หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ พรพรหมอลเวง

พรพรหมอลเวง ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 16 กุมภาพันธ์ 2556 08:02 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
พรพรหมอลเวง ตอนที่  9
       พรพรหมอลเวง ตอนที่ 9 
       นาวินเดินมาส่งสุดนภาที่หน้าห้อง
       “ผมขออะไรอย่างนึงได้มั๊ย”
       สุดนภาตอบทันที “ไม่ได้”
       นาวินทำงอน สุดนภาง้อ
       “จะเอาอะไรว่ามา”
       “ถ้าคุณมีอะไรไม่สบายใจ ต้องบอกผม อย่าปิดบัง สัญญา”
       สุดนภานิ่งคิด “คุณแน่ใจหรือ”
       “แน่ใจสิ ผมคิดมานานแล้ว”
       “แต่ชั้นยังไม่แน่ใจ ขอเวลาคิดก่อน”
       นาวินถอนใจ “ผมจะรอ ราตรีสวัสดินะครับ”
       “ขอบคุณมากนะคะ คุณนาวิน”
       สุดนภาไขกุญแจห้อง นาวินยืนรอ สุดนภาไขเสร็จแล้วเปิดประตูแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นนาวินยืนรอ
       “จะรอทำไมอีกล่ะ ไปได้แล้ว”
       “อ้าว ไม่มีกู๊ดไนท์คิสเหรอ”
       สุดนภายิ้มแล้วเอามือขึ้นหยิกแก้มนาวินจนนาวินร้อง
       สุดนภาหัวเราะ “ไปได้แล้ว”
       สุดนภาเข้าห้องแล้วปิดประตู นาวินมองตามแล้วแกล้งโกรธ
       นาวินเดินออกจากหน้าห้อง แล้วเสียงแมสเสจก็ดังขึ้น นาวินกดรับ หน้าจอโทรศัพท์นาวิน เป็นรูป Emoji “จุ๊บๆ” จากสุดนภา
       นาวินยืนพึงประตูพิมพ์แมสเสส สุดนภาที่ยืนอยู่หน้าประตูตกใจกดดู
       “ฝันดีนะ ยัยลูกหมู” สุดนภาแค้น “ตาบ้า ว่าชั้นอ้วนเหรอ”
       นาวินที่อยู่หน้าห้องยิ้ม ก่อนจะเดินออกไป
       
       เมรินยิ้มเศร้า เธอนึกถึงตอนที่ปฐวีเล่นด้วย เมรินพูดกับสร้อยที่แขน
       “ขอบคุณนะคะ คุณหมอวี ที่ทำให้หยงอยุ่ในร่างน้องเมย์อย่างมีความสุข”
       
       ปรงทองนั่งอยู่กลางบ้าน ปรางค์ทิพย์ ปรงแก้ว และปรงขวัญเดินเข้ามา
       “มาสิ เจ้าแก้วเจ้าขวัญมาหาทวดใกล้ๆหน่อยสิ” ปรงทองเรียก
       ปรงแก้วกับปรงขวัญคลานเข้าไปหา ปรงทองหยิบแหวนสองวงออกมาส่งให้
       “ทวดมีของให้เจ้าสองคน เอาไปฝากแม่เจ้าไว้ก่อน โตเป็นสาวรู้จักรักษาของแล้วค่อยเอาไปใช้ รู้มั๊ย”
       ปรงแก้วกับปรงขวัญรับของไปอย่างงงๆ
       “ยังไม่รีบขอบคุณคุณยายทวดอีก ลูกแก้วลูกขวัญ”
       ปรงแก้วกับปรงขวัญไหว้ตามคำสั่ง
       “ขวัญขออนุญาตไปเล่นตุ๊กตาได้มั๊ยคะคุณแม่”
       ปรางค์ทิพย์ถลึงตาใส่
       “ไปเถอะลูกทวดอนุญาติ” ปรงทองบอก
       ปรงแก้วกับปรงขวัญส่งแหวนให้ปรางค์ทิพย์ก่อนจะวิ่งออกไปเล่นแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว ปรงทองมองตามแล้วถอนหายใจ
       “ทีนี้หล่อนพอใจหรือยังล่ะแม่ปรางค์”
       “คุณยายก็มองปรางค์ในแง่ไม่ดีเรื่อยเลย ทั้งๆที่ปรางค์ยังไม่ได้พูดอะไรซักคำ”
       ปรงทองพูดอย่างอารมณ์ดี “แม่ปรางค์ ชั้นเลี้ยงหล่อนมาเกือบจะสามสิบปี ทำไมชั้นจะไม่รู้ว่าหลานคนไหนนิสัยเป็นยังไง หวังว่าหล่อนคงจะพอใจแล้วนะ”
       “แหม คุณยายก้อ ขอแค่คุณยายเมตตาเหลนเท่าๆกันปรางค์ก็ดีใจแล้วละค่ะ”
       ปรางค์ทิพย์ไหว้ลาปรงทองแล้วเดินไป ปรงทองมองตามแล้วส่ายหน้า
       
