หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ลูกไม้หลากสี

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 8 มกราคม 2556 01:29 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1
       ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1 (ต่อ)
       
       ชยางกูรขี่รถเข้ามา ดึงผ้าจากกฤติยาในฐานะผู้ชนะ กฤติยามองด้วยความผิดหวัง ทิ้งผ้าอีกผืนลงพื้น ชนกชนม์ขี่รถวิ่งเข้ามา..ล้อเหยียบผ้าที่ตกพื้น พวกเพทายวิ่งกรูเข้าไปโห่ไชโยกับชยางกูร
       
       ชยางกูรหันมายิ้มเย้ย ชนกชนม์มองชยางกูรด้วยความผิดหวัง ที่ชยางกูรโกง
       
       ส่วนที่บริเวณโบกี้ ธีรดนย์บอกทุกคน
       “แข่งเสร็จแล้ว กลับเถอะ เดี๋ยวตำรวจก็แห่มาหรอก”
       ชนิกานต์แหวขึ้น “ฉันไม่กลับ ไอ้นั่นโกงแฟนฉัน”
       พูดจบชนิกานต์ลงจากโบกี้ วิ่งไปทางกลุ่มของชนกชนม์
       “กานต์...เธอจะไปไหน? กลับกันได้แล้ว!”
       สุตาภัญตกใจรีบลงจากโบกี้ ธีรดนย์ลงตามมา..แล้วห้ามสุตาภัญไว้
       “ตารออยู่ตรงนี้ดีกว่า ผมไปตามเอง”
       สุตาภัญพยักหน้ารับ ปล่อยให้ธีรดนย์ไปตามชนิกานต์ สุตาภัญมองด้วยความเป็นห่วง
       
       ชนกชนม์ยืนอยู่ที่จุดเส้นชัย...ชยางกูรเดินตรงเข้ามาหาชนกชนม์
       “แพ้แล้ว! เอาสร้อยมา”
       ชนกชนม์ไม่ยอม “ทำร้ายคู่แข่งถือว่าผิดกติกา”
       “เกมนี้ไม่มีกติกา ใครเข้าเส้นชัยเป็นผู้ชนะ”
       ชนิกานต์ปราดเข้ามาโวยใส่ชยางกูรไม่ไว้หน้า
       “ไอ้ขี้โกง”
       ชยางกูรงง “เธอเกี่ยวอะไรด้วย”
       “ฉันเป็นแฟนชนกชนม์!”
       ชนกชนม์อึ้งที่ชนิกานต์ประกาศอย่างนั้น
       “แฟนฉันอุตส่าห์มีน้ำใจลงไปช่วยแก แต่แกทำร้ายเขา อย่างนี้เขาเรียกหน้าตัวเมีย”
       ธีรดนย์วิ่งเข้ามา ดึงชนิกานต์ออกไป
       “หยุดหาเรื่องใส่ตัวได้แล้ว เดี๋ยวก็เดือดร้อนหรอก”
       ชนิกานต์ผลักธีรดนย์ “เลิกทำตัวขี้ขลาดตาขาวสักที กลัวตายก็กลับไปซะ! รึไม่ก็ไปขอกระโปรงจากนายนี่มาใส่” ชี้ไปที่ชยางกูร มองสู้สายตา
       “ปากดีนักใช่มั้ย”
       ชยางกูรจะตบชนิกานต์ แต่ชนกชนม์เข้าไปกันชนิกานต์ไว้
       “อย่ารังแกผู้หญิง”
       ชยางกูรได้จังหวะ กระชากสร้อยคอของชนกชนม์มาถือไว้....
       “สร้อยเส้นนี้ต้องเป็นของฉัน”
       ชนกชนม์เสียดายที่ต้องเสียสร้อยที่เขารักไป ชยางกูรมองจี้ภาพครอบครัวสมัยเด็กของชนกชนม์ แล้วยิ้มเย้ย “ครอบครัวแห่งความสุข”
       ขาดคำชยางกูรขว้างสร้อยของชนกชนม์ทิ้งไปไกลลิบตา
       
