แผนรักแผนร้าย ตอนที่ 12

โดย MGR Online   
11 มีนาคม 2556 08:26 น.
หน้าที่แล้ว |   1 | 2 | 3 | 4  | หน้าถัดไป
แผนรักแผนร้าย ตอนที่ 12
        แผนรักแผนร้าย ตอนที่ 12 (ต่อ)
       
       ตอนเย็นวันนั้นที่ย่านชุมชนแออัด พเยียกำลังโวยวายกับนพดลอยู่ที่ในบ้านเช่า
       
       “พวกนังกอหญ้ามันบอกคุณแม่ ว่าฉันไม่ใช่ลูก แถมยังให้คนสะกดรอยตามฉัน ฉันว่ามันเล่นงานฉันแน่ ฉันจะทำยังไงดี พี่นพ ช่วยคิดหน่อยซี ฉันจะทำยังไงดี”
       “มาถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าถอยก็มีแต่เข้าตะรางเท่านั้น”
       “ถ้าไม่ถอย แล้วจะทำยังไงล่ะ พี่นพ”
       “ไม่ถอยก็ต้องสู้ซี พเยีย ให้นังนภดารามันเซ็นยกสมบัติให้เราให้ได้ บ้านนี้เมืองนี้ ถ้ามีเงินมากพอ ใครมันก็ทำอะไรเราไม่ได้”
       พเยียเห็นคล้อยตาม แต่ยังกังวล
       “แล้วหลังจากนั้นล่ะ”
       “เราก็ค่อยกำจัดมันซะ อ่อนแอขี้โรคขนาดนั้น ไม่ยากหรอกน่ะ ใครเอาผิดเราไม่ได้ด้วย”
       พเยียหน้าตาโล่งอก
       “ตกลง”
       “ว่าแต่ว่า เราต้องรีบหาให้เจอ ว่าไอ้อิศรเอามันไปซ่อนไว้ที่ไหน”
       พเยียยิ้ม “อันนั้นเป็นหน้าที่ของพี่”
       นพดลงง “หา”
       “ไม่ต้องหาหรอกน่ะ ไม่ยาก ฉันจะบอกวิธีให้”
       พเยียยิ้มเจ้าเล่ห์
       
       ทางด้านแตงเดินพาชิษณุพงษ์เข้ามา ทั้งสองหยุดยืนรออยู่ที่ส่วนต้อนรับของล้อบบี้คอนโด
       “คุณอิศรพาคุณกอหญ้ากับคุณนภดารามาอยู่ที่นี่ค่ะ เค้าปิดเป็น ความลับ ไม่ยอมบอกใครทั้งนั้น นอกจากเราสองคน
       รปภ.วางโทรศัพท์ “โอเค.ครับ คุณสองคนขึ้นไปได้”
       “ขอบคุณค่ะ” แตงหันไปบอกชิษณุพงษ์ ขณะที่เดินไปขึ้นลิฟต์ “คุณอิศรสั่งรปภ.ให้กวดขันเรื่องความปลอดภัยมากๆ ค่ะ โดยเฉพาะเรื่องคนเข้าออก ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากคุณอิศรแล้ว ห้ามใครเข้าทั้งนั้น”
       “กันท่าคนอื่นล่ะสิ” ชิษณุพงษ์หมั่นไส้
       แตงบ่นงึมงำกับตัวเอง “คนเค้ารักกัน เค้าก็ห่วงกันเป็นธรรมดา อิจฉาเค้าล่ะสิ”
       ชิษณุพงษ์ไม่ทันได้ยิน ทั้งสองขึ้นลิฟต์ไป
       
       ไม่นานนักชิษณุพงษ์และแตงนั่งอยู่กับนภดาราและกอหญ้า
       “ทำไมชิษณุถึงอยากรู้เรื่องล็อกเก็ตของอา”
       “เอาไว้เมื่อถึงเวลา ผมจะบอกความจริงทุกอย่างกับคุณอาครับ แต่ตอนนี้ขอให้คุณอาเชื่อใจผมซักครั้ง ล็อกเก็ตอันนั้น อันที่แสดงว่าพเยียคือลูกสาวของคุณอา หน้าตามันเป็นยังไงครับ”
       นภดารานึกๆ
       “นับตั้งแต่วันที่อาถอดให้กับลูกสาวของอาไป อาก็ไม่ได้เห็นมันอีกเลยเป็นสิบปี”
       “แต่คุณอาจำได้ ใช่ไหมคะ” กอหญ้าถาม
       “ได้สิจ๊ะ มันติดตัวฉันมาเป็นสิบปี ฉันจำมันได้ติดตา มันเป็นล็อกเก็ตรูปไข่ ทำจากทองคำขาว สลักลวดลายเป็นตราของราชสกุลศิวาวงศ์”
       ชิษณุพงษ์ตาวาว ตื่นเต้นสุดๆ
       “คุณอามีรูปถ่ายของล็อกเก็ตอันนั้นไหมครับ”
       “ไม่มีหรอกจ้ะ อย่างที่บอก ล็อกเก็ตอันนั้นจากอาไปเป็นสิบปีแล้ว มีแค่ความทรงจำในหัวของอานี่แหละ”
       ชิษณุพงษ์ทำหน้าผิดหวัง แตงรำพึง
       “มีแค่ความทรงจำ จะเอาออกมาให้ดูกันได้ยังไงกันล่ะคะ” แตงพาซื่อ
       กอหญ้ายิ้มบอก “ได้สิคะ”
       นภดาราฉงน “หนูจะทำยังไง กอหญ้า”
       