       ปรางค์ทิพย์ที่นั่งอยู่หน้ากระจกพิจารณาแหวนที่ปรงทองให้มา เสกสรรยืนแต่งตัวอยู่
       “กะอีแค่แหวนขี้ปะติ๋ว จะไปมีค่าอะไรอย่างดีก็แค่แสนสองแสน แล้วจะมาพูดว่ายุติธรรมเชอะ”
       “แหม..ลูกเรายังเด็กจะเอาอะไรนักหนา แหวนใส่เล่นก็พอ”
       “คุณไม่รู้อะไร พระองค์นั้นน่ะ เป็นพระเก่าแก่ คุณยายใส่ติดตัวมาตลอด ป่านนี้คงเป็นล้านแล้วมั๊ง มันเทียบกันไม่ได้หรอก”
       ปรางค์ทิพย์เปิดลิ้นชักแล้ววางแหวนสองวงไว้อย่างไม่สนใจ
       “แล้วนี่คุณจะไปไหน ทำไมแต่งตัวแบบนั้น”
       “อ้าว ผมต้องไปคุยกับลูกค้า ผมไม่ใช่พนักงานบริษัทแล้ว ผมเป็นเจ้าของบริษัท ก็ยุ่งแบบนี้แหล่ะ ไปก่อนล่ะ ไม่ต้องรอทานข้าวนะคงดึก”
       เสกสรรเดินไป ปรางค์ทิพย์มองตามแล้วหงุดหงิดอยู่คนเดียว
       
       เมรินกับสุดนภานั่งคุยกันอยู่
       “เมื่อคืนชั้นเห็นสายตาแกนะ ตอนเต้นรำกับหมอวีน่ะ แกชอบหมอวีใช่ไหม” สุดนภาถาม
       “แกมาหาชั้นเพราะเรื่องนี้น่ะหรือ” เมรินพูดลอยๆ “คิดว่าแกคิดถึงชั้นซะอีก”
       “แกอย่ามาเฉไฉเลยหยง บอกมานะ แกมีใจให้หมอวีใช่มั๊ย”
       เมรินมอง “แกหึงรึเปล่า” เมรินยังกลัวเพื่อนเสียใจ
       “ชั้นไม่ได้คิดอะไรกับหมอวีแล้ว”
       “แล้วกับคุณนาวินล่ะ แกคิดอะไร”
       สุดนภายิ้ม “ตาบ้านั่นน่ะหรือ น่ารำคาญจะตาย”
       นาวินกระแอมเหมือนอะไรติดคอ สุดนภาสะดุ้ง
       “ตายยากชะมัดเลย” สุดนภาพูดกับนาวิน “ตามชั้นมาทำไมเนี่ย”
       “อ้าว แล้วคุณล่ะ มาที่นี่ทำไมไม่บอก”
       “ประสาท ทำไมชั้นจะไปไหนมาไหนต้องรายงานคุณทุกเรื่องหรือ”
       สุดนภาแยกเขี้ยวใส่นาวิน ทั้งสองทำท่าจะวางมวยกัน สุดนภายื่นหน้าเข้าไปหา
       “ไม่สู้ก็ได้ ยอมแพ้” นาวินได้กลิ่มหอมๆ
       สุดนภาหงุดหงิดจึงผลักออก นาวินทำไม่รู้ไม่ชี้ สุดนภาหมั่นไส้จึงเข้าไปทุบ นาวินโวยวายว่าถูกทำร้ายร่างกาย เมรินมองสุดนภากับนาวินแล้วยิ้มขำ

