หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ พรพรหมอลเวง

พรพรหมอลเวง ตอนที่ 1

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 31 มกราคม 2556 08:14 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 1
       พรพรหมอลเวง ตอนที่ 1
       
       แอร์โฮสเตสกำลังเดินดูแลความเรียบร้อย ของผู้โดยสารตามทางเดินบนเครื่องบิน ตันหยงนั่งยิ้มอยู่ในขณะที่ผู้โดยสารรอบตัวกำลังหลับไหล พนักงานต้อนรับเดินเข้ามาถาม
       
       “ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ”
       “ไม่ค่ะ ขอบคุณ...เอ่อ..นี่อีกกี่ชั่วโมงจะถึงเมืองไทยคะ” ตันหยงถาม
       “ประมาณ 2 ชั่วโมงค่ะ” พนักงานยิ้ม
       “ขอบคุณค่ะ”
       ตันหยงยิ้มตอบและแสดงอาการตื่นเต้นที่จะได้กลับเมืองไทย เจ้าหน้าที่เดินไป ตันหยงยิ้มแล้วหยิบไอแพดออกมาเปิดดู ที่หน้าจอเป็นรูปตันหยงกับพิรามยืนยิ้มอยู่คู่กัน
       
       เหตุการณ์ในอดีตที่มาของรูปหวานย้อนกลับมาในห้วงคำนึงของตันหยง ครั้งนั้นพิรามบรรจงสวมแหวนให้ตันหยง ทั้งสองมีความสุข ส่วนผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายต่างก็ปลาบปลื้มยินดี ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ช่างภาพถ่ายรูป พิรามซับเหงื่อให้ตันหยง
       
       ที่มุมหนึ่งในงานเลี้ยงของพิธีหมั้น
       “ผมอยากแต่งงานกับหยงเร็วๆจัง” พิรามบอก
       “เราก็หมั้นกันแล้วไงคะ” ตันหยงยกนิ้วให้พิรามดู
       “หมั้นแล้ว คุณก็จะทิ้งผมไปเรียนต่อ ตั้ง 2 ปี” พิรามยิ้มอ้อน
       ตันหยงใช้สองมือแตะแก้มพิรามแล้วยื่นหน้าเข้าหา “แค่ 2 ปีเอง”
       “ให้ผมบินไปส่งคุณ ผมขอดูแลให้เรียบร้อยจนถึงวันเรียน”
       “อย่าเลยค่ะ ใครรู้เข้า...”
       “มันจะดูไม่ดี!” พิรามพูด ทั้งสองหัวเราะออกมา “อีกแล้ว... ไม่ดียังไง เราหมั้นกันแล้ว ไม่เห็นน่าเกลียดตรงไหนเลย ให้ผมไปนะ” พิรามอ้อน
       ตันหยงพูดด้วยน้ำเสียงชัดเจน แต่ยิ้มน้อยๆ “หมั้นแล้ว แต่ยังไม่ได้แต่ง !” ตันหยงซีเรียสขึ้นมา “แล้วคุณก็ขึ้นเป็นผู้บริหารต่อจากคุณพ่อคุณแล้ว ไหนจะบริษัทของตัวเองอีกนะคะ ไม่ต้องห่วงหยง”
       พิรามจนมุมจึงถอนใจ “สัญญาว่าเราจะคุยกันทุกวัน”
       “หยงกลัวว่าคุณนั่นแหล่ะ จะยุ่งจนไม่มีเวลาคุยกับหยง”
       “สำหรับหยง ผมว่างเสมอ” พูดจบพิรามก็สวมกอดตันหยง
       “ห่างคุณแค่คืนเดียว ผมก็แทบจะขาดใจแล้ว นี่ตั้งสองปีเชียวนะ คุณตั้งใจจะทรมานผมใช่มั๊ย” พิรามก้มลงจะจูบตันหยง
       ตันหยงดันหน้าพิรามไว้ “ก็ได้ ก็ได้ หยงสัญญาค่ะ ปล่อยก่อนเร็ว เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า...”
       สุดนภานำทีมเพื่อนๆโห่ร้องพร้อมทั้งโผล่ออกมาจากที่ซ่อนแล้วก็ปรบมือให้
       “พวกเรา น่าสงสารมดแถวนี้จังเลย สงสัยจมน้ำตาลตายแน่” สุดนภาแซว
       ตันหยงเขินสุดๆ พิรามมองตันหยงด้วยความรัก
       
       พอคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต ตันหยงก็ยิ้มแล้วมองหน้าพิรามในไอแพด
       “ขอโทษนะ ที่ไม่ได้บอกว่าจะกลับวันนี้ หยงแค่อยากจะเซอร์ไพรส์คุณ”
       ตันหยงหยิบไอแพดขึ้นมากอดไว้แนบอก ก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข
       
       ที่ประตูผู้โดยสารขาเข้าของสนามบิน ตันหยงเดินเข้าประตูมา
       “ถึงบ้านซะที ..”
       ตันหยงมองรอบๆตัวอย่างตื่นเต้น
       
       ปฐวีเดินออกจากประตูมาพร้อมๆ กับตันหยง แต่ต่างคนต่างก็ไม่สนใจกัน ปฐวีก้มหน้าถอดแว่นตาออกมาเช็ด ตันหยงเดินผ่านหน้าปฐวีไป ปฐวีสวมแว่นคืนแล้วเดินไปทางเดียวกับตันหยง
       
       ตันหยงเดินมาถึงก็ล๊อคเก็บรถเข็น แล้วตันหยงพยายามจะดึงรถเข็นออกมาแต่ก็ดึงไม่ออก ปฐวีที่เดินตามมามองเห็นท่าทางตันหยงแล้วยิ้ม
       “need a help!” ปฐวีถามแล้วยื่นมือไปดึงรถเข็นออกมาให้ตันหยง ก่อนจะมองหน้าตันหยง
       “Thank you.” ตันหยงบอก
       ตันหยงกับปฐวีมองหน้ากัน ปฐวียิ้มแล้วก็ชะงัก
       “ขอบคุณค่ะ” ตันหยงพูดอีกครั้ง
       ตันหยงเข็นรถตัวเองออกไป ปฐวียิ้มเขินๆ
       “อ้าว นึกว่านักท่องเที่ยว ที่แท้ก็คนไทย”
       ปฐวีขำตัวเองแล้วดึงรถเข็นของตัวเองออกมาก่อนจะเดินไป
       ปฐวีและตันหยงเดินไปยืนรอกระเป๋าของตัวเองอยู่คนละฝั่งของสายพานลำเลียงกระเป๋า ปฐวีหันหน้าไปก็เห็นตันหยงกำลังตื่นเต้นและยิ้มมีความสุขที่ได้กลับบ้าน ปฐวีมองแล้วอมยิ้มอย่างมีความสุขตาม
       
       ตันหยงเข็นรถพร้อมสัมภาระของตัวเองพร้อมกับลากกระเป๋าออกมามองหาคนมารอรับ
       “ทำไมยังไม่มานะ”
       ตันหยงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาโทร.ออก
       
       “คุณแม่คะ”

พรพรหมอลเวง ตอนที่ 1
       บุหงากดรับโทรศัพท์ด้วยท่าทางตื่นเต้น ขณะที่พินิจนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ข้างๆ
       
       “หยงหรือลูก”
       บุหงาหันไปสะกิดพินิจ พินิจรีบวางหนังสือพิมพ์แล้วเข้ามาฟังด้วย
       “มาถึงนานหรือยัง หนูรออยู่ตรงไหนเนี่ย...”
       “หนูเพิ่งมาถึงค่ะ รอตรง ผู้โดยสารออก คุณแม่ถึงหรือยังคะ” ตันพยงถาม
       “รอแป๊บนึงนะลูก แม่กำลังเข้าที่จอดรถ สัญญาณไม่ดี...เดี๋ยวแม่โทรหานะจ๊ะ”
       บุหงากดปิดโทรศัพท์แล้วหันไปมองพินิจ
       “จะเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย ลูกจะโกรธเรามั๊ย”
       “จะโกรธอะไรได้ ขี้คร้าน จะยิ้มหน้าบานน่ะสิ” พินิจบอก
       บุหงานึกได้) ไม่ได้การ ต้องโทรแจ้งข่าวก่อน”
       “ทำยังกะหนังสายลับเฮ้อ...แม่กับว่าที่ลูกเขยคู่นี้ อะไรก็ไม่รู้”
       บุหงาค้อนแล้วรีบต่อโทรศัพท์ทันที พินิจยิ้มแล้วอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ
       