       สร้อยตกลงพื้น...ตรงมุมหนึ่งที่สุสานรถไฟ ก่อนจะเห็นเท้าของสุตาภัญก้าวเข้ามา...สุตาภัญหยิบสร้อยขึ้นมาดูด้วยความแปลกใจ
       
       ชยางกูรพูดเยาะเย้ยชนกชนม์ต่อ
       “ความสุขของแกมันหลุดลอยไปลงกองขยะแล้ว ชีวิตแกต่อจากนี้ต้องเจอเรื่องเน่าๆ ไอ้ลูกหมา”
       ชยางกูรหัวเราะเยาะ จะเดินกลับไป ชนกชนม์โกรธจัด เข้าไปกระชากไหล่ชยางกูรหันกลับมาแล้วต่อยเต็มหมัด
       พวกเพทายและชยางกูรเข้ามาจะทำร้าย สุรเดชและพวกก็เข้ารุม เกิดการต่อสู้วุ่นวายธีรดนย์ดึงมือชนิกานต์ออกมา
       “รีบหนีเร็ว”
       
       ขณะเดียวกันสุตาภัญหยิบสร้อยขึ้นมามอง แปลกใจว่าของใคร ไม่ทันได้มองรายละเอียด จังหวะนั้นสุตาภัญได้ยินเสียงการต่อสู้ตะลุมบอน...ก็ตกใจ!
       
       ชนกชนม์ต่อยกับชยางกูร...สุรเดชต่อยกับเพทาย และพวกของชยางกูรต่อยกับพวกของสุรเดช เกิดการต่อสู้วุ่นวาย กฤติยาหันไปอีกทาง แล้วตะโกนบอกทุกคน
       “ตำรวจมา”
       ทุกคนหันไปมอง...เสียงรถหวอตำรวจดังขึ้น....ชยางกูรผลักชนกชนม์ออก แล้ววิ่งไปที่รถ พวกชยางกูรรีบวิ่งหนีไป พวกของสุรเดชวิ่งกรูไปที่มอเตอร์ไซค์ เกิดความวุ่นวายโกลาหล
       ชนิกานต์และธีรดนย์ตกใจ อยู่ท่ามกลางรถและคนที่กำลังวิ่งหนี
       ธีรดนย์นึกเป็นห่วงสุตาภัญ “ตา!”
       ธีรดนย์จะวิ่งไปหาสุตาภัญ แต่ชนิกานต์เข้ามาคว้ามือไว้
       “แกรีบพาฉันออกไปเร็ว”
       ธีรดนย์จะวิ่งไปช่วยสุตาภัญ ชนิกานต์ตะโกนบอก
       “อยากโดนจับเข้าคุกรึไง”
       ชนิกานต์วิ่งไปที่รถ ธีรดนย์มองไปเห็นสุตาภัญอยู่ที่มุมหนึ่งซึ่งไกลออกไป..และเห็นตำรวจเข้ามาใกล้ ธีรดนย์เลือกวิ่งไปที่รถ ขับรถพาชนิกานต์ออกไป
       
       ด้านสุตาภัญ ร้องเรียกหาธีรดนย์และชนิกานต์
       “ธี....กานต์”
       สุตาภัญพยายามเรียกหาเพื่อน แต่กลุ่มมอเตอร์ไซค์วิ่งสวนเข้ามา ตัดหน้าตัดหลัง..หนีการไล่ล่าของตำรวจ...มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอด จะรับสุตาภัญ
       “น้องขึ้นรถ” สุตาภัญรู้สึกกลัว ชายคนนั้นเข้ามาคว้ามือให้ขึ้นรถ
       “ไปสนุกต่อด้วยกัน”
       จังหวะนั้นชนกชนม์เข้ามาผลักชายคนนั้นออก แล้วพาสุตาภัญวิ่งออกไป
       “ตามฉันมา”
       
       ชนกชนม์จับมือสุตาภัญแล้วพากันวิ่งหนีไปที่รถ ท่ามกลางความวุ่นวายของแก๊งเด็กแว้นซ์ ที่วิ่งหนีตำรวจอย่างอลหม่าน

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1
       ไม่นานหลังจากนั้น ชนกชนม์ขี่รถมอเตอร์ไซค์มาจอดที่หน้าบ้านสุตาภัญ ส่วนสุตาภัญกอดชนกชนม์ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ชนกชนม์ถอดหมวกแล้วหันไปถาม
       
