หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง

ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 21 มีนาคม 2556 20:05 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
        ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 18 อวสาน (ต่อ)
       
       คณิตกับกรวิกเดินเล่นด้วยกันในสวนสาธารณะ
       
       “เจ้ากร้าวกลับมาเป็นคนโสดอีกครั้งแล้ว คุณดีใจไหมคณิตแกล้งถามหยั่งกรวิก”
       กรวิกนึกทบทวนความรู้สึกของตัวเอง
       “ฉันดีใจเวลาเห็นอากร้าวยิ้ม ดีใจที่เห็นอากร้าวมีความสุข...แต่ตอนนี้ ฉันรู้ว่าอากร้าวไม่มีความสุข แล้วฉันจะดีใจได้ยังไง”
       “แสดงว่าคุณเลิกหวังในตัวเจ้ากร้าวแล้วจริงๆ”
       กรวิกค้อนขวับ
       “พูดอย่างนี้หมายความว่าไง หาว่าฉันคอยแช่งให้สองคนนั้นหย่ากันเหรอ”
       คณิตกวน
       “หรือว่าไม่เคยคิด”
       กรวิกชะงัก
       “ก็เคยอ่ะนะ...แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ว่าอากร้าวมีความสุขเวลาอยู่กับนุช”
       “แล้วเสียใจรึเปล่า”
       กรวิกดุ
       “นี่ จะทำโพล์รึไง ถามนั่นถามนี่อยู่ได้”
       “ก็อยากรู้นี่ ว่าผมพอจะมีความหวังบ้างรึเปล่า”
       “พูดอะไรน่ะ จะบ้าเหรอ”
       กรวิกเขิน เดินหนีไปพลางบ่น
       “บ้าจริงๆเลย...จะจีบเค้าแล้วมาบอกตรงๆทำไม ไม่มีลีลามั่งเลย ตาทึ่ม”
       กรวิกเดินมาอยู่ดีๆ ชายคนหนึ่งเข้ามายื่นดอกไม้ให้
       “สำหรับคุณครับ”
       ชายคนนั้นให้ดอกไม้แล้วเดินไปเลย กรวิกงง
       “เดี๋ยวคุณ มาให้ฉันทำไม”
       ผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามายื่นดอกไม้ให้
       “ของคุณค่ะ”
       กรวิกรับดอกไม้งงๆ แล้วมีชาย หญิงอีกคู่นำดอกไม้เข้ามาให้อีก
       “สำหรับคุณค่ะ”
       “นี่พวกคุณ มาให้ดอกไม้ฉันทำไม”
       “เขาฝากมาครับ”
       ผู้ชายยิ้มชี้ไป คณิตถือดอกไม้อีกดอก เดินเข้ามาหา
       “จะบ้าเหรอ ทำแบบนี้ทำไม ฉันอายนะ”
       “ก็เดี๋ยวจะหาว่าผมเป็นหมอทึ่มๆ ไม่มีลีลาขอจีบคุณนะ”
       คณิตส่งดอกไม้ให้ กรวิกรวบดอกไม้ไว้แล้วตีใส่คณิต
       “คนบ้า”
       ทั้งสองมองหน้าแล้วหัวเราะให้กัน
       
       เชิดเดินออกมาแหงนหน้ารับแสงตะวันอย่างพึงพอใจ เพราะถูกจับขังคุกหลายวัน ก่อนจะหันไปตบบ่าขอบใจเพื่อน
       “ขอบใจ ที่ช่วยประกันข้าออกมา”
       “ของฟรีไม่มีในโลก”
       “ข้าไม่ลืมหรอก เงินอยู่กับพวกวิชเวทย์...มันจะเป็นคนชดใช้ทุกสิ่งทุกอย่างแทนข้า”
       เชิด แค้นพวกวิชเวทย์ ที่เป็นสาเหตุทำให้ติดคุก
       
       อรชากับอนุชนั่งจัดดอกไม้กันอยู่ด้วยกัน
       “ขอกรรไกรพี่หน่อยนุช” อรชาบอก
       อนุชใจลอยคิดถึงกร้าว
       “กรรไกรพี่ล่ะ”
       อรชาหันไปเห็นอนุชนั่งใจลอยอยู่ ก็เอื้อมมือไปจับมืออนุชถามด้วยความเป็นห่วง
       “เป็นอะไรหรือเปล่า”
       อนุชสะดุ้งตื่นจากภวังค์
       “คะ เมื่อกี๊พี่อรว่ายังไงคะ”
       “พี่ถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า 2 - 3 วันมานี้เห็นเราซึมไป”
       “ปละ...เปล่าค่ะ อาจเป็นเพราะช่วงนี้มีเรื่องให้ต้องคิดหลายเรื่อง”
       อรชาแซวน้อง
       “ไม่ใช่กำลังคิดถึงใครอยู่เหรอ”
       อนุชงอน
       “พี่สิตพี่อรอยู่ตรงนี้ จะมีใครให้นุชคิดถึงอีกล่ะคะ”
       “คุณกร้าวไง”
       “พี่อรอย่าพูดชื่ออีกนะคะ นุชไม่อยากฟัง อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันจบๆไปเถอะค่ะ”
       “แต่พี่กลัวว่ามันไม่ได้ผ่านไปจริงๆนะสิ เรื่องบางเรื่องมันมีเวลาของมันนะนุช ถ้าเราไม่มีรีบฉกฉวยมันไว้ ปล่อยให้มันผ่านไป เราจะเรียกมันกลับคืนมาไม่ได้อีก โดยเฉพาะความรู้สึกดี ๆ ที่เรามีให้ใครบางคน”
       “ถ้าเราแสดงออกฝ่ายเดียว แต่อีกฝ่ายไม่พยายามทำอะไรเลย จะให้เราแน่ใจได้ยังไงค่ะว่าเค้าคิดเหมือนกัน”
       “วางลงบ้างนะ”
       อนุชงง
       “อะไรเหรอคะ”
       “ทิฐิ”
       อรชาพูดยิ้ม ๆ ยกแจกกันดอกไม้ที่จัดเสร็จเดินออกไป อนุชบ่นกับตัวเอง
       “ขืนยอมมีหวังถูกโขกสับทั้งชีวิตแน่”
       
