หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ลูกไม้หลากสี

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 17

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 2 มีนาคม 2556 11:26 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 17
       ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 17
       
       ทางด้านชนิกานต์พากฤติยามาช้อปปิ้งที่ห้างหรู และกำลังหยิบเสื้อผ้าเก๋ไก๋ชุดหนึ่งส่งให้กฤติยา
       
       “ชุดนี้สวย เหมาะกับเธอ”
       “ไม่เอา ฉันมีเยอะแล้ว” กฤติยาบอกเนือยๆ
       “อย่าปฎิเสธฉันสิ วันนี้ฉันอารมณ์ดี ฉันเป็นสปอนเซอร์ ไปลอง”
       ชนิกานต์ผลักกฤติยาให้เข้าไปลองเสื้อ กฤติยาจำต้องเข้าไปลอง ชนิกานต์ยิ้มพอใจ ธีรดนย์เข้ามาหาชนิกานต์
       “คิดทำอะไร”
       “คิดดีทำดี”
       ธีรดนย์ยิ้มหยัน “เรื่องดีๆ คิดเป็นทำเป็นด้วยเหรอ”
       ชนิกานต์ปรี๊ด ไม่พอใจ “เอ๊ะ...จะเอาไง วีนเหวี่ยงก็ว่าฉัน พอทำดีก็มาเย้ยกันอีก ฉันทำตัวไม่ถูกแล้วนะ”
       “ทำอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องความเดือดร้อนให้คนอื่น”
       กฤติยาเดินออกจากห้องลองเสื้อ ชนิกานต์ปราดเข้าไปหา ยิ้มชม
       “สวย” ชนิกานต์หยิบอีกชุดส่งให้ “เอาตัวนี้ไปลองอีก”
       “พอแล้ว” กฤติยาบอก
       “คนนี้ก็อีกคน อย่าทำให้คนสวยโกรธนะ”
       กฤติยาจำต้องรับเสื้อผ้าไปลองอีก ชนิกานต์หยิบชุดเดินไปยังห้องลองเสื้อผ้า ธีรดนย์ตาม
       “ถามจริง คิดอะไรอยู่”
       “ถามจริง..คิดอะไรกับฉันเนี่ย”
       ธีรดนย์แปลกใจ หันไปมองอีกที เพิ่งรู้ตัวว่าอยู่ในห้องลองเสื้อผ้า ชนิกานต์ผลักธีรดนย์ออกไป แล้วปิดประตู ธีรดนย์รู้สึกเขินอาย รีบเดินออกไป
       
       ไม่นานต่อมา 3 คน อยู่ในร้านอาหาร พนักงานเอาอาหารมาวางเสิร์ฟให้ จนอาหารวางเต็มโต๊ะ
       “สั่งมาเต็มโต๊ะ กินไม่หมดหรอก” กฤติยา
       ชนิกานต์บอก “หมดสิ นี่เป็นการบำบัด ช่วยแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง”
       “ช่วยได้จริงเหรอ”
       “ฉันใช้วิธีนี้ประจำ เวลาเครียด ฉันก็จะกิน กิน กิน กินให้อิ่มท้อง ทำให้อิ่มใจ นอนหลับไม่ต้องคิดมาก เขาเรียกว่ากินบำบัด”
       “เพิ่งเคยได้ยินก็คราวนี้ล่ะ”
       “ทฤษฏีนี้ฉันคิดขึ้นเอง”
       กฤติยาหัวเราะไปกับชนิกานต์ ท่าทีมีความสุขมากขึ้น
       “ถ้ากินแล้วไม่หายเครียด ฉันจะพาเธอไปเที่ยว ไปเที่ยวญี่ปุ่นก็ได้ คุณพ่อไปคุยงานอยู่อีกหลายวัน เราตามไปสมทบ ฉันออกค่าใช้จ่ายให้เอง”
       “ไม่ต้องดีกับฉันมากก็ได้ ยังไงฉันก็ช่วยปิดบังเรื่องเธอกับธี”
       ชนิกานต์นิ่งอึ้ง รู้สึกดีใจที่กฤติยาพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเอง
       “ฉันจะไม่บอกคุณน้า ไม่บอกคุณอาณวัตร มันจะเป็นความลับของเราแค่สามคน”
       ชนิกานต์ดีใจที่กฤติยายอมช่วย
       “ขอบใจนะ พูดแล้วห้ามคืนคำนะ”
       “เธอคงกลัวคุณณวัตรมาก”
       “คุณพ่อรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด! ท่านต้องโกรธธีเล่นงานธี อาจจับส่งตำรวจได้ ฉันห่วงเขา”
       ธีรดนย์นั่งอยู่มุมหนึ่งในร้าน ได้ยินที่สองสาวคุยกัน ก็รู้สึกดีที่ชนิกานต์เป็นห่วงตน กฤติยาจับมือชนิกานต์
       “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันอยู่ข้างเธอ เราเป็นเพื่อนกัน”
       ชนิกานต์ยิ้มแย้ม จับมือกฤติยา “เพื่อน”
       ธีรดนย์ดีใจที่ชนิกานต์ยอมญาติดี และเป็นเพื่อนที่ดีกับกฤติยา คิดว่าคงไม่เกิดปัญหาอะไรอีกแล้ว
       
