หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ลูกไม้หลากสี

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 12

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 7 กุมภาพันธ์ 2556 11:22 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 12
       ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 12 (ต่อ)
       
       สุตาภัญเดินเข้ามาในบริเวณชุมชนแออัด พร้อมกับเพื่อนๆ ชนกชนม์ ธีรดนย์ และชนิกานต์
       
       “มาทำเครื่องประดับที่นี่เหรอ” สุตาภัญถาม
       ธีรดนย์บอก “ใช่..รามีโรงงานผลิตอยู่ที่นี่”
       ชนิกานต์และสุตาภัญแปลกใจ
       ระหว่างนั้นกฤติยาเดินเข้ามาหาทุกคน
       “โรงงานเปิดพร้อมทำการแล้วค่ะ”
       สุตาภัญและชนิกานต์แปลกใจยิ่งขึ้นว่า เป็นโรงงานอะไร
       
       ตรงบริเวณเพิงที่ยายแก้วเคยขายของ มีการตกแต่งทาสีใหม่ ดูดีขึ้นมาก
       ชนกชนม์เอ่ยขึ้น “นี่คือโรงงานผลิตเครื่องประดับของเรา”
       สุตาภัญและทุกคนยืนมอง ชนิกานต์รับไม่ได้
       “เนี่ยนะโรงงาน บ้านฉันเรียกเพิงหมาแหงน”
       “เป็นเพิงเก่าที่ยายฉันเคยขายขนม พอจะใช้ได้ไหม” กฤติยาถาม
       ชนิกานต์บอกเสียงดัง “ไม่ได้”
       แต่ทุกคนเห็นด้วยกับกฤติยา
       “โอเค”
       ชนิกานต์หันไปมองทุกคนลงมติเสียงส่วนใหญ่
       “ไม่โอนะ ดูอนาถา เอางี้ฉันออกเงินไปเช่าห้องใหม่”
       “ไม่ต้องหรอก แค่มีหลังคาคุ้มหัวก็ทำงานได้แล้ว” สุตาภัญว่า
       “เราประหยัดค่าใช้จ่ายมากได้เท่าไหร่ ต้นทุนในการผลิตก็ถูกลง ขายได้กำไรมากขึ้น”
       ธีรดนย์ปิดประเด็น “สรุปว่าเราจะเปิดโรงงานที่นี่”
       ทุกคนมองไปยังชนิกานต์เป็นตาเดียว ชนิกานต์จำต้องยอมรับมติกลุ่ม
       “ก็โออ่ะ”
       สุตาภัญร้องเชียร์อัพ “ว่าแล้วก็ลุยเลย”
       ทุกคนร้อง “เย๊” พร้อมกันเอาฤกษ์
       สุตาภัญบิ้วท์ให้ทุกคนลงมือช่วยกันผลิตเครื่องประดับเป็นงานแรก
       
       ด้านชลนิภารู้สึกตัวแล้ว แป๋วดีใจ
       “คุณผู้หญิงฟื้นแล้ว รีบไปง้อคุณผู้ชายเถอะค่ะ คุณผู้ชายเพิ่งออกไป”
       แป๋วพูดไม่ทันจบประโยค ชลนิภาไล่ตะเพิด
       “ออกไป! ไม่ต้องสาระแนยุ่งเรื่องของฉัน”
       แป๋วตกใจกลัว รีบลนลานออกไป ชลนิภานึกโกรธแค้นที่ถูกธนกรทิ้งไปตอนมีปัญหา
       
       ชลนิภาเดินมาที่หน้าคฤหาสน์ มองออกไป เห็นธนกรถือกระเป๋าเดินออกไปจากคฤหาสน์อดคิดถึงเหตุการณ์ในอดีตคล้ายๆ กันนี้ไม่ได้ เป็นเหตุการณ์ตอนที่วีรภัทรหิ้วกระเป๋าออกไปจากคฤหาสน์นั่นเอง
       เหตุการณ์ซ้อนทับกับเหตุการณ์ปัจจุบัน ธนกรถือกระเป๋าออกไปต่อหน้า
       ชลนิภารู้สึกเสียใจมาก
       “ไม่มีใครรักฉัน ทิ้งฉันไปทุกคน ฉันทำตัวแย่มากเลยใช่มั้ย”
       ชลนิภาทรุดตัวลงร้องไห้สะอึกสะอื้น เหมือนคนสิ้นแล้วทุกสิ่งอย่าง
       
