หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ลูกไม้หลากสี

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 8 มกราคม 2556 01:29 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1
        ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       เวลาต่อมาชนิกานต์กำลังพากย์บรรยายนิทานต่อ
       
       “ขณะที่สโนไวท์นอนเสียชีวิตบนโลงแก้ว ได้มีเจ้าชายจากแดนไกลเดินทางมาพบ”
       ชนกชนม์แต่งชุดเจ้าชาย ใส่หมวกปกปิดใบหน้าไว้เดินออกมา ชนิกานต์มองด้วยความแปลกใจ เพราะรูปร่างไม่เหมือนธีรดนย์
       ชนกชนม์เดินตรงมาหาสโนไวท์ที่นอนอยู่กลางเวที
       จังหวะนั้นธีรดนย์เดินเข้ามายืนข้างชนิกานต์
       “ใครออกไปเล่นแทนฉัน”
       ชนิกานต์แปลกใจที่ธีรดนย์อยู่กับเธอ แล้วเจ้าชายคนนั้นเป็นใคร?
       ส่วนสารวัตรและจ่าบุกเข้ามาในห้องแต่งตัว แต่ไม่เจอชนกชนม์ ทั้งสองแปลกใจ!
       
       ชนกชนม์เดินตรงมายังร่างของสโนไวท์ พยายามก้มหน้า ชนิกานต์คาใจอยากรู้ว่าเป็นใคร จึงพากษ์นิทานให้เจ้าชายเปิดหมวก
       “แล้วเจ้าชายก็ถอดหมวกออก...”
       ชนกชนม์จำต้องถอดหมวกตามการเล่านิทาน..เผยให้เห็นหน้าชนกชนม์
       สุตาภัญมองเห็นหน้าของชนกชนม์ก็ตกใจ
       “นาย”
       ชนิกานต์และธีรดนย์ก็ต่างแปลกใจ....ที่เจ้าชายกลายเป็นชนกชนม์ เด็กๆมองลุ้นด้วยความสนุกสนานในละคร..
       ชนิกานต์นิ่งอึ้ง แปลกใจที่ชนกชนม์เข้ามาเล่นละคร ตกใจจนลืมเล่านิทานต่อ เพื่อนคนหนึ่งเข้ามาบอกชนิกานต์
       “ชนิกานต์เล่าต่อสิ...เด็กๆรอดูอยู่”
       ชนิกานต์ได้สติ เล่าต่อ “แล้วเจ้าชายรูปงาม ก็จุมพิตสโนไวท์”
       ชนกชนม์มองไปยังร่างสุตาภัญ...แล้วอึ้ง ไม่กล้าจูบ
       สุตาภัญมองชนกชนม์ด้วยความกังวลใจ ว่าชนกชนม์จะทำอะไร ชนกชนม์ยืนมอง ไม่กล้าจุมพิตตามนิทาน เด็กๆ ต่างแปลกใจ
       