       ส่วนสุรัมภานั่งอ่านหนังสือ การดูแลครรภ์อยู่ในสวนสาธารณะ
       “ต้องทานอาหารที่มีประโยชน์ เพื่อสุขภาพเด็กในครรภ์”
       สุรัมภาเอามือจับท้องตัวเอง รู้สึกตื่นเต้นกับชีวิตใหม่ที่จะเกิดขึ้น สุรัมภาพร้อมจะใช้ชีวิต เพื่อดูแลลูกของตนแล้ว
       ระหว่างนั้นเพทายเดินเข้ามานั่งคู่ สุรัมภาตกใจ จะลุกขึ้น เพทายดึงมือไว้
       “จะไปไหนล่ะที่รัก ฉันมาทวงรางวัล”
       “นายต้องการเงินเท่าไหร่”
       “เงินนะฉันหาได้ ฉันอยากได้อย่างอื่น”
       “นายต้องการอะไร”
       “ที่รัก”
       เพทายแสยะยิ้มส่งจูบให้ด้วยท่าที่คิดว่าหล่อสุดๆ สุรัมภาผวากลัว รีบลุกเดินหนีไป แต่เพทายลุกขึ้นคว้าแขนไว้
       “ไปสนุกด้วยกัน ฉันจะดูแลเธอ รับเธอเป็นแฟนออกนอกหน้า”
       “ปล่อยนะ”
       “ไม่เอา อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวช้ำหมด”
       เพทายจูงมือสุรัมภาจะพาออกไป สุรัมภาดิ้น แล้วร้องให้คนช่วย
       “ช่วยด้วยค่ะ”
       สุรัมภาผลักเพทายวิ่งหนีไป หาคนที่แถวนั้น
       “ช่วยด้วยค่ะ!”
       มีผู้ชายคนหนึ่งช่วยกันไว้ เพทายเข้ามา
       “เรื่องของแฟน อย่ายุ่ง!”
       “ไม่ใช่นะคะ มันจะข่มขืนฉัน”
       สุรัมภาโวยวายเสียงดังเอาตัวรอด คนแถวนั้นหันมาดู เพทายจึงวิ่งหนีไป
       
       สุรัมภาโล่งใจที่รอดมาได้ แต่กลัวเพทายจะกลับมาแก้แค้น

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 17
       ขณะที่สุตาภัญกำลังถือถุงใส่เครื่องประดับเตรียมไปเปิดแผงขายของ เจอชนกชนม์เดินเข้ามาหา
       
       “ชนกชนม์”
       ชนกชนม์ยืนยิ้มเดินเข้ามามีอาการเซเล็กน้อยเนื่องจากเมายาอยู่
       “ไปขายของที่ตลาดนัดกัน ฉันช่วย”
       “ไม่ต้อง ฉันขายเองได้”
       สุตาภัญปัดมือชนกชนม์ ชนกชนม์ยิ้มแล้วแย่งกระชากถุงมาถือ แล้วตะคอกใส่สุตาภัญ
       “ฉันบอกว่าฉันช่วย!! ฉันมันน่ารังเกียจนักรึไง!”
       สุตาภัญ ตกใจและโกรธ “นายเล่นยาอีกแล้ว”
       “ไม่ต้องสนใจฉันจะทำอะไร! มันเรื่องของฉัน!”
       สุตาภัญ พูดดีด้วย “นายกลับไปหาแม่นายเถอะ แม่นายมาหานาย”
       ชนกชนม์แปลกใจ “ว่าอะไรนะ”
       “แม่นายเป็นห่วงนายมาก เขาพร้อมจะช่วยนาย นายรีบกลับไปหาเขาเขาจะช่วยนายทุกอย่าง”
       ชนกชนม์ได้ฟังเหมือนจะซึ้งใจ แล้วระเบิดหัวเราะใส่สุตาภัญ
       “เธอมันสร้างเรื่องเก่งจริงๆ สมแล้วที่เป็นเด็กนิเทศฯ แต่งนิทานเล่นละครหลอกเด็กได้ แต่หลอกฉันไม่ได้!”
       “ฉันพูดความจริงนะ”
       ชนกชนม์ไม่เชื่อ แถมโวยวายใส่สุตาภัญ
       “ฉันไม่เชื่อ! คุณแม่เกลียดฉัน เกลียดตัวซวยอย่างฉัน เขาไม่มีวันมาหาหรือห่วงใยฉัน เธอแค่สร้างเรื่องปลอบใจหาเรื่องผลักไสไล่ส่งฉันไปจากเธอต่างหาก ฉันรู้ทันเธอ ไม่มีใครรักฉันอีกแล้ว รวมทั้งเธอด้วย”
       ชนกชนม์โวยวายระบดระบายใส่ พร้อมกับเข้าไปเขย่าตัวสุตาภัญอย่างขาดสติ
       สุตาภัญไม่พอใจ หมดความอดทน
       “เมายา! ทำตัวแย่! เป็นแบบนี้ไงใครๆ ถึงเกลียดนาย ไม่รักตัวเองแล้วจะเรียกร้องให้คนอื่นมารัก! มันน่าสมเพช!”
       “ถ้าเธอรักฉัน ฉันจะเปลี่ยนตัวเอง เพื่อเธอ!”
       ชนกชนม์ยื่นข้อเสนอ สุตาภัญนิ่ง...
       “กลับมารักฉัน คนดีของฉัน”
       ชนกชนม์เข้าสวมกอด สุตาภัญตกใจ
       “นาย…”
       ชนกชนม์กอดสุตาภัญ เริ่มลูบไล้ ทำท่าจะจูบสุตาภัญ
       “นายจะทำอะไร”
       “เป็นของฉัน เธอจะได้รักฉัน”
       ชนกชนม์จะกอดจูบ สุตาภัญโกรธจัดผลักชนกชนม์ออก
       “ชนม์นายเมาหนักแล้ว ออกไป อย่าทำอย่างนี้!”
       ชนกชนม์ดึงดันกอดจูบสุตาภัญ “เป็นแฟนกัน...เธอจะรักฉัน ไม่ทิ้งฉัน”
       ธีรดนย์เข้ามากระชากชนกชนม์ออกไป
       “ไอ้ชนม์!”
       ธีรดนย์ต่อยชนกชนม์เต็มหมัด ชนกชนม์ไม่ทันตั้งตัวจึงสู้ไม่ได้ ธีรดนย์จะเข้าไปซ้ำ สุตาภัญห้ามไว้
       “พอแล้วธี”
       ธีรดนย์มองชนกชนม์อย่างไม่พอใจ ชนกชนม์นอนกองอยู่ที่พื้น จ้องมองธีรดนย์ไม่วางตา
       ขณะเดียวกันชนิกานต์เข้ามาในมหาวิทยาลัย สอดสายตามองหาธีรดนย์ตรงจุดที่คิดว่าจะอยู่
       “ธี...”
       ชนิกานต์เข้าไปในมหาวิทยาลัย ตามหาธีรดนย์
       