       ตันหยงกดวางสายแล้วเดินเข็นกระเป๋าไป เธอมองร้านค้าในสนามบินแก้เบื่อ สองสามีภรรยาชาวต่างชาติเข็นรถเข็นที่มีข้าวของเต็มไปหมดพร้อมกับคุยโวยวายโดยไม่มองคนอื่นมาตามทางเดินอีกฝั่ง
       แล้วรถเข็นสองสามีภรรยาชาวต่างชาติก็มาชนรถของตันหยงเข้าอย่างจังจนกระเป๋าเล็กของตันหยงกระเด็นไป ขวดเหล้าในรถเข็นของสองสามีภรรยาหล่นแตก กระเป๋าตันหยงกระเด็นไปตกตรงหน้าปฐวี ปฐวีหยิบขึ้นมามองหาเจ้าของ
       “โอ๊ยตายแล้ว... I am sorry” ตันหยงพูด
       สองสามีภรรยาโวยวายเป็นภาษาเกาหลี
       “นี่คุณ เข็นรถยังไงไม่รู้จักดู ทำข้าวของเสียหาย คุณต้องชดใช้นะ”
       ตันหยงพูดเป็นภาษาอังกฤษ “คุณพูดภาษาอังกฤษได้ไม๊ ชั้นฟังไม่รู้เรื่องหรอกแล้วคุณก็มาชนชั้นเองนะ จะโวยวายทำไมเนี่ย ชั้นสิเป็นฝ่ายเสียหายอุตส่าห์ขอโทษตามมารยาทก่อนแล้วนะ ชั้นจะเรียก ซิคิวริตี้ มาคุยแล้วกัน” ตันหยงส่ายหัว
       ตันหยงหันมองหา รปภ. แต่ยังไม่เห็น สองสามีภรรยาเกาหลียังโวยวายไม่เลิก ตันหยงเริ่มหงุดหงิด ปฐวีเข็นรถเข็นเดินเข้ามาแล้วหยุดยืนดูเหตุการณ์ สองสามีภรรยาโวยวายไม่หยุด ตันหยงชะงัก
       ภรรยาพูดเป็นภาษาเกาหลี “คุณทำของชั้นเสียหายคุณต้องชดใช้ ไม่งั้นชั้นจะแจ้งความ”
       ตันหยงชะงักแล้วหันกลับมาโต้ตอบอย่างสุภาพ
       “I do not understand. What you say.”
       ตันหยงถอนใจด้วยความเซ็ง
       
       หัวหน้าทัวร์วิ่งถือธงกระหืดกระหอบเข้ามาตามลูกทัวร์คู่นี้พร้อมกับส่งภาษาเกาหลีบอกให้รีบไป
       “โอย อยู่นี่เอง ยังกะจับปูใส่กระด้ง ไปเร็วๆ --@#$$%%^&*())_” หัวหน้าทัวร์พูดเกาหลีให้ไปเร็วๆ แล้วพยายามต้อนไป
       สามีภรรยาเกาหลีแข่งกันฟ้องว่าผู้หญิงคนนี้ชนขวดเหล้าหล่นแตก หัวหน้าทัวร์มองงงๆ แล้วแปล
       “อ้าว เค้าบอกคุณชนของเค้าเสียหาย จะให้ชดใช้”
       ตันหยงพูดกับหัวหน้าทัวร์ “คุณสองคนนี่เข็นรถเข้ามาชนชั้นเอง แล้วยังจะให้ชั้นชดใช้อะไร ชั้นไม่ได้เป็นฝ่ายผิดนะ”
       หัวหน้าทัวร์หันไปพูดกับลูกทัวร์เป็นภาษาเกาหลี “เค้าบอกว่าเค้าไม่ผิด”
       “ถ้าไม่ชดใช้ จะแจ้งความ” สองสามีภรรยาเกาหลีบอก
       “เค้าบอกว่าคุณต้องชดใช้ ไม่งั้นเค้าจะแจ้งความ”
       สองสามีภรรยายิ่งโวยวาย ตันหยงก็เถียงแบบไม่ยอมแพ้
       “คุณดูสิคะ เค้ามาชนรถชั้นเอง กระเป๋าชั้นก็กระเด็นไปโน่น อย่างนี้ชั้นยังต้องชดใช้อีกหรือ”
       หัวหน้าทัวร์มองซ้ายที ขวาทีแล้วเริ่มเอามือกุมหัว
       “โอ๊ย เปลี่ยนอาชีพดีกว่าไม๊เนี่ย”
       ปฐวีเดินเข้ามาเสนอ
       “ขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดสิครับ”
       หัวหน้าทัวร์มองหน้าปฐวีแล้วยิ้มดีใจเพราะเห็นด้วย เธอหันไปพูดกับนักท่องเทียวเป็นภาษาเกาหลี
       “งั้นไปดูภาพจากกล้องวงจรปิด” หัวหน้าทัวร์พูดไทยต่อ “ไป ไป” หัวหน้าทัวร์จับมือลูกทัวร์ “ไปขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดกัน ขอเชิญไปดูพร้อมๆกันเลย” หัวหน้าทัวร์พูดกับตันหยง
       “ยินดีค่ะ” ตันหยงบอก
       สองสามีภรรยาหันมามองหน้ากันแล้วซุบซิบ
       “เราเปลี่ยนใจแล้ว เสียเวลา” สามีชาวเกาหลีพูด
       หัวหน้าทัวร์ส่ายหัว “อ้าว เปลี่ยนใจซะแล้ว เฮ้อ. คงไม่มีปัญหาแล้วค่ะ ขอโทษนะคะโอ๊ย จะบ้าตาย งั้นก็ไปไป” หัวหน้าทัวร์พูดเกาหลี “งั้นไปเร็ว ไป ไป” หัวหน้าทัวร์หันมาขอโทษอีกรอบ
       ตันหยงพูดกับปฐวี “ขอบคุณนะคะ”
       