       กร้าวที่กำลังอ่านเอกสารงานอยู่จามเสียงดัง คณิตเดินเข้า อดแซวไม่ได้
       “สงสัยมีคนคิดถึงอยู่แน่ๆเลย”
       “ใครจะมาคิดถึงฉัน”
       “มีไม่กี่คนหรอกที่รับมือแกไหว”
       กร้าวไม่พอใจที่ถูกแซว
       “หมายถึงใคร”
       “ลุงชาติ ป้าพร้อมมั้ง”
       กร้าวรู้ว่าหมายถึงอนุชก็หงุดหงิด
       “อย่ามากวน คนกำลังอารมณ์ไม่ดี”
       “งั้นก็...หาคนมาทำให้อารมณ์ดีสิ”
       “ฉันทำงานอยู่ไม่เห็นเหรอ”
       “เรื่องของเพื่อน ก็เป็นงานของฉันเหมือนกัน อย่าลืมสิคะว่าแกเป็นผู้ชาย ถ้าแกไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนผู้หญิงคนไหนจะกล้า โดยเฉพาะหน้ายุ่งๆ เครียดๆ แบบนี้ คงมีคนอยากคุยด้วยหรอก”
       “เรื่องของฉัน”
       “แต่โบราณว่าไว้ เวลา วารี นารี...ไม่รอใครนะต่อให้หล่อ รวย ดี แค่ไหนถ้าทำให้ผู้หญิงเขามั่นใจไม่ได้ ระวังจะโดนแคนเซิลนะเว้ย”
       คณิตพูดเสร็จเดินออกไป ทิ้งให้กร้าวอยู่คนเดียว ครุ่นคิดถึงอนุช
       “ใครจะไปรักผู้หญิงพันธุ์อย่างนั้น”
       กร้าวหงุดหงิดคิดถึงอนุช
       
       อนุชช่วย อรชายกแจกันที่จัดเสร็จไปตั้งประดับตามมุมต่างๆ ของบ้าน อนุชจาม อรชาอดแซวไม่ได้
       “มีคนคิดถึงอยู่หรือเปล่า”
       อนุชงอน
       “นินทาสิไม่ว่า ยิ่งปากร้ายๆอยู่ด้วย”
       อรชาหันถามน้องด้วยความสงสัย
       “ว่าพี่เหรอจ๊ะ”
       “เปล่าค่ะ ว่าคนบางประเภทที่ถือดี คิดว่าคนอื่นจะต้องยอมตลอด”
       อรชาแกล้งแซวน้อง
       “แล้วที่ยอมไม่ใช่เพราะรักเหรอ”
       “ถ้าพี่อรไม่เลิกพูดเรื่องนี้อีก นุชไม่คุยด้วยแล้ว”
       “เอาเถอะๆ พี่ไม่พูดแล้วก็ได้ เย็นนี้พี่มีธุระ เฝ้าบ้านด้วยนะจ๊ะ”
        “ค่ะพี่อร”
        อรชาเดินออกไป อนุชคิดถึงกร้าว บ่นกับตัวเอง
       “ทำไมต้องมาวนเวียนอยู่ในหัวฉันด้วย ไม่รักแล้วยังใจร้ายอีก”
       
       กร้าวที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่จามขึ้นมาอีก ก่อนจะชะงักละมือจากงานบนโต๊ะ
       “สงสัยจะมีคนคิดถึงจริงๆ”
       
       กร้าวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
        อรชาถือซองเอกสารสีน้ำตาลเดินมากับปรารภ ออกมาจากบ้าน
       
       “อรว่าอะไรที่ถอนฟ้องได้ อรก็จะถอน ส่วนอันไหนก็ถอนไม่ได้ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของกฎหมาย”ปรารภพยักหน้าเห็นด้วย
       “ดีแล้วครับ เลิกแล้วต่อกัน จะได้ไม่มีปัญหากันอีก ว่าแต่คุณนุชไม่ไปด้วยเหรอครับ”
       “นุชยังร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง อรก็เลยให้อยู่บ้าน...รีบไปกันเถอะค่ะ พี่สิตคงนั่งรอในรถแย่แล้ว”
       อรชา ปรารภเดินออกไปด้วยกัน
       
       เมื่อรถอรชากับปรารภ เลี้ยวออกจากบ้านไป เชิดกับลูกน้องอีกสองคนซุ่มดูอยู่ เชิดทำสัญญาณมือให้ลูกน้องอีกสองคนปีนเข้าไป ลูกน้องทั้งสองคนปีนรั้ว เชิดดูลาดเลามองซ้ายมองขวา ก่อนจะปีนตามเข้าไป
       
       โทรศัพท์ดังขึ้น กร้าวรับสาย
       “อากร้าวคะ เย็นนี้มีนัดเคลียร์กับพวกวิชเวทย์เรื่องคดีอย่าลืมนะคะ”
       “แล้วฝ่ายนั้นมีใครไปบ้าง”
       “ทนาย แล้วก็พี่สิต พี่อรมั้งคะ”
       กร้าวคิดอะไรบางอย่างแล้วยิ้ม
       “งั้นโทรบอกทนายอาด้วยแล้วกัน ทางนั้นเสนออะไรมาให้ยอมทุกอย่าง”
       “อ้าว แล้วอากร้าวไม่ไปด้วยเหรอคะ”
       “ไม่ล่ะ อามีเรื่องสำคัญมากว่านั้นต้องทำ”
       กร้าววางสาย นึกถึงอนุชแล้วอารมณ์ดี
       
       อนุชเดินคุยอยู่กับพร้อม และขำที่ชาติสั่งให้มาหา
       “คุณชาติเป็นห่วงก็เลยให้ป้ากับนังขำมาดูคุณ” พร้อมบอก
       “นุชไม่เป็นไรค่ะ ฝากขอบคุณป๋าด้วยนะคะ”
       ขำยื่นถุงของฝากให้อนุช
       “นี่คะของฝากจากไร่ทานตะวัน...จะได้ไม่ลืมกัน”
       อนุชรับของฝาก พลางกระเซ้าขำ
       “พี่ขำพูดซะนุชรู้สึกผิดเลยนะเนี่ย”
       
       “ป้ามารบกวนคุณนุชนานแล้ว ป้าขอตัวก่อนนะคะ” พร้อมบอกอย่างยิ้มแย้ม
       “ฝากบอกป๋าด้วยนะคะ เสร็จเรื่องวุ่น ๆ นี้แล้ว นุชจะไปเยี่ยมที่ไร่”
       “ค่ะ”
       อนุชกับป้าพร้อมกอดล่ำลากัน
       