       ชนกชนม์ลุกขึ้นมาจ้องมองสุตาภัญ บอกธีรดนย์
       “ธี...ฉันมีเรื่องส่วนตัวต้องคุยกับตา”
       “แกเมาหนัก กลับไป ถ้าแกต้องการมอบตัว ฉันพาแกไป...ฉันจะช่วยแก”
       ธีรดนย์จะเข้ามาดูแล ถูกชนกชนม์ผลักออก
       “ฉันบอกว่าฉันต้องการคุยกับตา!”
       “ไอ้ชนม์ ฉันไม่ยอมให้แกทำร้ายตา”
       “ฉันต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง!” ชนกชนม์เสียงดัง
       ชนกชนม์จะเดินตรงไปหาสุตาภัญ ธีรดนย์จับตัวไว้
       ชนกชนม์โวยวายเสียงดัง “ปล่อยฉันเว้ย ฉันต้องการรู้ความจริง”
       สุตาภัญ บอกธีรดนย์ “ปล่อยเขา”
       ธีรดนย์หันไปมองสุตาภัญ แล้วปล่อยชนกชนม์ พอเป็นอิสระชนกชนม์เดินตรงมาหาสุตาภัญ
       “เธอยังรักฉันไหม”
       สุตาภัญอึ้ง ธีรดนย์ยืนมอง รอฟังคำตอบ
       “เธอยังมีใจให้ฉันไหม”
       “ฉันจะมีใจให้นายได้ยังไง ฉันไม่เคยรักนาย…”
       ชนกชนม์ผิดหวังและเสียใจ “โกหก...เธอเคยรักฉัน...เธอเคยต้องการฉัน”
       สุตาภัญบอกต่อ “นายทำตัวนายเอง ฉันไม่อยากเสียอนาคตเพราะคนไม่มีอนาคต ฉันใช้ชีวิตทุกวันนี้ก็ลำบากพอแล้ว อย่าให้ฉันต้องแบกรับภาระเป็นแฟนขี้ยาอีก ฉันขอเลือกคนที่เขารักและดูแลฉันได้”
       สุตาภัญมองไปยังธีรดนย์
       “ฉันจะกลับไปคบกับธี”
       ชนกชนม์ไม่เชื่อ “ไม่จริง เธอกำลังสร้างเรื่องเล่นละครหลอกฉัน”
       สุตาภัญยื่นหน้าไปหอมแก้มธีรดนย์...ธีรดนย์ยิ้มย่องดีใจ ส่วนชนกชนม์ผิดหวังอย่างแรง
       “ธีเป็นผู้ชายที่ฉันจะฝากชีวิตไว้ได้...ไม่ใช่นาย”
       สุตาภัญเดินเข้าไปหาธีรดนย์ ทำเอาธีรดนย์ดีใจมาก
       ชนกชนม์จ้องหน้าถามธีรดนย์ “แล้วนิกกี้ล่ะ นายต้องดูแลนิกกี้”
       “ฉันปรับความเข้าใจกับนิกกี้ได้แล้ว เราเป็นเพื่อนกันเท่านั้น ฉันรักตาคนเดียว”
       สุตาภัญแปลกใจที่ธีรดนย์บอกอย่างนั้น ชนกชนม์หันมายิ้มให้ธีรดนย์...ทั้งน้ำตา
       “ดีใจด้วยเพื่อน” แล้วหันมาบอกสุตาภัญ “เธอทำถูกแล้ว คนเราต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ชีวิต...ต่อให้ฉันเลวฉันชั่วยังไง ขอให้รู้ว่า คนเลวคนนี้รักเธอตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ และจะรักเธอตลอดไป”
       สุตาภัญอึ้งและซึ้งใจ แต่พยายามเก็บอารมณ์ ไม่แสดงออก
       ชนกชนม์มองสุตาภัญแล้วเดินออกไป ธีรดนย์เข้าไปกอดปลอบใจ สุตาภัญมองตามชนกชนม์ด้วยความเสียใจและเป็นห่วง
       
