบอุ่นมากกว่าฟังคำรักใดเป็นแสนล้านคำ...คุณซากุระ”
       เสียงประตูเปิด ฤชวีรีบเก็บเครื่องอัดเสียงใส่กระเป๋าแล้วพับหน้าจอปิด พิมภาเดินเข้ามาเห็นฤชวีก็ชะงักนิดๆ ฤชวีส่งยิ้มให้
       “คุณพิม ทานอะไรมาหรือยังครับ”
       พิมภามองหน้าฤชวีแล้วรู้สึกว่าน่ารักมาก จึงบ่นพึมพำออกมา
       “ถ้าเป็นไอ้แนนเห็นคงบอกว่าน่ากินมาก”
       “คุณพิมพูดว่าอะไรนะครับ”
       “ฉันบอกว่ากินมาบ้างแล้ว แล้วทำไมบ้านเงียบๆ จัง คุณพ่อ คุณแม่กับพี่ภัทรล่ะ”
       “คุณพ่อปวดหัวน่ะครับ คุณภัทรกับคุณแม่พาไปโรงพยาบาลเห็นว่าจะนอนสักคืน”
       “บรรยากาศมันจะเป็นใจไปหน่อยไหม” พิมภาบ่นเบาๆ
       “อะไรนะครับ”
       “เปล่า ฉันไม่ค่อยหิว ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”
       พิมภารีบเดินเข้าห้องไป ฤชวีมองตามว่าเป็นอะไร ฤชวีหันไปปิดคอมฯ เก็บของที่วางใส่กระเป๋า
       
       พิมภายืนอยู่หน้ากระจกห้องน้ำในชุดนอนแบบเหมือนเสื้อเชิ้ตผู้ชายที่เป็นชุดนอนยาวนิดๆ พิมภามองตัวเองในกระจกอย่างลังเลมาก
       “เอาไงดี พิมภา จะเอายังไงดี”
       พิมภามองตัวเองในกระจกแล้วนึกถึงคำพูดนันทิกานต์
       “ถามตัวเองพิมถ้าแกไม่เห็นอนาคตร่วมกับเขาก็อย่าทำ แต่ถ้าแกคิดจะทำแกต้องรู้ว่าเดินหน้าแล้วถอยหลังไปเหมือนเดิมไม่ได้ เคมะ”
       พิมภามองตัวเองแล้วนึกถึงฤชวีในภาพที่น่ารัก ภาพที่ฤชวีเคยจูบเธอ ตอนเดินซื้อของด้วยกัน ทำกับข้าวให้ คอยดูแลปกป้องต่อหน้าเอกพล พิมภาจึงตัดสินใจหยิบขวดครีมแล้วเดินออกไป
       
       ฤชวีเปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วชะงักที่เห็นพิมภายืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง พิมภากำลังทาครีมที่แขน ท่าทางการทาครีมของพิมภาดูเซ็กซี่จนฤชวีใจกระตุก พิมภาหันมาหาฤชวียิ้มหวานจนฤชวีหายใจสะดุด ต้องกระแอมตั้งสติเพราะทำตัวไม่ถูก พิมภามองฤชวีแล้วตัดสินใจ
       “คุณต้น”
        ฤชวีตกใจนิดๆ
       “ครับ”
       พิมภาลุกเดินเข้ามาพยายามเนียนมากทั้งที่ตัวเองก็ตื่นเต้น
       “ฉันเพิ่งซื้อครีมมาใหม่ คุณว่ากลิ่นนี้เป็นยังไง” พิมภาทำใจสู้ยื่นมือให้ดม ฤชวีอึ้งไปเล็กน้อยแต่ก็ดมด้วยใจสั่นๆ พิมภาเองก็สั่นแต่ยังทำเนียน “หอมมั้ย”
       “ครับ...ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ”
       ฤชวีรีบหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป พิมภามองตาม
       
       “นี่ไม่รู้สึกจริงๆ เหรอเนี่ย”
       
       พิมภาแอบขัดใจ

คุณสามี (กำมะลอ) ตอนที่ 12
        อีกด้านหนึ่งภัทรพลพาลัลนามานั่งกินก๋วยเตี๋ยวริมทางพร้อมกับบอกความจริงเรื่องพิมภากับฤชวีทำให้ลัลนาถึงกับอึ้ง
       