       ระหว่างนั้นสารวัตรและจ่าเดินเข้ามาทางด้านหน้าของศูนย์ มองตรงไปยังเวทีการแสดง..มองหาชนกชนม์
       พอชนกชนม์มองเห็นสารวัตรและจ่ากำลังมองตรงมา จึงตัดสินใจก้มลงจูบสุตาภัญทันที
       สุตาภัญตกใจ...ที่ชนกชนม์จูบเธอ
       ชนิกานต์และธีรดนย์ตกใจที่ชนกชนม์จูบสุตาภัญ
       ส่วนสารวัตรและจ่ามองไป ไม่เห็นชนกชนม์ หันไปบอกจ่า
       “ไปดูทางด้านโน้น”
       สารวัตรกับจ่าเดินออกไปจากบริเวณศูนย์เด็กเล็ก
       ชนิกานต์ตัดสินใจเล่านิทานต่อ ไม่อยากให้ชนกชนม์จูบสุตาภัญ
       “สโนไวท์ฟื้นทันที...แล้วทั้งสองก็ครองรักกัน”
       สุตาภัญลุกขึ้นยืนเคียงข้างชนกชนม์..ชนกชนม์รู้สึกเขินอาย เพื่อนที่แสดงเป็นแม่มดเข้ามาต่อว่าชนิกานต์
       “เรื่องยังไม่จบนะ ฉันต้องออกไปต่อสู้กับเจ้าชาย”
       “มันผิดคิวผิดคนไปหมดแล้ว จบเลยแล้วกัน...” ชนิกานต์บอกเด็กๆ “ขอเสียงปรบมือให้นักแสดงด้วยค่ะ”
       นักแสดงในเรื่องต่างออกไปยืนเรียงแถว เด็กๆ ปรบมือให้นักแสดง
       ไม่นานต่อมา คณะครูพี่เลี้ยงต่างเข้ามาถ่ายรูปนักแสดง ชนกชนม์โดนเบียดชิดติดกับสุตาภัญตลอด
       ครูพี่เลี้ยงร้องบอก “เจ้าชายกอดเจ้าหญิงด้วยค่ะ”
       ชนกชนม์ยืนอึ้ง จำต้องกอดสุตาภัญ ให้ครูพี่เลี้ยงถ่ายรูป
       ครูพี่เลี้ยงบอกชนกชนม์และสุตาภัญ “ชิดๆกันอีกค่ะ... อีกรูปนะคะ”
       ชนกชนม์จำต้องยืนชิดสุตาภัญ ยิ้มให้กัน เพื่อให้ครูพี่เลี้ยงถ่ายรูป สุตาภัญรู้สึกไม่พอใจที่ชนกชนม์จูบเธอ แต่จำต้องฝืนยิ้มออกมา
       ชนกชนม์เขินแต่ก็รู้สึกดีที่ได้ใกล้ชิดกับสุตาภัญ
       
       ครู่ต่อมา ที่ห้องแต่งตัว ชนกชนม์รีบถอดชุดนักแสดงออก เปลี่ยนมาเป็นชุดเดิม
       ธีรดนย์เดินเข้ามาต่อว่าชนกชนม์
       “ชนม์ แกทำอะไรของแกวะ แกรู้รึเปล่าว่าแกทำให้กิจกรรมของฉันเกือบล่ม”
       “ก็แค่เกือบล่ม แต่ยังไม่ล่ม ขอโทษจริงๆว่ะเพื่อน ฉันไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นเหตุสุดวิสัย”
       ธีรดนย์แปลกใจ “แล้วแกมาทำอะไรที่นี่ รึว่ามาพี้ยากับไอ้ก๊วนลูกเทวดา”
       “เรื่องมันยาวว่ะ ไว้ฉันเล่าให้ฟัง ไปก่อน”
       ชนกชนม์ตัดบท รีบเดินออกไปจากห้อง ธีรดนย์ไม่พอใจนัก
       
       ขณะที่ชนกชนม์เดินออกมาที่ด้านหน้าศูนย์ ก็เจอเข้ากับสุตาภัญ
       “นาย”
       ชนกชนม์รู้สึกผิดมาก “ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ....เธอจะตบรึด่าฉันยังไงก็ได้ ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง”
       ชนกชนม์พูดไม่ทันจบ ถูกสุตาภัญตบหน้าฉาดใหญ่
       “นายไม่ควรทำอย่างนั้น”
       ชนกชนม์รู้สึกผิด “เธอจะตบฉันอีกก็ได้นะ”
       “การใช้ความรุนแรงไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาหรอก แต่ที่ฉันตบหน้านาย เพราะฉันไม่อยากให้นายทำอย่างนั้นอีก”
       “เธอตบฉันอีกเถอะ” ชนกชนม์รู้สึกผิดอยู่
       สุตาภัญ แปลกใจไม่หาย
       ชนกชนม์บอก “มันจะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ถ้าเธอจะลงโทษฉันมากกว่านี้”
       สุตาภัญเห็นในความจริงใจและยอมรับผิดชอบชนกชนม์ก็รู้สึกดี
       “แค่นี้เพียงพอแล้วสำหรับคนที่ยอมรับผิด”
       “ขอบใจมากนะ”
       สุตาภัญยิ้มให้อภัย ชนกชนม์ยื่นมือจะจับแสดงความเป็นมิตร สุตาภัญแปลกใจ
       “สำหรับมิตรภาพที่มอบให้ฉัน”
       ชนกชนม์ยิ้มให้สุตาภัญยื่นแขนออกไปจะจับมือด้วย แต่แล้ว จังหวะนั้นเองกุญแจมือของตำรวจก็โผล่เข้ามาล็อคมือชนกชนม์เสียงดังแก๊ก
       ชนกชนม์หันไป สารวัตรเข้ามาล็อคกุญแจมือทั้งสองข้าง
       “นายตกเป็นผู้ต้องสงสัย...ในคดีค้ายาเสพติด!”
       ชนกชนม์ตกใจ สุตาภัญเองก็ตกใจ
       