       ปฐวียิ้มก่อนจะหยิบกระเป๋าส่งให้ตันหยง ตันหยงขอบคุณ ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของตันหยงก็ดังขึ้น ตันหยงรีบเลี่ยงไปรับ ปฐวียิ้มเจื่อน
       “อะไรนะคะ ตรงไหนนะ ได้ค่ะ หยงจะไปตรงประตู 8”
       ตันหยงรีบเข็นรถลิ่วออกไปทันที ปฐวีมองตามยิ้มๆ ก่อนจะหันหลังเดินไปอีกทาง
       ตันหยงนึกได้จึงหันมามองด้านหลังแต่ก็ไม่เห็นปฐวีแล้ว
       
       ตันหยงเสียดายแต่ก็เดินเข็นรถมุ่งไปที่ประตู 8 ปฐวีกับตันหยงเดินแยกกันไปคนละทาง

พรพรหมอลเวง ตอนที่ 1
       ปฐวีมองหาคนมารับแต่ก็ไม่เห็น สักพักก็มีมือเล็กๆ มาสะกิดตัวเขา ปฐวีหันขวับมาเห็นแล้วยิ้ม เห็นเมริน หรือ น้องเมย์ ยืนกระตุกเสื้อของเขาอยู่พร้อมกับยิ้มให้ ปฐวีอุ้มเมรินขึ้นมา
       
       “น้องเมย์ มาก็ไม่บอกน้าก่อน”
       “เมื่อกี้น้าวีมองใครเหรอคะ”เมรินถาม
       ปฐวียิ้มเขิน “..ก็มองหาสาวน้อยของน้าวีคนนี้ไง”
       ประภัสสรเดินยิ้มเข้ามา ปฐวียิ้มทัก
       “พี่สร ขอบคุณนะครับอุตส่าห์มารับผม”
       “ขอบคุณแม่หลานสาวตัวดีเถอะ บ่นถึงแต่น้าวีจน พี่เริ่มจะน้อยใจแล้ว” ประภัสสรพูดยิ้มๆ
       ปฐวีมองเมริน “จริงหรือ แหม คิดถึงน้าวีจริงหรือเปล่า อย่างนี้น้าวีต้องขอหอมให้ชื่นใจหน่อยแล้ว ไหนหอมแบบไหนนะ”
       “หอมแก้มซ้าย หอมแก้มขวา หอมโหนก.....” เมรินบอก
       “จมูกปุ๊กปิ๊ก” ปฐวีพูด
       ปฐวียิ้มแล้วจูบปลายจมูก เมรินยังนิ่ง ปฐวีแกล้งเอาหนวดถูแก้มเมริน เมรินจั๊กจี๋ แล้วสองน้าหลานก็หัวเราะกันคิกคัก
       “พอแล้ว วีก็ เล่นเป็นเด็กเชียว ไปป่านนี้ที่บ้านคงคอยแย่แล้วละ” ประภัสสรบอก
       “ครับพี่สร เห็นมั๊ย...โดนคุณแม่ดุแล้ว เดี๋ยวกลับบ้าน น้าจะเอาหนวดถูแก้มน้องเมย์ให้หายคิดถึงเลย”
       ปฐวีอุ้มเมรินแล้วเดินไป ประภัสสรมองแล้วยิ้มเศร้าๆ
       