       “ยังไม่หายกลัวอีกเหรอ”
       สุตาภัญตั้งสติได้ รู้ตัวว่ากอดชนกชนม์แน่นก็อาย รีบเอามือออก ลงจากมอเตอร์ไซค์แล้วส่งหมวกนิรภัยให้ชนกชนม์
       “อย่าไปที่แบบนั้นอีก มันอันตรายและไม่เหมาะกับเธอ”
       สุตาภัญ ยิ้มรับ “ครั้งเดียวก็ตื่นเต้นเกินพอ ขอบใจชนกชนม์มากนะที่ช่วยฉัน”
       ชนกชนม์แปลกใจ “รู้จักชื่อฉันด้วยเหรอ”
       “ธีบอก” สุตาภัญ ว่า
       “อ๋อ...เป็นแฟนนายธีรดนย์”
       สุตาภัญ รีบปฎิเสธ “ไม่ใช่ เราเป็นเพื่อนกัน ตาเรียนคณะเดียวกับธี” ได้โอกาส แนะนำตัวเอง “ฉันชื่อสุตาภัญ เรียกตาก็ได้”
       ชนกชนม์ยิ้มรับ..นึกบางอย่างได้ รีบวิ่งไปที่รถ สุตาภัญมองตามอย่างแปลกใจ
       ชนกชนม์ถือช่อดอกกุหลาบมาอวดสุตาภัญ
       “ขอบใจมากนะ นี่เป็นดอกไม้ช่อแรกที่ได้รับในชีวิต”
       สุตาภัญ ตัดสินใจบอกความจริง “เอ่อ..อย่าว่ากันนะ..ฉันไม่ได้ตั้งใจให้นาย ฉันจะให้ธี”
       ชนกชนม์อึ้ง “เอ้าเหรอ? ฉันนึกว่าเธอฝากเพื่อนมาให้ฉัน”
       “ไม่เป็นไร มันเป็นของนายโดยถูกต้องตามกฎหมายแล้ว”
       ชนกชนม์มองช่อดอกกุหลาบแล้วยิ้ม “ในเมื่อเป็นของฉัน ฉันให้เธอ” พลางชนกชนม์ส่งช่อดอกกุหลาบให้ สุตาภัญอึ้ง
       “โอกาสอะไรอะ?”
       “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
       ชนกชนม์ส่งช่อดอกกุหลาบให้ สุตาภัญรับไว้ แต่ชนกชนม์แกล้งไม่ปล่อย สุตาภัญออกแรงดึง ชนกชนม์ก็ดึงกลับ ทำให้สุตาภัญเซถลาเข้ามาแนบชิดชนกชนม์ โดยมีช่อดอกกุหลาบอยู่กลางใจ
       ทั้งสองคนมองหน้ากัน...อยู่ในภวังค์เคลิ้ม...แล้วก็หัวเราะชอบใจ เพราะเหตุการณ์เช่นนี้เคยเกิดขึ้นที่หน้าผับ
       เสียงฟ้าร้องดังขึ้น....เป็นสัญญาณว่าฝนกำลังจะตกในอีกไม่กี่อึดใจนี้
       “ตาเข้าบ้านก่อนนะ.. ขอบใจนายมาก...ถ้ามีโอกาสคงได้เจอกันอีก”
       สุตาภัญวิ่งเข้าบ้านไป.....ชนกชนม์มองตามแล้วพูดกับตัวเอง
       “ต้องได้เจอกันสิ”
       