       ธีรดนย์และชนิกานต์ยืนที่มุมหนึ่ง เห็นภาพชนกชนม์ถูกตำรวจจับก็งงๆ

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1
        ชนกชนม์ถูกคุมตัวมายังสถานีตำรวจในท้องที่นั้น
       
       “สารวัตรครับ ผมไม่ได้ค้ายา! ผมไม่รู้เรื่อง”
       “ไม่ต้องโกหก แกรับของจากเพื่อนจะไปส่งที่กล่องแดงให้ลูกค้ามาเอายาอีกที”
       ชนกชนม์ย้อนถามสารวัตร
       “แล้วไหนหลักฐานล่ะครับ สารวัตรตรวจค้นตัวผมแล้วไม่พบยาสักเม็ด”
       สารวัตร สวนกลับ “แกทิ้งของที่ไหน”
       “ผมไม่มีของ ผมไม่รู้”
       สารวัตรมองยังชนกชนม์ แล้วยิ้มเย้ย
       “ไม่รู้ไม่เป็นไร คนของฉันกำลังหาของกลาง แล้วแกจะรู้ว่าผลจากการค้ายาทำให้แกติดคุกหัวโต”
       สารวัตรลากตัวชนกชนม์เข้าไปด้านใน ชนกชนม์กังวลใจมาก
       
       ทางด้านสุตาภัญที่กำลังเก็บอุปกรณ์การแสดงจะกลับมหาวิทยาลัย อยู่ในอาการเหม่อ เป็นห่วงชนกชนม์ ส่วนชนิกานต์รู้สึกผิดหวังในตัวชนกชนม์ เดินเข้ามาบ่นกับสุตาภัญ
       “ฉันไม่อยากเชื่อเลย คนหน้าตาดีฮีโร่ของฉันจะทำอย่างนี้”
       ธีรดนย์เย้ย “ฉันเตือนแล้วว่ามันไม่ดี.. ก็ไม่เชื่อ..หลงผู้ชายหน้ามืดตาบอด!”
       “ฉันจะรักใครหลงใครก็เรื่องของฉันไม่ต้องยุ่ง”
       ชนิกานต์สวนกลับ ตวาดใส่ ธีรดนย์จึงเดินไปคุยกับสุตาภัญ
       “ตา กลับกันเถอะ...”
       “ธีไม่ไปช่วยเพื่อนเหรอ”
       “ผมไม่นับพวกค้ายาเป็นเพื่อนหรอก ตาเองก็เลิกสนใจมันได้แล้ว ไม่งั้นตาต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
       สุตาภัญพยักหน้ารับ แต่ภายในใจยังคงเป็นห่วงชนกชนม์ คิดทำอะไรบางอย่าง
       