       ตันหยงเข็นรถมาที่หน้าประตูทางออก 8 เธอมองไปรอบๆตัวอย่างผิดหวัง
       “อะไรกันนี่ ไหนบอกว่าอยู่ที่ประตู 8 ไง”
       ตันหยงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะกดโทรออก แต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อน ตันหยงกดรับ
       “ต้องการให้รถไปส่งที่บ้านหรือเปล่าครับ” เสียงพิรามดังจากปลายสาย
       ตันหยงยิ้มดีใจ “พิราม...”
       ตันหยงหันกลับไปมองทางด้านหลังก็เห็นพิรามยืนถือโทรศัพท์มองเธออยู่พร้อมดอกไม้ช่อโตในมือ
       ทั้งคู่เดินเข้ากัน ตันหยงดีใจมาก
       “คุณรู้ได้ยังไง” ตันหยงถาม
       “ผมคิดถึงคุณจังเลย ตันหยง”
       พิรามเดินมาส่งช่อดอกไม้ให้ตันหยงแล้วทำท่าจะกอดหอม แต่ตันหยงเบี่ยงแก้มหลบ
       “นี่มันที่สาธารณะ อายเค้า”
       “เฮ้อ....คุณไม่คิดถึงผมหรือ” พิรามถาม
       “คิดถึงสิคะ ....ไปกันเถอะค่ะ”
       “ก็ได้....ไปครับ”
       พิรามเข็นรถให้ตันหยง แล้วทั้งคู่ก็เดินควงแขนกันออกไป
       
       ตันหยงกับพิรามเดินมาขึ้นรถที่จอดอยู่ พิรามเปิดประตูรถให้ตันหยง
       “เชิญครับ คุณผู้หญิง”
       “ขอบคุณค่ะ คุณผู้ชาย”
       ตันหยงขึ้นรถไป พิรามรอจนตันหยงขึ้นรถเรียบร้อยแล้วพิรามก็ขึ้นรถขับออกไป
       ตันหยงพยายามจะดึงเข็มขัดมาคาดแต่ก็ติด พิรามขยับตัวมาดึงเข็มขัดเพื่อคาดให้ ตันหยงขยับตัวอย่างอึดอัดเล็กน้อยแล้วบ่นออกมา
       “นี่คุณกับคุณแม่ พร้อมใจกันวางแผนแกล้งหยงใช่ไม๊นี่”
       พิรามยิ้ม “ทีจะกลับมา ทำไมไม่บอกผม ผมน้อยใจแล้วนะ”
       “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ หยงตั้งใจจะเซอร์ไพร์ซคุณต่างหาก”
       “คิดถึงผมไม๊” พิรามแกล้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ
       ตันหยงยิ้มอายแต่ไม่ตอบ เธอหันหน้าออกไปอีกทาง พิรามขับรถยิ้มๆ
       
       ปฐวีที่อุ้มเมรินกับประภัสสรเดินเข้ามาที่รถที่จอดอยู่ ลุงสายรีบวิ่งไปรับข้าวของจากปฐวี
       “ขอบใจมากนะลุงสาย”
       แล้วทุกคนก็ขึ้นรถออกไป
       
       เวลาผ่านไป บุหงากอดตันหยงไว้อย่างคิดถึงมาก ตันหยงกอดแม่แล้วผละไปกอดพ่อด้วย
       ตันหยงประจบ “หยงคิดถึงคุณแม่กับคุณพ่อมากที่สุดเลย”
       “ไม่ต้องมาปากหวานเลยเรา เป็นยังไงบ้างลูก เดินทางปลอดภัยดีนะจ๊ะ” บุหงาถาม
       “ค่ะ เริ่มจะมีปัญหาก็ตอนถึงเมืองไทยนี่แหละ คุณพ่อกับคุณแม่ร่วมมือกับพิรามแกล้งหยง”
       “แกล้งอะไรกัน ดูพูดเข้า พิรามเค้าอยากจะไปรับหยง แม่ก็เห็นด้วย”
       ตันหยงทำงอน “...นั่นแหละค่ะ ร่วมมือกันรุมหยง”
       “แล้วลูกวางแผนจะทำอะไรต่อล่ะ เรียนจบแล้ว” พินิจถามขึ้น
       “หยงตั้งใจว่าจะทำงานซักพัก”
       “ไม่ได้นะ คุณพ่อคุณแม่ครับ ผมขออนุญาตแต่งงานกับหยงนะครับ” พิรามบอก
       พินิจกับบุหงามองหน้ากันแล้วยิ้มขำ
       