พรพรหมอลเวง ตอนที่  9
       ปรงทองนั่งอ่านแฟ้มหน้าเครียด แม้นวาดยืนมองด้วยสีหน้าวิตก
        “ไม่ผิดจากที่ชั้นคิดจริงๆ” ปรงทองบอก
        “แล้วคุณท่านจะจัดการยังไงต่อละคะเนี่ย” แม้นวาดถาม
        “เงินก้อนนี้ ยังไงชั้นยกให้” ปรงทองส่ายหัว “แล้วดูสิถ้าเป็นคนอื่น เค้าเรียกว่าโกงเลยนะ แม่แม้นวาด”
        ปรงทองนิ่งคิดหน้าเครียด แม้นวาดมองด้วยความเป็นห่วง
       
       
        ปฐวีชี้ให้ญาติคนไข้ดูภาพฟีล์มเอ็กซเรย์คอมพิวเตอร์
        “คนไข้กะโหลกศรีษะแตกร้าว และมีเลือดออกใต้กระโหลก ประมาณ 1 เซ็นต์ ตอนนี้การผ่าตัดเรียบร้อยดี หมอห้ามเลือดและให้ยาลดความดันสมองแล้ว ถ้าไม่มีเลือดออกอีก ก็เบาใจได้นะครับ”
        ญาติโล่งใจ
        “ขอบคุณนะคะ ที่คุณหมอช่วยอธิบาย ไม่อย่างนั้นพวกเราคงนอนไม่หลับคิดไปโน่นนี่มากมาย”
        “ถ้ามีอะไรสงสัย ถามหมอได้เลยนะครับ หมอยินดีอธิบายให้ญาติคนเข้าใจ จะได้ไม่ต้องวิตกกังวล” ปฐวีบอก
        ญาติยกมือไหว้ขอบคุณ ปฐวีรับไหว้แล้วยิ้มสบายใจ
       
       
        ปฐวีเดินออกจากห้องคนป่วยพร้อมกับถือแฟ้มเดินอ่านมาตามทาง จริญทิพย์เดินตามหาปฐวีพอเห็นปฐวี จริญทิพย์ก็รีบวิ่งมาหา
        “คุณวีคะ อยู่นี่เอง”
        ปฐวีอ่านแฟ้มไม่เงยหน้า “อะไรหรือครับคุณทิพย์”
        “ท่านประธานโทรมาค่ะ ท่านว่าถ้าคุณวีเสร็จงานวันนี้แล้ว ขอให้รีบกลับ ท่านมีเรื่องจะปรึกษา”
        ปฐวีงง เขามองจริญทิพย์ที่มีอาการตื่นเต้นมาก “น้ำเสียงท่านด่วนมากหรือครับ คุณทิพย์ดูตื่นเต้นขนาดนี้”
        จริญทิพย์นึกได้ “อุ๊ย เปล่าหรอกค่ะ ท่านน้ำเสียงปรกติ แฮ่ะ ทิพย์แอคติ้งเยอะไปหน่อย ขอโทษค่ะ”
        ปฐวีส่ายหัว
        “งั้นช่วงบ่ายผมมีนัดหรือเปล่า คุณทิพย์ช่วยเช็คให้ด้วยนะครับ เดี๋ยวผมขอไปเยี่ยมคนไข้ก่อนนะครับ”
        ปฐวีเดินอ่านแฟ้มต่อไป จริญทิพย์มองตาม
        “ดูสิ ยังขอเยี่ยมคนไข้ก่อน คิดแต่เรื่องงานแบบนี้ เมื่อไหร่จะมีคู่ล่ะหมอวีไม่เป็นไร ทิพย์จะขออยู่เป็นคู่หมอวีแล้วกันค่ะ”
        จริญทิพย์เดินบ่นไป
       