       ชนิกานต์เดินตามหาชนกชนม์ จนเห็นชนกชนม์เดินออกมา ร้องไห้
       “ชนม์ นายเป็นยังไงบ้าง”
       ชนกชนม์มองมาบอกชนิกานต์
       “ตากลับไปคบกับธีแล้ว”
       ชนิกานต์อึ้ง แต่พยายามเก็บอารมณ์ไว้
       “เธออย่าโกรธ อย่าเกลียดตานะ ตาไม่ผิดหรอก ธียังรักตามาก”
       ชนิกานต์เสียใจ
       “ฉันรู้ว่าเธอเสียใจไม่ต่างจากฉัน คนที่แพ้ก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี สักวันคงเป็นวันของเธอ”
       ชนิกานต์น้ำตาไหล
       “ฝากดูแลตาด้วยนะ”
       ชนกชนม์ร้องไห้แล้วเดินออกไป ชนิกานต์มองตาม สงสารชนกชนม์และรู้สึกเสียใจกับเรื่องของธีรดนย์กับสุตาภัญ
       
       สุตาภัญร้องไห้เสียใจและสงสารชนกชนม์ ธีรดนย์เช็ดน้ำตาให้ แล้วกอดปลอบใจ
       “ชนม์ไม่น่าทำตัวเหลวไหลอย่างนี้เลย”
       สุตาภัญได้สติ ถดตัวถอยออกห่างธีรดนย์
       “ธี..ตาขอโทษนะที่ต้องอ้างว่าธีเป็นแฟนตา ตาไม่อยากให้ชนม์มากวนใจตาอีก”
       “ผมกับนิกกี้เคลียร์กันแล้ว...เราเป็นเพื่อนกันเท่านั้น...เรากลับมาเป็นแฟนกันเหมือนเดิมนะ”
       สุตาภัญแปลกใจ เพราะสงสารชนิกานต์
       “แล้วนิกกี้ล่ะ”
       ชนิกานต์เดินเข้ามา บอกสุตาภัญ
       “ฉันก็เป็นเพื่อนที่ดีกับเธอ” มองธีรดนย์ “เพื่อนธีไง”
       สุตาภัญแปลกใจ สงสารชนิกานต์
       “ตาอย่าโกรธธีเลยนะ ธีเขารักตา ฉันไม่อยากฝืนใจใครอีกแล้ว สู้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน คบหากันได้นานดีกว่า อย่าให้ความรักมาทำลายความเป็นเพื่อนของเรา”
       ชนิกานต์ยิ้มให้ สุตาภัญแปลกใจ ธีรดนย์พอใจที่ชนิกานต์บอกแบบนี้กับสุตาภัญ
       
       แต่ชนิกานต์กลับรู้สึกเศร้าใจที่ต้องโกหกความรู้สึกของตัวเอง

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 17
       ตอนค่ำวันนั้น กฤติยาหิ้วถุงเสื้อผ้าเข้ามาในบ้าน กัณฐิกาเข้าไปถามกฤติยาด้วยความเป็นห่วง
       
       “มันพาลูกไปไหน ทำร้ายลูกตรงไหนบ้าง”
       กฤติยาขำ ยิ้มให้ “เปล่าค่ะแม่”
       กัณฐิกาไม่เชื่อใจ “มันขู่ลูก ลูกไม่ต้องกลัวมัน คุณณวัตรไม่อยู่แม่จะเล่นงานมันให้หนัก!”
       กฤติยายิ้มท่าทีแม่ขณะบอก “นิกกี้ซื้อเสื้อผ้าให้แอนค่ะ” พลางโชว์ถุงเสื้อผ้า “แล้วก็พาไปเลี้ยงข้าว แอนซื้อมาเผื่อคุณแม่ด้วยนะคะ”
       กฤติยาส่งถุงใส่อาหารให้กัณฐิกา
       “แม่ไม่กิน มันต้องใส่ยาพิษหวังฆ่าแม่!”
       “แม่เลิกอคติได้แล้ว นิกกี้ปากร้ายแต่ใจดีนะคะ”
       “แม่ไม่เชื่อ...มันทำดีกับลูกต้องหวังอะไรตอบแทน บอกแม่มา...มันต้องการอะไร”
       กัณฐิกาไม่เชื่อใจชนิกานต์อยู่ดี
       กฤติยาไม่กล้าเล่าเรื่องที่ชนิกานต์วิ่งตาม เพื่อขอร้องไม่ให้พูดเรื่องธีรดนย์กับชนิกานต์
       “กลับมานะ มาคุยให้รู้เรื่อง!”
       กัณฐิกาและกฤติยาแปลกใจว่า ชนิกานต์ทะเลาะกับธีรดนย์เรื่องอะไร
       