       ตันหยงกับพิรามเดินคุยกันอยู่หน้าบ้าน ตันหยงทำเป็นงอน
       “คุณไม่เคยบอกหยงมาก่อนเลยนี่นา”
       “งั้น ผมบอกหยงตอนนี้เลยแล้วกัน”
       พิรามจับมือตันหยงไว้ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าพร้อมยื่นกล่องแหวนให้เธอ
       “คุณตันหยง...คุณจะให้เกียรติเป็นเจ้าสาวของผมได้มั๊ยครับ”
       ตันหยงตะลึง เธอเห็นแหวนทับทิมล้อมเพชรอยู่ในกล่องก็ยื่นมือไปแตะแหวนด้วยความตื่นเต้น พิรามแกล้งปิดกล่องงับนิ้วตันหยงไว้ ตันหยงตกใจแล้วตีมือพิราม ทั้งคู่ขำกัน
       “อย่าปฏิเสธผมนะหยง ผมขาดใจตายแน่” พิรามรีบบอก
       ตันหยงลังเลก่อนตอบ “ค่ะ...หยงตกลงค่ะ”
       พิรามเข้ากอดตันหยงด้วยความดีใจ ก่อนจะจับตันหยงหมุนเหวี่ยง ตันหยงร้องลั่น ทั้งคู่หัวเราะกัน
       “หยงขอไปบอกคุณพ่อคุณแม่ก่อน”
       
       ตันหยงเดินออกไป พิรามรีบตามไปจับมือแล้วเดินคู่กันไป

พรพรหมอลเวง ตอนที่ 1
       บุหงายืนชะเง้อมองลุ้นๆ พินิจนั่งอ่านหนังสือไปมองบุหงาไปแล้วยิ้มขำ บุหงาเห็นตันหยงกับพิรามเดินเข้ามา บุหงารีบทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พินิจยิ้มขำ
       
       “หยงตกลงแล้วครับ ผมจะให้คุณพ่อคุณแม่มาคุยกับคุณอาอีกครั้งหนึ่งอย่างเป็นทางการ เราจะแต่งงานกันให้เร็วที่สุด” พิรามบอก
       ตันหยงเขิน “ใครบอกคุณว่าจะแต่งเร็วที่สุด”
       “อ้าว....ไม่รู้ล่ะ คุณอาทั้งสอง ตกลงนะครับ” พิรามถาม
       บุหงายิ้มปลื้ม
       “แม่ดีใจกับลูกทั้งสองคนด้วยนะจ๊ะ วันนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันนะจ๊ะ อาสั่งให้เค้าทำกับข้าวโปรดลูกไว้ตั้งหลายอย่าง”
       “นะคะ พิราม หยงมีของมาฝากคุณด้วย” ตันหยงอ้อน
       พิรามทำท่าจะพยักหน้าแต่แล้วเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ตันหยงเห็นรูปพัดชาขึ้นที่หน้าโทรศัพท์ของพิราม
       “คุณพัดชาค่ะ” ตันหยงบอก
       พิรามทำหน้าอึดอัดก่อนจะเดินเลี่ยงไปรับโทรศัพท์
       “มีอะไรหรือ .....เสร็จธุระแล้วจะรีบไป” พิรามพูดใส่โทรศัพท์แล้วรีบกดปิดโทรศัพท์ก่อนจะเดินกลับมาด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ
       “ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีลูกค้าที่ดีลกันมีปัญหานิดหน่อยครับ”
       “อ้อ..งั้นหรือจ๊ะ ไว้โอกาสหน้าก็ได้ ไปทำงานเถอะพ่อคุณ” บุหงาบอก
       ตันหยงน้อยใจ “...งานด่วนหรือคะ”
       “ขอโทษด้วยนะหยง คราวนี้ธุระสำคัญจริงๆ ขอตัวก่อนนะครับ”
       “ฝากความคิดถึงถึงคุณพัดชาด้วยนะคะ” ตันหยงบอก
       พิรามชะงักนิดหนึ่งแล้วไหว้ลาพินิจกับบุหงาแล้วเดินจากไป ตันหยงมองตามอย่างงอนๆ
       “ว๊า...ไม่รู้ธุระอะไรด่วนนักหนา”
       “ไม่เอาน่าลูก พิรามเค้างานยุ่งจะตาย เค้าอุตส่าห์ทิ้งงานไปรับ แล้วยังจะมาทำงอแงอีกหรือลูก”
       ตันหยงแอบยิ้ม “คุณพ่อขา คุณแม่ไม่ยอมเข้าข้างหนู”
       ทั้งบุหงากับพินิจหัวเราะเฮฮาออกมา
       