       ส่วนธนกรเดินถือกระเป๋าออกมานอกเขตรั้วคฤหาสน์แล้ว ชยางกูรขับรถเข้ามาเจอธนกร พอดี ชยางกูรลงจากรถ มองด้วยความแปลกใจ
       “คุณพ่อจะไปไหน”
       “พ่อย้ายไปอยู่ข้างนอก พ่อจะหย่ากับคุณแม่”
       ชยางกูรตกใจ รีบขอร้องธนกร
       “แม่จะอยู่กับใคร แล้วผมล่ะ พ่อไม่รักผมแล้วใช่มั้ย”
       “ถ้าลูกรักพ่อ.. ลูกเลิกเล่นการพนันได้ไหม” ธนกรขอร้อง
       “ผมยอมรับว่าผมเคยหลงผิด แต่ผมเลิกแล้ว พ่อเลิกใส่ร้ายผมสักที”
       “เมื่อวานลูกอยู่ที่ไหน”
       ชยางกูรอึ้ง นิ่งงันไป
       ธนกรตอบแทน “ลูกเข้าบ่อนตอนสิบโมงเช้า”
       
       ภาพเหตุการณ์ตอนที่ชยางกูรเดินเข้าบ่อนผุดขึ้นมาในความคิด โดยมีธนกรนั่งอยู่ในรถ เฝ้ามองพฤติกรรมชยางกูร
       กลางดึกเห็นชยางกูรหัวเสียเดินออกจากบ่อน
       เสียงธนกรเล่าต่อ “ออกจากบ่อนเกือบเที่ยงคืน”
       
       ชยางกูรตกใจที่ธนกรเฝ้าตามดูพฤติกรรมของเขาตลอดเวลา
       “ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาไม่มีวันไหนที่ลูกไม่เข้าบ่อน”
       ชยางกูรไม่พอใจที่ถูกจับผิด หาเรื่องโวยเปลี่ยนประเด็น
       “พ่อคอยจับผิดผม! พ่อไม่รักผม ที่ผมเป็นอย่างนี้ก็เพราะพ่อ พ่อทำให้ผมเสียใจ พ่อเข้าข้างไอ้ชนกชนม์”
       “หยุดโทษคนอื่นได้แล้ว จะดีจะชั่วอยู่ที่ตัวลูกเอง”
       ธนกรจะเดินออกไป ชยางกูรเข้ามาห้ามดังลั่น
       “พ่อไปไม่ได้นะ ผมเคยดูถูกมันไว้ ไม่มีใครรักมัน สุดท้ายผมต้องเป็นฝ่ายแพ้ มันต้องเย้ยผม พ่อทิ้งผมไปไม่ได้”
       ธนกรผิดหวังและเสียใจนัก “ลูกรักตัวเอง...ไม่เคยรักใครเลย”
       
       ธนกรเดินหนีออกไป ชยางกูรผิดหวังคิดตัดสินใจทำบางอย่าง

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 12
       ธนกรโบกรถแท็กซี่ ขนกระเป๋าขึ้นรถ ชยางกูรวิ่งตามเข้ามาตะโกนเรียกไว้
       
       “พ่อ กลับมาก่อน...พ่อ”
       ธนกรหันไปมองแวบเดียว แล้วขึ้นรถปิดประตู
       ชยางกูรวิ่งไล่ตาม
       “พ่ออย่าทิ้งผมไป”
       รถแท็กซี่วิ่งออกไป ชยางกูรวิ่งไล่ตาม ล้มลงกับพื้น
       ธนกรมองจากกระจกข้าง เห็นชยางกูรล้มลง แต่ก็ทำใจแข็ง ตัดใจไม่ให้รถหยุด รถวิ่งออกไป ชยางกูรมองรถที่วิ่งออกไป ร้องไห้ออกมา ตะโกนก้อง
       “ผมรักพ่อ”
       