       ด้านชนิกานต์เดินตามธีรดนย์ โวยวายลั่นบ้าน
       “นายพูดว่าเราเป็นแค่เพื่อนไม่ได้”
       “เราเคลียร์เรื่องนี้จบแล้วไง”
       “เราตกลงกันสองคน นายไม่ควรบอกตา”
       “ฉันจำเป็นต้องบอก ตาต้องเชื่อใจว่าฉันกับเธอไม่มีพันธะต่อกัน...ที่สำคัญ ฉันจะกลับไปคบกับตา”
       ชนิกานต์เอาเรื่องชนกชนม์มาอ้าง “นายกำลังทำลายความรู้สึกชนม์”
       “เขาเลิกกันแล้ว ตาบอกรักฉันต่อหน้าชนม์ด้วยซ้ำ”
       ชนิกานต์ไม่เชื่อ “ตาประชดชนม์!”
       “ฉันไม่สน! ฉันจะใช้ช่วงเวลานี้ดูแลตา ตาต้องเปลี่ยนใจมารักฉัน” ธีรดนย์หันมาขู่ชนิกานต์ “เลิกตอแยฉัน ไม่งั้นฉันจะไปจากบ้านนี้”
       
       ขณะที่กัณฐิการีบเดินไป เพื่อไปหาชนิกานต์และธีรดนย์ กฤติยาเข้ามาขวาง
       “แม่จะไปไหน”
       “สองคนนั่นทะเลาะกัน แม่อยากรู้ว่าเรื่องอะไร”
       “ปล่อยเขาไปเถอะ อย่าไปยุ่งเรื่องเขาเลย”
       กัณฐิกาแปลกใจที่กฤติยากันไว้ “รึลูกรู้ ว่าเขามีปัญหาอะไรกัน”
       กฤติยานิ่งงันไป กัณฐิกาไม่ไว้ใจ ดันตัวกฤติยาออก แล้วรีบวิ่งลงไปดู
       
       ฟากชนิกานต์กำลังอ้อนวอนธีรดนย์
       “นายอยู่ที่นี่นะ ฉันยอมแล้ว ฉันจะไม่ตื๊อไม่บ่น แต่ฉันขอ..อย่าเป็นแฟนกับตา ฉันเป็นของนาย”
       ธีรดนย์ตกใจที่ชนิกานต์พูดเรื่องนี้อีก กลัวกัณฐิกามาได้ยิน
       “หยุดพูดได้แล้ว”
       “ก็มันเป็นความจริงนี่ เราเป็นของกันและกันแล้ว!”
       ชนิกานต์วิ่งเข้าไปกอดธีรดนย์อย่างรักล้นใจ
       กัณฐิกาเดินเข้ามาได้ยิน และเห็นภาพชนิกานต์กอดธีรดนย์ก็ตกใจ
       “นิกกี้”
       กฤติยาตามเข้ามาเห็นภาพเหตุการณ์ก็ตกใจ
       ชนิกานต์รีบผละออกจากธีรดนย์ ทั้งสองตกใจมาก..
       “แก!” ชนิกานต์เตรียมเอาเรื่อง
       “เธอทำดีกับหลานฉัน ต้องการปิดปากเรื่องนี้ ใช่มั้ยยัยแอน?”
       กัณฐิกาหันมาถามกฤติยา กฤติยามองชนิกานต์ไม่กล้าพูด หลบหน้า กัณฐิกาจึงมั่นใจว่าตนคิดถูก
       “น่าสมเพช ด่าว่าหลานฉันอ่อยผู้ชาย บุกเข้าหาผู้ชายถึงห้อง แต่เธอมันนังยั่วตัวแม่ อดอยากปากแห้งนักใช่มั้ยถึงกินเด็กในบ้าน!”
       ชนิกานต์โกรธแต่เถียงไม่ออก
       “คุณณวัตรต้องรู้เรื่องแพศยาของลูกสาว!”
       กัณฐิกาพูดจบก็เดินเข้าไปด้านในคฤหาสน์ เพื่อโทรศัพท์บอกณวัตร
       ชนิกานต์ตกใจร้องห้าม “อย่านะ”
       ชนิกานต์และธีรดนย์ตกใจ กฤติยากังวล รีบตามกัณฐิกาไป
       
       ส่วนชนกชนม์อยู่ที่ตึกร้าง นั่งทรุดตัวลงร้องไห้ เงยหน้ามองดวงจันทร์
       ขณะที่สุตาภัญยืนมองดวงจันทร์ดวงเดียวกัน เสียใจเรื่องชนกชนม์
       