       เวลาผ่านไปอีกสักระยะ ชนกชนม์นั่งเครียดอยู่ในคุกฝากขังบนโรงพัก สักครู่หนึ่งสุรเดชเดินตรงเข้ามา พร้อมถือโอเลี้ยงและข้าวผัด สุรเดชวางมาดตำรวจเอาเหรียญแคะกรงเหล็ก
       “คุณชนกชนม์ มีเพื่อนสุดหล่อมาเยี่ยมครับ”
       ชนกชนม์เห็นสุรเดชก็พุ่งตรงเข้ามากระชากตัว
       “ไอ้เดช! แกหลอกใช้ฉันส่งยาให้แก”
       “ไม่เอา..ไม่พูด” สุรเดชชี้ไปที่มุมหนึ่ง มีกล้องวงจรปิดติดไว้
       ชนกชนม์ผลักสุรเดชด้วยความโมโห “แกหลอกฉัน”
       “ฉันจะกล้าทำอย่างนั้นกับเพื่อนได้ไง”
       “แกไม่ต้องพูดดี ของในถุงเป็นยาบ้า”
       “แล้วถุงนั่นอยู่ไหนวะ”
       สุรเดชถามหาถุงใส่ของ ชนกชนม์นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
       ชนกชนม์มองถุงของในมือ แล้วตัดสินใจโยนถุงลงถังขยะ...ปิดฝาไว้
       
       สุรเดชฟังจบก็อวยชื่นชมชนกชนม์สุดฤทธิ์
       “ฉลาดงี้สิควรค่าเป็นสมาชิกลูกเทวดา! สุดยอดเพื่อนรัก”
       ชนกชนม์กระชากคอเสื้อเดช “แกไม่ใช่เพื่อนฉันอีกต่อไป!”
       “ไม่เอาน่า..เพื่อนอุตส่าห์ซื้อโอเลี้ยงข้าวผัดมาฝาก กินให้อิ่มนอนพักแป๊บเดียว แม่แกก็มาประกันตัวแล้ว”
       ชนกชนม์ตกใจ “แกโทร.บอกแม่ฉัน”
       “รึจะให้ฉันโทร.บอกชยางกูรให้มาหัวเราะเยาะแก” สุรเดชว่า
       ชนกชนม์เครียด “ฉันโทร.ให้พ่อมาประกันตัวแล้ว”
       สุรเดชนึกได้ ทำหน้าสยองขวัญ “ฉิบหาย! พ่อแม่แกเจอกัน..บรรลัย! โรงพักกลายเป็นสนามรบ...ระเบิดตูมๆ” พร้อมกับยกมือไหว้ภาวนา “หากผีขี้คุกมีจริง ขอให้พ่อแกมาก่อนแม่ด้วยเถอะ!”
       จังหวะนั้นตำรวจเวรเดินเข้ามาบอกชนกชนม์
       “นายชนกชนม์ ผู้ปกครองมาประกันตัว”
       สุรเดชรีบถาม “ผู้ชายรึผู้หญิงครับ”
       “ผู้ชาย”
       สุรเดชโล่งอก “รอดตายแล้วเพื่อน พ่อแกมา”
       ชนกชนม์คลายความเครียดลง....แต่ยังวิตกกังวลเรื่องคดี
       
