หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง

ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 17

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 19 มีนาคม 2556 17:28 น.
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 17
       ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 17
       
       ลลิตาร้องห่มร้องไห้เกาะขาอสิตที่ยืนโดยใช้ไม้ค้ำยัน อสิตหน้าตาเย็นชา
       
       “สิตขา ลิต้าขอโทษ ลิต้าผิดไปแล้ว ตอนนี้ลิต้าสำนึกผิดแล้ว คุณจะให้ลิต้ากราบขอโทษกี่ร้อยครั้งก็ได้”
       ลลิตาทำท่าจะก้มกราบเท้าแต่อสิตชักเท้าหนีออย่างเย็นชา
       “ไม่จำเป็น”
       อสิตเดินหนี ลลิตาตามไปกอดอสิตจากด้านหลังอ้อนวอน
       “ใจคอคุณจะใจดำกับลิต้าได้ลงคอเหรอคะ เราเป็นสามีภรรยากันนะคะ ยกโทษให้ลิต้าเถอะนะคะ
       ลิต้ารู้ว่าคุณไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ”
       อสิตผลักออก
       “ที่ผ่านมาผมใจดีกับคุณมากเกินไป จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด สิ่งที่คุณทำกับผม กับน้องๆ ของผม มันไม่ใช่เรื่องที่จะยกโทษให้กันง่ายๆ”
       ลลิตาตามเกาะแกะ อสิตผลักลลิตาล้มลง
       “ออกไปจากบ้านผมเดี๋ยวนี้ ไปให้พ้นหน้าผม ไม่งั้นอย่าหาว่าผมใจร้าย”
       “สิต”
       อสิตจะเดินหนี ไม่ไยดี ลลิตาตะโกนไล่หลัง
       “ที่ลิต้าทำไปทั้งหมดเพราะโดนคุณกร้าวบังคับให้ทำลิต้าไม่มีทางเลือก สิตก็รู้ว่าคุณกร้าวเป็นคนร้ายกาจขนาดไหน แม้แต่นุชที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา ยังทนอยู่ไม่ได้ ต้องฆ่าตัวตายเลย”
       อสิตชะงัก ตกใจมาก หันมา
       “ว่าอะไรนะ”
       อสิตมาเขย่าตัวลลิตา
       “นุชเป็นอะไร ไอ้กร้าวมันทำอะไรนุชอีก บอกมา ไอ้กร้าวมันทำอะไรนุช”
       ลลิตางง
       “นี่สิตไม่รู้เรื่องจริงๆ เหรอ”
       อสิตหน้าเครียด ห่วงอนุช
       
       อสิตรีบร้อนเข้ามาในโรงพยาบาล ลลิตาไม่กล้าเจออนุช
       “สิตขา ลิต้าว่าลิต้ารออยู่ข้างนอกดีกว่า”
       “ทำไมล่ะ”
       “ลิต้าไม่รู้ว่ายายอรหายโกรธลิต้ารึยังสิคะ ลิต้าไม่อยากมีเรื่องกับยายอรตอนนี้”
       “ตามใจ”
       อสิตไม่สนใจใยดีลลิตามากนัก เดินออกไป ลลิตาแอบโล่งอก
       
       อสิตเข้ามาในห้อง อรชาและปรารภเฝ้าอยู่ เห็นอสิตก็ต่างตกใจ
       “พี่สิต มาได้ยังไงคะเนี่ย”
       อสิตไม่ได้ตอบอรชา รีบเข้าไปหาอนุช ห่วงมากจับมือน้องสาว
       “นุช เป็นไงบ้าง”
       อสิตมองดูใบหน้าอนุชที่ยังซีดเซียว สภาพที่ยังอ่อนแรงแล้วยิ่งแค้นใจ
       “ฝีมือไอ้กร้าวใช่มั้ย มันทำร้ายนุช พี่จะไปฆ่ามัน”
       อสิตใจร้อน ออกจากห้องไป อนุชตกใจ ยกมือตามอสิตพูดเบา
       “พี่สิต อย่าค่ะ”
       อรชาและปรารภรีบตามอสิตออกจากห้องไป
       “พี่สิตคะ”
       อสิตรีบร้อนออกมาจากห้อง อรชาและปรารภตามมา ดึงไว้
       “อย่าครับพี่สิต”
       “ปล่อยพี่ พี่จะไปสั่งสอนไอ้กร้าว มันทำเกินไปแล้ว”
       “อรขอร้อง อย่าไปยุ่งกับคนพรรค์นั้นเลยนะคะ ไม่คุ้มกันหรอก อย่าลืมว่าเราเป็นหนี้เขาอยู่ ถ้าเขาเรียกร้องจากเรา จะยิ่งไปกันใหญ่นะคะ ตอนนี้ก็มีเรื่องมากพออยู่แล้ว”
       อสิตทำอะไรไม่ได้ ชกกำแพง เจ็บใจ
       “พี่มันไม่เอาไหน ปกป้องน้องไม่ได้ ถ้าวันนั้นพี่ไม่ปล่อยให้นุชกลับไปกับไอ้กร้าว ก็คงไม่เกิดเรื่อง”
       อรชาและปรารภต่างเสียใจ
       “อรก็รู้สึกผิดไม่น้อยไปกว่าพี่สิตหรอกค่ะ แต่ยังไงตอนนี้นุชก็ปลอดภัยแล้ว”
       “แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใครช่วยบอกพี่ที”
       “อรก็ไม่ทราบค่ะ นุชยังไม่แข็งแรงพอที่จะตอบอะไรมาก หมอให้พักผ่อน อีกอย่างอรกลัวสะเทือนใจเลยไม่กล้าถาม”
       ปรารภออกความเห็น
       “ผมก็ว่าช่วงนี้อย่าเพิ่งคาดคั้นนุชมากนักเลยครับ รอให้หายดีก่อน ค่อยว่ากัน ถ้านุชอยากพูด ก็คงจะบอกเราเอง”
       “แล้วพี่สิตรู้ได้ยังไงคะว่านุชเข้าโรงพยาบาล”
       อสิตอึกอัก
       “ลิต้าบอกพี่”
       อรชาตกใจ
       “พี่ลิต้า พี่สิตยังติดต่อผู้หญิงคนนั้นอีกเหรอคะ”
       “เขาไปที่บ้าน แต่ไม่ต้องห่วงนะอร พี่ไม่ใจอ่อนกับลิต้าอีกแล้ว สิ่งที่เขาทำกับพวกเรามันมากเกินกว่าจะให้อภัย”
       อรชาโล่งอก
       
       อสิต อรชาและปรารภกลับเข้ามาในห้อง อนุชยื่นมือไปหา อสิตจับมือน้องสาวไว้ ยิ้มให้ เขาลูบผมของน้อง
       “พักผ่อนให้เต็มที่ ทำใจให้สบาย ไม่ต้องคิดอะไรมากนะ เอาไว้หายดีแล้วพี่จะพานุชกลับไปอยู่บ้านเรา พี่จะไม่ให้ใครมาทำร้ายนุชได้อีก พี่สัญญา”
       อสิตกุมมือนุช สงสารน้อง อรชาก็มาจับมืออสิตและอนุชด้วย
       “พี่ด้วย”
       อรชานั่งลงข้างอสิต อสิตโอบอรชาไว้ ทั้งสามพี่น้องยิ้มให้กัน รักกัน ปรารภซาบซึ้งใจกับความรักความผูกพันของสามพี่น้อง
       
       ลลิตาแอบแง้มประตูมองอยู่ ปิดประตูเบาๆ ยิ้มโล่งอกที่ไม่มีใครรู้ความจริงว่าเป็นฝีมือเธอ

ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 17
       ค่ำคืนนั้น กร้าวอยู่ในชุดนอน ล้มตัวนอนลงบนเตียงอย่างเศร้าสร้อย เขาหันไปมองข้างกาย ตรงที่ที่ควรจะมีอนุชนอนอยู่ลูบเตียงที่ว่างเปล่าอย่างใจหาย คิดถึงอนุช
       