       เวลานั้นชนกชนม์ส่งแบบเครื่องประดับที่สเก็ตช์เสร็จให้เพื่อนๆ ดูเป็นต้นแบบ
       “ทำตามขั้นตอนที่ออกแบบไว้ได้เลย”
       ทุกคนร้องประสานเสียง “ครับ บอส!” / “ค่ะ บอส!”
       ชนกชนม์ยิ้มแย้ม สุตาภัญ ธีรดนย์ กฤติยา และ ชนิกานต์รับแบบมาดู ทุกคนชอบแบบมาก
       “แบบนี้สวยดีนะ” ธีรดนย์ว่า
       สุตาภัญ บอกชี้อีกแบบ “แบบนี้ก็แปลกตาดี”
       ชนกชนม์วางมาดเจ้านาย แกล้งโวยใส่ “เอ้า...ชักช้าเดี๋ยวปะไล่ออก”
       “ขอโทษครับ บอส” / “ขอโทษค่ะ บอส”
       ทุกคนต่างหันไปลงมือทำทันที ชนกชนม์ยิ้มพอใจ
       
       เวลาต่อมาชนกชนม์ลงมือประดิษฐ์เครื่องประดับ สุตาภัญลงมือทำ แต่ทำผิดพลาด ชนกชนม์เข้าไปช่วยสอนวิธีการทำให้
       ธีรดนย์ทำตามแบบ ชนิกานต์ดึงให้ธีรดนย์มาช่วยทำ ธีรดนย์ก็ส่งแบบให้ชนิกานต์ทำตามขั้นตอนในแบบ ธีรดนย์ทำคนเดียว
       กฤติยามองอยู่รู้สึกสงสารชนิกานต์ เลยแกล้งยืนเบียดธีรดนย์ให้เข้าไปยืนใกล้ชนิกานต์ ชนิกานต์รู้ทันยิ้มพอใจ
       ฝ่ายชนกชนม์และสุตาภัญช่วยกันประดิษฐ์สร้อยคอด้วยกัน เป็นรูปหัวใจ
       ธีรดนย์เห็นจะเข้าไปช่วยสุตาภัญ ชนิกานต์ดึงมือธีรดนย์ให้มาช่วยทำเครื่องประดับที่เธอทำค้างไว้ กฤติยาส่งสายตาเชิงขอร้องให้ธีรดนย์ช่วย ธีรดนย์จึงเข้าไปช่วยชนิกานต์อย่างเสียไม่ได้ ชนิกานต์ยิ้มแฉ่งพออกพอใจ
       กฤติยาเห็นทุกคนทำงานอย่างมีความสุข คิดอะไรบางอย่าง เดินออกไป
       
       เวลาต่อมา ชนกชนม์เคาะจานแป๊กๆๆ เป็นสัญญาณให้พักเที่ยง
       “ได้เวลาพักแล้วครับ...ขอให้ทุกคนพักผ่อนตามอัธยาศัย เดี๋ยวบอสไปซื้อข้าวให้ทาน”
       “ฉันขอพิซซ่าหน้าซีฟู้ด” ชนิกานต์อ้อน
       “ไม่ได้ เราต้องลดต้นทุน” ธีรดนย์แย้ง
       ชนิกานต์ไม่ยอม “ฉันออกเงินเอง”
       ชนกชนม์เสียงดัง “ไม่ได้! ฉันเป็นบอสต้องรับผิดชอบลูกจ้าง”
       สุตาภัญ บอกชนกชนม์ “ฉันไปช่วย”
       เห็นสุตาภัญออกไปกับชนกชนม์ ธีรดนย์จะตาม
       “ฉันไปช่วยด้วยคน”
       ชนิกานต์สั่ง “นายต้องอยู่เป็นเพื่อนฉัน”
       “อยู่คนเดียวไม่ได้รึไง”
       “ไม่ได้”
       ธีรดนย์ไม่พอใจที่ชนิกานต์คอยเรียกร้องให้อยู่ใกล้ชิดตล๊อดๆ
       “อย่าลืมสิว่าเราเป็นอะไรกัน”
       ธีรดนย์ตกใจกลัวคนอื่นได้ยิน ลดเสียงเบาลง
       “เลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว”
       ชนิกานต์เสียงดังใส่ “มันเป็นความจริง”
       “แต่มันผ่านไปแล้ว”
       ธีรดนย์และชนิกานต์ตั้งหน้าเถียงกันอีก แต่เห็นกฤติยาถือถาดใส่อุปกรณ์ทำขนมลูกชุบเดินเข้ามา ธีรดนย์รีบเปลี่ยนเรื่อง ไปถามกฤติยา
       “อะไรอ่ะ”
       “มาทำขนมลูกชุบกัน” กฤติยาบอก
       ธีรดนย์และชนิกานต์แปลกใจ
       