       ประกันตัวเสร็จแล้ว ชนกชนม์เดินออกมา ใจตุ้มๆ ต่อมๆ เห็นเป็นธนกร..ก็ยิ้มโล่งใจ.. แต่แล้วชลนิภาเดินเข้ามายืนหน้าธนกร..โดยมีชยางกูรยืนมองเย้ยชนกชนม์อยู่
       “คุณแม่”
       สุรเดชตกใจแทนชนกชนม์ เอามือกุมขมับ
       “ผีขี้คุกแมร่งไม่ช่วยเลย!” รีบยืนหลบมุมทันที
       ชนกชนม์พยายามจะอธิบายกับชลนิภา “คุณแม่ครับ...คือว่าผม”
       ชนกชนม์ไม่ทันเล่าอะไร ชลนิภาปรี่เข้ามาตบตีชนกชนม์ทั้งตบหน้าตีตามตัว พร้อมกับด่าไม่หยุดปาก
       “สารเลว สร้างปัญหาให้ฉันไม่หยุดหย่อน ทำอะไรลงไป ไม่คิดถึงหน้าฉันบ้าง เงินที่ฉันให้ไม่พอใช้รึไงถึงต้องใฝ่ต่ำไปค้ายา” ชลนิภาปรายตามองไปยังสุรเดชที่หลบมุมอยู่ สุรเดชรีบยกมือไหว้ แล้วหลบหน้าต่อ “เพราะแกคบเพื่อนชั่วถึงได้เชื้อชั่วติดมา ทำไมถึงทำอย่างนี้ บอกฉันมา บอกฉันมา!”
       ชลนิภาตบตีชนกชนม์ไม่หยุด วีรภัทรต้องเข้ามาห้าม
       “พอได้แล้วคุณ”
       ชลนิภาไม่พอใจแหวใส่ “คุณมาทำไม”
       “ชนกชนม์โทร.บอกผม มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน อย่ามัวแต่ใช้อารมณ์ มันไม่ทำให้อะไรดีขึ้นหรอก”
       สองคนเปิดฉากทะเลาะกันอีก ชลนิภาสวนกลับ “ไม่ต้องมาสอน! ฉันเป็นแม่ฉันมีหน้าที่สั่งสอนลูกฉัน!”
       “ชนกชนม์เป็นลูกของผมเหมือนกัน”
       “แต่ตามกฎหมายคุณไม่มีสิทธิ์ในตัวลูก”
       “คุณพ่อคุณแม่อย่าทะเลาะกันเลยครับ...ผมขอโทษครับ”
       ชนกชนม์เข้ามาเบรกไว้ ธนกรก็เข้ามาห้ามชลนิภา
       “ใจเย็นๆ ก่อนคุณ...อายเขา”
       ระหว่างนั้นสารวัตรเดินตรงเข้ามาหา พร้อมกับจ่าลูกน้องคนเดิม
       “เราพบของกลางแล้ว” สารวัตรโชว์ถุงของชนกชนม์ “จะได้เปิดพิสูจน์ว่ามียามากน้อยแค่ไหน” พลางหันมาขู่ชนกชนม์ “จำนวนยามีผลต่อการตัดสินจำคุก.. 5 ปี 10 ปี รึตลอดชีวิต”
       ชนกชนม์เครียดขึ้นมาทันที
       สุรเดชมองไปยังห่อยาก็ตกใจ
       
       “เชี๊ยแล้วเพื่อนกู!”

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1
        ครู่ต่อมา สารวัตรเอาถุงห่อของวางไว้บนโต๊ะในห้องสอบสวน แล้วเอามีดกรีด ชนกชนม์ลุ้นระทึก...ใจคอไม่ดี
       
       ชยางกูรเขม้นมองห่อของนั้น...ในใจอยากให้เป็นยาเสพติด เพราะหวังจะให้ชนกชนม์ติกคุก จนพอมีดกรีดเสร็จ สารวัตรบิห่อนั้นออก เผยให้เห็นเม็ดยาสีส้ม ซึ่งเป็น...วิตามินซี
       แต่ชลนิภานึกว่าเป็น “ยาบ้า”
       สารวัตรจับเม็ดยาขึ้นมาดู พิจารณาด้วยความชำนาญ...แล้วหยิบมาชิม
       สุรเดชชิงตอบแทนสารวัตร เหน็บแนมและแดกดันในน้ำเสียง
       “วิตามินซี 100 มิลลิกรัม ช่วยซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ และป้องกันหวัดได้ดีครับ”
       วีรภัทรสงสัย “ตกลงเป็นอะไรครับ”
       “วิตามินซี!” สารวัตรฉุนหันไปเล่นงานสุรเดช “แกวางแผนให้เพื่อนแกเป็นตัวหลอก”
       “อย่าปรักปรำผมสิครับ ผมแค่ฝากวิตามินซีเอาไปให้เพื่อนผมเท่านั้นเอง สารวัตรมองโลกในแง่ร้ายเกินไป” สุรเดชพูดเย้า
       วีรภัทรตัดบท “สรุปว่าลูกชายผมไม่มีความผิดใช่มั้ยครับ”
       สารวัตรพยักหน้า จำยอมต้องปล่อยตัวไป เพราะไม่พบยาบ้า
       ชนกชนม์โล่งอก ส่วนชยางกูรเจ็บใจที่ชนกชนม์หลุดคดีมาได้
       