       
        สองพยาบาลรักสิกากับยมนาเดินคุยกันคิกคักออกมาจากห้อง
        “แหม อิจฉาเจ้าหญิงนิทราจังเลย ขนาดหลับไม่รู้เรื่องขนาดนี้ยังมีคนมาเปลี่ยนดอกไม้ให้ทุกวันเลย” รักสิกาบอก
        “นั่นน่ะสิ ขนาดเราตัวสดๆเป็นๆ พูดได้คุยได้ ยังไม่มีใครมาให้ซักดอก ตาชั้นงี้ร้อนวูบๆ เชียว” ยมนาเสริม
        จริญทิพย์ยืนมองอยู่ รักสิกากับยมนาเห็นจริญทิพย์ก็รีบทำท่าสำรวม
        “นี่อะไรกันจ๊ะ เป็นพยาบาลน่ะต้องมีจิตใจเมตตาต่อคนป่วย นี่อะไรกันมาอิจฉาแค่ดอกไม้เนี่ยนะ”
        “แหม คุณทิพย์ไม่รู้อะไร มีคนเอาดอกไม้มาให้ เจ้าหญิงนิทราของเราทุกวันเลย”
        “โถกะอีแค่ดอกไม้ สมัยชั้นสาวๆน่ะนะ วาเลนไทน์ทีนึง แม่ค้าปากคลองตลาดแทบจะกลั้นใจตาย” จริญทิพย์คุย
        “กลั้นทำไมคะ ดอกไม้เน่าหรือ” รักสิกาถาม
        “บ้า เค้าอิจฉาชั้นต่างหาก หนุ่มๆทั่วพระนคร เอาดอกไม้มาให้ชั้นน่ะสิยะ”
        “โห...ใช้คำว่าพระนครนี่แสดงกว่า รัตนโกสินทร์ตอนต้นเชียวนะเนี่ย” ยมนาแซว
        “นี่หล่อน พูดอย่างนี้ว่าชั้นหรือ แล้วดอกไม้น่ะ ดอกอะไรกันล่ะยะ ใครเอามาให้คุณตันหยง”
        รักสิกากับยมนาค้อนขวับ
        “ดอกกล้วยไม้ค่ะ” ยมนาตอบ
       
       
        ปรงทองนั่งจิบน้ำชาสีหน้าเครียด พอเห็นปฐวีเดินเข้ามาปรงทองก็ยิ้มยินดี
        “งานยุ่งหรือวี” ปรงทองถาม
        “นิดหน่อยครับ เสร็จแล้วผมก็รีบมาเลย” ปฐวีบอก
        “ขอโทษทีเถอะ ย่าทำให้วุ่นวาย”
        ปรงทองหยิบเอกสารส่งให้ปฐวีอ่าน
        “ลองอ่านดู”
        ปฐวีอ่านแล้วก็มีสีหน้าเริ่มเครียดขึ้นเรื่อยๆ ปรงทองจิบน้ำอย่างใจเย็น
        “คุณย่าครับ นี่มัน.....”
        “ใช่ มันโกงกันชัดๆใช่มั๊ย”
        ปฐวีถอนหายใจ “แล้วคุณย่าจะทำยังไงครับ”
        “ย่าต้องจัดการให้เด็ดขาด ไม่ใช่ว่าย่าเสียดายเงินหรอกนะวี แต่สำหรับย่าความซื่อสัตย์สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ถ้าคนเราทำธุรกิจแล้วไม่มีความซื่อสัตย์ มันเท่ากับเราทำลายตัวเอง”
        “ผมไม่อยากให้คุณย่าทำอะไรรุนแรง ผมเป็นห่วงปรงแก้วกับปรงขวัญ”
        ปรงทอง ยิ้ม “ย่าคิดไว้แล้วว่าวีต้องพูดแบบนี้ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ย่าจะจัดการเอง วีไม่ต้องลำบากใจ”
        ปฐวีก้มมองเอกสารอีกครั้งด้วยสีหน้าเครียด
       