       ชนกชนม์หยิบสร้อยครอบครัวออกมาดู แล้วแกว่งไปมาตรงหน้า นึกถึงเหตุการณ์ตอนชยางกูรกระชากสร้อยโยนทิ้งในวันแข่งรถ โดยไม่รู้ว่าที่แท้สุตาภัญเก็บไว้ได้
       สร้อยแกว่งไปมา พร้อมกับเหตุการณ์ ที่สุตาภัญคืนสร้อยให้ ตามด้วยเหตุการณ์ที่ชนกชนม์ใส่สร้อยให้สุตาภัญ และภาพเหตุการณ์สุดท้ายตอนสุตาภัญกระชากสร้อยจากคอ ปาคืนชนกชนม์
       ชนกชนม์มองสร้อยตรงหน้า ร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ
       ขณะเดียวกันสุตาภัญยืนมองดวงจันทร์ แล้วร้องไห้ เสียใจไม่ต่างกัน แต่ต้องตัดใจ
       “ฉันทำดีที่สุดแล้ว”
       
       สุตาภัญร้องไห้ปลอบใจตัวเอง ที่ต้องตัดชนกชนม์ออกจากชีวิต

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 17
       ฝ่ายกัณฐิกายกโทรศัพท์จะโทร.หาณวัตร กฤติยาเข้ามาแย่งโทรศัพท์ไป
       
       “คืนมาให้ฉัน”
       กฤติยาขอร้องแม่ “แอนขอเถอะค่ะแม่ เราต้องช่วยปิดเรื่องนี้”
       “แกยังมีหน้าไปเข้าข้างมันอีก ฉันจะโทร.บอกให้คุณณวัตรรีบกลับมา เร่งจัดการเฉดหัวลูกไม่รักดีออกไปจากบ้าน มันต้องได้รับกรรมที่ทำไว้กับฉัน”
       กัณฐิกาด่าว่าแล้วแย่งโทรศัพท์จากกฤติยามาได้ และจะโทร.อีกครั้ง ชนิกานต์เข้ามาขอร้อง
       “อย่าบอกคุณพ่อนะ ฉันขอร้อง”
       “หนังหน้าอย่างเธอรู้จักอายรู้จักกลัวด้วยเหรอ” กัณฐิกาเหยียดยิ้ม
       ชนิกานต์วิงวอน “แกต้องการอะไร? ฉันยอมแกทุกอย่าง อย่าบอกคุณพ่อ”
       กัณฐิกาบอกเสียงกร้าว “กราบเท้าฉัน”
       ชนิกานต์ตกใจ กฤติยาเองก็ตกใจ
       กัณฐิกาย้อนถาม “ว่าไง...ไหนบอกว่ายอมได้ทุกอย่าง...ทำสิ...ก้มลงกราบที่เท้าฉัน...เท้าของผู้หญิงที่เธอกร่นด่าว่าเป็นโสเภณี!”
       ชนิกานต์ไม่พอใจ แต่ไม่มีทางเลือก ชนิกานต์ทรุดนั่งลง แล้วก้มกราบเท้ากัณฐิกา
       “จำไว้ เป็นเด็กเป็นเล็ก อย่าอวดเก่งทำโอหัง ถึงฉันไม่ใช่แม่ที่ให้กำเนิด ฉันก็ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงเธอ”
       ชนิกานต์กราบเสร็จ คิดว่าจะจบเรื่อง ทว่ากัณฐิกายังกดเบอร์โทรศัพท์ต่อ ชนิกานต์โกรธจัด
       “แกทำอะไร? ฉันยอมกราบแกแล้วไง”
       “ฉันให้เธอกราบเท้า เป็นการขอขมาในสิ่งที่เคยแผลงฤทธิ์กับฉัน มันคนละเรื่องกับคาวโลกีย์ของเธอ”
       ชนิกานต์โกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าด่า “แกหลอกฉัน!”
       “อย่ามาชี้หน้าด่าฉัน เธอไม่มีสิทธิ์มาวางอำนาจใส่ฉันอีกแล้ว”
       กัณฐิกาขู่แรง ชนิกานต์หน้าเสีย กัณฐิกาถือโทรศัพท์แกล้งขู่
       “เอ..เอาไงดีนะ จะโทรรึไม่โทร.”
       ธีรดนย์ตัดสินใจตามเข้ามา ไหว้ขอร้องกัณฐิกา
       “คุณกัณครับ ผมขอร้องครับ ช่วยปิดเรื่องนี้ด้วยนะครับ”
       “เธอไม่ต้องกลัว...ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ ยัยนิกกี้คงเข้าไปอ่อยให้ท่าเธอ”
       “คุณท่านไม่ฟังหรอกครับ..คนที่เดือดร้อนไม่ใช่แค่นิกกี้ แต่รวมถึงผมด้วย”
       ธีรดนย์อ้อนวอนขอร้อง กัณฐิกาสงสารธีรดนย์ขึ้นมาทันที
       “ได้...ฉันเห็นแก่ธีรดนย์ ไม่ใช่เธอ!”
       “ขอบคุณครับ” ธีรดนย์ไหว้แล้วบอกชนิกานต์ “รีบไหว้ขอบคุณคุณกัณสิ”
       ชนิกานต์ไม่อยากไหว้ แต่จำใจ จะยกมือไหว้
       “ไม่ต้อง...เรายังเคลียร์กันไม่จบ...ตามฉันมา”
       กัณฐิกาเดินนำออกไป ชนิกานต์ตกใจว่ากัณฐิกาต้องการอะไร รีบเดินตามไป
       กฤติยาและธีรดนย์ก็แปลกใจว่ากัณฐิกาจะทำอย่างไร
       