       ขณะที่สุตาภัญเข้ามาในบ้าน เห็นว่าปิดไฟแล้ว สุตาภัญพยายามย่องจะขึ้นไปห้องนอน แต่แล้วไฟเปิดขึ้น...สุตาภัญเจอสุทินยืนมองไม่พอใจ เสาวนิตย์ยืนอยู่ด้านหลังสุทิน
       สุตาภัญ ตกใจ “คุณพ่อคุณแม่”
       “สุตาภัญ...เธอไปไหนมา? ทำไมกลับมาป่านนี้” สุทินถาม
       “คือว่าตา...ติดประชุมที่คณะค่ะ เรากำลังเตรียมละครเด็กไปแสดงที่สลัมค่ะ”
       สุทินตบหน้าสุตาภัญฉาดใหญ่
       สุตาภัญ ตกใจ “คุณพ่อ”
       เสาวนิตย์สงสารสุตาภัญที่สุทินใช้ความรุนแรง
       “คุณคะ”
       สุทินหันหน้ามา เสาวนิตย์มีท่าทีเกรงกลัว ยืนหงออยู่ด้านหลัง
       “เธอโกหกฉัน ฉันไปรับเธอที่มหาวิทยาลัย ไม่มีการประชุมเธอไปไหน”
       สุตาภัญ บอกความจริง “ตากับกานต์ไปเป็นกำลังใจให้ธีรดนย์ ออดิชั่นวงดนตรีที่ร้านอาหารค่ะ”
       สุทินสวนคำขึ้นมา “ฉันสั่งหลายครั้งแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปคบกับมัน แล้วก็ห้ามเข้าแหล่งมั่วสุมอโคจรอุบาทว์พรรณนั้น”
       “ตาขอโทษค่ะ..ตาจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ” สุตาภัญบอก
       เสานิตย์ พยายามช่วยสุตาภัญ “ลูกสำนึกผิดแล้ว ให้ลูกไปอาบน้ำเข้านอนนะคะ” รีบบอกสุตาภัญ “ขึ้นห้องไปได้แล้ว”
       สุตาภัญจะขึ้นไปบนห้อง แต่สุทินตามต่อ
       “ใครมาส่ง? ลูกใคร? ฐานะเป็นยังไง”
       สุทินจะซักถึงครอบครัวชนกชนม์ สุตาภัญจึงอธิบายและไม่พอใจนักที่สุทินประเมินคนที่ฐานะ
       “ชนกชนม์เป็นเพื่อนตา ตาไม่ทราบค่ะว่าฐานะเขาเป็นยังไง เพราะตาคบคนที่จิตใจค่ะ”
       สุทินไม่พอใจ เสานิตย์ตำหนิสุตาภัญที่เถียงสุทิน
       “ยัยตา”
       “จิตใจดีแต่กินไม่ได้! เธอลืมไปแล้วรึไงว่าฉันเก็บหอมรอมริบมาซื้อบ้านในหมู่บ้านหรู เพื่อยกระดับฐานะทางสังคมให้ดีขึ้น มันจะเป็นใบเบิกทางที่ดี” สุทินว่า
       สุตาภัญเหน็บแนม เพราะทนไม่ไหว “เหมือนที่คุณพ่อตีสนิทนายทหารใหญ่เพื่อเลื่อนขั้นเหรอคะ”
       “ใช่...คนเราจะได้ดี...ต้องมีพรรคพวกที่มีระดับ!” สุทินกระชากดอกไม้ในมือสุตาภัญ..แล้วโยนทิ้งที่พื้น...กระทืบซ้ำ “อย่ารึรักในวัยเรียน ไม่งั้นเธอจะท้องไม่มีพ่อ”
       “คุณพ่อคะ ตาจดจำสิ่งที่คุณพ่อพร่ำสอนได้เสมอค่ะ ต้องเชื่อฟังคำสอนของพ่อแม่...ต้องมุมานะขยันเรียน ตาไม่มีวันใฝ่ต่ำอย่างนั้นหรอกค่ะ”
       สุทินตบหน้าสุตาภัญทันที
       “อย่าริเถียงฉัน”
       สุตาภัญ ร้องไห้เสียใจ “คุณพ่อไม่มีเหตุผล เอะอะก็ใช้แต่อำนาจ ตาไม่ใช่ลูกน้องในค่ายทหารของคุณพ่อนะคะ”
       สุตาภัญวิ่งหนีขึ้นห้องไปทันที
       สุทินตะโกนตาม “สุตาภัญ กลับมาคุยกับฉันให้รู้เรื่อง”
       เสาวนิตย์ปรามไว้ “พอเถอะค่ะ แค่นี้ยัยตาก็เข้าใจแล้ว”
       สุทินหันมาด่าคาดโทษภรรยา “ลูกเป็นอย่างนี้เพราะคุณคอยให้ท่า อย่าให้เกิดเหตุการณ์อย่างนี้อีก ฉันเอาเรื่องคุณแน่!”
       “ค่ะ...เป็นความผิดฉันเองค่ะ”
       