       นึกถึงตอนที่เขาและเธอกอดจูบกันยิ่งเจ็บปวดใจ เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุข
       
       อนุชนอนบนเตียง เหม่อมองออกไปนอกประตูกระจก นึกถึงกร้าวเช่นกัน แต่แล้วก็นึกถึงคำพูดของลลิตา
       “เขาวางแผนให้แกรัก ให้แกยอมเป็นของเขา”
       อนุชนอนน้ำตาไหล สะอื้นเบาๆ เจ็บปวดใจ
       
       วันใหม่...ชายธงดีดกีตาร์ร้องเพลงกลายเป็นรักให้อนุชฟัง อนุชยิ้ม มีความสุข ชายธงร้องเพลงจบ
       “นุชอยากฟังเพลงอะไรอีก”
       ชายธงคิดๆ แล้วนึกออกดีดกีตาร์ร้องเพลงต่อ ธารินมองชายธงร้องเพลงให้อนุชฟังเพลินๆ
       “พี่ชายธงคะ ริน...”
       ชายธงมัวแต่ร้องเพลง มองแต่อนุช ไม่สนใจธาริน เสียงเพลงดังกลบเสียงธาริน จึงไม่ได้ยินที่เธอพูด ธารินเศร้า รู้สึกเป็นส่วนเกิน จึงออกจากห้องไปเงียบๆ ชายธงมัวแต่สนใจอนุช ไม่ทันสังเกตว่าธารินออกจากห้องไป
       
       ธารินปิดประตูเบาๆ ยืนนิ่ง เศร้า น้ำตาคลอ แล้วจึงออกไป...ลลิตาแอบมองอยู่มุมหนึ่ง หงุดหงิดที่ไม่มีจังหวะเล่นงานอนุชเพราะมีคนเฝ้าอยู่ตลอด ลลิตาคิดแผน
       ชายธงดีดกีตาร์จนจบเพลง อนุชหลับชายธงวางกีตาร์เบาๆ กลัวอนุชตื่น โทรศัพท์มือถือของชายธงดังขึ้น ชายธงมองอนุชที่หลับอยู่ แล้วไม่อยากรบกวน เลยรีบออกจากห้องไป
       
       ชายธงออกมาจากห้อง รับโทรศัพท์
       “ครับ”
       ไม่มีเสียงตอบ ชายธงคิดว่าไม่มีสัญญาณเลยเดินไป
       “ฮัลโหล ฮัลโหล”
       ลลิตาใช้โทรศัพท์สาธารณะโทรหาชายธงยกหูวางอยู่
       
       ลลิตาเข้ามาในห้อง เห็นอนุชนอนหลับอยู่บนเตียง ไม่รู้ตัว เธอมองอนุชด้วยสายตาชิงชัง
       “แกเป็นมารขัดขวางความสุขฉัน อย่าอยู่เลยนังนุช”
       ลลิตาใส่ถุงมือยาง เดินเข้าไปใกล้ ทำท่าจะดึงสายออกซิเจนออก อนุชยังนอนหลับไม่รู้ตัว มือลลิตาจับสายออกซิเจน ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น ลลิตาตกใจ พยาบาลเข้ามา
       “เปลี่ยนน้ำเกลือค่ะ”
       ลลิตาซ่อนมือที่มีถุงมือไว้ข้างหลัง พยาบาลยิ้มให้ ลลิตาก็ยิ้มตอบ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยาบาลเช็คโน่นนี่ไป ลลิตาจึงออกจากห้องไป
       
       วันใหม่... กร้าวคิดถึงความทรงจำเกี่ยวกับอนุช ภาพในอดีตแว่บเข้ามาในห้วงคำนึง...กร้าวช่วยอนุชจากพวกนักเลงทวงหนี้ แล้ววิ่งหลบคนร้ายจนหน้าเกือบชนกัน...อนุชกับกร้าววิ่งไล่กันอย่างมีความสุขตอนไปเที่ยวน้ำตกท้ายไร่...กร้าวกับอนุชจูบกัน ก่อนที่จะมีอะไรกันในคืนนั้น...กร้าวมาพบอนุชหมดสติ ขวดยาตกลงมา...เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาของเขากับเธอ กร้าวสะเทือนใจ น้ำตาไหล
       
       อสิตนั่งข้างเตียง เฝ้าอาการอนุช ครู่หนึ่ง อนุชค่อยๆรู้สึกตัวตื่น ยังสะลึมสะลือ ไม่ค่อยมีแรง อสิตคว้ามือน้องสาวมาบีบเบาๆ
       “นุช...เป็นยังไงบ้าง...”
       อนุชหันมองอสิต พยามยามจะพูด แต่ไม่มีเสียงได้แต่ขยับปาก
       “พี่สิต...”
       “นุช ไม่ต้องกังวลอะไรนะ พักผ่อนให้มากๆ”
       พยาบาลเข้ามาวัดความดัน
       “ขอวัดความดันคนไข้หน่อยนะคะ”
       อสิตขยับให้ พยาบาลเข้ามาใส่เครื่องวัดความดันที่แขน อนุชเหมือนมีอะไรจะบอกอสิต
       “คุณพยาบาลครับ...ทำไมป่านนี้น้องสาวผมยังพูดไม่ได้”
       “คิดว่าคอคนไข้คงบาดเจ็บจากการใส่ท่อล้างท้องนะคะ แล้วก็สายออกซิเจนทำให้พูดไม่สะดวกน่ะค่ะ”
       พยาบาลจดบันทึกความดัน แล้วเก็บเครื่องมือออกจากห้องไป อสิตเข้ามาบีบมืออนุชอย่างสงสารเห็นใจ
       “ทนหน่อยนะนุช”
       
       อนุชยังอ่อนเพลีย หลับตาลงอีก

ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 17
       ลลิตาแอบมาชะเง้อมอง พอดีพยาบาลออกมาจากห้อง ลลิตาแกล้งยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไร แล้วเดินเลยห้องอนุชไป พอเดินมาพ้นหน้าห้อง ลลิตาก็หันกลับไปมองอย่างกังวลใจ
       
       “ไม่มีโอกาสลงมือซะที ปล่อยไว้อย่างนี้นังนุชคงมีโอกาส ฟ้องใครต่อใครแน่...จะทำไงดี”
       ลลิตาหันกลับมาแล้วต้องตกใจ เห็นกร้าวเดินเข้ามา กร้าวเห็นลลิตาก็แปลกใจ
       “ลิต้า...”
       ลลิตาแกล้งยิ้มให้
       “คุณกร้าว มาเยี่ยมนุชเหรอคะ”
       “แล้วคุณมาทำอะไร อย่าบอกว่ามาเยี่ยมนุชเหมือนกัน”
       กร้าวมองไม่เชื่อ
       “ลิต้ามากับสิตค่ะ ตอนนี้สิตทำใจได้แล้ว เราเลยกลับมาเป็นเพื่อนกัน”
       กร้าวมองทางห้องอนุช
       “นุชเป็นไงบ้าง”
       ลลิตาคิดแผน
       “คุณคงเป็นห่วงนุชมากเลยนะคะ ลิต้าก็อยากให้คุณเข้าไปเยี่ยมนุช แต่สิตต้องไม่ยอมแน่...เอาอย่างนี้ดีไหมคะ ลิต้าจะลองไปคุยกับสิต ให้สิตยอมมาเจรจากับคุณ”
       กร้าวไม่เชื่อใจ
       “คุณช่วยผมทำไม”
       “ลิต้าแค่อยากให้คุณให้โอกาสลิต้าอีกครั้ง... ลิต้าทำได้แค่ให้สิตยอมไปเจอคุณ ที่เหลือต้องแล้วแต่คุณน่ะค่ะ ว่าจะพูดให้สิตยอมให้คุณเยี่ยมนุชไหม”
       กร้าวไม่รู้จุดประสงค์ของลลิตา แต่คิดว่าไม่เสียหายถ้าลลิตาสามารถให้เขาเจรจากับอสิตได้ กร้าวพยักหน้ารับ ลลิตาทำหน้าเห็นใจ แต่พอหันมาก็แอบยิ้มร้าย
       