       “ถ้าพิมกับคุณต้นไม่ใช่สามีภรรยากันจริงๆ แล้วพวกคุณไม่เดือดร้อนเหรอที่ยัยพิมจะพิสูจน์”
       “ไม่มีปัญหา พ่อแม่รักคุณต้นจะตาย”
       “จะว่าไปคุณต้นเขาก็พร้อมทุกอย่างนะ หน้าตา ฐานะ นิสัย”
       “นั่นน่ะว่าน้องเขยคุณนะ” ลัลนายิ้มชอบใจ
       “หึงเหรอ”
       “ไม่หึง” ลัลนาหน้าเสีย “แต่หวง โอเคมะ” ลัลนายิ้มออก
       “โอเค ลัลแค่หมายถึงว่าก็น่าหรอกที่พ่อแม่คุณจะอยากได้เป็นเขย”
       “ผมก็ชอบเขานะ คนดีๆ ยัยพิมจะได้มีความสุขสักที”
       “คนรักแม่รักน้องเนี่ย...”
       ภัทรพลรู้ทันจึงพูดขึ้นก่อน
       “รักลูกรักเมียมากนะคร้าบ” ภัทรเห็นลัลนายิ้มเขินก็ชอบใจ “แต่ว่าหน้าอย่างไอ้พิมจะยั่วใครเขาเป็น”
       “ไม่ต้องห่วงหรอก ลัลเทคคอร์สให้ยัยพิมเรียบร้อยแล้ว”
       “จริงเหรอ ถ้างานนี้สำเร็จผมจะให้แต้มเพิ่ม”
       “ฉันจะเอาแต้มไปทำอะไร”
       “ก็ถ้าครบห้าสิบแต้ม ผมก็จะพาคุณไปแนะนำกับพ่อแม่เป็นทางการดีมั้ย”
       “จริงอ่ะ”
       “จริงสิครับ”
       ลัลนายิ้มเขินๆ
       “พี่ เล็กแห้งอีกชามค่ะ”
       ภัทรพลมองยิ้มๆ
       “ก๋วยเตี๋ยวข้างทาง อร่อยมั้ย”
       “อร่อยเวอร์เลยล่ะ” ภัทรพลยิ้มอย่างเอ็นดู
       “ว่าแต่ไอ้ที่คุณเทคคอร์สให้ยัยพิมน่ะต้องทำยังไงบ้าง”
       ลัลนายิ้มราวกับเป็นกูรูมากๆ
       
       ฤชวีอาบน้ำเสร็จแล้วเดินไปมาอยู่หน้ากระจก ฤชวีหยุดเดินมือจับที่หัวใจตัวเองสีหน้าเหมือนจะไม่ไหว ฤชวี มองตัวเองในกระจก พยายามสะกดจิตตัวเอง
       “อย่าทำลายความไว้ใจของคุณพิม อดทนไว้ อดทนไว้”
       ฤชวีสูดลมหายใจเรียกสติแล้วตัดสินใจออกจากห้องน้ำ
       