       เสาวนิตย์ยอมรับผิดแต่เพียงผู้เดียว สุทินเดินขึ้นห้อง...เสาวนิตย์ยืนน้ำตาตกในคาที่

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1
       เสียงฟ้าร้องครืนๆ....ดังกึกก้อง ฟ้าแลบแปลบปลาบ ในขณะที่ชนกชนม์เดินเข้าบ้าน เขาเจอชลนิภาผู้เป็นมารดาขวางอยู่
       
       ชลนิภาตบหน้าชนกชนม์ฉาดใหญ่ ก่อนจะถามเสียงดังลั่น
       “ทำไมแกต้องทำร้ายน้อง!”
       ระหว่างนั้นชยางกูรเดินออกมายืนที่มุมหนึ่ง ด้านหลังชลนิภา เพื่อดูเหตุการณ์
       “แกโกรธที่น้องห้ามไม่ให้แกแข่งรถกับเพื่อนเลวๆ ของแก แกก็เลยทำร้ายน้อง”
       ชนกชนม์จะบอกความจริง “คุณแม่ครับ...ผมไม่ได้ทำอย่างนั้นนะครับ”
       ชลนิภาตัดบท “ไม่ต้องเถียงฉัน! ฉันบอกแล้วใช่ไหมอย่าไปยุ่งกับพวกอันธพาลแก๊งกวนเมือง!”
       “ผมแข่งรถเพราะผมไปช่วยเพื่อน และที่สำคัญ..ผมไม่อยากให้ชยางกูรไปมั่วสุมกับพวกอันธพาล!”
       ชลนิภาเข้ามาตบหน้าชนกชนม์อีกฉาด
       “แกมันเลวสิ้นดี! ทำผิดแล้วโบ้ยความผิดให้น้อง ดีนะที่ลูกกูรเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?”
       ชนกชนม์พูดออกไปด้วยความน้อยใจ “แม่เชื่อชยางกูร แต่ไม่เชื่อผม”
       “เพราะฉันรู้ว่าแกเป็นคนยังไง? ไม่ได้เรื่อง! ไม่เอาถ่าน! คิดจะไปเป็นนักร้องตามผับตามบาร์ คบเพื่อนชั้นต่ำ ไอ้ลูกไม่รักดี!”
       ชนกชนม์เสียใจจึงประชดกลับ “มันก็จริงอย่างที่คุณแม่พูดนะครับ...ผมเป็นลูกที่เลว ลูกที่คุณแม่เกลียดชัง !”
       ชลนิภาจ้องหน้า “ใช่..ฉันเกลียดแกพอๆ กับที่เกลียดพ่อแก!”
       ชนกชนม์สวนกลับ “แล้วทำไมไม่ปล่อยให้ผมไปอยู่กับคุณพ่อล่ะครับ”
       พร้อมกับที่ภาพจำแสนเจ็บปวดในอดีต ผุดขึ้นมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง
       
       เหตุการณ์ในครั้งนั้น เกิดขึ้นตอนชนกชนม์ อยู่ในวัยเพียง 4 ขวบ วีรภัทรถือกระเป๋าจะออกไปจากบ้าน...ชลนิภาตะโกนไล่หลัง
       “ไปเลย ไปอยู่กับนังเลขาของคุณ แล้วไม่ต้องกลับมา”
       วีรภัทรถือกระเป๋าจะเดินออกไป เด็กชายชนกชนม์ วิ่งเข้ามากอดรั้งพ่อไว้ ร้องไห้อ้อนวอน
       “คุณพ่อครับ คุณพ่ออย่าทิ้งผมไป! ผมจะไปอยู่กับคุณพ่อ”
       ชลนิภาตามเข้ามากระชากตัวชนกชนม์ไว้
       “คุณเอาลูกไปไม่ได้ ลูกต้องอยู่กับฉัน”
       วีรภัทรสงสารชนกชนม์นัก “ชนกชนม์...แล้วพ่อจะแวะมาเยี่ยมลูก”
       ชลนิภาประกาศกร้าว “ไม่ได้...ไปแล้วก็ไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีก!”
       วีรภัทรหิ้วกระเป๋าออกไปจากบ้าน เด็กชายชนกชนม์วิ่งตามไปแล้วหยุดระหว่างทาง...กำลังจะหันหน้าไปหาชลนิภา
       