       สองคนเดินมาถึงมุมหนึ่งที่ชุมชน ชนกชนม์บอกสุตาภัญ
       “ฝากเธอสั่งอาหารห้ากล่องนะ ฉันจะไปเอากระติกน้ำที่บ้าน”
       “ไม่” สุตาภัญบอก
       ชนกชนม์แปลกใจ “ไหนบอกมาช่วยฉัน”
       “เราต้องทำอาหารเอง เพื่อลดต้นทุน ฉันจะไปหุงข้าวทำข้าวผัด นายไปซื้อปลากระป๋อง”
       ชนกชนม์ส่งกุญแจบ้านให้ “ครับนางฟ้าเบอร์ห้า”
       สุตาภัญรับกุญแจแล้วเดินออกไป ชนกชนม์ยิ้มพอใจ เดินไปที่ร้านค้าเพื่อซื้อของ
       
       ฝ่ายกฤติยาวางอุปกรณ์สำหรับทำลูกชุบไว้พร้อมแล้ว
       ชนิกานต์สงสัย “ทำเป็นเหรอ”
       “ฉันเป็นลูกหลานของแม่ค้าทำขนมไทยอร่อยที่สุดในชุมชนเลยนะ”
       ธีรดนย์ยิ้มกริ่ม “น่าสนุก ให้ฉันช่วย”
       กฤติยาย้อนถาม “ทำเป็นเหรอ”
       ธีรดนย์ยิ้มอีก “ไม่เป็น เธอต้องสอน”
       กฤติยาหันมาถามชนิกานต์ “สนใจไหม”
       ชนิกานต์พยักหน้า
       “งั้นมาลงมือกัน เริ่มจากปั้นถั่วบดเป็นผลไม้หรือรูปสัตว์ที่เราต้องการ”
       กฤติยาลงมือปั้นถั่ว เป็นผลไม้ ธีรดนย์และชนิกานต์เริ่มลงมือปั้น ตามคำแนะนำของกฤติยา
       ขณะเดียวกันสุตาภัญเดินมาที่บ้าน ไขกุญแจเพื่อเข้าไปในบ้านสุรเดช
       
       ส่วนชนกชนม์รับถุงใส่ปลากระป๋องจากแม่ค้า แล้วนึกขึ้นมาได้ ตกใจมาก
       
       “ตาเข้าบ้าน...ตายล่ะ”

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 12
       สุตาภัญเปิดประตูเข้าไปในบ้าน มีอุปกรณ์เสพยาอยู่ที่มุมหนึ่ง แต่มีเสื้อผ้าบังไว้เล็กน้อย
       สุตาภัญเข้าไปในบ้าน เห็นข้าวของเกะกะ สภาพสกปรก
       
       “เหม็นอับ...อยู่ได้ไงเนี่ย!”
       หลอดยาอีกอันอยู่ที่มุมหนึ่งในห้อง แต่สุตาภัญยังไม่เห็น
       สุตาภัญจะเดินไปที่ห้องครัว แต่ทนไม่ไหว เดินกลับมา หยิบเสื้อผ้าใส่ที่ตกตามพื้นใส่ตะกร้า สุตาภัญเดินไปหยิบเสื้อผ้า ใกล้จะถึงหลอดยาอยู่แล้ว
       ชนกชนม์วิ่งเข้ามาในบ้าน รีบดึงตัวสุตาภัญไปทางครัว
       “ของครบแล้ว ไปทำข้าวผัดเถอะ”
       “เก็บของก่อน...เห็นแล้วทนไม่ได้” สุตาภัญว่า
       “ฉันทำเอง เธอรีบไปหุงข้าว เพื่อนๆ หิวกันแล้ว”
       สุตาภัญรับถุงใส่ของจากชนกชนม์ เดินตรงไปทางห้องครัว
       ชนกชนม์รีบเก็บหลอดเสพยา โล่งใจที่สุตาภัญไม่เห็น และไม่รู้ว่าตนเล่นยา
       