       ชนกชนม์เดินออกมา สุรเดชกอดคอชนกชนม์
       “เชื่อรึยังว่าเพื่อนรักไม่ทำร้ายกัน”
       ชนกชนม์ผลักสุรเดช “ไม่ต้องมาพูดดี แกเกือบทำให้ฉันติดคุก”
       “ฉันแค่สร้างประสบการณ์ชีวิตให้แกต่างหาก”
       ชนกชนม์เซ็งเดินออกไป สุรเดชหัวเราะสะใจ ก่อนตะโกนไล่หลัง
       “ฝึกเข้าที่นี่บ่อยๆ ภูมิต้านทานจะได้แข็งแรง”
       สารวัตรเดินตรงเข้ามาหา คาดโทษสุรเดช
       “ระวังตัวให้ดี... ฉันไม่ปล่อยแกแน่”
       สุรเดชยิ้มยั่วกวนๆ “เลิกยุ่งกับผมดีกว่า..สารวัตรไม่รู้เหรอว่าผมลูกใคร”
       สารวัตร นิ่วหน้านึกแปลกใจ
       “ผมลูกเทวดา” สุรเดชบอกพร้อมกับร้องเพลงโปรดของน้าแอ๊ด “ลูกเทวดาๆๆๆ”
       จากนั้นสุรเดชก็ยิ้มร่า เดินร้องเพลงออกไปอย่างมีความสุข
       
       สุตาภัญเดินเข้ามายังโรงพัก ตั้งใจจะเข้าไปหาชนกชนม์...จังหวะนั้นชนกชนม์เดินออกมาหาวีรภัทร สุตาภัญฉากหลบมาอยู่ที่มุมหนึ่ง
       ชนกชนม์ไหว้พ่อ “ผมขอบคุณคุณพ่อมากครับที่มาช่วย”
       “ไม่เป็นไร ต่อไปจะทำอะไรก็ระวังตัวด้วย ไม่งั้นลูกอาจตกเป็นเหยื่อ”
       “ครับพ่อ”
       “เมื่อคืนมีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า ถึงหนีออกไป” วีรภัทรถามลูกชายที่จู่ๆ หายตัวไปเมื่อคืน
       “ไม่มีครับ ผมแค่อยากไปหาเพื่อน”
       “ถ้าลูกมีปัญหาไม่สบายใจ...ไปอยู่บ้านพ่อได้นะ”
       ชนกชนม์ไม่ทันได้ตอบ จู่ๆ ชลนิภาเดินปราดเข้ามาหาสองคน...โดยมีธนกรและชยางกูรยืนอยู่ด้านหลัง
       “คุณลืมไปแล้วรึไง ว่าคุณไม่มีสิทธิ์ในตัวลูก”
       “เรื่องนั้นผมรู้ดี แต่ด้วยสำนึกของความเป็นพ่อ ผมมีสิทธิ์ที่จะรักและห่วงใยลูก”
       “ฉันไม่มีวันปล่อยให้ลูกอยู่กับคุณ ไม่งั้นลูกจะติดนิสัยใฝ่ต่ำ ชอบคบชนชั้นต่ำ” ชลนิภาด่าอดีตสามี
       จังหวะนั้น นัชชาเดินเข้ามายืนข้างๆ วีรภัทร ได้ยินคำด่าก็ไม่พอใจชลนิภา
       “คุณชลนิภาหมายถึงใครคะ”
       วีรภัทรแปลกใจที่นัชชาตามมา “คุณนัชชา”
       ชลนิภาด่าไม่ไว้หน้า “ฉันจะหมายถึงใครก็ไม่เกี่ยวกับคุณ และนี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวฉัน คุณไม่เกี่ยว”
       นัชชาสวนกลับ “เกี่ยวสิคะ ถ้าลูกคุณสร้างความเดือดร้อนให้สามีฉัน ฉันเองก็ไม่อยากยุ่งด้วย…”
       ชลนิภาย้อนกลับ “แต่เสนอหน้ามาสาระแน”
       “ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากเจอหน้าฉัน มันมีวิธีง่ายนิดเดียวค่ะ” นัชชาตอกกลับ “กรุณาสั่งสอนลูกให้ดี อย่าให้ลูกเป็นเด็กมีปัญหา”
       ชลนิภาโกรธจนตัวสั่น “เธอด่าฉันเลี้ยงลูกมีไม่ดี”
       “เรื่องนี้ยังต้องให้อธิบายอีกเหรอคะ ถ้าลูกคุณไม่มีปัญหาคงไม่หนีมาอาศัยบ้านฉัน” นัชชาพูดเป็นเชิงตำหนิชนกชนม์ “แล้วถ้ารักดี ก็คงไม่ทำให้พ่อแม่ต้องมาสถานีตำรวจ”
       ชลนิภาโกรธมาก “เธอกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน”
       ธนกรรีบห้าม “ใจเย็นครับคุณ”
       วีรภัทรบอกนัชชา “ผมบอกแล้วคุณไม่ควรมาที่นี่”
       นัชชาพูดแดกดันเป็นเชิงตำหนิชนกชนม์และชลนิภา “ฉันก็แค่อยากมาบอกทั้งลูกทั้งแม่...อย่าเอาปัญหามาให้พวกเราอีก!”
       ชนกชนม์รู้สึกแย่ที่ทุกคนเกลียดชังตน
       “แก”
       ชลนิภาโกรธจัด จะเข้าไปตบนัชชา ธนกรรีบห้าม
       “อย่าครับ”
       วีรภัทรไม่อยากให้เรื่องบานปลาย...บอกลาชนกชนม์
       “ชนกชนม์ พ่อกลับก่อน”
       ชนกชนม์ไหว้ลาพ่อ “ครับ” แล้วหันไปไหว้นัชชา “คุณอาครับ”
       