       
        ปฐวีเดินมาที่ริมสระน้ำด้วยสีหน้าเครียด เมรินเดินออกมาเห็นปฐวีไม่สบายใจ เมรินมองอย่างเป็นห่วง
        “น้าวีเป็นอะไรไปคะ หน้าตาไม่สบายเลย”
        “ก็หลายเรื่องน่ะ แล้วน้องเมย์ล่ะ เป็นไง”
        “ครูบี๋พึ่งกลับไปค่ะ น้องเมย์ก็เบื่อๆค่ะ”
        ปฐวีขำประโยคของเมริน
        “งั้นเดินเล่นกันมั๊ย” ปฐวีถาม
        เมรินยิ้ม “ไปสิคะ”
        เมรินเดินอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ซึ่งมีกุหลาบและมะลิอยู่ใกล้กัน และมีดอกกล้วยไม้ด้วย ปฐวีใช้ความคิด
        เมรินมองปฐวีแล้วชวนคุย “น้าวีคะ ดูดอกไม้พวกนี้สิคะ สวยจังเลย”
       เมรินมองกล้วยไม้แล้วเข้าไปดมใกล้ๆ “สวยนะคะ”
       “น้องเมย์ชอบดอกกล้วยไม้เหรอ”
       “ใช่ค่ะ เมย์ไม่ชอบกุหลาบ มันดูเย้ายวนเกินไป ดอกมะลิก็ดูบอบบางนุ่นนวล น่าจะเหมาะกับคุณแม่มากกว่า”
        ปฐวีนิ่งคิด “เข้าใจเปรียบเทียบนะ จริงอย่างที่น้องเมย์ว่าด้วย”
        ปฐวีนั่งลงมองดอกไม้แล้วคิดไปถึงตันหยง

พรพรหมอลเวง ตอนที่  9
       ปฐวีคิดถึงตอนที่เขาเอาดอกกล้วยไม้ไปวางไว้ให้ตันหยง
        ปฐวีพูดกับร่างตันหยง “ผมไม่รู้หรอกว่าคุณชอบดอกไม้อะไร แต่สำหรับผม คุณเหมือนกล้วยไม้ สง่างาม แต่อ่อนหวาน”
        ปฐวียืนมองตันหยงนิ่ง
        เสียงเมรินเรียกดังขึ้น “น้าวีคะ น้าวี”
       
       
        เมรินยืนโบกมืออยู่หน้าปฐวี ปฐวีรู้สึกตัว
        “น้าวีคิดอะไรอยู่คะ กลับมาหาน้องเมย์ก่อน”
        ปฐวียิ้มแล้วมองหลาน “น้าวีขอโทษนะ”
       เมรินขำ “น้าวีคิดอะไรคะ”
       ปฐวีคิด “คิดเปรียบเทียบดอกไม้กับผู้หญิงคนหนึ่ง”
        เมรินงอนแล้วสลดลงทันที
        ปฐวีขำ ก่อนจะจับเมรินให้หันมาแล้วพูดปลอบ “และถ้าน้องเมย์โตขึ้น ก็คงจะเป็นผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละ”
        เมรินยิ้มแป้น
       