       พร้อมกับขำเดินเลี้ยวออกมาตรงมุมบ้าน เจอพวกเชิดที่ลอบเข้ามาพอดี ทั้งสองกรีดร้องเสียงดังด้วยความตกใจ
       “อ๊าย”
       อนุชเดินเข้ามาถามอย่างตกใจ
       “มีเรื่องอะไรเหรอคะป้าพร้อม”
       เชิดเห็นอย่างนั้นสั่งลูกน้อง
       “จับมัน”
       “ว้าย”
       ลูกน้องสองคน จับพร้อมกับขำ
       “หนีไปค่ะคุณนุช ไม่ต้องห่วงป้า” พร้อมร้องบอก
       “คุณนุชหนีไป”
       พร้อม ขำดิ้นสู้ทั้งตบทั้งตีสองคนร้าย อนุชได้สติรีบวิ่งหนีไปโทรแจ้งตำรวจ เชิดเห็นอย่างนั้นรีบวิ่งตามไป
       “จะหนีไปไหน”
       อนุชตรงไปที่โทรศัพท์ แต่ถูกเชิดวิ่งมาดักหน้ารวบตัวไว้ อนุชตกใจร้องว้าย ก่อนจะกระทืบเท้ามันอย่างแรง แล้วผลักเชิด เชิดไม่ทันตั้งตัวล้มลง อนุชวิ่งหนีไป
       ด้านในพร้อมกับ ขำ ทั้งตบทั้งถีบลูกน้องเชิดทั้งสองคนชุลมุน ก่อนขำจะสลัดหลุดจากพวกมันได้ ป้าพร้อมตะโกนบอกขำ
       “โทรเรียกตำรวจเร็วนังขำ”
       ขำล้วงกระเป๋าหยิบมือถือขึ้นมาโทรลนลาน ลูกน้องเข้ามา
       “เก่งนักหรือมึง”
       ขำถูกตบกลิ้ง มือถือกระเด็นไป พร้อมที่ถูกลูกน้องอีกคน ล็อกตัวอยู่กัดแขนแรง มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะสลัดพร้อมหลุดออก แล้วจะพากันหนี แต่ลูกน้องชักปืนออกมาเล็งขู่
       “อยากจะตายหรือไง”
       ป้าพร้อมกับขำที่กำลังหนีตาย ชะงักหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว
       
       อนุชวิ่งขึ้นมาข้างบน เข้าห้องโน่นออกห้องนี่ จนเชิดที่วิ่งตามหลังมาติด ๆ เริ่มสับสนว่าอนุชหนีไปทางไหน อนุชแอบอยู่หลังโต๊ะในห้องหนึ่ง เชิดเดินเข้ามามอง
       “ยังไงวันนี้แกก็หนีฉันไม่พ้นหรอก จะออกมาดีๆ หรือจะให้ใช้กำลัง”
       เชิดชักปืนออกมาส่องเล็งไปทั่ว ๆ ห้อง เดินตรงมาที่อนุชที่หลบุอยู่ อนุชตัวสั่น ขยับหนีด้วยความกลัว
       ชิดเดินมาถึงตรงที่อนุชแอบอยู่ในตอนแรก ชั่งใจ ก่อนจะเล็งปืนไป เห็นว่าอนุชไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว
       อนุชที่อยู่ด้านหลังเชิด คลานหนีไปหลบใต้โต๊ะ ลูกน้องสองคนจับตัวพร้อมกับขำเข้ามา
       “จับตัวมันได้แล้วลูกพี่”
       เชิดกระชากตัวพร้อมมา
       “ ถ้าไม่ออกมาดีๆ อีแก่นี้ตาย”
       เชิดเล็งปืนไปที่พร้อม อนุชที่หลบอยู่ แอบดู ตัวสั่นด้วยความตกใจ พร้อมโมโหที่ถูกด่าว่าแก่
       “แม่แกสิแก่”
       “ปากดีนัก”
       เชิดตบพร้อมล้มกลิ้งไป พร้อมสะบัดหน้าหันมา อย่างไม่กลัว
       “คุณนุชอย่าออกมานะคะ อย่าออกมา”
       “จะลองดีกับฉันก็ได้”
       เชิดเล็งปืนไปที่ป้าพร้อม ป้าพร้อมร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ อนุชที่แอบอยู่ คิดสับสนด้วยความกลัว ก่อนจะโพล่งออกไป
       “ฉันยอมแล้ว อย่าทำอะไรป้าพร้อม”
       เชิดกับพวกหันมาตามเสียง อนุชที่แอบอยู่ออกมาจากที่ซ่อน ป้าพร้อมร้องบอกออกมาด้วยความเป็นห่วง
       “อย่าออกมานะคะคุณนุช อย่าออกมา”
       อนุชเดินตรงมาที่เชิด ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านขึ้น เชิดหันไปบอกทุกคน
       “ถ้าไม่อยากตายอย่าส่งเสียง”
       พร้อม ขำยืนตัวแข็งด้วยความกลัว อนุชเหลือบมองสมุดโทรศัพท์เล่มใหญ่ที่อยู่ใกล้มือเพื่อหาเป็นอาวุธ เสียงกริ่งเงียบไป ลูกน้องที่คุมตัวพร้อมกับขำอยู่บอกเชิด
       “เสียงเงียบไปแล้วลูกพี่”
       อนุชฉวยจังหวะนั้นคว้าสมุดโทรศัพท์ขึ้นมาทุบไอ้เชิด เชิดเสียหลักเซไป อนุชตะโกนบอกพร้อม ขำ
       “หนีไป”
       พร้อม ขำผลักลูกน้องทั้งสองคนล้มลง ก่อนจะวิ่งหนีไปออกไปพร้อมกับอนุช เชิดเจ็บตะโกนบอกลูกน้องทั้งสองคน
       “พวกแกมันไม่ได้เรื่อง ตามมันไปสิวะ”
       ทั้งสามรีบวิ่งกรูกันออกไป เชิดกับลูกน้องตามทัน เชิดจับตัวอนุชไว้
       “ฉันบอกแล้วยังไงวันนี้แกก็หนีไม่รอด”
       อนุชที่ถูกเชิดล็อกตัวอยู่ ผลักเชิดออก จะหนี แต่เชิดจับไว้ได้ พร้อม ขำที่ถูกจับอยู่กรีดร้องด้วยความตกใจ
       “ฤทธิ์มากนักเหรอ นังตัวดี”
       เชิดตบหน้าอนุชอย่างแรง จนอนุชล้มลง เชิดจะตรงเข้าไปซ้ำอนุช ขำที่ถูกล็อกตัวอยู่ สลัดลูกน้องออกเข้าไปปกป้องอนุช
       “แกจะทำอะไรคุณนุช”
       เชิดยิงสวนออกมาด้วยสัญชาตญาณ ปัง !
       