       พิมภานั่งรออยู่ที่เก้าอี้ในห้องนอน พอเสียงประตูห้องน้ำเปิดพิมภาก็จัดการลงครีมที่ขา ฤชวีชะงักใจก็คิดยังทาไม่เสร็จอีกเหรอเนี่ย แม่เจ้า
       พิมภาจัดหนัก ค่อยๆ ลูบครีมที่น่องแล้วค่อยๆ ลากขึ้นมาช้าๆ จนมาถึงต้นขา ชุดร่นตามมือมานิดๆ ฤชวียืนมองเหมือนโดนสะกดแล้วพยายามสะบัดหน้าเรียกสติ เดินไปแขวนผ้าขนหนู แต่อาการเดินตัวจะแข็งๆ นิดๆ เพราะเกร็งไปหมด ฤชวีไม่รู้จะทำอะไรดีจึงหยิบโทรศัพท์จะหาเรื่องให้สายตาตัวเองไม่ว่าง แต่ยังไม่ทันจะเดินไปนั่งตรงมุมที่ตัวเองนอน พิมภาที่เห็นฤชวีไม่สนใจก็จับมือฤชวีไว้ ฤชวีชะงักยืนตัวแข็ง
       “คะ ครับ คุณพิม”
       “ครีมตัวนี้มันหอมจริงๆ นะ เขาว่ากลิ่นมันจะทำให้หลับสบาย ฉันให้คุณทาด้วยดีไหมจะได้หลับสบาย”
       “เอ่อ...ไม่ดีกว่าครับ”
       “ฉันบอกให้ทาก็ทาเถอะน่า มานี่” พิมภาดึงฤชวีให้มาใกล้ๆ “ ฉันทาให้”
       ฤชวียืนนิ่ง พิมภาเทครีมแล้วจับแขนฤชวีมาทาช้าๆ พิมภาตื่นเต้นสั่นนิดๆ แต่ก็พยายามทาตามที่ถูกสอนมา
       ฤชวีชักจะไม่ไหวพยายามจะขยับถอยจนขาชนเตียงต้องลงนั่ง พิมภาอึ้งไปนิดแต่ก็ไม่ชะงักทำเนียนต่อ
       “งั้นทาที่คอด้วยนะจะได้หอมๆ”
       พิมภาเทครีมแล้วขยับมือทาที่คอฤชวีลูบเบาๆ มือพิมภาสั่นนิดๆ พิมภาแอบสูดลมหายใจเรียกสมาธิ สองคนสบตากันต่างคนต่างหวิวมาก พิมภาขยับทาอย่างตั้งใจเพื่อกลบความตื่นเต้น ฤชวีเป็นฝ่ายทนไม่ไหวจับมือพิมภาที่ทาอยู่
       “คุณพิม” พิมภาชะงักรอว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฤชวีลุกพรวดขึ้น พิมภาตกใจ “ผม...” พิมภามองลุ้นตื่นเต้น “ผมร้อนน่ะครับ ขออาบน้ำอีกรอบนะครับ”
       ฤชวีวิ่งเข้าห้องน้ำไปเลย พิมภางงนั่งมองเหวอๆ
       “อ้าว”
       
       ฤชวีเช้ามาในห้องน้ำแล้วนั่งในอ่างอาบน้ำแบบพยายามสงบใจเต็มที่
       “ยุบหนอ...ยุบนะ..ยุบสิยุบ...”
       พิมภานั่งรอฤชวีจนทนไม่ไหวเดินมาเคาะประตู
       “คุณต้น คุณเป็นอะไรหรือเปล่า คุณต้น”
       “เอ่อ ผมท้องไม่ดีน่ะครับ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ไม่เป็นอะไรมาก”
       พิมภาถอยไปนั่งที่เตียงอย่างงงๆ
       
       วันรุ่งขึ้นเมื่อพิมภามาถึงที่ทำงาน ลัลนา นันทิกานต์ ซูซี่รีบมาถามความคืบหน้าด้วยความอยากรู้ แต่แล้วทุกคนถึงกับอึ้ง
       “คุณต้นอยู่ในห้องน้ำทั้งคืนเลยเหรอ”
       พิมภาทำหน้าตาเซ็งมาก
       “ก็ใช่น่ะสิ ฉันรอจนหลับไปเลย พอเช้าเขาก็ทิ้งโน้ตไว้ว่าจะไปสำนักพิมพ์ นี่ฉันไม่มีผลกับความรู้สึกเขาเลยเหรอเนี่ย”
       “แต่ฟังจากอาการแล้วน่าจะมีผลจนทนไม่ไหวมากกว่านะ” ลัลนาบอกยิ้มๆ
       “จริงเหรอ”
       “ไอ้พิมแล้วจังหวะเวลาใกล้กันน่ะ แกรังเกียจเขาหรือเปล่า”
       “ไม่นี่ ไม่เหมือนตอนพี่เอก ตอนนั้นขนลุกขยะแขยงมาก”
       “แสดงว่าคุณพิมมีใจกับคุณต้นน่ะสิคะ คิดๆ แล้วเกาหลีมากผู้หญิงวุ่นวายกับผู้ชายแสนดี”
       “มีใจเหรอเปล่า ฉันก็ไม่รู้”
       นันทิกานต์หันไปยิ้มกับลัลนา ซูซี่
       “เสียงอ่อยเชียวนะแก”
       “แล้วนี่จะสรุปได้ยังไงว่าฉันมีผลกับเขาหรือเปล่า”
       “ห้าสิบ ห้าสิบ เอางี้เดี๋ยวฉันจัดวิธีให้ใหม่”
       “อีกแล้ว ฉันจะไม่ไหวอ่ะสิ” พิมภาบอกอย่างลืมตัว
       “หืม” ทุกคนมองหน้าพิมภา พิมภาจึงได้สติ
       “ฉันหมายถึงว่ามันเหนื่อยนะทำอะไรแบบนี้น่ะ”
       “อ๋อ แล้วไป”
       “นึกว่าเห็นกล้ามคุณต้นแล้วไม่ไหว”
       “ตลกแล้วพี่ซูซี่” พิมภาทำเป็นเปิดเอกสารเพื่อกลบเกลื่อนแต่เอกสารกลับหัว
       “ไอ้พิม”
       “อะไร”
       “แกอ่านเอกสารกลับหัวแน่ะ”
       พิมภามองรู้สึกตัวรีบพลิกให้กลับมาปกติ อ่านเงียบๆ ทำไม่รู้ไม่ชี้ นันทิกานต์กระซิบกับพวกลัลนา
       “แบบนี้มันจะไม่ไหวชัวร์ ทำปากแข็ง”
       