       ในห้อง อสิตนั่งกุมมืออนุชที่หลับไม่ได้สติ ครู่หนึ่งมือถือสั่น มีสายเข้า อสิตหยิบมาดูแปลกใจ
       “ลิต้า...” เขาตัดสินใจรับสาย “มีอะไรลิต้า”
       “สิตคะ ลิต้ามีเรื่องจะเตือน เกี่ยวกับคุณกร้าวน่ะค่ะ”
       “ไอ้กร้าวมันทำไม”
       “ลิต้าหลอกถามคุณกร้าวเรื่องนุช...เขาหลุดปากว่าจะหาทางไปหานุช จะไปทำร้ายจิตใจนุชอีก”
       อสิตรำพึงแค้น
       “ไอ้กร้าว”
       “เขาจะไปดักอยู่ที่ลานจอดรถค่ะ ถ้าเห็นสิตกับอรกลับไปเมื่อไหร่เขาก็จะแอบเข้าไปหานุช จะทำไงดีคะสิต ให้ลิต้าโทรแจ้งที่โรงพยาบาลไหมคะ”
       “ไม่ต้อง ผมจะจัดการเอง”
       อสิตวางสาย มองอนุชที่ยังหลับอยู่ เจ็บใจที่กร้าวทำกับน้องตน ลุกออกไป
       
       อสิตหุนหันออกมา ใช้ไม้เท้าเดินยังไม่คล่องแคล่วนัก มุมหนึ่งลลิตาแอบซุ่มดูอยู่ เห็นอสิตเดินออกมาจากห้อง แล้วเดินไปทางหนึ่งยิ้มสะใจ
       “หน้าโง่”
       ลลิตาหลบมุม สวมแว่นดำ หยิบผ้ามาคลุมผม แล้วหันมองทางห้องอนุช
       
       กร้าวรออยู่ที่ลานจอดรถ คิดว่าจะได้เจรจากับอสิต...อสิตออกมาเห็นกร้าวก็เชื่อตามคำใส่ร้ายของลลิตา เดินปรี่เข้ามาหา ถึงแม้ขาจะไม่แข็งแรงนัก กร้าวหันมาเห็นอสิตก็จะเดินเข้าไปเจรจา
       “คุณอสิต...”
       อสิตไม่พูดพร่ำทำเพลง เงื้อไม้เท้าในมือ หวดใส่กร้าวทันที กร้าวหลบทัน แต่เซไป
       “คุณอสิต นี่มันอะไรกัน”
       อสิตไม่ตอบ ได้แต่หวดไม้เท้าใส่กร้าว
       
       อนุชหลับอยู่ ค่อยๆลืมตารู้สึกตัวเห็นภาพเบลอๆของใครบางคนเปิดประตูเข้ามาในห้อง อนุชเขม้นมอง
       ภาพชัดขึ้น เป็นผู้หญิงสวมแว่นดำ คลุมผ้าคลุมผม เดินมาใกล้ ยื่นหน้าเข้ามาที่เตียง ลลิตาดึงผ้าคลุมผมลง ถอดแว่นออก อนุชเห็นชัดว่าเป็นลลิตาก็ตกใจ ลลิตายิ้มแย้ม
       “ว่าไงจ๊ะ...น้องนุช”
       อนุชขยับปากแต่ไม่มีเสียง
       “พี่ลิต้า...”
       
       อรชา ปรารภ ชายธง ธาริน ทั้งหมดกำลังจะเดินไปเยี่ยมอนุช อยู่ๆรปภ.กับพยาบาลก็วิ่งหน้าตื่นสวนมา
       “เร็วเข้า เดี๋ยวญาติคนไข้ตีกันตาย”
       รปภ.วิ่งมา เกือบจะชนกลุ่มของอรชา
       “ขอโทษครับ”
       อรชาหันไปถาม
       “ไม่เป็นไรค่ะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”
       “ญาติคนไข้ทะเลาะกันค่ะ ขนาดเดินไม่ไหวยังใช้ไม้เท้าไล่ตีคนขาดีๆ”
       
       รปภ.กับพยาบาลวิ่งออกไป พวกอรชามองหน้ากันอย่างหวั่นใจ

ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 17
       อสิตไล่ตีกร้าวอย่างทุลักทุเล โดนบ้างไม่โดนบ้าง กร้าวไม่ต่อสู้ พยายามอธิบาย
       
       “คุณอสิต ฟังผมก่อน”
       “แกจะทำอะไรน้องฉันอีก ไอ้ชาติชั่ว”
       “ผมขอแค่ได้เยี่ยมนุช...”
       “ฝันไปเถอะ ไอ้สารเลว”
       
       ลลิตาสวมถุงมือยางอย่างย่ามใจ อนุชกลัว ป่ายมือแปะปะ จะคว้าที่กดเรียกพยาบาล ลลิตายิ้มเย็นใจ หยิบที่กดเรียกพยาบาลออกก่อนที่อนุชจะหยิบได้
       “จะเรียกพยาบาลเหรอ...เอาอะไรบอกพี่ได้นะ”
       อนุชทั้งไม่มีแรง ไม่มีเสียง มองลลิตาอย่างหวาดหวั่น
       
       อสิตไล่ตี กร้าวรับไม้เท้าไว้ได้
       “คุณอสิต ฟังผมก่อน”
       อสิตพยายามยื้อไม้เท้าคืน
       “ไอ้กร้าว แกปล่อยมือเดี๋ยวนี้”
       “คุณต้องฟังผมก่อน ผมแค่เป็นห่วง อยากเยี่ยมนุชเท่านั้น”
       “ฉันไม่เชื่อแก”
       อสิตดึงไม้เท้าคืน แต่หลุดมือและล้มลง
       “คุณอสิต”
       กลุ่มอรชาวิ่งตามพวกพยาบาลมาเห็นกร้าวถือไม้เท้าอยู่ในมือ และอสิตล้มอยู่ที่พื้น อรชาตกใจ
       “พี่สิต”
       ชายธงโกรธ
       “ไอ้กร้าว”
       กร้าวเห็นพวกอรชาก็ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ อรชารีบเข้ามาประคองอสิต พวกพยาบาลได้แต่ยืนดูสถานการณ์อยู่ข้างๆ อรชาต่อว่ากร้าว
       “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้”
       “ผมไม่ได้ทำอะไร”
       ปรารภไม่พอใจมาก
       “รังแกแม้กระทั่งคนพิการ ยังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่า”
       ชายธงเข้าไปแย่งไม้เท้าของอสิตคืนจากกร้าว แล้วใช้ไม้เท้านั้นหวดใส่ กร้าวไม่ทันตั้งตัว โดนฟาดใส่หลายครั้งจนล้มลง ธารินเข้ามาห้ามชายธง
       “พี่ชายธง อย่า พอแล้ว”
       รปภ.เข้ามาห้ามชายธงด้วย
       “อย่าคิดว่าแข็งแรงกว่าแล้วจะทำอะไรใครก็ได้”
       “คุณอสิต ช่วยบอกน้องคุณด้วยว่าผมแค่ขอเยี่ยมนุช”
       “แกอย่าฝันไปเลย แกจะไม่มีวันได้เห็นหน้านุชอีก”
       