       กร้าวที่เป็นคนกดกริ่งแล้วรออยู่ ได้ยินเสียงปืน หันขวับไปมองทางคฤหาสน์มโนรมย์ ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
       “นุช!”
       กร้าวรีบเข้าไปด้านในทันที
       
        ขำที่ถูกยิงทรุดลงกับพื้น อนุช ป้าพร้อมกรีดร้องอย่างเสียวขวัญ พร้อมเข้าไปรวบร่างขำขึ้นมาเขย่าทั้งน้ำตา
        “นังขำ นังขำ”
        อนุชวิงวอนขอร้องเชิด
       “แกอยากได้อะไรเอาไป อย่าทำร้ายทุกคน อย่าทำร้ายทุกคน”
       “ฉันต้องการเงินร้อยล้าน” เชิดประกาศ
       
       กร้าวค่อย ๆ ลอบเข้ามาในบ้านอย่างระแวดระวัง พลางโทรแจ้งตำรวจ
       “ครับผมได้ยินเสียงปืนดังมาจากคฤหาสน์มโนรมย์...ครับได้ยินไม่ผิดแน่ คุณตำรวจรีบมานะครับ”
       กร้าวกดตัดสายมือถือ พลางมองหาอนุชอย่างระแวดระวัง ทันใดนั้น กร้าวก็เห็นรอยเลือดเป็นทางมาจากอีกห้องหนึ่งก็รีบวิ่งไปดูใจคอไม่ดี
       
       อนุชตอบเชิดไปตามความจริง...
       “ครอบครัวฉันกำลังล้มละลาย จะมีเงินที่ไหนมาให้พวกแก”
       “โกหก”
       “ไม่เชื่อก็ไปค้นดูในบ้านได้เลย ฉันก็อยากจะมีเงินร้อยล้านเหมือนกัน จะได้ใช้หนี้ให้หมดๆ ไปซะที”
       ลูกน้องไม่พอใจ
       “นี่แกชวนฉันมาปล้นพวกถังแตกงั้นเหรอ”
       “จะไปรู้เหรอก็เห็นนังตามันมีเงินเป็นร้อยล้าน”
       อนุชแปลกใจ
       “แกพวกวกเดียวกับพี่ลิต้าเหรอ”
       “ไม่ต้องมาทำเป็นสู่รู้”
       ลูกน้องอีกคนถาม
       “แล้วคราวนี้จะเอายังไง”
       “จะเอายังไง ก็ปิดปากมันสิวะ”
       เชิดจะยิงอนุช แต่ลูกน้องเข้ามาขวางเสียก่อน
       “เดี๋ยว ไหนๆก็มาแล้วอย่าให้เสียเที่ยว”
       ลูกน้องฉุดตัวอนุชขึ้นมา อนุชร้องถามท่าทางกลัวๆ
       “แกจะทำอะไร”อนุชร้องอย่างตกใจ
       เชิดรู้ว่าลูกน้องจะปล้ำอนุช
       “งั้นก็รีบๆเข้า เดี๋ยวพ่อแกก็ได้แห่มาหรอก”
       ลูกน้องฉุดตัวอนุชไปหลังพุ่มไม้
       “แกจะทำอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ฉันบอกให้ปล่อย ปล่อย”
       “คุณนุช”
       พร้อมจะเข้าไปช่วยอนุช แต่ถูกลูกน้องฉุดตัวออกไป กร้าวที่แอบอยู่กระชับไม้ในมือ พอลูกน้องโผล่มา ก็หวดใส่อย่างแรง จนมันล้มลง
       “โอ๊ย”
       ปืนลูกน้องตกลง เช็ดเห็นอย่างนั้นก็ยิงใส่กร้าว แต่กร้าวไวกว่าพลิกตัวหลบ หยิบปืนที่ตกอยู่ ยิงสวนมันออกไป ป้าพร้อมร้องกรี๊ดด้วยความตกใจ เชิดถูกลูกปืน ล้มลง ปืนในมือกระเด็นตกไป กร้าวเล็งปืนไปที่มัน
       “อย่าขยับ ถ้าไม่อยากตาย”
       กร้าวหยิบปืนส่งให้ป้าพร้อม
       “ถ้ามันขยับ ยิงหัวมันเลยป้า”
       “ค่ะคุณกร้าว รีบไปช่วยคุณนุชเถอะค่ะ”
       
       พร้อมรับปืนมาเล้งไปที่เชิดด้วยความกลัว

ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
        ลูกน้องปล้ำอนุชที่พยายามดิ้นสู้ อนุชสู้แรงไม่ได้ ได้แต่ร้องไห้
       
       “ปล่อยฉัน ฉันขอร้อง ฉันขอร้อง”
       ลูกน้องปล้ำจูบอนุช เป็นจังหวะเดียวกับที่กร้าวเข้ามาพอดี เขานึกถึงอดีตที่ได้ยินเสียงแม่ร้องดังออกมาจากห้องหนึ่งซึ่งประตูห้องเปิดแง้มอยู่ กร้าวเข้าไปดูเห็นประสิทธิ์กำลังปลุกปล้ำชื่นอยู่ กร้าวโกรธ เข้าไปชกประสิทธิ์พัลวันเท่าที่เด็กชายคนหนึ่งจะมีแรง
       ‘ปล่อยแม่ผมนะ’
       กร้าวนึกถึงความหลัง ก็โกรธสุดขีด เล็งปืนไปที่ลูกน้องทั้งน้ำตา
       “ปล่อยตัวอนุชเดี๋ยวนี้ ถ้าแกแตะต้องอนุชแม้แต่เส้นผม ฉันจะทำให้แกเจ็บปวดไปทั้งชีวิต”
       