       ผ่านเวลาไป ดินสอสีถูกระบายลงบนกระดาษขาว ด้วยฝีมือของนภดาราที่กำลังลงรายละเอียดรูปล็อกเก็ตอย่างตั้งใจ กอหญ้าเดินเข้ามาหาพร้อมกับแก้วนม
       “พักก่อนนะคะ คุณอา ทำมาตั้งนานแล้ว”
       นภดาราวางดินสอ ยิ้มรับ
       “ขอบใจจ้ะ”
       นภดาราดื่มนม กอหญ้าชะโงกหน้าดูภาพในกระดาษ รู้สึกคุ้นอย่างมาก
       “นี่เหรอคะ ล็อกเก็ตที่ว่า”
       “จ้ะ”
       “คุ้นตาเหลือเกิน” กอหญ้าว่า
       “หนูคงเคยเห็นพเยียใส่”
       กอหญ้าเพ่งมอง “ไม่ค่ะ ไม่ใช่” พร้อมกับกระพริบตา และเริ่มมีอาการปวดหัวนิดๆ “หนู
       รู้สึกว่าหนูเคยเห็นมันมานานกว่านั้น นานมากๆ”
       นภดาราตื่นเต้น “จริงเหรอจ๊ะ ที่ไหน”
       กอหญ้าพยายามคิด “หนู...หนูนึกไม่ออกค่ะ แต่มันคุ้น คุ้นเหลือเกิน…โอ๊ย”
       กอหญ้าร้องเริ่มปวดหัวแปล๊บ
       “กอหญ้า” นภดาราตกใจ รีบเข้ามาประคอง “หนูปวดหัวอีกแล้วใช่ไหม...เลิกคิดจ้ะ เลิกคิดก่อน หนูมียาไหม ยาที่คุณหมอวิชาญให้เอาไว้หมดไปหรือยัง”
       
       นภดาราประคองกอหญ้าให้นอนลงที่โซฟา
       “ทานยาแล้วนอนพักก่อนนะจ๊ะ แล้วอย่าคิดอะไรอีก นอนหลับตาพัก ซักครู่ เดี๋ยวก็หาย”
       นภดาราเอาผ้าห่มให้ กอหญ้ายังปวดหัว ทรมาน จับมือนภดาราแน่น
       “หนูเห็น หนูเห็น คืนนั้น...คืนนั้น”
       ภาพแว้บขึ้นในหัวของกอหญ้า แต่เป็นภาพขาดวิ่นของล็อกเก็ตไม่ประติดประต่อนัก ในคืนฝนฟ้าคะนอง และเลือดแดงฉาน สลับกันไปมา นภดาราพยายามปลอบกอหญ้าที่ทุรนทุราย
       “กอหญ้า อย่านึกอีกเลยจ้ะ หยุดก่อน เดี๋ยวจะเป็นอะไรไป”
       กอหญ้าเห็นภาพมือพเยียที่ถือล้อกเก็ตไว้ และจบที่หน้าตาโหดเหี้ยมร้ายกาจของพเยีย แล้วดับวูบไป
       กอหญ้าทะลึ่งตัวขึ้นมา ตาเบิ่งกว้าง “หนูเห็นพเยียถือล็อกเก็ตอันนี้ค่ะ ตอนที่เค้าทำร้ายหนู”
       นภดาราตะลึง ตกใจ
       นภดารายืนทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วหันมามองกอหญ้าที่หลับไปแล้วด้วยฤทธิ์ยา สายตาอ่อนโยนมีแววคำถาม
       “พเยียนั่นเองที่เป็นคนทำร้ายหนูจนความจำเสื่อม เพราะอะไรนะ กอหญ้า เพราะอะไรพเยียถึงต้องทำร้ายเธอ”
       