       คุณหญิงปรงทองกำลังนั่งเอนหลังอยู่ที่บ้าน ส่วนคุณแม้นวาดนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ด้านข้าง สักพักปฐวีก็อุ้มเมรินเข้ามาในห้อง โดยมีประภัสสรเดินตามเข้ามา ปฐวีก้มลงกราบคุณหญิง
       “เป็นยังไงบ้าง เจ้าวี เหนื่อยมั๊ยลูก” ปรงทองถาม
       “ไม่หรอกครับ แค่สัมมนาทางวิชาการ ผมมีของมาฝากคุณย่ากับย่าแม้นด้วยนะครับ”
       แม้นวาดยิ้มปลื้ม
       “แหม..คุณวีช่างมีน้ำใจคิดถึงคนแก่ หิวหรือเปล่า เดี๋ยวแม้นไปสั่งให้เค้าจัดของว่างดีกว่า”
       แม้นวาดรีบลุกขึ้นแล้วเดินเลี่ยงไป
       “เจ้าน่ะมันปากหวานจริงๆ มิน่าล่ะยายแม้นถึงได้ปลื้มนักปลื้มหนา” ปรงทองพูดกับเมริน “ไง เจ้าเมย์เกาะน้าแจเชียว มาให้ย่าชื่นใจหน่อยสิ”
       เมรินเดินมากราบปรงทองแล้วไปนั่งด้านข้างในระดับที่ต่ำกว่า ปรงทองมองเมรินอย่างเอ็นดู
       “ทำไมแววตามันถึงได้หงอยเหงาอย่างนี้ล่ะ เป็นเด็กเป็นเล็กต้องสดใสร่างเริงสิลูก” ปรงทองพูดกับประภัสสร “นี่แน่ะแม่สร เค้าว่าแม่เศร้า ลูกมันก็จะเศร้าตามไปด้วยนะ”
       ประภัสสรยิ้มเจื่อน
       “แล้วนี่ พ่อเมธีไปไหนซะล่ะ หมู่นี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเห็นตาเลย”
       “ติดงานที่ต่างจังหวัดค่ะ แต่วันนี้สัญญาว่าจะกลับมาทานข้าวเย็น” ประภัสสรบอก
       ประภัสสรหลบตาทุกคน ปฐวีมองประภัสสรอย่างเห็นใจ
       “ไปคุยกันที่โต๊ะอาหารไม๊ครับ ไปน้องเมย์ ช่วยกันประคองคุณย่าไปทานของว่างเร็ว” ปฐวีบอก
       ปฐวีกับเมรินช่วยกันฉุดดึงปรงทองให้ลุกขึ้น ปรงทองหัวเราะอย่างมีความสุข ส่วนประภัสสรมองอย่างเศร้าๆ
       