       ทุกคนมองพิมภาขำๆ

คุณสามี (กำมะลอ) ตอนที่ 12
        ส่วนที่คอนโดเอกพล ปราสินีเปิดประตูเข้ามามองซ้ายมองขวา
       “คงออกไปแล้ว” ปราสินีปิดประตูเห็นเอกพลมายืนอยู่ด้านหลัง ปราสินีหันมาตกใจ “พี่เอก”
       เอกพลกระชากแขนปราสินีแล้วตบผัวะ ปราสินีถลาไปจนกวาดหนังสือกับกล่องใส่ปากกา กรรไกรหล่น
       กระจาย
       “คิดว่าจะรอดมือฉันเหรอ”
       เอกพลเข้าไปจิกผมปราสินีให้ลุก ปราสินีเห็นกรรไกรที่หล่นอยู่ ปราสินีคว้ากรรไกรขึ้นมายกขู่ เอกพลตกใจปล่อยมือจากปราสินี
       “แกจะทำอะไร”
       “ป้องกันตัว ถ้าพี่เอกทำร้ายปลา ปลาไม่ยอมแน่”
       “แค่กรรไกรอันเดียว”
       “ถ้าพี่ทำร้ายปลา พวกพิมจะตามมาเล่นงานพี่แน่ๆ”
       “ฉันไม่กลัว”
       “ก็ลองดู พิมน่ะลุงเขาใหญ่แค่ไหนพี่ก็รู้ พ่อพิมก็นายตำรวจเก่า เขาไม่ปล่อยพี่ไว้แน่คราวนี้ พี่ฟังไว้เลยนะว่าปลาจะไม่ยอมทำร้ายลูกเด็ดขาด” ปลาสินีบอกเสียงแข็ง เอกพลอึ้งกับท่าทีสู้คนของปราสินี “อยากหมดอนาคตก็ลองดู พิมเขาไม่ปล่อยพี่แน่ๆ”
       ปราสินีเห็นเอกพลนิ่งก็รีบเข้าไปหลบในห้อง
       “พิมภา”
       เอกพลนึกแค้นพิมภา
       