       เชิดเห็นพร้อมเผลอ มองไปที่กร้าว พุ่งเข้าไปชาร์จแย่งปืน พร้อมไม่ยอมให้ ก่อนจะปืนจะลั่นขึ้นมาหนึ่งนัด พร้อมทรุดลงพร้อมกองเลือด
       กร้าวหันขวับมาทางเสียงปืน เชิดวิ่งมา กร้าวยิงปัง!
       เชิดโดนยิงล้มลง ลูกน้องตกใจ กร้าวเล็งปืนจะยิงลูกน้อง เพราะเกลียดคนที่ข่มขืนผู้หญิง อยากจะฆ่าให้ตายด้วยมือ จังหวะเดียวกันนั้น ตำรวจก็กรูกันเข้ามา
       “หยุดวางอาวุธเดี๋ยวนี้”
       กร้าวชะงักหันไปมองตำรวจ อนุชรีบร้องห้าม
       “วางปืนเถอะคุณกร้าว”
       กร้าวเล็งปืนมาที่ลูกน้อง อยากยิงให้ตายคามือ
       “วางปืนลงเดี๋ยวนี้” ตำรวจร้องห้ามอีก
       อนุชอ้อนวอน
       “คุณไม่ควรเอาชีวิตตัวเองมาแลกกับคุณประเภทนี้ วางปืนลงเถอะคุณกร้าว ฉันขอร้อง”
       กร้าวคิดหนัก ลูกน้อง ค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบปืนที่เหน็บอยู่ด้านหลัง แล้วชักปืนออกมาจะยิงกร้าว
       อนุชเห็น รีบกระโดดเข้าไปปกป้อง
       “คุณกร้าว ระวัง”
       อนุชโดนยิงปัง !
       กระสุนเฉียดที่หัวอนุช จนหน้าสะบัดหันกลับมาทางกร้าว อนุชค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นมาเหมือนจะขอให้กร้าวช่วย กร้าวเอื้อมไปจะจับมืออนุช แต่แตะได้แค่ปลายมือ ก่อนอนุชก็หงายหลังล้มไป กร้าวร้องเรียกอนุชออกมาสุดเสียง
       “นุช....”
       กร้าวพุ่งเข้าไปรวบตัวอนุชกอดทั้งน้ำตา ตำรวจวอเรียกรถพยาบาล อีกส่วนเข้ามาเคลียร์พื้นที่
       กร้าวเขย่าร่างอนุชที่เลือดเต็มหน้าด้านที่โดนกระสุนเฉียด
       “ใจดีๆไว้ คุณต้องไม่เป็นอะไร คุณต้องไม่เป็นอะไร”
       อนุชมองหน้ากร้าวอย่างพร่าเลือน เพราะคราบน้ำตา
       “ผมมาหาคุณเพราะมีเรื่องจะบอกคุณ ผม...รักคุณ...”
       แต่อนุชไม่ทันได้ยินคำว่ารักจากปากกร้าว สติก็ดับวูบไปก่อน
       
       100 วันผ่านไป...ที่วัดแห่งหนึ่ง อนุชแต่งหน้าอ่อนมากๆ นอนในโลงศพ เด็กวัดนำผ้าขาวมาคลุมหน้าอนุช พระสวดทำพิธีบังสุกุลเป็น บังสุกุลตาย อรชา ปรารภ กรวิก นั่งพนมมือร่วมในพิธี ฟังพระสวด ทุกคนที่มาร่วมงานอยู่ในชุดขาว
       
       อรชาร้องไห้เสียใจ อสิตปลอบ
       “อย่าร้องสิอร เราต้องเข้มแข็ง ทุกสิ่งทุกอย่างมันจบไปแล้ว ต่อไปนี้เราควรจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับสิ่งที่เหลืออยู่ อย่างน้อยที่สุด สิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่สูญเปล่า ทำให้เราได้เรียนรู้ว่าความแค้นไม่เคยสร้างประโยชน์กับใคร มีแต่เผาทำลายชีวิตเราเอง”
       “ค่ะ พี่สิต”
       อรชากลั้นน้ำตา โอบไหล่อรชาไว้อย่างปลงๆชีวิต
       