       นัชชาไม่รับไหว้ สะบัดตัวเดินหน้าคว่ำออกไป

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1
        ตรงมุมหนึ่งที่หน้าโรงพัก พอวีรภัทรกับนัชชาเดินลับตัวไปแล้ว ชลนิภาปราดเข้ามาเล่นงานชนกชนม์ทันที
       
       “แกเห็นแล้วใช่มั้ย เพราะแกคนเดียว! พ่อกับแม่เลี้ยงแก มาเล่นงานฉัน ชีวิตฉันต้องตกต่ำเพราะแก แกมันตัวซวย! ได้ยินมั้ยว่าแกมันเป็นตัวซวย!”
       ชนกชนม์รู้สึกแย่มาก
       ด้านสุตาภัญซึ่งรู้ความจริงก็ยิ่งสงสารชนกชนม์
       ชยางกูรยิ้มเย้ยชนกชนม์อย่างสะใจ ชลนิภาเหนื่อยหอบ...ชยางกูรเข้าไปปะเหลาะเอาใจแม่
       “คุณแม่เครียดมาก ไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ กูรเป็นห่วงคุณแม่ครับ..กลับกันเถอะครับ”
       ชลนิภายิ้มปลื้มที่ชยางกูรคอยเอาอกเอาใจ
       “จ้ะลูกกูร...” แล้วเดินออกไปเลย
       “ชนกชนม์ กลับบ้านกันเถอะ” ธนกรเอ่ยขึ้น
       ชนกชนม์รับคำ “ครับ” ทำท่าจะออกไปด้วย
       ชยางกูร บอกชนกชนม์ “นั่งแท็กซี่กลับแล้วกัน คุณแม่ไม่อยากเห็นหน้าแกตอนนี้...แล้วฉันก็ไม่อยากติดเชื้อขี้ยาขี้คุก”
       ธนกรไม่พอใจจึงต่อว่าลูกชาย “ ชยางกูร พูดอย่างนั้นกับพี่เขาได้ไง”
       “มันไม่ใช่พี่กูรครับพ่อ” ชยางกูรพูดจบก็เดินออกไปทันที
       ธนกรรีบขอโทษชนกชนม์ “อาขอโทษแทนชยางกูรด้วย”
       “ไม่เป็นไรครับ ผมกลับเองได้ครับ”
       ธนกรพยักหน้ารับ แล้วเดินตามชยางกูรไป ชนกชนม์รู้สึกแย่มากที่เป็นตัวปัญหา ทำให้ทุกคนมีปากเสียงกัน และไม่มีใครรักเขา สุตาภัญรู้สึกสงสารชนกชนม์มากขึ้น
       