       อีกด้านหนึ่งที่คอนโดพิมภา ฤชวีนอนอย่างอ่อนเพลียที่โซฟา ภัทรพล พิมมาลาเข้ามามองยิ้มๆ ภาณุวัฒน์หน้าตึงมาก
       “คุณต้นคงจะอ่อนเพลียมาก”
       “เราเตรียมงานแต่งเลยดีมั้ยพ่อ” ภาณุวัฒน์หน้าตึงแทบจะปริ มองค้อนพิมมาลา “หายงอนเถอะน่าพ่อ แม่รู้ว่าพ่อเคืองแต่คุณต้นเป็นคนดีแล้วก็รักลูกเรานะ”
       “มันทำใจยากนี่แม่”
       “เราคุยเรื่องนี้มาทั้งคืนแล้วนะพ่อ”
       ฤชวีได้ยินเสียงก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเห็นทุกคน
       “มีอะไรกันเหรอครับ”
       “คุณต้นจะให้ยัยพิมมาสารภาพความจริงกับพ่อแม่ได้หรือยัง”
       “ความจริงอะไรครับ”
       “ก็เรื่องแต่งงานหลอกๆ นี่ไง ไหนๆ ก็ตกร่องปล่องชิ้นกันแล้วจัดการให้มันถูกต้องไปเลย”
       “ตกร่อง? แต่งงานอะไรกันครับ” ฤชวีถามอย่างแปลกใจ ภัทรพลกระชากคอเสื้อฤชวีทันที
       “นี่ได้ยัยพิมแล้วจะทิ้งใช่มั้ย”
       “ได้อะไรกันครับ” ฤชวีตกใจ
       “ก็เมื่อคืนคุณต้นกับยัยพิม...”
       “เมื่อคืนมีอะไรเหรอครับ”
       ภัทรพลตกใจหันไปมองพิมมาลา
       “เฮ้ย นี่อย่าบอกนะว่า...”
       ภาณุวัฒน์ดีใจมาก
       “ไม่ได้ทำอะไรยัยพิมใช่ไหม”
       “ทำอะไรครับ?” ฤชวีทำหน้างงๆ ภัทรพลถึงกับเหนื่อยใจ
       “นี่คุณต้นเล่ามาสิว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
       ฤชวีงงว่านี่มันอะไรกัน
       
       เอกพลเคาะประตูห้องอย่างหัวเสีย
       “ปลา ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ปลา” เงียบ ไม่มีเสียงตอบจากด้านใน เอกพลหงุดหงิด ถีบประตู “โว้ย เปิดสิวะ”
       แต่ปราสินีก็ไม่เปิด เอกพลโกรธมากขว้างปาข้าวของแล้วจับกระเป๋าของปราสินีเขวี้ยงใส่ประตูจนโทรศัพท์
       กระเด็นออกมาจากกระเป๋า เอกพลมองๆ แล้วหยิบขึ้นมากดไล่ดูเห็นชื่อพิมภา เอกพลมองแล้วคิดแผนร้าย
       
       ที่บริษัทนารี นันทิกานต์มาหาพิมภาที่ห้องทำงานแล้วส่งแฟ้มให้พิมภา
       “รายละเอียดยอดขายอยู่แฟ้มนี้นะจ๊ะ เรียบร้อยแล้วฉันไปล่ะ”
       “ไปไหน”
       “อย่ามาความจำเสื่อมใส่ฉัน ฉันลางานครึ่งวันกลับไปหาม่าม๊าที่ชลบุรีน่ะสิยะ ไม่เจอเขาตั้งชาติกว่าโทรเรียกฉันยิกๆ เลย ฉันต้องไปทำหน้าที่ลูกกตัญญูน่ะเข้าใจมะ”
       “อ๋อ ตามสบายเลย เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการต่อเอง”
       “บาย”
       นันทิกานต์ออกไป เสียงแมสเสจดัง พิมภากดอ่าน
       “ปลา...ปวดท้องมากมาช่วยที” พิมภากดโทรหาปราสินีแต่ไม่รับสาย “ทำไมไม่รับสายนะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า” พิมภากดแมสเสจ “อยู่ที่ไหน”
       พิมภารอๆ เสียงแมสเสจดัง
       “โรงพยาบาล...เอาไอ้แนนไปด้วยดีกว่า...มันไปชลนี่”
       พิมภาคิดหนัก
       