        หลังเสร็จพิธี อรชาเก็บข้าวของ ดูความเรียบร้อย ปรารภเข้ามาช่วย
        “ผมช่วยนะครับ”
        อรชายิ้มรับ ปรารภแอบมองอรชาลองหยั่ง
        “ความจริง ถ้าไม่นับเรื่องความเจ้าคิดเจ้าแค้น นายกร้าวก็มีส่วนดีอยู่เหมือนกันนะครับ”
        “อรว่าไม่มีใครดี แล้วก็ไม่มีใครเลวไปทั้งหมดหรอกค่ะ สำคัญที่ว่า เราจะให้อภัยกันได้มากน้อยแค่ไหน”
        “คุณอรคงอภัยให้นายกร้าวหมดแล้วใช่ไหมครับ” ปรารภถาม
        “ค่ะ อรอภัยให้คุณกร้าวหมดแล้ว อรเหนื่อยกับการแก้แค้นเอาคืนกันเต็มทนแล้ว”
        ปรารภแอบตัดพ้อ
        “มันคงง่ายนะครับ ถ้าเราจะอภัยให้คนที่เรารัก”
        อรชาชะงัก
        “คุณรภหมายความว่ายังไงคะ”
        “คุณอรรักนายกร้าวเป็นทุนเดิมอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ”
        อรชาประชด
        “ใช่ค่ะ อรรักคุณกร้าว ได้ยินอย่างนี้พอใจรึยังคะ”
        อรชาจะเดินหนี ปรารภจับแขนอรชาไว้
        “เดี๋ยวสิครับคุณอร ผมไม่ได้ว่าถ้าคุณอรจะรักใคร ผมแค่เป็นห่วง...”
        “ค่ะ อรน่าเป็นห่วงจริงๆเพราะดันไปรักคนที่ไม่สนว่าอรจะรักใคร คุณกร้าวเขายังคิดจะต่อสู้แย่งชิงเพื่อคนที่เขารัก ผิดกับบางคนที่ยอมยกคนรักให้คนอื่นง่ายๆ”
        อรชาเดินหนีไป ปรารภยังอึ้งๆ ทบทวนสิ่งที่อรชาพูด
        “หมายความว่า...”
        ปรารภดีใจ รีบตามไป
        “คุณอร...เดี๋ยวครับ...คุณอร....”
        อรชาเดินหนี ไม่ยอมหันกลับมามอง ปรารภคิดแผน แกล้งทำเป็นล้มลงไป
        “โอ๊ย”
        อรชาหันมามอง ตกใจ เห็นปรารภล้มอยู่ก็รีบเข้ามาช่วย
        “คุณรภเป็นอะไรคะ”
        ปรารภยิ้ม
        “ไม่ได้เป็นอะไรครับ”
        อรชารู้ว่าโดนหลอก
        “คุณรภ”
        เธอจะผละไป ปรารภดึงไว้
        “เดี๋ยวสิครับคุณอร...ผมรู้แล้วนะ ว่าคุณอรห่วงผม”
        “เอาความห่วงใยของคนอื่นมาล้อเล่น ต้องให้เจ็บจริงๆซะบ้าง”
        อรชาแกล้งทุบตี ปรารภยิ้มรับ รวบมือเธอไว้
        “คุณอรรักผมเหรอครับ ถึงได้มือเบากับผมขนาดนี้”
        อรชาแกล้งงอน
        “เรื่องอะไรอรจะรักคนที่ไม่คิดจะต่อสู้เพื่ออร”
        อรชาผละออกมา ปรารภรีบลุกตาม
        “ผมสู้เพื่อคุณอรมาตลอดนะครับ แต่การต่อสู้ของผมอาจจะไม่เหมือนคนอื่น...”
        อรชาชะงัก
        “ที่ผ่านมา ผมรู้ตัวว่าไม่คู่ควรกับคุณอร...ไม่ว่าคุณอรจะรักตอบหรือไม่รัก ผมก็ไม่มีสิทธิจะเรียกร้อง”
        “สิทธิที่จะรักไม่ได้อยู่ที่สมบัติภายนอกนี่คะ...แต่ใครมีความรักที่ยิ่งใหญ่ เขาก็สมควรได้รับความรักตอบ”
        “ถ้าคุณอรรักตอบผม ผมก็โชคดีมากกว่าใคร โชคดีกว่าถูกล็อตเตอรี่อีกนะครับ”
        อรชาหัวเราะขำๆ รู้สึกมีความสุขในสิ่งที่ได้ฟัง ทั้งสองคนเดินจับมือกันเดินเล่นไปตามเส้นทางที่สวยงาม
        “เมื่อไหร่ครับ ที่คุณอรรู้ตัวว่ารักผม”
        อรชาส่ายหน้า
        “อรก็ไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทุกครั้งที่อรมีปัญหา คุณจะอยู่ข้างๆอรเสมอ มันทำให้อรเคยชินกับการที่ต้องมีคุณ”
        “แสดงว่าแผนของผมก็ได้ผลน่ะสิครับ หมั่นมาให้คุณอรเห็นหน้าบ่อยๆพอผมไม่อยู่ คุณอรจะได้คิดถึง”
        “อ๋อ นี่คุณก็จอมวางแผนเหมือนกันเหรอคะ”
        “ล้อเล่นน่ะครับ...”
        ปรารภหันมากุมมืออรชาไว้ทั้งสองมือ
        “มันแค่เป็นความสุขใจของผม ที่ได้อยู่เคียงข้างคุณอร...ผมสัญญา จากนี้ผมจะไม่ไปไหน จะอยู่ข้างคุณอรแบบนี้ตลอดไป ต่อให้ไล่ก็ไม่ไปครับ”
        “ดีแล้วค่ะ ต่อให้ไล่ก็อย่าไปนะคะ”
        ปรารภหัวเราะ
        “ครับ”
        ทั้งสองหัวเราะให้กัน แล้วสบตากันซึ้งใจ ปรารภดึงอรชามาโอบกอดไว้ด้วยความรัก อรชาอยู่ในอ้อมกอดของปรารภอย่างอบอุ่นใจ
       
        เมื่อธารินเดินเข้ามาที่บ้าน เธียรรีบเข้ามาหาอย่างร้อนใจ
        “หนูริน แย่แล้ว ไอ้ชายธงมันหายตัวไป ลุงติดต่อมันไม่ได้เลย”
        “คุณลุงใจเย็นๆก่อนนะคะ มีเรื่องด่วนอะไรรึเปล่าคะ”
        เธียรส่ายหน้า
        “ไม่มี แต่ชายธงมันอกหัก ลุงกลัวมันจะคิดสั้น”
        ธารินตกใจ
        “พี่ชายธง..คุณลุงดูในห้องรึยังคะ พี่ชายธงทิ้งจดหมายหรืออะไรไว้รึเปล่า”
        “ยังเลย”
        “งั้นรินขึ้นไปดูให้ค่ะ”
       
        ธารินรีบวิ่งไป เธียรมองตาม แล้วยิ้มออกมา

ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
        ธารินวิ่งเข้ามาอย่างร้อนใจ มองหาร่องรอยที่ชายธงอาจจะทิ้งไว้ ธารินมองไปที่โต๊ะแล้วชะงัก
       ที่โต๊ะมีบลูเบอรี่ชีสพายที่เธอทำให้เขาวางอยู่ จึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เห็นโน้ตของชายธงอยู่บนโต๊ะ ขนมทับไว้บางส่วน ธารินหยิบขึ้นมาอ่าน
        “ขอทำใจที่ใต้ต้นไม้...”
       ธารินตกใจ
       “พี่ชายธงจะผูกคอตาย”
       หญิงสาวรีบวิ่งออกไปที่บริเวณสวน ซึ่งมีต้นไม้ใหญ่ พลางร้องไปด้วย....
       “พี่ชายธง อย่าทำอะไรโง่ๆนะ”
       ธารินมองหา แต่ไม่เจอชายธง
       “พี่ชายธงไม่อยู่...พี่ชายธง..”
       แมวขาวเดินเข้ามา ธารินมองแปลกใจ เดินเข้าไปหา เห็นกระดาษโน้ตพับอยู่ที่สายรัดคอแมว เดินไปแกะดู แล้วอ่าน
       “กลับเข้าบ้านเถอะคนดี จะไม่มีเงาของพี่อีกแล้ว...นี่มันอะไรกัน พี่ชายธงอยู่ไหนกันแน่”
       ธารินวิ่งกลับเข้าไปในบ้านอย่างร้อนใจ
       “คุณลุงคะ...”
       เสียงดนตรีดังขึ้น ธารินชะงัก หันมองทางต้นเสียง แล้วเดินไปดูอย่างแปลกใจ พบว่าชายธงกำลังเล่นดนตรีเพลงรักเพื่อบอกรักเธอ ธารินมองชายธง น้ำตารื้น เมื่อเขาเล่นดนตรีจบลง จึงลุกมาหา แล้วเช็ดน้ำตาให้เธอ
        “ร้องไห้ทำไมล่ะครับ”
        “ก็คุณลุงบอกว่าพี่ชายธงจะคิดสั้น แถมรินเจอจดหมายลาตายของพี่ชายธง รินตกใจหมด...”
        ชายธงหัวเราะ
        “จดหมายลาตายที่ไหน”
        ธารินหยิบขึ้นมาให้ดู
        “นี่ไง พี่ชายธงเขียนว่าจะมีเงาของพี่ชายธงแล้ว”
        “ก็ถูกแล้วไง... รินเคยบอกว่ารินจะขอเป็นแค่เงาของพี่ แต่ตอนนี้พี่ไม่ให้รินเป็นแล้ว”
        ธารินอึ้งไป
        “พี่ชายธง...”
        “เราจะเป็นแสงสว่างให้กัน รินไม่ได้เป็นเงา แต่จะเป็นตัวตนของพี่”
        ชายธงหยิบแหวนออกมา คุกเข่าตรงหน้าธาริน
        “กลับมาเป็นคู่หมั้นของพี่อีกครั้งได้ไหม”
        ธารินน้ำตาคลอด้วยความตื้นตัน พยักหน้ารับ ชายธงลุกขึ้น สวมแหวนหมั้นให้ ทั้งสองกอดกันอย่างมีความสุข เธียรโผล่หน้ามามอง ยิ้มอย่างชื่นใจ
       