       เวลาเดียวกันนั้นกฤติยาถือก้านเสียบพริกไว้ในมือ ถามเพื่อนๆ
       “เสร็จกันรึยัง?”
       ธีรดนย์ชูก้านไม้ที่ทำเป็นรูปกระต่าย
       “น่ารักจัง” กฤติยายิ้ม
       ชนิกานต์แขวะธีรดนย์ “ปั้นไม่เข้ากับหน้าเลย”
       “หน้าอย่างฉันต้องปั้นรูปอะไร”
       ชนิกานต์ลอยหน้าบอก “ลิง หรือไม่ก็สุนัข เพราะนายมันปากสุนัข”
       ชนิกานต์หัวเราะเยาะธีรดนย์ กฤติยาพลอยหัวเราะไปด้วย
       ธีรดนย์ส่ายหัว “ไม่ต้องหัวเราะเลย เธอปั้นอะไร”
       ชนิกานต์ชูก้านไม้ เห็นเป็นลูกชุบรูปหัวใจ
       “โรแมนติกจัง สงสัยจะมีความรัก”
       ชนิกานต์ยิ้มพอใจ มองไปยังธีรดนย์เป็นนัย ธีรดนย์รีบเปลี่ยนเรื่อง
       “ปั้นเสร็จทำไงต่อ”
       “ระบายสีตามใจชอบ แล้วเอาไปชุบวุ้นก็เป็นอันกินได้”
       กฤติยายื่นถาดใส่สีให้ทุกคนลงมือทาลูกชุบ
       
       ขณะที่สุรัมภาตีแบดกับเพื่อนๆ อยู่ เพื่อนซี้ 2 คนยืนมอง และคอยนับแต้ม
       สุรัมภาตีโต้ไปมา แล้วสายตาก็เริ่มเบลอ สุรัมภาหน้ามืดทรุดตัวลงอย่างหมดแรง
       เพื่อนทั้ง 2 คนตกใจ “ยัยภา”
       
       เพื่อนทั้งสองประคองสุรัมภามานั่ง ช่วยกันเอายาดมให้ดม
       “เป็นไงบ้าง ดีขึ้นไหม”
       สุรัมภารู้สึกดีขึ้นพยักหน้าให้
       “ไม่รู้เป็นอะไร... จู่ๆ ก็หน้ามืด”
       “ไม่มืดได้ไง ไม่ยอมกินอะไรเลย คงจะหิวจนตาลาย” เพื่อนว่า
       เพื่อนอีกคนเสริม “ดีนะที่รู้ว่าเธอเบื่ออาหาร ไม่งั้นฉันต้องคิดว่าเธอแพ้ท้อง”
       สุรัมภาได้ยินก็ตกใจ
       เพื่อนคนที่สองแขวะเพื่อคนที่บอก “รู้เหรอจ้ะว่าแพ้ท้องเป็นไง”
       “พี่สาวฉันตั้งท้องได้สองเดือนแล้ว...อาการคล้ายๆ ยัยภา ดูอวบอิ่ม เบื่ออาหาร แต่ต่างกันตรงที่..พี่สาวฉันอ้วกทั้งวันทั้งคืน”
       เพื่อนคนที่ 2 หันมาถาม “ภา..เธออ้วกบ้างไหม”
       สุรัมภาอึ้งตกใจ ไม่ทันตอบ
       เพื่อนคนแรกก็ว่าเอา “ถามยังกะว่ายัยภาแพ้ท้อง”
       เพื่อนคนที่สองบอก “ล้อเล่น”
       เพื่อน 2 คน หัวเราะสนุกสนาน แม้สุรัมภาจะร่วมหัวเราะด้วย แต่ภายในใจเริ่มกังวลใจเรื่องตั้งท้อง
       
       ฟากสุตาภัญติดไฟตั้งกระทะ ชนกชนม์ถือถ้วยใส่ข้าวมาส่งให้ สุตาภัญรับข้าวเทลงกะทะ เริ่มผัดข้าว
       ชนกชนม์คอยหยิบของส่งให้สุตาภัญ สุตาภัญผัดข้าว โดยมีชนกชนม์เป็นลูกมือคอยช่วยเหลือ
       