       ลลิตาลูบหน้าอนุช แล้วเลื่อนมาที่สายออกซิเจน อนุชได้แต่มองอย่างหวาดกลัว หนีไปไหนไม่ได้ ลลิตายิ้มเหี้ยม
       “กลัวเหรอ...นี่แกกลัวตายเป็นด้วยเหรอ”
       ลลิตากำสายออกซิเจน บิดให้สายหักงอจนอากาศไม่ไหลผ่าน อนุชขาดอากาศหายใจ จะผลักลลิตาออกก็ไม่มีแรง ลลิตาหัวเราะ ปล่อยมือจากสายออกซิเจน อนุชหายใจได้อีกครั้ง ขยับปาก แต่ไม่มีเสียง
       “พี่ลิต้า...อย่าทำแบบนี้...”
       “อะไรนะ...จะพูดอะไร...โถ หน้าซีดเชียว...ความจริงถ้าฉันทิ้งแกไว้แบบนี้ ให้คุณกร้าวมาเห็นสภาพแก เห็นหน้าเหมือนผีของแก คุณกร้าวเขาอาจจะตัดใจจากแกได้เอง...แต่ถ้าแกหายล่ะ ฉันคงปล่อยแกไม่ได้สินะ”
       ลิตากำสายออกซิเจนแล้วบิดลงอีกครั้ง สายงอหักปิดทางเดินอากาศ อนุชหายใจไม่ออก แต่ไม่มีแรงสู้ทรมานจนน้ำตาไหลออกมา
       
       ทั้งหมดเดินเข้ามา อรชาประคองอสิตเห็นว่ามีแผลที่ศอกจากการล้มเมื่อครู่
       “พี่สิตได้แผลด้วย เดี๋ยวให้หมอล้างแผลหน่อยนะคะ”
       “ไม่เป็นไร พี่ทิ้งนุชออกมานานแล้ว รีบกลับไปดูนุชดีกว่า”
       “พี่อรกับคุณรภพาพี่สิตไปทำแผลก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมกับรินไปเฝ้านุชเอง”
       อรชาบอกอสิต
       “นะคะพี่สิต ไปล้างแผลแป๊บนึง”
       อสิตจำใจพยักหน้ารับ กร้าวตัดใจไม่ลง เดินตามมามองดูอยู่ห่างๆ ชายธงกับธารินเดินแยกไปทางหนึ่ง อรชา ปรารภพาอสิตแยกไปทางหนึ่ง กร้าวเดินไปทางชายธง
       
       กรวิกเดินมาที่เคาน์เตอร์พยาบาล
       “ขอโทษนะคะ อยากถามอาการคนไข้หน่อย ชื่ออนุช วิช...เอ่อ...อนุช ศุภกาญจน์”
       ทันใดนั้นเสียงชายธงดังขึ้น
       “นก...”
       กรวิกสะดุ้ง หันมอง เห็นชายธงมากับธาริน กรวิกอึกอัก
       “ชายธง...”
       ชายธงไม่ไว้ใจ
       “มาทำอะไรนก”
       “มาโรงพยาบาล ไม่ป่วยเองก็มาเยี่ยมคนป่วย เห็นนกป่วยรึเปล่าล่ะ”
       “แล้วมาเยี่ยมใคร นุชเหรอ”
       กรวิกไม่กล้าบอก
       “จะเยี่ยมใครก็ช่างนกเถอะ”
       “ถ้าเกี่ยวกับนุชเราช่างไม่ได้ นุชอ่อนแอมาก จิตใจก็บอบช้ำมาก เราให้นกเข้าไปทำร้ายจิตใจนุชอีกไม่ได้”
       “แต่พาคู่หมั้นมาเย้ยนุชได้งั้นสิ”
       ธารินไม่พอใจ
       “เห็นอยู่ว่าฉันมากับพี่ชายธง ไม่ได้แอบมาทำร้ายใคร”
       “หมายความว่าไง ฉันก็ไม่ได้แอบมาทำร้ายนุชนะ”
       
       กร้าวที่แอบตามมาเห็นกรวิกกับพกชายธงทะเลาะกัน ฉวยโอกาสเดินไปทางห้องอนุช

1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 17
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 16
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 15
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 73 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 64 คน
88 %
ไม่เห็นด้วย 9 คน
12 %
ความคิดเห็นที่ 36 +13 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
555+
โปรดทราบ...

ตอนที่18(อวสาน)อย่างระทึกใจ!! มาเมื่อไหร่ เรียบเรียงเสร็จ อัพให้อ่านเมื่อนั้น

ฮิ้ววววววววววววว....

โปรดฟังอีกครั่งหนึ่ง......

ตอนที่18(อวสาน)อย่างระทึกใจ!! มาเมื่อไหร่ เรียบเรียงเสร็จ อัพให้อ่านเมื่อนั้น
.
.
เข้าใจแล้วอ่ะค่ะ
ข้อความกันเหนียวเสียวโดนครหา
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 35 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อืม... วันนี้คนอัพ.. น่ารักอ่ะ.. บอกเหตุผลด้วยอ่ะว่าำไมถึงอัพช้า
ยังไงก้อสู้ๆนะคะ
Tiger
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 34 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
คนอัพอำมหิตกว่าลิต้าอีกนะเนี่ย ทรมานใจจังอยากอ่าน 555 เว่อร์ไปไหมขำๆนะ รีบมาอัพตอนจบน้าตัวเอง
ขอบคุณค่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 31 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอน 17 เมื่อไรจะจบ ตอน 18 เมื่อรัยจะมา
dek_038@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 30 +9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอนที่ 18

คืนเดียวกัน กรวิกเข้ามาเลียบเคียงถามกร้าวเรื่องหย่ากับอนุช กร้าวตกใจมากเพราะไม่เคยรู้มาก่อน ย้อนกรวิกเสียงขุ่นว่าเอาอะไรมาพูด

“แหม...อากร้าว นกล้อเล่นนิดเดียวเอง ก็นกได้ยินคุณลุงกับป้าพร้อมคุยกันว่าจะตามอากร้าวกับนุชกลับกรุงเทพฯไปด้วย จะไปจัดการเรื่องหย่ายายนุชให้เรียบร้อย”

“นกได้ยินไม่ผิดแน่นะ”

“ไม่ผิดค่ะ เห็นป้าพร้อมสั่งขำเก็บของไว้แล้ว นกดีใจนะคะที่อากร้าวตาสว่างซะที ส่วนยายนุชคงจะเกลียดขี้หน้าอากร้าวไปตลอดชีวิตแน่ๆ สุดท้ายก็คงแต่งงานกับชายธงแหงๆ”

กร้าวฟังกรวิกพูดพล่ามด้วยความไม่พอใจ... ผลุนผลันไปที่ห้องอนุช เห็นเธอกำลังขนกระเป๋าสัมภาระออกมาวางหน้าห้อง เลยประชดประชันว่าคงดีใจมากถึงได้รีบเก็บของตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันโห่

“มาถึงก็เหวี่ยงใส่เรื่องอะไรอีก”

“เธอไปพูดกับลุงชาติเรื่องหย่าใช่มั้ย”

“นี่ อยู่ๆก็มาหาเรื่องกัน จะอะไรกันอีก”

“คงจะดีใจมากสินะที่จะได้กลับไปอยู่กับชายธง”

“แล้วจะให้ฉันดีใจที่ได้อยู่กับคุณหรือไง”

“งั้นก็ไปเลย ผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีก”

“งั้นคุณก็ช่วยจำและรักษาคำพูดตัวเองไว้ด้วย”

“ผมเสียเงินค่าตัวคุณไปตั้งร้อยล้าน คุณก็ควรรักษาคำพูดเหมือนกัน”

พูดจบ เขากระชากเธอเข้ามากอดจูบพัลวัน อนุช ขัดขืนและพยายามตบหน้าเขา แต่ถูกรวบมือไว้ทั้งสองข้าง แล้วทุ่มเถียงตอบโต้กันไปมา

“ทำไม รังเกียจผมมากนักใช่มั้ย”

“ใช่...ฉันเกลียดผู้ชายชั่วช้าเลวทรามอย่างคุณที่สุด”

“ผมก็เกลียดผู้หญิงปากดีอวดเก่งอย่างคุณเหมือนกัน”

“คุณมันก็ดีแต่ใช้กำลัง ฉันเกลียดคุณ”

“คุณมันก็ดีแต่ใช้อารมณ์ เอะอะอะไรนิดอะไรหน่อยก็เอาแต่ร้องไห้ ผมเกลียดคุณ”

“ฉันก็เกลียดคุณ คุณมันเจ้าเล่ห์เพทุบาย”