       กร้าวยืนเหม่ออยู่ในบ้าน ชาติเดินเข้ามาหา....
        “คิดอะไรอยู่”
        “ผมกำลังคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาครับลุง ผมไม่คิดเลยว่าความแค้นในใจผม มันจะเผาทำลายทั้งคนรอบข้างและตัวผมได้มากขนาดนี้ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมที่ผ่านมาลุงถึงคอยห้ามไม่ให้ผมแก้แค้น”
        “ลุงดีใจที่กร้าวคิดได้ไม่ใช่ปล่อยให้ความแค้นเผาผลาญตัวเอง จนตายทั้งเป็นเหมือนกับลิต้า”
        กร้าวคิดถึงลิต้าที่หน้าเสียโฉมและติดคุกแล้วทอดถอนใจ และเมื่อคิดถึงอนุชก็เศร้ายิ่งกว่า
       “แต่กว่าจะคิดได้ มันก็สายเกินไปแล้ว”
       “ไม่มีคำว่าสายเกินไป ถ้ากร้าวรู้สึกว่ายังมีอะไรที่อยากทำแล้วไม่ได้ทำก็ทำซะ อะไรที่ติดค้างอยู่ในใจ จงกล้าที่จะพูดออกไป”
       กร้าวพยักหน้ารับคำ
       
       เจ้าหน้าที่คุมตัวลลิตาหน้าตาเสียโฉมจากการถูกรถชนเข้าคุก เธอพยายามดิ้นรน โวยวาย ไม่ยอมรับความจริง
       “ปล่อยฉัน ฉันไม่ได้ผิด ปล่อย!”
       ประตูลูกกรงปิดลง ลลิตาเขย่าลูกกรง
       “สิต คุณกร้าว ช่วยลิต้าด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที ช่วยด้วย ฉันไม่อยากอยู่ในนี้”
       ลลิตาทรุดลงนั่งเกาะลูกกรง รับความจริงไม่ได้ ร้องไห้คร่ำครวญ ลลิตาร้องไห้
       “เป็นเพราะนังนุชคนเดียว มันทำลายชีวิตฉัน เพราะมันคนเดียว”
       
       ห้องขังชายอีกแห่ง ...เชิดเขย่าลูกกรง แต่ก็ไม่สามารถออกไปจากห้องขังได้
       “ปล่อยกู ปล่อย! ปล่อยโว้ย!”
       “เงียบ” ตำรวจใช้กระบองเคาะลูกกรงให้เชิดเงียบ
       
       อรชาเดินกลับเข้ามาในบ้านวิชเวทย์ แล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
        “กลับบ้านเราซะทีนะนุช”
        อนุชตามเข้ามา
        “ค่ะ พี่อร อยู่โรงพยาบาลตั้งนาน คิดถึงบ้านจะแย่แล้ว”
        “ทำพิธีบังสุกุลเป็นบังสุกุลตายแล้ว ถือว่าอนุชคนเก่าที่มีแต่เรื่องร้ายๆ ได้ตายไปแล้ว ต่อไปนี้พี่ขอให้เป็นอนุชคนใหม่ ที่มีแต่ความสุขและมีแต่สิ่งที่ดีในชีวิตนะจ๊ะ”
        อนุชไหว้ รับพรจากอรชา
        “ขอบคุณค่ะพี่อร ขอบคุณที่ดูแลนุชมาตลอด”
        อนุชกอดอรชาอ้อนๆ สองพี่น้องหัวเราะคิกคักสดใส กร้าวเข้ามา ทั้งคู่เห็นกร้าวก็อึ้ง
        “คุณกร้าว”
        “ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
        “มีอะไรก็บอกมาสิคะ”
        กร้าวอึกอัก พูดไม่ออกอีก
        “ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปซะ”
        อนุชเดินหนี กร้าวไม่สบายใจ
        “รีบตามไปสิคะ อรเอาใจช่วยนะคะ”
        กร้าวยิ้มกับอรชาแล้วตามอนุชออกไป อรชามองตามลุ้นๆ
       