       ภัทรพลกับพิมมาลาสุดเซ็งเมื่อฤชวีเล่าจบแต่ภาณุวัฒน์ดีใจมาก
       “อยู่ในห้องน้ำทั้งคืนจริงหรือเปล่า”
       “จริงครับ”
       “มันต้องอย่างนี้สิ”
       “มีโอกาสแล้วแท้ๆ” ภัทรพลบอกอย่างเสียดาย
       “ไอ้ภัทรนั่นน้องแกนะจะใส่พานถวายให้คนอื่นได้ยังไง”
       “คนอื่นที่ไหนลูกเขยเรานะพ่อ” พิมมาลาแย้ง ฤชวีอึ้งกับเรื่องที่รู้
       “เอ่อ คุณพิมคิดทำแบบนั้นจริงๆ เหรอครับ”
       “จริง ผมสืบมาแล้วว่ามันหวั่นไหว ตอนนี้คุณต้องทำคะแนนนะ ลุยเลย”
       ฤชวีจะขยับแต่ชะงักมองทางภาณุวัฒน์แบบเกรงใจ
       “ผมขออนุญาตนะครับ”
       ภาณุวัฒน์มองอย่างหวง
       “คุณต้น คุณรักยัยพิมจริงใช่มั้ย” พิมมาลาถาม ฤชวียืดอกรับ
       “ผมรักคุณพิมครับ และอยากดูแลคุณพิมไปตลอดชีวิต”
       “น้องเขยผม มันต้องอย่างนี้”
       พิมมาลามองภาณุวัฒน์แบบยังจะหวงอีกมะ ภาณุวัฒน์เชื่อฤชวีแต่ยังไม่วางใจนัก
       “จะไม่ทำให้ยัยพิมร้องไห้ใช่มั้ย”
       “ผมสัญญาครับ”
       พิมมาลามองภาณุวัฒน์ว่าจะเอายังไง
       “ก็จีบให้ติดละกัน ถ้ายัยพิมไม่โอเคใครก็บังคับไม่ได้”
       “ขอบคุณครับคุณพ่อคุณแม่ คุณภัทร”
       “คุณต้น...ถ้าทำให้ยัยพิมเสียใจ ศพคุณไม่สวยแน่”
       ภัทรพลขู่ ฤชวียิ้มรับว่าไม่มีทางเสียใจแน่
       “ครับ ผมขอไปรับคุณพิมนะครับ”
       ฤชวีรีบออกไป พิมมาลามองภาณุวัฒน์
       “พ่อจ๋า คุณต้นเป็นคนดี”
       “พ่อรู้ แต่คุณย่าเขาไม่ชอบลูกเรานี่”
       “ไม่ต้องห่วงหรอกพ่อ คุณต้นต้องจัดการเรื่องนี้ได้แน่ๆ ผมเชื่อ”
       
       พิมมาลากับภัทรพลยิ้มให้กันอย่างมั่นใจ ภาณุวัฒน์เสียงเดียวรู้ว่าแย้งไปก็เท่านั้นจึงต้องยอมตามเสียงส่วนใหญ่

คุณสามี (กำมะลอ) ตอนที่ 12
        พิมภากำลังจะเดินไปที่รถ เสียงมือถือดังพิมภากดรับ
       “คุณต้นคะ ฉันกำลังจะไปหาปลา เขาว่าปวดท้องมาก”
       ฤชวีเดินออกมาที่หน้าลิฟต์คอนโด
       “ถ้าอย่างนั้นผมไปหาคุณพิมที่โรงพยาบาลเลยนะครับ”
       “ถ้างั้นฉันจะนั่งแท็กซี่ไปนะ”
       “ครับ เดี๋ยวเจอกันนะครับ”
       ฤชวีก้าวเข้าลิฟต์
       
       พิมภารีบมาที่โรงพยาบาล แต่เมื่อมาถึงไม่พบปราสินีจึงเดินออกมาที่หน้าโรงพยาบาล และพยายามกดโทรศัพท์โทรหาปราสินีแต่ติดต่อไม่ได้
       “อยู่ไหนนะยัยปลา คงไม่ได้เป็นลมหรอกนะ”
       พิมภาคิดๆ แล้วเดินไปที่ลานจอดรถเพื่อตามหาปราสินี ทันใดนั้นเอกพลก็โผล่มาจากด้านหลัง พิมภาชะงักเพราะว่ามีมีดจ่ออยู่ที่เอว เธอหันมองแล้วต้องตกใจที่เห็นเอกพล
       “ไอ้พี่เอก”
       “เดินไปที่รถ” พิมภาจะสู้แต่เอกพลดันมีดให้โดนตัวพิมภา “ถ้าสู้ฉันแทงแน่” พิมภามองเอกพลที่ดูจะเอาจริง พิมภาจำต้องเดินไปที่รถ เอกพลเปิดประตู “ขึ้นไป”
       ฤชวีขับรถมาจากอีกทางเข้ามาในโรงพยาบาล และกดโทรศัพท์หาพิมภา เสียงมือถือพิมภาดัง พิมภาเปิดประตูรถกระแทกเอกพลจนเสียหลักแล้วกัดข้อมือเอกพลจนมีดหลุดจากมือ พิมภารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ เอกพลเข้ายื้อแย่งโทรศัพท์ พิมภาตะโกนเสียงดังลั่น
       “คุณต้น ช่วยด้วย พี่เอกมันจะฆ่าฉัน”
       ฤชวีได้ยินเสียง ห่วงพิมภารีบจอดรถวิ่งเข้าไปตามหา เอกพลเข้ามาคว้าโทรศัพท์ พิมภาเห็นเป็นโอกาสจะเตะผ่าหมากแต่ไม่มีโอกาส เอกพลจับพิมภากระชากมาแล้วตบพิมภาอย่างแรงจนพิมภาไปกระแทกกับรถสลบไป เอกพลพาตัวพิมภาขึ้นรถที่นั่งข้างคนขับแล้วรีบขับรถออกไป
       ฤชวีวิ่งมาจากอีกทางวิ่งสวนกับรถของเอกพล ฤชวีเห็นเอกพลในรถกับร่างพิมภาที่หลับนิ่งอยู่ ฤชวีรีบวิ่งไปที่รถขับรถตามไป
       