“ผมก็เกลียดคุณ ที่ชอบรู้ทันผม” คำพูดของกร้าวค่อยๆอ่อนโยนลง อนุชก็เช่นกัน

“ฉันเกลียดคุณ...คุณมันพวกเอาชนะ”

“แต่ผมก็ไม่เคยชนะคุณซะที ผมเกลียดคุณ”

“ฉันเกลียดคุณ เกลียดที่คุณชอบมาแกล้งทำดีกับฉัน”

“ผมก็เกลียดคุณ เกลียดเวลาที่คุณเห็นความสำคัญของคนอื่นมากกว่า”

“ฉันเกลียดคุณที่คุณไม่เคยรักษาคำพูดกับฉัน”

“ผมก็เกลียดคุณที่คุณชอบทวงสัญญาที่ผมให้ไม่ได้”

เถียงกันไปเถียงกันมา...ความรักที่มีในใจคนทั้งสองท่วมท้นออกมาจนไม่อาจปฏิเสธ น้ำเสียงเริ่มแผ่วลงและสั่นเครือ

“ฉันเกลียดคุณ เกลียดท่าทางถือดี เกลียดรอยยิ้ม เกลียดเวลาที่คุณกอดฉัน เกลียดทุกครั้งที่คุณอ้อนฉัน เกลียดเวลาที่ทำให้ฉันใจอ่อน”

“ผมก็เกลียดคุณ เกลียดตั้งแต่แรกเห็น เกลียดหน้าคุณ ตาคุณ จมูกคุณ ปากคุณ เกลียดแก้มคุณ เกลียด เวลาที่ถูกคุณผลักไส เกลียดทุกครั้งเวลาที่คิดว่าจะเสียคุณไป เกลียดที่ทำยังไงผมก็เกลียดคุณไม่ลงซักที”

“ฉันก็เกลียดคุณ”

ทั้งสองพูดคำว่า “เกลียด” ได้หวานที่สุด ยิ่งกว่าคำว่ารักใดๆ เพราะกลั่นออกจากส่วนลึกของจิตใจ ที่ไม่ว่าไฟแค้นจะโหมหือแค่ไหนก็มิอาจเผาผลาญมันได้...

กร้าวโน้มตัวลงจูบอนุชที่ยืนตัวสั่นน้ำตาคลออยู่ในอ้อมกอดของเขา อนุชซึ่งมือไม้แข็งขืนในตอนแรก ค่อยๆ โอนอ่อนผ่อนตามจนกลายเป็นกอดตอบเขาในที่สุด...

ooooooo

เช้าวันต่อมา หนุ่มสาวลืมตาตื่นในอ้อมกอดของกันและกัน อนุชแววตาครุ่นคิดสงสัยไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคืออะไร รักจริงหรือแค่ลวงหลอกให้ลุ่มหลง

กร้าวขยับตัวจะกอดอนุชให้แน่นขึ้น แต่กลับถูกเธอผลักไสให้ออกห่าง ถามโดยไม่มองหน้าว่าทำอย่างนี้ทำไม?

“ก็คุณเป็นเมียผม”

“จริงสินะ คุณเสียเงินตั้งร้อยล้าน ขอบคุณนะคะที่ตีค่าตัวฉันสูงขนาดนั้น”

อนุชหยิบเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะเดินออกไปด้วยความน้อยใจ กร้าวไม่เข้าใจรีบแต่งตัวเดินตาม โดยไม่ทันเห็นป้าพร้อมกับขำยืนอยู่หน้าห้อง อนุช ตัดพ้อต่อว่าเพราะคิดว่าสิ่งที่เขาทำเพื่อแก้แค้นเท่านั้น

ป้าพร้อมกับขำได้ยินไม่ถนัดแต่ก็ดูออกว่าสองคนนี้ท่าทีแปลกๆ กระทั่งเห็นอนุชน้ำตาคลอก็ยิ่งแน่ใจว่าเมื่อคืนต้องเกิดเรื่องแน่

ที่โต๊ะอาหาร ชาติสังเกตสีหน้าอนุชดูเศร้าหมองไม่สดชื่นทั้งที่วันนี้พวกพี่ๆจะมารับ เมื่อซักถามก็นึกรู้ว่ามีปัญหากับกร้าวอีก แต่ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร ได้แต่คาดเดา ว่าอนุชถูกกร้าวข่มขู่ เพราะเธอเอาแต่อ้ำอึ้งไม่กล้าพูด

“คงถูกมันขู่อีกล่ะสิ ไม่ไหวเลย แสดงว่าไอ้สิ่งที่ป๋าพร่ำสอนไม่เคยเข้าหูมันเลย ไม่เป็นไร เดี๋ยวป๋าจัดการเอง”

“อย่าค่ะป๋า ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะค่ะ นุชขอร้อง”

“ถ้าเจ้ากร้าวรู้จักให้อภัยคนอื่นได้แบบหนู ป๋าจะดีใจมาก แต่ในเมื่อเตือนแล้วไม่ฟัง ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง”

ชาติไปแล้ว อนุชทั้งอายทั้งขัดใจ...กร้าวถูกชาติคาดคั้นอย่างหนักว่าเมื่อคืนทำอะไรอนุช ทำไมท่าทางเธอถึงได้กลัวขนาดนั้น

“ผมไม่ได้ทำอะไรจริงๆนะครับ”

“ไม่ต้องมาโกหก นุชเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว”

“งั้นลุงมาถามผมอีกทำไมล่ะครับ”

“เพราะฉันอยากได้ยินจากปากแกยังไงล่ะ แกทำอะไรหนูนุช”

กร้าวอึกอักลังเลไม่แน่ใจว่าควรเล่าดีหรือไม่ พอดีอนุชเข้ามาขอร้องลุงชาติอย่าให้เป็นเรื่องใหญ่เลย

“ไม่ได้ เพราะป๋าสัญญากับพี่สาวหนูแล้วว่าจะดูแลหนูให้ดีจนกว่าหนูจะกลับบ้าน บอกมาแกทำอะไรหนูนุช”

กร้าวเอ้ออ้าไม่กล้าพูด อนุชอับอาย วิ่งหนีไปจากตรงนั้นทันที แต่ชาติตีความว่าอนุชเสียใจ

“ยิ่งทำอย่างนี้ลุงก็ยิ่งอยากรู้ว่าแกทำอะไรเขา เขาถึงได้เสียใจขนาดนี้”

“ผม...ปล้ำอนุชครับ”

ชาติรับไม่ได้ บันดาลโทสะตบหน้ากร้าวอย่างแรง “บัดซบที่สุด แกมันเลว ประณามคนอื่นแต่สุดท้ายก็เป็นซะเอง แกเคยคิดถึงความรู้สึกหนูนุชมั้ย ถ้าหนูนุชคิดสั้นเหมือนแม่แกจะทำยังไง”

คำพูดของชาติทำให้กร้าวใจหายวาบ รีบวิ่งไปหน้าห้องเห็นอนุชถือเชือกก็ร้องห้ามเสียงหลง คิดว่าเธอจะผูกคอตาย ที่ไหนได้...เธอแค่จะเอาเชือกมาผูกกล่องของฝากสำหรับพี่สาว

“แล้วเรื่องเมื่อคืน...”

อนุชทั้งโกรธทั้งอาย ย้อนว่าถ้าจะพูดเรื่องนี้อีกไปพูดที่อื่นเลย

“ผมขอโทษ...”