       ทางด้านกฤติยาระบายสีลูกชุบเป็นรูปพริกสวยงาม ได้หลายอันแล้ว ธีรดนย์ระบายสีกระต่าย ยิ้มพอใจ
       ชนิกานต์ระบายสีรูปหัวใจไป มองธีรดนย์ไป แล้วก็ยิ้มระบายสีอย่างมีความสุข ธีรดนย์มองแล้วแอบยิ้มเย้ย ชนิกานต์ไม่พอใจ เอาสีไปป้ายกระต่ายของธีรดนย์จนเละ
       “เฮ้ย กระต่ายฉัน”
       ชนิกานต์สะใจ “กระต่ายเน่า”
       ธีรดนย์ฉุน เอาสีป้ายลูกชุบหัวใจของชนิกานต์
       ธีรดนย์หัวเราะสะใจ “หัวใจเธอก็เน่า”
       ชนิกานต์ไม่พอใจ เอาสีป้ายหน้าธีรดนย์ ชนิกานต์หัวเราะสะใจ แลบลิ้นใส่ ธีรดนย์เอาสีป้ายปากชนิกานต์จนหน้าเลอะ ธีรดนย์หัวเราะสะใจ ชนิกานต์เข้าไปเอาสีป้ายหน้าธีรดนย์ ทั้งสองป้ายกันไปมา มีกฤติยาคอยห้าม
       “หยุดได้แล้ว”
       ธีรดนย์และชนิกานต์ กลับเอาสีมาป้ายหน้ากฤติยาแทน กฤติยาอึ้ง ธีรดนย์และชนิกานต์ป้ายเป็นหนวดแมว
       “เหมือนแมวเลย”
       ธีรดนย์ร้อง “เมี๊ยว”
       ชนิกานต์และธีรดนย์ต่างพากันหัวเราะขำกฤติยา
       
       กฤติยาเจ็บใจที่ถูกแกล้ง เอาสีป้ายหน้าทั้งสองคนคืน จากนั้นทั้งสามวิ่งไล่ป้ายสีกันเป็นที่สนุกสนาน

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 12
       ส่วนสุตาภัญปรุงรสข้าวผัด แล้วผัดต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะตักส่งให้ชนกชนม์ชิม
       
       “รสชาติเป็นไง”
       “ก็โอนะ...ใช้ได้เลย”
       สุตาภัญ ยิ้มพอใจ “แต่..มันขาดไปนิดนึง” ชนกชนม์บอก
       สุตาภัญถาม “น้ำปลา” ชนกชนม์ส่ายหน้า “น้ำตาล” ชนกชนม์ส่ายหน้าอีก “อะไรอ่ะ?”
       ชนกชนม์บอกหน้าตาเฉย “ความอร่อย!”
       สุตาภัญ เม้งแตก “นาย!”
       สุตาภัญเอาตะหลิวไล่ตี ชนกชนม์วิ่งหนี คว้าข้อมือสุตาภัญไว้
       “ล้อเล่น...อร่อยแล้วครับ”
       ชนกชนม์จับมือสุตาภัญไว้ จ้องมองหน้าตาหวาน
       “เพราะคุณนางฟ้าได้ใส่ความตั้งใจลงไปด้วย”
       ชนกชนม์ยิ้มให้ สุตาภัญยิ้มเขินพอใจ และแล้วได้กลิ่นไหม้..
       สองคนร้องลั่น “ข้าวผัด!”
       ข้าวผัดในกระทะมีควันลอยคลุ้ง
       
       ชนกชนม์และสุตาภัญเอาข้าวผัดวางลงหน้าโต๊ะเพื่อนๆ เป็นข้าวผัดสีค่อนข้างดำ
       และมีรอยไหม้ ธีรดนย์ ชนิกานต์ และ กฤติยา อึ้งเป็นแถบ
       “ข้าวผัดปลากระป๋อง!”
       สุตาภัญและชนกชนม์ยิ้มจ๋อยๆ
       สุตาภัญ ร้อง “ขอสามคำ”
       ธีรดนย์บอก “ดำปิ๊ดปี๋!”
       “กินไม่ลง!” กฤติยาว่า
       “ทิ้งเหอะนะ” ชนิกานต์บอก
       สุตาภัญหน้าเสีย ชนกชนม์ไม่อยากให้สุตาภัญเสียใจ จึงตักข้าวมากิน
       “หมายังเมิน” ชนกชนม์สุดจะทนกินไหว
       ทุกคนมองไปยังสุตาภัญเป็นตาเดียว บอกสุตาภัญ
       “ขอสามคำ”
       สุตาภัญ บอกทุกคน “ฉัน ขอ โทษ”
       ทุกคนหัวเราะขำสุตาภัญ ที่ยอมรับความจริงว่าทำอาหารไม่ได้เรื่อง
       กฤติยาส่งถาดใส่ลูกชุบมาตรงหน้า
       “กินลูกชุบแทนข้าวแล้วกัน”
       ทุกคนยิ้มรับ แย่งกินลูกชุบเพราะหิวมาก
       กฤติยาร้องขึ้น “ขอสามคำ”
       ทุกคนประสานเสียง “หย่อย จุง เบย!”
       