       นภดาราเดินกลับมานั่ง ลูบหัวกอหญ้าเบาๆ ครุ่นคิด เริ่มสงสัยอะไรขึ้นมา

แผนรักแผนร้าย ตอนที่ 12
        วันต่อมา ที่บ้านอดิศวร สกุณาแต่งตัวสวยเช้ง กำลังจะออกไปข้างนอก นุชกับนันเดินถือกระเป๋าตามสอพลอ
       
       “คุณจะไปนานไหมคะ” นุชถาม
       “ก็ไม่แน่ จะถามทำไม จะหนีเที่ยวเหรอ”
       “เปล่าค่ะ แค่อยากรู้ ว่าคุณจะกลับมาทานกลางวันที่บ้านไหม” นันถามต่อ
       “ไม่” สกุณาดักคอ ชี้หน้า “แต่เธอสองคนก็อย่าเถลไถลล่ะ อยู่เฝ้าบ้าน ดูๆ แลๆ ให้ฉันด้วย ...ฉันอยากรู้ ว่าคุณอิศรกับคุณพเยีย เค้าทะเลาะกันเรื่องอะไร”
       นุชกะนันรับพร้อมกัน “ค่ะ”
       สกุณาขึ้นรถ ขับออกไป
       
       ขณะที่สกุณาขับรถมาเรื่อยๆ มุ่งหน้าจะออกปากซอย จนมาถึงแยกเล็กๆ กลางซอย
       ชายในชุดแจ๊กเก็ตมีฮู้ดคลุมหัวมิดชิด วิ่งออกมาตัดหน้ารถ สกุณาเหยียบเบรคอย่างแรงจนหัวทิ่ม
       เห็นชายนั้นล้มลงไป สกุณาตกใจ รีบเปิดประตูลงมาดู
       “คุณ เป็นอะไรรึเปล่า”
       ทันใดนั้น ผู้ชายคนนั้นลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เข้าประชิดตัว แล้วเอาปืนจี้เอว สกุณาร้องลั่น
       “ว้าย”
       “อย่าส่งเสียง ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”
       ฮู้ดที่คลุมหัวหล่น สกุณาจึงเห็นว่าเป็นนพดล ยิ่งกลัว
       “นพ”
       “ขึ้นรถ แล้วขับไปดีๆ ไม่งั้น” นพดลเอาปืนกระแทกสีข้างขู่
       สกุณาตัวสั่น นพดลพาสกุณากลับไปยัดใส่รถ ก่อนจะเห็นรถขับออกไป
       
       สองคนอยู่ในรถที่ขับมาจอดในที่เปลี่ยวไม่มีคน สกุณาตื่นกลัวพยายามอ้อนวอน
       “นพ อย่าทำอะไรพี่เลยนะ พี่ขอร้อง”
       “ผมยังไม่ได้เฉ่งพี่เลย เรื่องที่พี่บอกตำรวจเรื่องผม”
       “พี่ไม่มีทางเลือกจริงๆ นพอย่าโกรธพี่เลยนะ” สกุณายกมือไหว้ “พี่ขอร้องปล่อยพี่ไปเถอะ”
       “ปล่อยก็ได้ แต่พี่ต้องช่วยผม เป็นการไถ่โทษ”
       “ไม่ ไม่เอา พี่ทำไม่ได้”
       สกุณายิ่งกลัว จะหนีออกนอกรถ นพดลประชากไว้ ดึงมากอด พูดขู่
       “ถ้าพี่ไม่ทำ เรื่องที่พี่แอบมาจ้ำจี้กับผมบ่อยๆ รับรองว่าถึงหูผัวพี่แน่...ว่าไง”
       สกุณาหน้าเสีย เห็นท่าทางนพดลเอาจริง สกุณาค่อยๆ ถามแบบจำยอม
       “นพ...นพจะให้พี่ทำอะไร”
       “สะกดรอยตามไอ้อิศร”
       “พี่... พี่ไม่ถูกกับเค้า เค้าเกลียดพี่จะตาย พี่ทำไม่ได้หรอก พี่จะทำได้ยังไง
       นพดลยิ้มๆ มองสกุณาอย่างข่มขู่ สกุณาเครียดจัด
       