       ชนกชนม์หยุดยืนนิ่งอยู่ในห้องโถง ก่อนจะหันกลับมาเดินเข้าไปหาชลนิภา
       “คุณแม่รั้งตัวผมไว้..ไม่ใช่เพราะความรัก แต่คุณแม่ไม่อยากเสียหน้า คุณแม่ต้องการเอาชนะคุณพ่อเท่านั้นเอง”
       ชลนิภาโกรธจัดตบหน้าชนกชนม์ไม่ยั้ง ชยางกูรยืนมองผุดยิ้มออกมาทางสีหน้าด้วยความสะใจ
       ธนกรวิ่งเข้ามาห้าม
       “พอได้แล้วคุณ”
       
       ขณะเดียวกันสุตาภัญร้องไห้อยู่ที่มุมหนึ่งในห้อง ครู่ต่อมามีผ้าเช็ดหน้ายื่นมาให้ สุตาภัญเงยหน้าขึ้น จึงเห็นว่าเป็นสุรัมภาในชุดนักเรียนมัธยมปลาย เดินเข้ามา
       “ภายังไม่นอนอีกเหรอ”
       “ภาเพิ่งกลับจากกวดวิชา แล้วก็นั่งอ่านหนังสือที่ห้อง ได้ยินเสียงพี่ตาทะเลาะกับคุณพ่อ”
       สุตาภัญฝืนยิ้มให้น้องสาว “ยังไม่ชินอีกเหรอ”
       “เมื่อไหร่พี่ตาจะหยุดเถียงคุณพ่อสักทีล่ะ” สุรัมภาเอ่ยถาม
       “พี่ทนฟังคำเทศนาที่ไร้เหตุผลไม่ได้หรอก พี่เป็นลูกก็จริง แต่พี่ก็มีหัวใจมีความคิด ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่จะเชิดยังไงก็ได้”
       สุรัมภาเปรยความในใจออกมา “ภาอยากทำได้อย่างพี่ตาจัง”
       สุตาภัญฟังแล้วตกใจ “ภาว่าอะไรนะ”
       สุรัมภาเดินไปที่มุมระเบียงห้อง ซึ่งมีซี่ลูกกรงปิดอยู่ “ทำตัวอย่างพี่ตาอาจไม่ดี แต่ก็น่าจะมีความสุขกว่าการที่ภาต้องเก็บกด ถูกกังขังเหมือนนกในกรงทอง ถูกกดดันมากๆ สักวันภาก็คงระเบิด!”
       สุตาภัญ ให้กำลังใจ “อย่าคิดอย่างนั้นเลย ภาเป็นอย่างนี้ดีแล้ว เป็นเด็กดีของคุณพ่อคุณแม่ให้ท่านได้ชื่นใจ...ไป...ไปนอนได้แล้ว”
       
       สุรัมภาเดินออกไปแล้ว สุตาภัญนึกบางอย่างได้ เธอหยิบสร้อยของชนกชนม์ขึ้นมามอง แล้วมองภาพที่ วีรภัทร และชลนิภาสวมกอดชนกชนม์ อย่างรักใคร่

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 1
       ขณะเดียวกันธนกรเข้ามาห้ามชลนิภาไว้
       