       
        บุญศรีเดินถือกระเป๋าแบรนด์เนมใบเก่าของปรางค์ทิพยอวดคนโน้นคนนี้
        “จับเบาๆนะยะ ใบนี้หลายเงินนะ คุณปรางค์ยกให้ชั้น” บุญศรีคุย
        “แหม พี่ศรี จะเอาไปถืออวดใครกันล่ะคะ” สายแก้วถาม
        “จะอวดใครมันก็เรื่องของชั้น แกอิจฉาใช่มั๊ยนังสายแก้ว”
        “โธ่พี่ศรี ชั้นจะไปอิจฉาพี่ทำไม ถือแล้วมันเหาะได้มั๊ยล่ะ”
        บุญศรีหน้าเสีย “หนอยนังสายแก้ว หน้าอย่างแกไม่มีวันได้สัมผัส เจ้านายแกก็ไม่มีใช้ อย่างว่าแหละ คนมันไม่เคยได้ไม่เคยมี มันจะไปรู้คุณค่าอะไร”
        “พี่ว่าอย่างนี้มันก็ไม่ถูก มาตบกันเลยดีมั๊ยเนี่ย”
        สายแก้วกับบุญศรีเดินไปจ้องตากัน
        แม้นวาดเดินเข้ามา
        “ทำอะไรกัน เสียงเอะอะไปถึงข้างบน ประเดี๋ยวเถอะ คุณท่านได้ยินละก็”
        บุญศรีกับสายแก้วรีบแยกจากกัน
        “นังสายแก้วมันอิจฉาค่ะคุณแม้นวาด มันไม่เคยมีกระเป๋าแบรนด์เนมอย่างบุญศรีนี่ไงคะ ใบละหลายสตางค์นะเนี่ย คุณปรางค์ใจดี๊ใจดี ยกให้”
        แม้นวาดมองกระเป๋าในมือบุญศรีแล้วถอนหายใจ
        “ก็ดีแล้วนี่” แม้นวาดพูดกับสายแก้ว “วันนี้คุณท่านไม่ค่อยสบาย ไม่ต้องตั้งโต๊ะ แต่ขอเป็นของอ่อนๆแทนนะ”
        “ได้ค่ะคุณแม้นวาด เดี๋ยวสายแก้วบอกแม่ให้ค่ะ”
        แม้นวาดมองบุญศรีแล้วส่ายหน้า
        “ชั้นเหนื่อยใจแทนคุณท่านจริง...จริ๊ง เออ แม่บุญศรี พรุ่งนี้คุณท่านให้เชิญคุณสรรกับ คุณปรางค์ไปพบตอนเช้า”
        บุญศรีถาม “เรื่องอะไรคะ”
        “ไปก็รู้เองนั่นแหละ”
        แม้นวาดเดินไป ทุกคนมองตามอย่างงงๆ
        “ทำเป็นความลับ” บุญศรีหันมาทางทุกคน “เออ บ้านนี้มันอะไรกัน ไม่มีคนรู้จักแบรนด์เนมหรือไงกันเนี่ย”
        ทุกคนมองบุญศรีเหมือนตัวประหลาด
       
       
        ปรางค์ทิพย์กับเสกสรรกำลังนั่งกินอาหารเย็น บุญศรีรีบเดินเข้ามารายงาน
        “คุณปรางค์เจ้าขา คุณแม้นวาดบอกว่า พรุ่งนี้คุณหญิงท่านให้เชิญคุณปรางค์กับคุณสรรไปพบเจ้าค่ะ”
        ปรางค์ทิพย์กับเสกสรรมองหน้ากัน
        “คุณยายบอกหรือเปล่าว่ามีเรื่องอะไร” ปรางค์ทิพย์ถาม
        “ไม่ทราบสิคะ คุณแม้นวาดไม่ได้บอก”
        “แกนี่มันไม่ได้เรื่องจริง...จริ๊ง”
        บุญศรีจ๋อย
        “คุณว่าเรื่องอะไรเนี่ย”
        “ไม่รู้เหมือนกัน ท่านอาจจะให้เงินมาลงทุนเพิ่มก็ได้ ผลประกอบการดีซะขนาดนั้น” เสกรรบอก
        “คุณคิดแบบนั้นหรือ”
        ปรางค์ทิพย์มองเสกสรรอย่างไม่ไว้ใจ
       
       
        เช้าวันใหม่ เสกสรรกับปรางค์ทิพย์นั่งนิ่ง เอกสารฉบับหนึ่งอยู่ในมือเสกสรร
        “ลองอธิบายมาซิพ่อเสกสรร เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่” ปรงทองบอก
        เสกสรรอึกอัก ปรางค์ทิพย์รีบแก้ตัว
        “ให้ปรางค์อธิบายดีกว่าค่ะ คือ...”
        “แม่ปรางค์ ชั้นอยากฟังจากปากพ่อสรรมากว่า ไหนพูดมาซิ” ปรงทองย้ำ
        “ก็ได้ครับคุณยาย ผมทำขาดทุน ทั้งๆที่ผมพยายามแก้ไขแล้ว” เสกรรบอก
        ปรงทองพูดน้ำเสียงเย็นเรียบจนปรางค์ทิพย์เริ่มกลัว
        “ขาดทุนทำไมไม่รายงานตรงๆ ทำไมต้องแต่งบัญชี คิดหรือว่าชั้นจะดูไม่ออก”
        ปรางค์ทิพย์ตาค้าง เธอหันไปมองเสกสรร เสกสรรหลบตา
        ปรางค์ทิพย์ถาม “ไหนคุณว่าลูกค้าเพียบ ใบสั่งซื้อก็มี มันจะขาดทุนได้ยังไง คุณสรร”
        “มันไม่ใช่ขาดทุนธรรมดาหรอก มันมีการโยกย้าย ยักยอกกันอย่างมโหฬาร” ปรงทองบอก
        เสกสรรนั่งนิ่งไม่สบตาใคร ปรางค์ทิพย์อึ้งจนทำอะไรไม่ถูก
        “คุณยายขา ขอให้ปรางค์แก้ตัวนะคะ ให้โอกาสคุณสรรอีกซักทีเถอะนะคะคุณยาย”
        “อย่าพูดกับชั้นแบบนี้อีกนะแม่ปรางค์ จำคำชั้นไว้ให้ดี แต่นี้ต่อไปอย่าได้มาขออะไรชั้นอีก เพราะชั้นให้โอกาสนั้นกับพวกเธอไปแล้ว แล้วมันก็หมดลงแล้ว กลับไปซะ”
        ปรางค์ทิพย์ขวัญเสีย “คุณยาย”
        ปรงทองนั่งมองหน้า เสกสรรกับปรางค์ทิพย์เดินออกไปอย่างจ๋อยๆ