       เลิกเรียนวันนั้น สุรัมภาเดินเหม่อลอยอยู่หน้าโรงเรียน กังวลใจเรื่องตั้งท้อง คิดจะทำอะไรบางอย่าง
       
       ชนกชนม์ถือเครื่องประดับที่ช่วยกันผลิตอยู่ในบ้านสุรเดช
       “ได้หลายชิ้น พอที่จะเปิดแผงขายได้ล่ะ”
       สุตาภัญยิ้ม ชนิกานต์เดินเข้ามาถามทั้งสอง
       “เห็นธีรดนย์ไหม”
       “เมื่อกี้เดินออกไปกับแอนอ่ะ” สุตาภัญบอก
       ชนิกานต์แปลกใจ รีบตามออกไป
       สุตาภัญ ยิ่งแปลกใจ “ยัยนิกกี้เป็นอะไรของเขา ตามนายธีตลอดเวลา”
       ชนกชนม์แหย่ “หึงเหรอ”
       “เปล่า...แค่แปลกใจ ก่อนหน้าไม่กินเส้น เดี๋ยวนี้ติดหนึบยิ่งกว่าตังเม”
       “เธอเป็นแฟนธีน่าจะไปดูแลเขาบ้างนะ”
       “ไม่ต้องสนใจเรื่องคนอื่น รีบเก็บของแล้วไปกับฉัน”
       ชนกชนม์แปลกใจว่าสุตาภัญจะพาเขาไปไหน ไปทำอะไร?
       
       สุรัมภาเดินมาตามทางในห้างสรรพสินค้า คิดกังวลเรื่องที่ได้ฟังจากเพื่อน และที่เพื่อนๆแซวว่าสุรัมภาท้อง
       “พี่สาวฉันตั้งท้องได้สองเดือนแล้ว...อาการคล้ายๆยัยภา ดูอวบอิ่ม เบื่ออาหาร....แต่ต่างกันตรงที่..พี่สาวฉันอ้วกทั้งวันทั้งคืน”
       “ภา..เธออ้วกบ้างไหม?”
       สุรัมภาอึ้งตกใจ ไม่ทันตอบ เพื่อนอีกคนชิงว่า
       “ถามยังกะว่ายัยภาแพ้ท้อง”
       สุรัมภาตัดสินใจเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า ตรงไปที่ร้านขายยา
       
       สุตาภัญพามาที่แผนกเครื่องนอน
       “ชวนฉันมานอน” ชนกชนม์แกล้งอำ
       “ทะลึ่ง หมอนนายเน่ามาก ซื้อใหม่ได้แล้ว”
       ชนกชนม์ยิ้มให้ สุตาภัญเดินไปเลือกหมอน ชนกชนม์หยิบอีกใบมาให้สุตาภัญ
       “ใบนี้....สวยดี”
       สุตาภัญรับมา แล้ววางลงบนเตียง กระโดดขึ้นไปนอน
       ชนกชนม์แปลกใจ “ทำอะไร”
       “ต้องลอง”
       สุตาภัญนอนหนุนหมอนบนเตียง ลองขยับไปมา
       ชนกชนม์มองไปเห็นลูกค้าหันมามอง “อายเขาอ่ะ”
       “อาย แล้วได้ของไม่ดี.....กับหน้าด้าน ใช้งานได้นาน จะเลือกอะไร”
       ชนกชนม์มองหน้าสุตาภัญ “หน้าด้าน”
       สุตาภัญ ลุกขึ้นมาหยิกชนกชนม์ “หลอกด่าฉัน..นี่แน่ะ”
       ชนกชนม์ร้องโอดโอย
       