       ตกตอนเย็น อิศรจอดรถที่หน้าคอนโด เดินเข้าด้านในอย่างเร่งรีบ ครู่ต่อมากอหญ้าเปิดประตูให้อิศร อิศรเดินเข้ามา ถามทันที
       “มีเรื่องด่วนอะไรหรือ กอหญ้า”
       “คุณอาดาราค่ะ ท่านอยากจะไปพบคุณพเยีย”
       อิศรทำหน้าแปลกใจ
       3 คนอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยกัน นภดาราเล่าแผนให้ฟัง
       “ทางเดียวที่เราจะเอาผิดพเยียได้ คือต้องหลอกให้พเยียรับสารภาพ”
       “พูดน่ะง่ายครับ แต่พเยียไม่ได้โง่ เราจะไปหลอกให้เค้ายอมรับว่าเค้าผิด เค้าวางแผนฆ่าคนตาย ผมว่าไม่มีทาง” อิศรท้วง
       “ถ้าแลกกับมรดกของอาล่ะ” นภดาราบอก
       อิศรฉงน “ยังไงนะครับ”
       “ถ้าเค้ายอมรับสารภาพทุกเรื่องที่เค้าทำ อาจะให้เงินเค้าจำนวนนึงอาจจะซัก 2-3 ร้อยล้าน”
       กอหญ้าท้วงขึ้นอีก “แต่ยังไงเค้าก็ต้องติดคุกนะคะ”
       “เมื่อพ้นโทษออกมา เค้าก็ยังจะมีเงินก้อนใหญ่เอาไว้ใช้...ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรไม่ใช่หรือ”
       กอหญ้า หันไปถามอิศรที่นิ่งใช้ความคิดอยู่ “คุณคิดว่ายังไงคะ คุณอิศร”
       “ก็จริง สำหรับคนที่จนตรอกอย่างพเยีย ไม่แน่ ถ้ากล่อมดีๆ เค้าอาจจะยอมก็ได้”
       นภดาราสรุป “เป็นอันว่าตกลงตามนี้นะคะ”
       กอหญ้า กังวลไม่หาย “แต่หนูไม่เห็นด้วยเลยที่คุณอาจะเอาตัวไปเสี่ยง...ให้หนูไปแทนไม่ดี กว่าหรือคะ”
       “ไม่ได้หรอกจ้ะ กอหญ้า...ฉันเป็นคนพาพเยียเข้ามา ฉันต้องเป็นคน จัดการกับเค้าเอง” นภดาราบอกอย่างมุ่งมั่นมาดหมาย
       กอหญ้ามองหน้าอิศรเป็นเชิงขอความเห็น สีหน้ากอหญ้าดูไม่เห็นด้วยเอาเลย
       
       ส่วนพเยียนั่งวางมาดนางพญาอยู่ในห้องสมุด กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ โดยนึกว่าเป็นกอหญ้าโทร.เข้ามา
       “ว่าไง นังกอหญ้า”
       ที่แท้เป็นนภดาราพูดสายด้วยมือถือของกอหญ้า
       “นี่แม่เองนะคะ พเยีย”
       พเยียตาโต “คุณแม่ นี่คุณแม่อยู่ที่ไหนคะ รู้ไหมคะ พเยียเป็นห่วงคุณแม่แทบแย่”
       “แม่สบายดีจ้ะ ที่โทร.มาเพราะแม่อยากจะพบพเยีย”
       พเยียดีใจ “ที่ไหนคะ พเยียจะไปหาคุณแม่เดี๋ยวนี้”
       “นี่มันเย็นแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ดีกว่าจ้ะ”
       พเยียหยั่งเชิง “แล้วพรุ่งนี้คุณแม่จะให้พเยียไปหาที่ไหนคะ”
       “เอาไว้เรานัดกันอีกทีพรุ่งนี้ก็ทันจ้ะ แม่จะโทรหาพเยียแต่เช้า แค่นี้นะจ๊ะ”
       นภดาราวางสายไปทันที พเยียหน้าเครียด แล้วหยิบโทรศัพท์มา โทร.หานพดล
       “พี่นพ ฉันเอง”
       
       พเยียพูดสายกับนพซึ่งอยู่ที่บ้านเช่า
       “คุณแม่จะนัดเจอฉัน แต่ไม่ยอมบอกว่าที่ไหน ฉันว่าพวกมันต้องคิดจะเล่นไม่ซื่อกับฉันแน่ๆ”
       นพดลนั่งกระดิกเท้าดูทีวี กินโค้กกระป๋องอยู่
       “เล่นมาก็เล่นกลับไปซี กลัวอะไร...รับรองว่ามันจะขยับตัวไปไหนเราต้องได้รู้ก่อนแน่”
       พเยียยังเป็นกังวล “พี่แน่ใจนะ”
       “ไม่ต้องห่วง คนของเราจะลงมือคืนนี้ ไอ้อิศรมันไม่รอดแน่”
       
       นพดลมั่นอกมั่นใจมาก

จำนวนคนโหวต 52 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 44 คน
85 %
ไม่เห็นด้วย 8 คน
15 %
 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | เศรษฐกิจ-ธุรกิจ | ตลาดหลักทรัพย์
กองทุนรวม | SMEs | Motoring | CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | โต๊ะญี่ปุ่น | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017