       รถของเอกพลวิ่งไปตามทาง ฤชวีขับรถตาม เอกพลมองกระจกหลังเห็นฤชวีขับรถตามมา เอกพลพยายามขับหนี ฤชวีขับตาม เอกพลขับรถออกไปทางชานเมืองและขับรถซิกแซกจนหลุดจากฤชวี ฤชวีมองหาแต่ไม่เห็นรถของเอกพล
       “หายไปไหนแล้ว”
       ฤชวีขับรถผ่านไป ระหว่างนั้นเอกพลขับออกมาจากปั๊มน้ำมัน ฤชวีมองหารถเอกพลแต่ไม่เห็น จึงตัดสินใจกลับรถทันที ฤชวีขับรถวิ่งย้อนกลับไป ฝนเริ่มลงเม็ด ฤชวีมองซ้ายมองขวาหารถเอกพลจนเห็นรถเอกพลกำลังเลี้ยวเข้าซอยฝั่งตรงข้าม ฤชวีกลับรถอีกครั้งแล้วรีบขับตามเข้าไปในซอย
       
       ฝนตกลงมาอย่างหนัก เอกพลหันมามองหน้าพิมภาแล้วเลื่อนสายตาลงมามองขาพิมภาแบบว่าหื่นนิดๆ เอกพลขับรถพาพิมภาเลี้ยวเข้าไปในซอยเปลี่ยว ฤชวีขับเข้ามาในซอยไม่เห็นรถของเอกพล ฤชวีขับรถผ่านซอยที่เอกพลเลี้ยวเข้าไป
       เอกพลจอดรถข้างทางในซอยเปลี่ยวท่ามกลางฝนที่ตก เอกพลหันมาหาพิมภาแล้วขยับจะถอดเสื้อพิมภา แต่ พิมภารู้สึกตัวพอดี
       “ไอ้พี่เอก”
       พิมภาทั้งกัดทั้งถีบขัดขืนสุดชีวิต เท้าพิมภายันคอเอกพลจนติดกับกระจกรถฝั่งคนขับ เอกพลใช้แรงที่มากกว่าจับขาพิมภาสะบัดไปกระแทกกับคอนโซล พิมภาเจ็บชะงักไปชั่วขณะ เอกพลใช้มือกระชากเสื้อพิมภาอย่างแรงจนเสื้อพิมภาขาด พิมภาฮึดขึ้นมาอีกพยายามจะเปิดประตูแต่เอกพลดึงรั้งไว้ เอกพลตัดสินใจต่อยท้องพิมภา พิมภาจุกหมดแรงสู้แต่ไม่หมดแรงกรี๊ด
       “ปล่อยฉัน ช่วยด้วย”
       พิมภายังไม่ยอมแพ้กรี๊ดๆ แต่เสียงไม่ดังนัก เอกพลโถมเข้าหาพิมภาและกระชากเสื้อเธอจนขาดมากขึ้น เอกพลพยายามจะข่มขืนพิมภาให้ได้ พิมภาหวาดกลัวร้องเรียกฤชวี
       “คุณต้น ช่วยฉันด้วย คุณต้น”
       ทันใดนั้นกระจกข้างคนขับถูกแม่แรงขนาดเล็กทุบเต็มแรงแตกเปรี๊ยะ เอกพลกับพิมภาชะงักมองไปเห็นว่า
       กระจกถูกกระแทกอีกทีจนแตกหลุดเข้ามาทั้งแผ่นด้วยฝีมือฤชวีที่ยืนถือแม่แรงอยู่ ฤชวีเปิดล็อคแล้วเปิดประตู
       กระชากร่างเอกพลออกมาจากรถ
       “คุณต้น”
       พิมภาเรียกฤชวีอย่างดีใจ ฤชวีเห็นสภาพของพิมภาที่ดูย่ำแย่เสื้อขาดน้ำตานองหน้าก็โกรธเลือดขึ้นหน้าต่อยเอกพลไม่ยั้งจนเลือดกบปาก เอกพลพยายามสู้แต่สู้ไม่ไหวจึงคว้าหินกระแทกหน้าผากฤชวี ปึ้ก
       “คุณต้น” พิมภาตกใจ เอกพลสะบัดหลุดจากฤชวีในสภาพสะบักสะบอม เอกพลรีบหนีไป ฤชวีจะตาม “คุณต้น อย่า”
       ฤชวีชะงักห่วงพิมภา รีบกลับมาหาพิมภา
       “คุณพิม คุณเป็นยังไงบ้าง”
       พิมภากอดฤชวีร้องไห้ที่มาช่วยไว้ทัน
       