       ส่วนที่มุมหนึ่งที่ชุมชน กฤติยากำลังล้างอุปกรณ์ทำขนมลูกชุบ ธีรดนย์เข้ามาช่วย
       กฤติยาห้ามไว้ “ไม่ต้อง ฉันล้างเองได้”
       “กินด้วยกันก็ต้องช่วยกัน”
       “ไม่ต้องช่วย ฉันทำได้”
       ธีรดนย์แขวะเอา “เบื่อนางเอกคนนี้จัง เสียสละยี่สิบสี่ชั่วโมง เมื่อไหร่จะคิดถึงตัวเองบ้าง”
       กฤติยายิ้มให้ แล้วล้างอุปกรณ์ต่อ
       ธีรดนย์นึกได้ว่าเคยถามเรื่องนี้ “บอกฉันได้ยัง ว่าเธอแอบชอบใคร”
       กฤติซ่อนหน้าก้มล้างของต่อ “ไม่มี”
       ธีรดนย์แย่งจานไปถือไว้ “ไม่บอกโดนจี้นะ”
       ธีรดนย์ตั้งท่าจะจี้เอวกฤติยา กฤติยากลัว..รีบห้ามไว้
       “ฉันยอมแล้ว”
       “เธอชอบใคร”
       ระหว่างนั้นชนิกานต์เดินตามหาธีรดนย์ จนมองเห็นว่าธีรดนย์อยู่กับกฤติยาในระยะห่างออกไป
       
       ส่วนที่แผนกเครื่องนอนในห้างสรรพสินค้าเวลานั้น สุตาภัญล้มลงนอน ทดสอบหมอน แล้วพลิกไปอีกทาง หันหลังให้ชนกชนม์ พอสุตาภัญพลิกกับมาอีกทาง เจอหน้าชนกชนม์เต็มๆ หน้า ก็ตกใจ
       “นายทำอะไร”
       “หนุนหมอน”
       สุตาภัญตกใจจะลุกขึ้น ชนกชนม์ดึงตัวลงมานอนด้วยกัน
       “อยากลองก็หยิบใบใหม่สิ”
       “ฉันอยากรู้...เวลาหนุนสองคนจะสบายไหม”
       “ไม่สบาย”
       “ใช่..อึดอัดจริงๆ ด้วย...แต่มีความสุข”
       ชนกชนม์จ้องมองสุตาภัญ ยิ้มอย่างมีความสุข สุตาภัญตกอยู่ในภวังค์
       ชนกชนม์ยิ้มให้...สุตาภัญยิ้มรับ แล้วเอามือดันหน้าชนกชนม์จนกลิ้งตกเตียง
       ชนกชนม์ร้อง “โอ๊ย”
       “เป็นไง...สุขสุดๆ เลยใช่ไหม”
       สุตาภัญหัวเราะเยาะชนกชนม์ ชนกชนม์ร้องโอดโอยเจ็บตัว จังหวะนั้นสุตาภัญหันไปที่มุมหนึ่ง เห็นสุรัมภาเดินผ่านไป สุตาภัญดีใจ รีบลุกจากเตียง วิ่งตามน้องไป
       ชนกชนม์ลุกขึ้นมา ไม่เจอสุตาภัญก็แปลกใจ
       “เอ้าไปไหน?”
       
       ฟากธีรดนย์ยังคงจ้องมองกฤติยารอฟังคำตอบ
       “บอกมาเถอะ ฉันเหยียบให้มิดเลย”
       กฤติยามองหน้าธีรดนย์ ชั่งใจ
       “ชายในฝันของเธอเป็นใคร”
       กฤติยาบอกนิ่งๆ “ฉันรักนาย”
       ธีรดนย์อึ้ง มองหน้ากฤติยา แล้วระเบิดหัวเราะออกมา
       “หน้าซื่อๆ อำเก่งเหมือนกันนะเนี่ย”
       กฤติยาพูดจริงจัง “ฉันพูดจริง นายรักนาย...รักมานานแล้ว อย่ามาใกล้ชิดฉันอีก ฉันไม่อยากเจ็บปวดมากไปกว่านี้”
       กฤติยาผลักธีรดนย์ออกห่าง แล้ววิ่งหนีออกไป
       ธีรดนย์ตกใจที่รู้ความจริง สงสารกฤติยา
       “แอน...”
       ธีรดนย์ตัดสินใจวิ่งตามกฤติยาไป
       ชนิกานต์เข้ามา เห็นธีรดนย์วิ่งตามกฤติยา ก็ตะโกนเรียก
       “นายธี..นายธี”
       
       ชนิกานต์แปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้งสองคนคุยอะไรกัน และทำไมกฤติยาต้องวิ่งหนี?
       
       ติดตาม "ลูกไม้หลากสี"ตอนที่ 13

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 20 อวสาน (ต่อ)
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 19
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 18
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 17
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 13 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 12 คน
93 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
7 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014