“ขอโทษงั้นเหรอ...คุณพูดอย่างกับว่าเดินเหยียบเท้าฉันบนรถเมล์”

“แล้วจะให้ผมทำยังไง”

“เรื่องแค่นี้ต้องถามด้วยเหรอ ฉันเกลียดคุณ คุณมันพวกฉวยโอกาส เอาแต่ได้”

อนุชพูดเสร็จเดินหนีทั้งน้ำตา...เป็นเวลาที่พวกอรชามาถึงพอดี อรชามากับปรารภและชายธง ทุกคนสอบถามอนุชด้วยความเป็นห่วง โดยเฉพาะอรชากลัวว่ากร้าวจะข่มเหงอนุชเพื่อแก้แค้นในสิ่งที่พ่อของเธอทำกับแม่ของเขา

อนุชไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน รู้แต่ว่าพ่อโกงบริษัทของพ่อกร้าว เมื่อได้ยินอรชาบอกว่าพ่อเราเคยข่มขืนแม่ของเขา...เธอถึงกับตะลึงงัน ไม่อยากเชื่อ

“คุณลุงเป็นคนเล่าเรื่องนี้ให้พวกเราฟังเอง” ปรารภยืนยัน

อนุชน้ำตาคลอ เข้าใจว่าเรื่องเมื่อคืนระหว่างเธอกับกร้าวไม่ได้เกิดจากความรัก หากแต่เกิดจากความแค้นของเขาทั้งสิ้น จึงบอกทุกคนที่มารับว่า

“กลับกันเถอะค่ะ นุชจะไม่มาเหยียบที่นี่อีก” พูดแล้วเหลือบมองกร้าวอย่างน้อยใจ...เสียใจอย่างสุดซึ้ง

อสิตดีใจมากที่พวกอรชาพาอนุชกลับสู่บ้านวิชเวทย์ สามพี่น้องกอดกันกลมยิ้มแย้มยินดีที่ได้กลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้งหลังจากเกิดเรื่องมากมาย...
ปรารภเสนอตัวช่วยเรื่องคดีในศาลเพื่อให้การซื้อขายบ้านของลลิตาเป็นโมฆะ สามพี่น้องจะได้กลับมาเป็นเจ้าของบ้านที่แท้จริงอีกครั้ง พร้อมกันนี้ชายธงก็เสนอให้มีการฉลองกันเล็กๆ ต้อนรับการกลับมาของอนุช

ขณะที่ทุกคนกำลังร่าเริงสนุกสนาน ไม่คาดคิดว่ากร้าวจะมาแอบดูด้วยความหึงหวงอนุชเพราะเห็นเธอใกล้ชิดสนิทสนมชายธง กร้าวจับตามองจนกระทั่งสบโอกาสเดินอ้อมไปทางหลังบ้านเผชิญหน้ากับอนุชตามลำพัง

ทั้งคู่ประชดประชันกันไปมา กร้าวให้อนุชกลับไปกับตนโดยยกเรื่องเป็นสามีภรรยากันแล้วทั้งนิตินัยและพฤตินัยมาขู่ หากชายธงรู้เข้าจะเป็นอย่างไร อนุชโกรธมากต่อว่าเขายกใหญ่ แต่พอชายธงมาเห็นก็ไม่อยากให้มีเรื่อง จำยอมไปกับกร้าว

ไม่ทันได้ออกมาขึ้นรถ อสิตกับอรชาขัดขวางจนกร้าวต้องยกเรื่องหนี้ร้อยล้านมาอ้าง ชายธงบอกว่าตนจะใช้หนี้ให้เอง แต่โดนกร้าวดูถูกว่าเป็นเงินพ่อ ตัวเองไม่มีปัญญาเพราะเป็นคนไม่เอาไหน วันๆเอาแต่ตามเมียคนอื่น ชายธงโกรธจะเข้าไปต่อยกร้าวแต่อนุชขวางไว้ ไม่อยากให้มีเรื่อง ขอให้ทุกคนไม่ต้องห่วงเพราะตนไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

ครั้นตามกร้าวออกมาที่รถ อนุชหันกลับไปมองตัวบ้านอีกครั้งอย่างเสียใจและเสียดาย คิดว่าจะได้อยู่กันครบสามพี่น้องกลับต้องมาพรากจากกันอีก กร้าวเอาแต่หึงหวงตีความว่าสีหน้าท่าทีอย่างนี้คงอาลัยอาวรณ์อยากอยู่กับชายธง ทั้งคู่เลยมีปากเสียงประชดกันอีก

อนุชถามเขาว่าทำไมต้องให้ตนไปอีกในเมื่อได้ทุกอย่างแล้ว กร้าวปากแข็งไม่ยอมบอกว่ารัก แกล้งบอกว่าไม่ชอบเห็นใครมีความสุข...เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาพยายามเอาใจเธอสารพัดแต่เธอเดินหนีขึ้นห้องโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ด้านชายธงกลับไปบ้านตัวเองในสภาพเหนื่อยล้าผิดหวังที่ไม่สามารถปกป้องอนุชได้ แถมตัวเองยังโดนกร้าวดูถูกด้วย เขาถามธารินว่าตนเป็นคนไม่เอาไหนใช่ไหม ธารินปลอบใจและทำให้ชายธงผ่อนคลายสบายใจขึ้นบ้าง

ขณะเดียวกันที่บ้านกร้าว...อนุชเตรียมเสื้อผ้าจะอาบน้ำ กร้าวพยายามง้องอน ทำกุ๊กกิ๊กเข้ามากอดและชวนอาบน้ำด้วยกัน อนุชโมโหผลักเขาออกห่าง บอกว่าตนไม่มีทางทำผิดซ้ำสองอีก กร้าวไม่พอใจกลับออกไปอย่างหัวเสีย...

ooooooo

เช้าวันถัดมา ขณะที่เชิดนอนกกสาวในโรงแรม ตำรวจบุกเข้ารวบตัวเขาไปโรงพัก และหลังจากนั้นไม่นานตำรวจก็ไปเอาตัวลลิตามาอีกคน เพื่อสอบสวนหลังจากเชิดซัดทอดว่าเธอคือผู้จ้างวานฆ่าอนุช

กร้าวรีบมาโรงพักหลังได้รับการติดต่อจากตำรวจ เขาโวยวายโกรธแค้นเชิดที่จะฆ่าอนุช ตั้งท่าจะตะบันหน้ามันให้ได้ ตำรวจต้องเข้ามาห้ามกันวุ่นวาย ส่วนเชิดก็ท้าทายให้กร้าวไปเอาเรื่องลลิตาเพราะเธอเป็นคนสั่งให้ทำ

“ถ้าเขาสั่งให้แกไปตายแกจะไปไหม อย่าเอาคำนี้มาอ้าง แกมันเห็นแก่เงิน แกเกือบจะฆ่าคนดีๆไปคนหนึ่งแล้ว”

“คุณกร้าวครับ เรารู้ว่าคุณรักภรรยา แต่เราขอให้คุณควบคุมอารมณ์หน่อย อย่ามีเรื่องชกต่อยที่นี่”

สิ้นเสียงเตือนของตำรวจ ลลิตาโผล่มาจากอีกด้าน โผเข้าหากร้าว ร่ำร้องปากคอสั่นเพื่อเอาตัวรอด

“คุณกร้าว...ลิต้าไม่ได้ทำนะคะ มันปรักปรำลิต้า ลิต้าไม่ได้บอกให้มันฆ่านุช แค่จะให้มันขู่เท่านั้น”

“ถ้าแกไม่สั่งแล้วฉันจะทำได้ยังไง เรื่องอะไรฉันถึงอยากฆ่าคนสวยๆอย่างนั้น คุณตำรวจครับ นังนี่แหละ มันหลอกให้ผมทำ”

“แก...ไอ้ชั่ว แกปรักปรำฉัน”

ลลิตากระโดดเข้าตะปบหน้าเชิด ยื้อยุดจะทำร้ายกันจนตำรวจต้องคอยห้าม กร้าวเห็นแล้วเอือมระอาเดินหนีไปโดยไม่ฟังเสียงร้องขอโอกาสของลลิตา...