       ฤชวีพาพิมภาเข้ามาพักที่มอเตอร์โฮม
       “คุณน่าจะกลับบ้านก่อนนะครับ”
       “สภาพของคุณกับฉันถ้ากลับไปตอนนี้ พ่อกับแม่ต้องซักหนักแน่ๆ ฉันไม่อยากให้พ่อกับแม่เป็นห่วง” ฤชวีหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้พิมภา พิมภาร้องไห้ออกมา “ฉันกลัวมากเลย นึกว่าจะ...”
       “คุณไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่กับคุณแล้ว”
       พิมภาใช้มือแตะแผลแตกที่หน้าผากของฤชวี
       “เจ็บมากมั้ย”
       “ไม่เท่าไหร่หรอกครับ ต่อไปนี้ผมสัญญาว่าจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายคุณได้อีก”
       พิมภาจับมือฤชวี
       “คุณสัญญานะจะอยู่ข้างฉัน”
       ฤชวีกอดพิมภาให้พิมภาพิงอกไว้
       “พักนะครับ ผมจะอยู่ข้างคุณเอง”
       
       พิมภามองหน้าฤชวีแล้วยอมซบอย่างเต็มใจ ฤชวีร้องเพลงเบาๆ กล่อมพิมภา พิมภาจับมือฤชวีแนบแก้มอย่างต้องการที่พึ่ง ฤชวีใช้มือที่แนบแก้มขยับให้พิมภาหันมาสบตา พิมภาเหมือนโดนสะกด ฤชวีค่อยๆ ก้มหน้าลงช้าๆ พิมภารับการจูบอย่างเต็มใจท่ามกลางสายฝนด้านนอกที่โปรยปราย
       
       พิมภาขยับตัวลืมตาตื่นแล้วสายตาที่งัวเงียของพิมภาก็เหลือบเห็นฤชวีที่ตื่นก่อนแล้วจ้องมองอยู่ พิมภาหันหน้าหนีฤชวีเล็กน้อยเพราะเขินทำหน้าไม่ถูก ฤชวีเองเมื่อถูกสายตาของพิมภาปะทะเข้าอย่างจังก็ทำหน้าไม่ถูก ทั้งคู่นอนมองเพดานเงียบๆ
       “เด๋อเนอะ อยู่ๆ เราก็...”
        ฤชวียังตั้งสติไม่ได้เหมือนกัน
       “นั่นสิครับ”
       “เพราะคุณนั่นแหละ ไหนบอกว่าจะกอดเฉยๆ ไง”
       “ผมโกหก” ฤชวีตอบหน้าตาเฉย พิมภาหันหน้าไปหาฤชวีทันที
       “คุณต้น”
       
       “ก็จริงนี่ครับ ใครจะไปกอดคนที่เรารักแล้วนอนหลับไปเฉยๆ ได้”

จำนวนคนโหวต 166 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 163 คน
99 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
1 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017