       ปฐวี ปรงทอง ประภัสสร เมริน และแม้นวาดนั่งร่วมโต๊ะอาหารพร้อมหน้ากัน แม้นวาดคอยดูแลอาหารจำพวกข้าวตังหน้าตั้ง เมี่ยงลาว ปัฐวีมองอาหารแล้วพูดออกมา
       “ย่าแม้นนี่รู้ใจผมจริงๆ”
       แม้นวาดยิ้มปลื้ม
       ปฐวีจัดข้าวตังเป็นคำเล็กๆ มาป้อนให้เมริน
       “มานี่ อาป้อนเอง”
       ปรางค์ทิพย์ ปรงแก้ว และปรงขวัญเดินเข้ามาในห้อง เธอเห็นปฐวีกำลังป้อนขนมเมรินก็มองนิ่งด้วยความอิจฉา
       “แหม..อยู่กันพร้อมหน้าเชียวนะคะ ปรงแก้ว ปรงขวัญ ไปกราบคุณยายสิลูก”
       ปรงแก้วและปรงขวัญยังยืนนิ่ง ปรางค์ทิพย์แอบผลักลูกทั้งสองคนให้เข้าไปกราบปรงทอง
       “เป็นยังไงบ้างละ ไม่ค่อยมาให้ยายเห็นหน้าเห็นตาเลย” ปรงทองถาม
       “ตอนนี้กำลังเรียนพิเศษล่วงหน้า จริงสิ ทั้งสองคนสอบได้ที่ 1 ค่ะ คะแนนนำลิ่ว ถ้ารักษาระดับนี้ได้ ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยคงติด 1 ใน 50 ระดับประเทศแน่ๆ” ปรางทิพย์คุย
       “มันยังเด็กยังเล็กแค่นี้ จะรีบแข่งขันกันไปไหน” ปรงทองว่า
       “แหม...ว่าแบบนั้นก็ไม่ได้นะคะคุณยาย ขืนโง่ๆเซ่อจะไปสู้ใครเค้าได้ จริงมั๊ย น้องสร” ปรางทิพย์ย้อนถาม
       ประภัสสรอ้ำอึ้ง “..ค่ะ คุณพี่”
       “เออ...แล้วยายเมย์ล่ะ สอบได้ที่เท่าไหร่ อย่าบอกนะว่าเกือบตก ...พี่ว่า เราน่าจะพายายเมย์ไปวัดไอคิวบ้าง จะได้รู้ว่าสติปัญญาต่ำกว่าเกณท์มาตรฐานหรือเปล่า ชืนปล่อยไว้ มีหวัง จะตกต่ำเหมือน..เอ่อ...”
       ปรางค์ทิพย์ทำหน้าเยาะเย้ย ประภัสสรหลบตาต่ำ เมรินหงอย
       “น้องเมย์ไม่ได้สติปัญญาต่ำหรอกครับพี่ปรางค์ ผมดูแลอยู่ คะแนนไอคิวเทสต์ก็มาตรฐาน” ปฐวีบอก
       “งั้นหรือ งั้นพี่ก็ยินดีด้วยนะคะ น้องสร แสดงว่า น้องเมย์คงจะเป็นลูกแม่ ได้แม่มาเยอะ” ปรางค์ทิพย์นึกได้ “อ้าวแล้วนี่พ่อน้องเมย์ไปไหนล่ะ มานั่งตักคุณอา ทำเป็นกาฝากไปได้”
       ประภัสสรหน้าเสีย ปรางค์ทิพย์แอบยิ้มสะใจ
       “พอเถอะ” ปรงทองตัดบท “นี่เด็กๆ หิวกันหรือเปล่า มาทานของว่างกับย่าดีกว่า”
       ปรางค์ทิพย์ไม่พอใจแต่จำใจต้องนิ่งไว้ เธอแอบมองประภัสสรพร้อมส่งสายตาแค้น
       
       เมรินมองหน้าปรางค์ทิพย์แบบจ๋อยๆ

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 13
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 12
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 11
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 49 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 44 คน
90 %
ไม่เห็นด้วย 5 คน
10 %
ความคิดเห็นที่ 4 +11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ออม น่ารัก
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พระนางเข้ากันดีเรยหล่ะ ใครบอกละครบอยจะหงอยไม่มีมาร์กี้ ผมผู้ชายแท้ๆตอบแทนเรยผิดละ เรื่องนี้นางเอกสวย น่ารัก ออมสุชาร์ อีก ดิวก็น่ารัก น้องที่เล่นเป็นน้องเมย์ก็น่ารัก ติดแน่ๆ (สำหรับผมช่อง7 นาทีนี้ชนหนังช่อง3ยาก หมาก ณเดช บอย ติดกันงอม)5 5 5+
nutza
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนูกมากหนูเหมือนน้องเมย์เลย
ต้นหลิว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 9 -1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อดดดเะเ ้แผ้อ้ปแเก่าาใวววววสวบสงงวสดบนกสแส
เิ่เิ้หก่า่เพะะ่ััะนัเา้ั้รุันพะถะรพนะถภนถนะรัุัรุนัีุัุัตุัตะัตะัถตุถตุตถถภตถภตถตถตำรำพร

ะะรีนรึีนัีัะนีันีุึรันัียันีันุันุัยุะันยพัยนะยีัียึีนเ้เเ้ส้าัาส้เาะะะระั
ะพำะำพะัพัพะภถ-ดสฝเเ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +10 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พระนางเข้ากันดีเรยหล่ะ ใครบอกละครบอยจะหงอยไม่มีมาร์กี้ ผมผู้ชายแท้ๆตอบแทนเรยผิดละ เรื่องนี้นางเอกสวย น่ารัก ออมสุชาร์ อีก ดิวก็น่ารัก น้องที่เล่นเป็นน้องเมย์ก็น่ารัก ติดแน่ๆ (สำหรับผมช่อง7 นาทีนี้ชนหนังช่อง3ยาก หมาก ณเดช บอย ติดกันงอม)5 5 5+
nutza
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 -1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
พี่โอ หล่อจัง
กิฟ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เสียดายโอ อนุชิต ไม่ใช่ตัวเด่น
มิก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สู้ๆ ค่ะ เบลล่า
ติดตาม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ออม น่ารัก
ชอบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014