       ชนิกานต์เดินเข้ามา เห็นกัณฐิกานั่งเก้าอี้ วางมาดเป็นนางพญา
       “อย่ายืนค้ำหัวผู้ใหญ่”
       ชนิกานต์จำต้องก้มแล้วนั่งลงหน้ากัณฐิกา
       “ฉันยอมช่วย เห็นแก่ยัยแอนที่ขอร้อง และธีรดนย์ที่มีน้ำใจช่วยฉัน เธอเห็นไหม คนที่ทำดีมักได้ดีตอบแทน ส่วนคนที่ทำชั่วไว้ ต้องได้รับกรรม”
       ชนิกานต์ฉุนที่ถูกโขกสับ “ไม่ต้องพูดให้เปลืองน้ำลาย แกต้องการอะไร”
       “พูดกับผู้ใหญ่ พูดให้เพราะ”
       ชนิกานต์จำต้องพูดดี “คุณต้องการเงินเท่าไหร่?”
       “ไม่จำเป็น..พ่อเธอพร้อมเซ็นเช็คตามคำขอของฉัน”
       “แล้วแก...” ชนิกานต์ต้องรีบเปลี่ยนคำพูด “คุณต้องการอะไร”
       “อย่ามาระรานรังควาญฉันอีก...ต่างคนต่างอยู่”
       “ค่ะ” ชนิกานต์รับคำ
       กัณฐิกา เล่นแง่ “อ้อ..ไม่สิ..ตอนนี้ฉันมีอำนาจเหนือกว่า..เอาเป็นว่า ฉันต้องการอะไร อยากได้อะไร เธอต้องเสนอสนองให้ฉัน เป็นขี้ข้ารับใช้ฉัน”
       ชนิกานต์ไม่พอใจมาก เก็บอารมณ์ไม่ไหว “มันจะมากไปแล้วนะ!”
       กัณฐิกาลุกขึ้นเดินเข้ามาหาชนิกานต์
       “สอนไม่จำ...อย่าค้ำหัวผู้ใหญ่”
       กัณฐิกากดตัว ให้ชนิกานต์จำต้องทรุดนั่งลง กัณฐิกายิ้มเย้ยเดินออกไป
       ชนิกานต์ไม่พอใจมาก ที่ตกอยู่ใต้อำนาจกัณฐิกา
       
       จวบจนรุ่งเช้าชนกชนม์ยังคงนั่งแกว่งสร้อยไปมาไม่ได้หลับได้นอน
       “เธอไม่ต้องการมัน...ฉันก็อยากให้...เป็นตัวแทนฉัน”
       ชนกชนม์ตัดสินใจจะเอาสร้อยไปให้สุตาภัญอีก ลุกขึ้นเดินออกไป
       
       ส่วนสุตาภัญเดินมาที่กรอบรูปสุทินและเสาวนิตย์ ยกมือไหว้เตรียมจะออกไปขายของที่ตลาดนัด
       “พี่ตาจะไปไหนคะ”
       “วันนี้มีตลาดนัด พี่จะไปเปิดแผงขายของ”
       “ภาไปช่วยค่ะ”
       “ไม่ต้องจ้ะ..วันนี้พี่ขายทั้งวัน ภาต้องดูแลตัวเองดูแลลูกให้มาก”
       “ภาไม่ไปก็ได้ ภาจะอยู่บ้าน เก็บกวาดบ้านให้พี่ตา”
       “พี่ไปก่อนนะ”
       “ขายดีเทน้ำเทท่านะคะ”
       “ได้จ้ะ..พี่จะเทให้หมดท่าเลย”
       สุตาภัญและสุรัมภาหัวเราะให้กัน สุตาภัญหิ้วของใส่เครื่องประดับออกไป สุรัมภาจะเข้าไปเก็บกวาดห้อง เห็นกล่องใส่เครื่องประดับวางอีกกล่อง
       “พี่ตาโก๊ะอีกแล้ว”
       สุรัมภาหยิบกล่อง จะเอาไปให้สุตาภัญ
       
       เวลาเดียวกัน ขณะที่ชยางกูรจะเดินออกไป ชลนิภาเดินเข้ามาบอกชยางกูร
       “ลูกกูร...ไปช่วยงานแม่ที่บริษัทนะ แม่ดูแลคนเดียวไม่ไหว”
       “กูรอยากช่วยคุณแม่ครับ แต่กูรต้องเข้าเรียนให้ครบชั่วโมง แล้วต้องเร่งส่งงานที่ค้างด้วยครับ”
       ชลนิภามีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย “งั้นลูกไปเรียนเถอะ แม่ไม่อยากให้ลูกหมดสิทธิ์สอบ แม่ไปทำงานก่อนนะ”
       ชยางกูรเข้าไปกอดหอมแก้มชลนิภา
       “กูรเป็นกำลังใจให้ครับ สู้ๆ”
       ชลนิภายิ้มรับแล้วออกไป ชยางกูรดีใจที่ไม่ต้องไปทำงาน
       เสียงโทรศัพท์ชยางกูรดังขึ้น ชยางกูรมองชื่อหน้าจอก็ใจคอไม่ดี แต่ต้องรับสาย
       “วันนี้ผมจัดการให้เฮียได้แน่!”
       