       “ผมขอร้องล่ะ...อย่าทำร้ายลูกอีกเลย”
       “คุณธนกร มันไม่เกี่ยวกับคุณ นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัวฉัน”
       ธนกรอึ้งที่ชลนิภาพูดอย่างนั้น
       ชยางกูรอ้อนธรกร “คุณพ่อครับ กูรเจ็บ”
       “คุณไปดูแลลูก...เรื่องนี้ฉันจัดการเอง! ไม่ได้ยินที่ฉันสั่งรึไง”
       ชลนิภาเผลอใช้อำนาจสั่งธนกร สีหน้าธนกรรู้สึกไม่พอใจที่ตกเป็นเบี้ยล่าง
       “ในเมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณ ผมขอตัวแล้วกัน”
       ธนกรน้อยใจ เดินกลับเข้าไปในบ้าน ชลนิภารู้สึกไม่พอใจ หันมาเล่นงานชนกชนม์ทันที
       “แกเห็นมั้ย เพราะแกคนเดียวถึงได้เดือดร้อนกันทั้งบ้าน ลูกกูรต้องเจ็บตัว คุณธนกรผิดใจกับฉันก็เพราะแก” ชลนิภาพูดอย่างกราดเกรี้ยวสีหน้าโกรธมาก “แกมันสร้างปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน! แกมันตัวซวย!”
       ถูกชลนิภาด่าว่า ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจผุดขึ้นมาเป็นริ้วๆ ชนกชนม์โต้กลับผู้เป็นมารดา “ถ้าคุณแม่เห็นว่าผมเป็นตัวซวย ตัวปัญหา ผมจะไม่ทำให้คุณแม่ต้องเดือดร้อนอีกแล้ว”
       ชนกชนม์วิ่งออกไปจากห้อง ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องครืนๆ ที่ดังเข้ามาในบ้าน
       
       ครู่ต่อมาที่หน้าคฤหาสน์ยามนั้น ฝนเทสายตกลงมาอย่างหนัก...ชนกชนม์วิ่งหนีฝ่าสายฝนออกไป ชลนิภาตามออกมาตะโกนไล่
       “จองหองนักก็ไปเลย...ไปไหนก็ได้แต่อย่าไปพึ่งพ่อแก”
       ชนกชนม์หันกลับมามอง ผิดหวังที่ชลนิภาห่วงแต่ตัวเอง
       “อย่าให้มันมาด่าฉันได้ว่าเลี้ยงลูกไม่ดี อย่าให้แม่เลี้ยงแก หัวเราะเยาะฉัน!”
       ชนกชนม์น้อยใจที่ชลนิภาห่วงตัวเองมากกว่า จึงวิ่งเตลิดออกไปจากบ้าน ชยางกูรยืนมองอยู่ที่มุมหนึ่ง เขายิ้มสะใจที่ชนกชนม์ออกไปจากบ้าน
       ยินเสียงชลนิภาตะโกนก้อง “ไอ้ลูกไม่รักดี!”
       
       ฝนกำลังตกหนัก ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องครืนครัน สายฝนสาดไปทั่งบริเวณ ชนกชนม์วิ่งฝ่าสายฝนออกมา ยืนอยู่ที่กลางสี่แยกแห่งนั้น...ชนกชนม์เหลียวมองไป ด้วยความรู้สึกเคว้งคว้าง ไม่รู้จะไปทางไหนดี
       
       สุตาภัญอยู่บนเตียงภายในห้องนอน เธอมองสร้อยคอของชนกชนม์ รำพึงออกมา
       “ครอบครัวของนายคงเป็นครอบครัวที่รักกันมาก ฉันอิจฉานายนะ...ชนกชนม์”
       
       เวลาเดียวกัน ชนกชนม์ยืนอยู่ตรงทางแยกบนถนนเส้นนั้น เสียงของชลนิภาผู้เป็นแม่ยังดังก้องในหัว
       “ไอ้ลูกไม่รักดี!”
       
       ชนกชนม์สะท้อนใจ รู้สึกเสียใจและน้อยใจยิ่งนัก เด็กหนุ่มทรุดตัวลงร้องไห้อยู่กลางถนนอย่างเดียวดาย

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 20 อวสาน (ต่อ)
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 19
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 18
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 17
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 23 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 19 คน
83 %
ไม่เห็นด้วย 4 คน
17 %
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
น่ารักอ่ะ
เเฟลงค์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใบเฟิร์น น่ารัก
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เว่อร์ชั่นนี้เปิดตัว ตัวละครแต่ละคนได้น่าสนใจมาก คนละแบบกันเลยกับของเดิมเลย และเนื้อเรื่องสนุกมากค่ะ
รออ่านต่ออยู่นะค่า ขอบคุณมากๆค่ะ
ญาณิตรา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014