       ชนกชนม์จะเดินออกมาตรงมุมหนึ่งในสวนของโรงพัก เห็นสุตาภัญยืนส่งยิ้มมาให้ ชนกชนม์ถึงกับอึ้ง
       “เธอ”
       สุตาภัญ แหย่ถามให้ชนกชนม์รู้สึกดีขึ้น “ตาไง..จำไม่ได้เหรอ”
       “จำได้ แต่แปลกใจที่เธอมาทำอะไรที่นี่” ชนกชนม์นึกกังวลใจ “รึตำรวจเรียก พวกเธอมาสอบสวนเรื่องของฉัน ฉันขอโทษด้วยนะ”
       สุตาภัญ พูดสวนขึ้น “เปล่า ฉันมาเอง...ฉันมาเยี่ยมเธอ”
       ชนกชนม์รู้สึกแปลกใจ
       สุตาภัญ จึงอธิบาย “ถ้าเขาจับเธอ ฉันจะมาเป็นพยานว่าเธอไม่ได้ค้ายา”
       ชนกชนม์ฉงน “เธอเชื่อใจฉันได้ไง เธอยังไม่รู้จักฉันดีพอเลย”
       “ฉันเชื่อในสัญชาติญาณ”
       ชนกชนม์ยิ่งแปลกใจ
       สุตาภัญ ยิ้มให้ “ไม่รู้สิ...สิ่งที่นายช่วยฉันเมื่อวานนี้ และสิ่งต่างๆ ที่ฉันเห็น มันทำให้ฉันเชื่อว่านายเป็นคนดี”
       ชนกชนม์ยิ้มให้สุตาภัญรู้สึกดี แต่ก็น้อยใจชีวิตตัวเอง
       “น่าแปลกนะ คนอื่นมองว่าฉันดี แต่แม่กลับมองฉันเป็นตัวซวยและไม่รักดี”
       สุตาภัญ พูดปลอบใจ “อย่าท้อสิ...ถ้านายไม่อยากให้แม่รู้สึกอย่างนั้น นายก็ต้องพิสูจน์ให้แม่นายเห็น ว่านายรักดี...” ว่าพลางจับมือชนกชนม์บีบเบาๆ “ฉันเป็นกำลังใจให้นาย”
       ชนกชนม์รู้สึกดี “ขอบใจนะ” เด็กหนุ่มยิ้มตอบ
       สุตาภัญเอามือออก ชนกชนม์สงสัยรีบถาม
       “เธอมานี่ พ่อแม่เธอไม่ว่าเหรอ”
       สุตาภัญ กังวลใจไม่น้อย แต่ปกปิดความรู้สึกนั้นไว้ “ไม่หรอก...คุณพ่อคุณแม่ฉันใจดี”
       
       การกลับบ้านผิดเวลาของสุตาภัญเป็นเรื่องจนได้ เย็นนั้น เพราะพอกลับมาถึงบ้าน สุทินคุณพ่อจอมเฮี้ยบถือไม้เรียวเตรียมฟาดใส่สุตาภัญ
       “สุตาภัญ..เธอโกหกฉันอีกแล้ว”
       
       สุทินคาดคั้นความจริงจากลูกสาว...แน่นอนสุตาภัญไม่กล้าบอกความจริง!
       
       โปรดติดตาม  "ลูกไม้หลากสี" ตอนที่ 2

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 20 อวสาน (ต่อ)
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 19
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 18
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 17
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 23 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 19 คน
83 %
ไม่เห็นด้วย 4 คน
17 %
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
น่ารักอ่ะ
เเฟลงค์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใบเฟิร์น น่ารัก
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เว่อร์ชั่นนี้เปิดตัว ตัวละครแต่ละคนได้น่าสนใจมาก คนละแบบกันเลยกับของเดิมเลย และเนื้อเรื่องสนุกมากค่ะ
รออ่านต่ออยู่นะค่า ขอบคุณมากๆค่ะ
ญาณิตรา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ตอบกลับ : ความคิดเห็นที่ 3
ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014