เมื่อกร้าวใจแข็งไม่ช่วยเหลือ ลลิตาตัดสินใจโทร.หาอสิตให้ช่วยประกันตัว โกหกว่าเธอโดนใส่ร้ายจากกร้าว เธอสำนึกผิดแล้ว แต่อสิตไม่หลงกล แถมพูดให้เธอเจ็บใจด้วยว่า

“ถ้าผมช่วยคุณก็คือจะประกันตัวคุณมาฆ่าด้วยมือของผมเอง”

แต่สำหรับอนุช เมื่อเธอทราบข่าวและมีโอกาสพูดคุยกับปรารภ อีกทั้งลลิตาโทร.มาออดอ้อนขอให้ช่วยเรื่องคดี เธอใจอ่อนยอมไปโรงพักพร้อมอรชาและปรารภ

ลลิตาออดอ้อนอนุชขอให้ช่วยเรื่องคดี ตอนนี้ตนสำนึกผิดแล้ว ถึงกับยอมกราบกรานขอโทษ อนุชนึกถึงว่าเธอเคยเป็นภรรยาพี่ชาย แต่อรชาไม่ยอมเพราะลลิตาร้ายกาจถึงขั้นคิดฆ่าอสิต อนุชตกใจแต่ก็ยอมอโหสิ แต่เรื่องของคดีตนคงทำอะไรไม่ได้

ลลิตาหน้าเสีย...พยายามเรียกร้องความเห็นใจ รำพันทั้งน้ำตาว่ากร้าวเป็นคนบีบตน ส่วนเชิดก็ทำเกินคำสั่ง ทั้งหมดเป็นเพราะคนอื่นทั้งสิ้น ขอให้เห็นแก่ความเป็นญาติของปรารภ แต่ปรารภสวนทันควันว่าอย่าใช้ตนเป็นข้ออ้าง บอกให้อรชากับอนุชตัดสินใจได้เลย ลลิตาแสร้งออดอ้อนฟูมฟายขอร้อง สุดท้ายสองพี่น้องเห็นแก่ปรารภ ยอมถอนฟ้อง บอกกับตำรวจว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด

หลังจากเล่นละครจนสำเร็จ ลลิตามาเยาะเย้ยเชิดที่ตัวเองไม่ต้องเข้าคุก เชิดโกรธมาก ขู่ว่าถ้าทำงานใหญ่ต้องใช้ตน ทางที่ดีควรหาทางช่วยตนออกไปด้วยจะดีกว่า ลลิตานิ่งคิดคล้อยตามแต่ยังไม่ตัดสินใจอะไรตอนนี้

ooooooo
กรวิกมาหากร้าวที่บ้าน ทำทีเอาเอกสารงานมาให้เซ็น แต่แล้วเลียบเคียงถามเรื่องหย่าโดยไม่รู้ว่ากร้าวพาอนุชกลับมาอยู่ร่วมชายคาอีกครั้ง กระทั่งเห็นอนุชที่เพิ่งกลับจากโรงพักก็คิดว่าเธอยังตามมาง้อกร้าวไม่เลิก จึงเสียงดังใส่อยากรู้จะเอายังไงกันแน่

อนุชเบื่อหน่ายรำคาญบอกปัดให้กรวิกถามกร้าวเอาเองว่าทำไมไม่ยอมปล่อยตนแล้วเลี่ยงหนีไป เมื่อกรวิกหันมาคาดคั้นกร้าวก็ไม่ได้คำตอบอะไร แถมยังโดนเขาไล่กลับไปอย่างหงุดหงิด

ด้านเธียรดีใจที่ลูกเริ่มใฝ่ดี ขอบใจธารินที่ทำให้ชายธงเปลี่ยนไปในทางที่ดี ธารินสะท้อนใจเพราะชายธงไม่ได้ทำเพื่อตน และแนะนำให้เขาบอกพ่อว่าคนที่
ทำให้เขาเปลี่ยนไปนั้นคืออนุช แต่ชายธงพูดตรงๆว่าทำเพื่อธารินด้วย เพราะเธอเชื่อมั่นในตัวเขา

ลลิตาย้อนกลับมาที่บ้านกร้าวอีกครั้งในตอนค่ำ เธอใช้มารยาน่าสงสารบอกกร้าวว่าอนุชยอมความให้ตนแล้วจึงอยากมาขอบคุณ กร้าวไม่เชื่อแต่พอรู้จากอนุชว่าเป็นเรื่องจริงก็ยอมให้ลลิตารีบคุยให้จบแล้วกลับออกไปเสีย แต่อนุชไม่คุยด้วย บอกว่าขอโทษกันไปแล้วที่โรงพัก ไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้นอีก

ลลิตาเจ็บใจมาก ทำทีว่ากลับออกไปแต่ความจริงแอบกลับเข้ามาอีก และเผอิญได้ยินกร้าวกับอนุชคุยเรื่องยอมความให้ลลิตาซึ่งเขาไม่เห็นด้วย ทั้งสองเลยทะเลาะกันลามไปถึงเรื่องที่ได้เสียกันเพราะพ่ออนุชเคยข่มขืนแม่กร้าวจนเขามาล้างแค้นกับเธอได้สมใจแล้ว

เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว ลลิตากลับไปด้วยความแค้นที่อนุชได้ทั้งตัวและหัวใจกร้าว คิดกำจัดอนุชให้จงได้ด้วยการย้อนกลับมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้นตอนกร้าวไม่อยู่ บุกเข้ามาหมายยิงอนุชแต่เกิดการต่อสู้กันจนปืนกระเด็นออกนอกบ้านแล้วอนุชวิ่งหนีขึ้นห้อง ลลิตาตามไม่ลดละพร้อมพูดจาเย้ยหยันอนุชที่ตกเป็นของกร้าวแล้วแต่อย่าดีใจไปเพราะตนก็เคยนอนกับเขาเหมือนกัน เรื่องอย่างนั้นผูกมัดเขาไม่ได้หรอก อนุชเสียใจเชื่อว่ากร้าวเป็นคนพูดเรื่องนี้ ไม่เช่นนั้นลลิตาคงไม่รู้

จากนั้นทั้งคู่สู้รบกันด้วยมือเปล่าอยู่อีกพักก่อนที่อนุชจะหมดแรงโดนลลิตาคว้าขวดยาในห้องมากรอกปาก จัดฉากว่าอนุชฆ่าตัวตายเองเพราะเสียใจที่โดนกร้าวข่มขืน

เสียงรถแล่นเข้ามาจอด ลลิตารีบกลับลงมาซ่อนตัวแล้วฉวยโอกาสตอนกร้าวเรียกหาอนุชขึ้นไปข้างบนวิ่งหลบออกจากบ้านโดยไม่ลืมเก็บปืนไปด้วย...กร้าวเข้ามาในห้อง ตกใจมากที่เห็นอนุชคอพับคออ่อนหมดสติ ข้างๆมีขวดยา นึกว่าเธอฆ่าตัวตายจริงๆ

กร้าวรีบพาอนุชส่งโรงพยาบาลแล้วโทร.บอกชาติ เขากลัวเหลือเกินว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนที่แม่เขากินยาฆ่าตัวตายเพราะทำใจไม่ได้ที่โดนพ่อของอนุชข่มขืน เมื่อชาติมาถึงก็ตบหน้ากร้าวและต่อว่าอีกหลายคำ ทำให้กร้าวยิ่งรู้สึกผิดมาก ภาวนาให้อนุชปลอดภัย อย่าเป็นอะไรเลย

อนุชพ้นขีดอันตรายแล้วแต่ร่างกายอ่อนเพลียมาก ไม่มีแรงแม้แต่จะพูด ทุกคนจึงยังไม่รู้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นฝีมือลลิตาไม่ใช่เธอคิดฆ่าตัวตาย

กร้าวไม่กล้าส่งข่าวทางบ้านอนุช ชาติจึงจัดการเองด้วยการโทร.ไปบอกอรชา...อรชาตกใจมากและไม่กล้าบอกอสิต กลัวเขาไปอาละวาดเอาเรื่องกร้าวแล้วกลายเป็นเรื่องใหญ่โต แต่โทร.บอกชายธงและพากันไปโรงพยาบาลพร้อมกัน