        อนุชเดินไปที่สวน กร้าวตามมาติดๆ
        “นุช”
        อนุชชะงัก กร้าวตัดสินใจพูด
        “ผมขอโทษที่ทำร้ายคุณและครอบครัวคุณมาตลอด เพียงเพื่อต้องการแก้แค้น จนทำให้เกิดเรื่องร้ายๆ มากมาย จนผมเกือบจะต้องเสียคุณไป”
        อนุชรอฟัง
        “แค่นี้เหรอคะที่จะพูด”
        กร้าวพูดไม่ออก
        “เรื่องอดีตที่ผ่านมาแล้วก็ให้ผ่านไปเถอะค่ะ ฉันไม่ติดใจอะไร คุณสบายใจได้ ต่อไปนี้เราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก”
        อนุชจะเดินหนี กร้าวตัดสินใจพูดออกไป
        “ผมรักคุณ”
        อนุชอึ้ง ชะงัก ไม่คิดว่ากร้าวจะพูด
        “ไหนคุณเคยบอกว่าเกลียดฉัน”
        “เมื่อก่อนผมเคยเกลียดคุณ เกลียดความปากดีอวดเก่งของคุณ เกลียดน้ำตาคุณเวลาที่คุณร้องไห้ เกลียดทุกอย่างที่เป็นคุณเพราะมันทำให้ผมอ่อนแอ จนเกือบจะล้มเลิกการแก้แค้นหลายครั้ง”
        กร้าวยิ้ม
        “แต่ตอนนี้ผมรู้ใจตัวเองแล้วว่าผมรักคุณ และจะรักคุณทุกวัน ไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนไปนานแค่ไหน วันนี้ พรุ่งนี้ หรือเมื่อไร ผมก็จะรักคุณ”
        “แล้วถ้าอีกหน่อยฉันแก่ ฉันอ้วน คุณยังจะรักฉันมั้ย”
        “ไม่ว่าจะอ้วนขึ้น จะแก่ จะหูตึง หรือวันหนึ่งคุณจะจำผมไม่ได้ ผมก็จะรักคุณ ผมรักคุณเพราะคุณสอนผมให้รู้จักการให้อภัยและสอนให้ผมรู้จักคำว่ารัก”
        กร้าวกุมมืออนุช
        “ผมรักคุณ นางฟ้าของผม”
        อนุชแอบยิ้มเขิน แล้วนึกได้ แกล้งงอนใส่
        “ฉันรอให้คุณพูดคำนี้มาตั้งนาน นานจนเลิกรอแล้ว...คุณมาบอกตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว ตอนนี้ฉันเกลียดคุณ ฉันจะแก้แค้นคุณที่ปล่อยให้ฉันรอนาน”
        “ได้เลย ผมจะไม่หนีไปไหน ผมยอมให้คุณแก้แค้นตลอดชีวิต”
        กร้าวกอดและหอมแก้มอนุช ท่ามกลางสายตาของ อรชากับปรารภที่ยืนคู่กันอย่างแนบชิด รวมทั้ง คู่ของชายธง กับธาริน คณิตและกรวิกที่เริ่มคบหาดูใจกัน และพากันมาร่วมเป็นสักขีพยานกับความรักของทั้งคู่
       
        ชาติ พร้อมและขำได้พากันมาร่วมยินดีด้วยเช่นกัน ต่างปลาบปลื้มไปกับหนุ่มสาวทุกคู่ ที่ถูกเล่ห์ร้ายแห่งเสน่หาเล่นงาน แต่สุดท้ายก็ลงเอยกันได้ อย่างมีความสุข
       
       จบบริบูรณ์
        
       โปรดติดตามอ่าน "มายาสีมุก" 

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 17
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 16
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 15
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 14
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 84 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 80 คน
96 %
ไม่เห็นด้วย 4 คน
4 %
ความคิดเห็นที่ 40 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไม่อยากให้ละครจบเลยคะคงคิดถึงพี่เวียร์มากเลยอยากให้เล่นคู่กับใหม่ดาวิกาอีกคะ ช่อง 7 สี ทีวีเพื่อคุณรีบจัดให้ด่วนเลยนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าคะ รักสองคนนี้ม๊ากมาก คะ
ืnicharee_sek@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 36 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ไอพวกที่ว่า ช่อง7 ดีกว่า ช่องสาม ช่องสามดีกว่าเจ้ด คือต้องการไรเอ่ย? เหนละเพลีย จบแบบตกใจเหมือนกัน อ่านไม่ดีนึกว่าอนุชตายย !
จบ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 32 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครจบแล้วจ้า เรื่องหน้าขอให้เวียร์กับน้องใหม่เล่นคู่กันอีกนะค่ะ คิดถิงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
A
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 21 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอลุ้นอย่างระทึก
p.uynoy@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 20 +14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์นี้ห้ามพลาดซักตอนเลยนะ เพราะร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวงจะอวสานแล้ว...แต่ก่อนละครจะจบเราต้องมาลุ้นกันว่า..คุณกร้าวจะบอกรักอนุชหรือไม่///และอนุชจะยอมรับหัวใจตัวเองหรือไม่ว่ารักคุณกร้าวเข้าแร้ว
แต่งสิ่งที่สำคัญที่สุด!!!!ต้องขอขอบคุณทีมงาน Manager Drama
ที่อัพเดทความสนุกของละครเรื่องนี้อย่างละเอียด..ถึงบางครั้งจะมาไม่ตรงเวลาบ้าง อัพให้อ่านน้อยบ้าง ให้รอนานบ้าง...แต่สุดท้ายก็มาอัพละครให้แฟนแฟนละครอ่านและติดตามกันอย่างมีความสุข
จะอยู่ในความทรงจำ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 19 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ตื่นเต้น!!! ลุ้นเมื่อไหร่กร้าวจะบอกรักอนุชสักที~~ บทมาเร็วๆนะค่ะ
อินจัด ><
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 18 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อัพจนจบเลยนะไม่ต้องกั๊ก
Ssss
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 17 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากให้นุชท้องตั้งแต่ตอนที่มีอะไรกับกร้าวที่ไร่ทานตะวัน อยากรู้ว่าถ้าเป็นอย่างนั้นกร้าวจะทำยังไง
คนรออ่าน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +5 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วันนี้รู้สึกรักคนอัพ เพราะหนังจะจบแล้ว เราคงไม่ได้เข้ามาต่อว่าหรือชมอะไรอีก หลังจากคำว่า อวสาน เราก็ยุติการรอคอยที่ลุ้นระทึกสักที 555555
555555
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +32 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
หลังจากคนอัพเจอพลังแค้นโหดเสียงกร่นด่าของเหล่านักอ่านที่ติดตามละครเรื่องนี้เพราะอดใจรอไม่ไหว คนอัพได้ข่มใจอย่างหนักและให้อภัยแล้ว และจะรีบอัพตอนอวสานทันทีที่ได้รับบทมา จะได้หมดเวรหมดกรรมกันเสียที 555
เกิดมาเป็นคนอัพ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
รอ รอ รอ รอด้วยใจ ขอบคุณคนอัพด้วยนะคะ ละเอียดมากมาย ชอบมากค่ะ
แฟนคลับใหม่
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณมากนะคะ ชอบอ่านเว็ปนี้ที่สุดเลย ตรงมากค่ะ แต่ก็ลุ้นจนเหนื่อยเหมือนกันนะคะกับบทที่มาช้าเหลือเกิน แต่ยังไม่ก็ขอบคุณมากๆค่ะ
nu_ef@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
บ่องตง คนอัพน่ารักจุงเบย อีกนิดเดียวเอง ใกล้จะจบแล้ว อัพให้อ่านเร็วๆนะคะ ใจจร้า
รักคนอัพ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
โอเค
ใจจ้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014