พรพรหมอลเวง ตอนที่  9
       ปรางค์ทิพย์เดินหงุดหงิดงุ่นงานอยู่ในบ้าน เสกสรรนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา
       “เป็นไปไม่ได้ มันจะเจ๊งได้ยังไง มันจะขาดทุนได้ยังไง” ปรางค์ทิพย์พูดกับเสกสรร “คุณบอกชั้นมาเดี๋ยวนี้ มันเป็นไปได้ยังไง”
       “อ้าว ก็กระเป๋า รองเท้า สร้อย แหวน นาฬิกา ของแบรนด์เนมทั้งหลายแหล่ ไหนจะบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินอีกล่ะ” เสกสรรว่า
       “นี่คุณ ชั้นไม่ได้โง่นะ แค่นั้นมันไม่ทำให้เจ๊งได้หรอก”
       “คุณจะมาโทษผมข้างเดียวมันก็ไม่ถูกหรอกนะ มันก็ร่วมด้วยช่วยกัน นี่มันธุรกิจนะคุณ ธุรกิจมันมีแต่กำไรแล้วก็ขาดทุน ทีนี้มันขาดทุนไปแล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะ”
       “อ๊ายย... ทำไมฉันถึงมีผัวไม่ได้เรื่องแบบนี้นะ พึ่งพาอะไรไม่ได้เลย ไหนคุยว่าเก่งว่าแน่ แล้วเป็นไง เจ๊งราบ เงินก็เงินของชั้น ที่คุณยายให้มามันเงินของชั้นทั้งนั้น” ปรางค์ทิพย์เข้าไปทุบ “มันเงินของชั้น เอาคืนมานะ เอาเงินชั้นคืนมา”
       ปรางค์ทิพย์ทั้งทุบทั้งตีเสกสรรพัลวัล เสกสรรรำคาญจึงผลักปรางค์ทิพย์จนกระเด็นไป
       “โอ๊ย รำคาญโว๊ย”
       เสกสรรเดินไป ปรางค์ทิพย์รำพัน
       “ไอ้คนล้างผลาญ ไอ้คนไม่เอาไหน”
       ปรางค์ทิพย์คร่ำครวญ ส่วนปรงแก้วกับปรงขวัญนั่งกอดคอกันร้องไห้
       
       แก้วแชมเปญของเมธีกับบรรดาลูกน้องชนกัน เมธีกับกลุ่มลูกน้องกำลังฉลองจบโปรเจ็ค
       “ดื่มฉลองให้กับความสำเร็จนะครับพี่เมธี”
       “ดื่มให้กับความสำเร็จของเรา” เมธีบอก
       “ผมดีใจ ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในงานนี้ ขอบคุณพี่เมธีครับ”
       “พี่สิ ต้องขอบคุณพวกเรา ขอบคุณมากนะทุกคน”
       “เอ้า ดื่ม”
       ทุกคนยิ้มแย้มเฮฮา เมธียิ้มโล่งใจ
       
       เมธีลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้าน ประภัสสรกับเมรินจูงมือกันเดินออกมารับ
       ประภัสสรถามสามี “เป็นยังไงบ้างคะ เหนื่อยหรือเปล่า”
       “เห็นหน้าคุณกับลูกผมก็หายเหนื่อยแล้วละ วันนี้ผมส่งมอบโครงการเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ผมอยากพาครอบครัวไปเที่ยวทะเล แต่เอ๊ะ จะมีใครไปกับผมบ้างนะ”
       ประภัสสรยิ้ม “ถามลูกดีกว่าค่ะ ถ้าน้องเมย์อยากไปภัสก็จะไป ว่าไงคะน้องเมย์”
       เมรินนิ่งคิด “ไปเที่ยวทะเลหรือคะ”
       เมธีกระซิบ “ใช่น่ะสิ ถ้าน้องเมย์ไม่โอเค พ่อก็อดไปเที่ยวกับคุณแม่นะ”
       ประภัสสรยิ้มให้เมธี เมรินมองแล้วยิ้มตอบ
       “น้องเมย์ก็อยากไปค่ะ แต่ชวนน้าวีไปด้วยดีมั้ยคะ”
       ประภัสสรกับเมธีมองหน้ากัน
       “ดีสิ ถ้าวีไปด้วยก็น่าจะดีนะ” เมธีมองประภัสสร ประภัสสรพยักหน้ายิ้มๆ
       “งั้นเมย์โทรไปชวนน้าวีนะคะ”
       เมรินวิ่งโลดเข้าบ้าน ประภัสสรกับเมธีหันมายิ้มให้กัน เมธีโอบประภัสสรแล้วเดินเข้าบ้านไป ปรางค์ทิพย์ที่ยืนมองอยู่ทั้งอิจฉาทั้งแค้นใจ
       
       ปฐวีกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ริมหน้าต่างห้องทำงาน
       “ทะเลหรือ ว๊า น้าวีไม่แน่ใจว่าจะไปได้หรือเปล่านะ งานยุ่งมากเลย”
       เมรินคุยโทรศัพท์อยู่ที่บ้านประภัสสร
       “แต่น้องเมย์อยากให้น้าวีไปด้วย น้าวีชวนครูบี๋กับคุณนาวินไปด้วยก็ได้นะคะ”
       “น้ายังไม่รับปากนะ แค่นี้ก่อนแล้วกัน น้ามีงาน บ๊ายบาย”
       ปฐวีกดวางสาย
       เมรินหน้าจ๋อย คอตกและเศร้าไป
       จริญทิพย์ยืนแอบฟังอยู่ พอปฐวีหันมาจริญทิพย์ก็รีบทำท่ายุ่ง
       “คุณทิพย์ช่วยทำใบลาให้ผมด้วยนะครับ ซัก 3วัน ผมจะไปพักผ่อน” ปฐวีบอก
       “ต๊าย ตาย คุณวีเนี่ยร้ายจริงๆ หลอกหลานได้ลงคอ มันน่าตีนักเชียว”
       “แหม เซอร์ไพรส์นิดหน่อย จะได้ตื่นเต้นไงครับ” ปฐวีถามนิ่งๆ “คุณทิพย์แอบฟังผมพูดโทรศัพท์ใช่มั้ยเนี่ย”

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 13
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 12
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 11
พรพรหมอลเวง ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 26 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 22 คน
85 %
ไม่เห็นด้วย 4 คน
15 %
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ช่วยอัพเยอะๆ เลยนะคะ ลุ้น มากๆๆๆๆๆๆๆๆ ทำไมน้าวีทำแบบเน้!!!!
ฟางข้าว
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครน่ารักมากกกกกกกกกกกกกก
ชอบจังเลย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เล่นเก่งตั้งแต่เด็กๆ โตขึ้นจะแค่ไหนเนี่ยน้องอันดา ชอบละครเรื่องนี้จัง ชอบบอย เล่นเรื่องนี้ดูดีจัง ดูแล้วมีความสุข สบายใจ ขอบคุณผู้จัดที่ทำละครเรื่องนี้นะคะ
runna
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ยิ่งดูยิ่งหลงรักน้องเมย์ น่าจะโตเร็วท่าทางจะเกิดมาฆ่าญาญ่าซะแล้ว
ซอยแทยอน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014