กร้าวโดนชายธงกับอรชาทำร้ายก่อนไล่กลับไปไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับอนุชอีก กร้าวจำใจกลับมาที่บ้านและเจอลลิตาตามออดอ้อนเว้าวอนอย่างน่ารำคาญ โชคดีกรวิกเอางานที่บริษัทมาให้เซ็น ลลิตาจึงโดนกรวิกด่าทอขับไล่จนล่าถอย แต่ยังไม่กลับเสียทีเดียว ดอดเข้ามาได้ยินกรวิกกับกร้าวคุยกันเรื่องอนุชกินยาฆ่าตัวตาย แต่หมอล้างท้องทันตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว

เมื่อรู้ว่าอนุชไม่ตาย ลลิตากลัวความผิด คิดหาทางฆ่าปิดปากอนุชโดยจะอาศัยอสิตเพื่อเข้าให้ถึงตัว เธอไปร้องห่มร้องไห้กับอสิตว่าที่ผ่านมาตัวเองหลงผิด โดนกร้าวหลอกใช้ และพูดจาให้ร้ายว่ากร้าวทำให้อนุชต้องกินยาฆ่าตัวตาย

อสิตตกใจรีบไปโรงพยาบาลพร้อมลลิตา แต่ลลิตาไม่เข้าไปเยี่ยม ขอรอนอกห้อง อ้างว่ากลัวอรชายังโกรธเดี๋ยวจะมีเรื่องกัน อสิตไม่เอะใจอะไรเลยเพราะกำลังห่วงอนุช เมื่อเจออรชากับปรารภอยู่ด้วยในห้อง อสิตต่อว่าทั้งคู่ที่ไม่ยอมบอก และพยายามจะถามอนุชว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อรชากลัวน้องสะเทือนใจ จึงตกลงกันว่าอย่าเพิ่งถามอะไร รอให้อนุชหายดีก่อนแล้วค่อยถาม

ลลิตาแอบฟัง โล่งอกที่ยังไม่มีใครรู้ความจริงจากปากอนุช แล้วฉวยโอกาสขณะที่พวกอรชาออกมาคุยกันนอกห้อง พรางหน้าตาเข้าไปจัดการอนุชแต่ไม่สำเร็จเพราะโดนพยาบาลเข้ามาขัดจังหวะ แต่ในวันเดียวกันลลิตาก็พยายามอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้กร้าวเข้ามาเห็นและช่วยเหลืออนุชที่เกือบจะหมดลมหายใจได้ทันท่วงที

ลลิตาโดนตำรวจจับดำเนินคดีโดยที่ไม่มีใครใจอ่อนเหลียวแลช่วยเหลือเหมือนที่ผ่านมา ส่วนกร้าวสำนึกผิด อ้อนวอนขอร้องอสิตเพื่อดูแลอนุช เพราะเขารักเธอจริงๆ พร้อมที่จะลืมความแค้นในอดีตแล้วเริ่มต้นใหม่กับเธอ และยินดีทำทุกอย่างให้ถูกต้อง คืนทุกอย่างให้วิชเวทย์

ถึงแม้ว่าอสิตกับอรชาจะยกโทษให้กร้าว แต่อนุชยังใจแข็งทำให้กร้าวต้องพยายามงอนง้อขอคืนดี เพื่อให้เธอเห็นว่าเขาจริงใจและแก้ไขสิ่่งที่ผ่านมา แต่ก็ยังไม่เป็นผล จนกระทั่งอรชากับปรารภที่ลงเอยกันด้วยดีต้องวางแผนช่วยเหลือ โดยมีชายธงกับธารินร่วมด้วยช่วยกัน หลังจากชายธงทำใจยอมรับสภาพเป็นเพื่อนกับอนุช แล้วรับรักธารินหญิงสาวแสนดีที่ทำเพื่อเขามาตลอด ส่วนกรวิกก็ตัดใจจากกร้าวแล้วหันมามองคนใกล้ตัวอย่างหมอคณิต

เมื่อแผนของพวกอรชาสำเร็จ อนุชใจอ่อนยอมเริ่มต้นชีวิตคู่กับกร้าวอย่างมีความสุข ท่ามกลางความยินดีของทุกคน...

ooooooo

-อวสาน-
Nemo
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 29 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อ่านคอมเม้น เห็นใจทั้งคนดู และเห็นใจทั้งคนอัพเลย^^
ยังไงก็รออ่านต่ออยู่นะคะ
แสนดี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 28 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอนานเมื่อไหร่จะอัพ จะอัพให้วันศุกร์หรอ หรือว่ารอละครฉายจบก่อนค่อยอัพคร้า
รอ...
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 27 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพไม่เป็นเวลาเลย !!!!เซ็งจัง
Aoyjai
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 22 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รออ่านตอนที่ 17 ต่อ เมื่อไหร่จะอัพ กำลังสนุกเลย
แก้ม
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 20 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอแบบมาทุกวันเรื่อยๆได้ปะคะ จะได้ไม่เหมือนขาดยาอ่ะค่ะ
กิ๊ๆ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 19 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่ชอบเลย รอลุ้นอยู่นั้นแหละ ลุ้นว่าคนอัพจะอัพตอนไหน อัพให้อ่านมากป่าว ไม่ใช่ลุ้นหลังเลย เบื่อ คนอัพ มากๆๆๆ
ท้อใจ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 15 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ระทึกตลอดเลย (กับการรอคอย)
ต่อไปอัพให้จบตอนเลยนะคร้า หรือไม่ก็จบบรอบูรณ์ไปเลย
เพราะอีกนิดก็จบแล้ว ไม่ต้องกักหรอกค่ะเสียเวลา
ระทึกตลอด
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผมว่าที่ระลึกขวัญอะ ระลึกว่าเมื่อไหร่จะอัพให้อ่านนะ ไม่ใช่ตอนต่อไประทึก 55555555
ตามนั้น
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +9 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โปรดติดตามตอนที่ 17 ต่อ และ 18 อย่างเยี่ยวเหนียว
หนังไทยก็งี้!! พระเอกต้องโง่ นางเอกต้องซิงแล้วมาได้กะพระเอก! โด่ววววว มีผัวมาแระเป็นนางเอกไม่ได้หรอ งง!
ป.ล เรื่องนี้ ลิต้า เป็นนางเอก เก่งและฉลาดสุดจ้า!!!! หึ!!!!!
ประมาณนั้นอ่ะ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ป้าจะอัพมั้ยคะ รอนานแล้วนะ (หรือลุงอะ)
47645
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โอ๊ยอัพเร็วๆๆหน่อยนะคะ
โปรดติดตาม "ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง" ตอนที่ 17 (ต่อ) อย่างระทึกขวัญ!! เวลา เท่าไหร่
ไม่ใช่อันนี้
โปรดติดตาม "ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง" ตอนที่ 17 (ต่อ) อย่างระทึกขวัญ!!
...
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เมื่อไหร่จะมาอัพต่อ รอลุ้นจนจะขาดใจแล้ววว
รอ รอ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 +24 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตอนที่ 16 บอก "อย่างระทึก"
ตอนที่ 17 บอก "อย่างระทึกขวัญ"

สงสัยว่า ตอนที่ 18 จะใช้คำว่าอะไร : "อย่างระทึกขวัญ ขนพองสยองเกล้า"
นั่นมันหนังผี
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพเยอะๆๆน่ะค่ะ เพราะว่ามีแต่คนเรียกร้องให้อัพเร็วๆ ฉันก้เห็นด้วย เพราะมันกำลังสนุกเรยยค่ะ บ่องตง
...
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณที่อัพให้อ่านจ้า
ละเอียดยิ่งกว่าหมูบดเสียอีก อิอิ
ได้เวลาเอาคืนกร้าว-ศุภฯแล้วอนุช
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นี่มันละครดราม่า หรือว่าฆาตกรรมอำพรางกันเนี่ย ระทึกจริงๆ
.
..
ที่นี่ที่เดียวจริงๆด้วยยยยยยย
มาแบบหลายหน้าอย่างนี้คนอัพสวยหล่อขี้นอีกเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014