       ชยางกูรวางสาย คิดวางแผนจัดการนำตัวสุตาภัญ ไปให้ปรัชญา

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 20 อวสาน (ต่อ)
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 19
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 18
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 17
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 16
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 22 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 19 คน
87 %
ไม่เห็นด้วย 3 คน
13 %
ความคิดเห็นที่ 10 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
การตรงเวลาเป็นเรื่องที่ดีนะคะ
แต่ว่าทีมงานคงเฉื่อยไปหน่อยน่ะ...แบบว่าคงจะหลงๆๆลืมๆๆแล้ว
ไม่ว่ากันค่ะ.....คงอายุมากกันแล้ว
หน้าเห็นใจค่ะ...อย่าไปว่าเค้าเลย
CC
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วันนี้ทีมงานน่ารัก ส่งบทไว
พรุ่งนี้ 9.00ขอให้ตรงเวลาน๊า
(ติดงอมแงมละครเลย)
Fay
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใบเฟิร์น น่ารัก
ชอบมาก
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบพระคุณแด่พระเจ้า ยิ่งใหญ่ สำหรับความมีน้ำใจ และความดีงาม ของเขาเมื่อ ชีวิตของฉัน สิ่งที่จะ ฉันได้ทำ ถ้า ไม่ได้สำหรับ นาง มาริ สมิ ธ ที่ ฉัน มักจะ เห็นว่าเป็น พระเจ้า ที่ส่ง ผู้หญิงคนหนึ่งที่ พระเจ้า ได้เลือกที่จะ ช่วยให้ผู้คน ที่อยู่ใน ความต้องการทางการเงิน อย่างผม ที่ไม่ดี ม่าย ที่ ถูกระบุว่าเป็น ระยะสั้น และระยะสั้นของ เงินทุนที่ มีผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มี ลูกสองคน และมี ความรับผิดชอบ จำนวนมาก ผู้หญิงคนหนึ่งที่ สูญเสียสามี ของเธอ และมี ค่าใช้จ่าย ที่จะต้องจ่าย ประกอบด้วย ทั้ง ค่าเช่า บ้าน และไฟฟ้า ค่าใช้จ่าย และได้รับการ โกง ผลรวมของ $ 450,000 เหรียญสหรัฐ ฉันไม่เคย เชื่อว่า ว่ายังมี บริษัท เงินกู้legit ออนไลน์ ที่ยังคง เชื่อว่า คนที่อยู่ใน ปัญหา ทางการเงินและ มีความ พร้อมที่จะช่วย หลังจาก ถูก scammed $ 450,000 เหรียญสหรัฐ ฉันไม่เคย เชื่อ ว่ายังมี บริษัท เงินกู้legit จน i มาใน โพสต์ที่ ถูกโพสต์ โดยหนึ่ง เฟอร์นันเด นาง ใน ฟอรั่ม เดียวกัน นี้ เธอ อธิบายว่า เธอได้รับ เงินกู้ยืม ของเธอจาก นาง มาริ สมิ ธ ที่เป็น ซีอีโอของ นาง มาริ สมิ ธ สินเชื่อ บ้าน แล้ว ผม ได้มี ตัวเลือกไม่ มากเกินกว่า ที่จะลองโชค ของฉัน เป็นครั้งที่สาม เพื่อหลีกเลี่ยงการ สูญเสีย บ้านของฉัน ( ที่พัก ) ดังนั้นฉัน คิดเกี่ยวกับมัน ฉัน มาสรุปว่า ฉันควรจะ ลองอีกครั้งดังนั้นผมจึง ติดต่อ นาง มาริ สมิ ธ ผ่านทางอีเมล์ ที่พวกเขา เข้าร่วม กับผมใน น้อยกว่า 10mins ฉัน ใช้สำหรับ เงิน ให้กู้ยืม ของ $ 995,000,00 usd สินเชื่อ ได้รับการอนุมัติ ด้วย ดอกเบี้ยต่ำ อัตรา การประมวลผล และ หลังจาก ผมได้รับ เงินกู้ยืม ใน บัญชีธนาคารของฉัน เมื่อวานนี้ ดังนั้นฉัน ต้องการได้อย่างรวดเร็ว ใช้สื่อ นี้ในการ ให้คำแนะนำแก่ ผู้สมัคร สินเชื่อ ที่ออกมี ที่จะติดต่อ ทางอีเมล์ นาง มาริ สมิ ธ: { mrsmarissmithloanhome@gmail.com } เธอ แน่นอนจะ ให้ เงินกู้ ที่คุณต้องการ โดยไม่ต้อง ความเครียด ใด ๆ อีกครั้ง ขอบคุณ พระเจ้าเพราะ ความเมตตาของพระองค์ เมื่อ ชีวิตของฉัน ฉันจะ ได้รับการ รอคอยที่จะ ได้ยิน คำเบิกความ ของคุณเอง เช่นเดียวกับ ฉัน

เฟอร์นันเด นาง
เฟอร์นันเด นาง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Public Law | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014