หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายธราธร

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายธราธร ตอนที่ 9

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 22 มีนาคม 2556 16:53 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายธราธร ตอนที่ 9
       สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายธราธร ตอนที่ 9 (ต่อ)
       
       ธราธรอยู่ในวงล้อมของคนร้าย ระวีรำไพถูกพรานสมจับอยู่ ธราธรคิดและใช้ความจริงเข้าสู้มองทุกคนด้วยความจริงใจแล้วก็พูดขึ้น
       
       “พี่น้องทุกคน”
       เอ็ดเวิร์ดหยุดหัวเราะมองธราธรด้วยหางตา
       “ฝรั่งคนนี้กำลังหลอกใช้พวกคุณ เหมือนที่เขาเคยหลอกพวกผมมาแล้ว เขาหลอกว่าจะให้เงินทุนสนับสนุนการทำงาน แต่ที่แท้เขาต้องการมาขโมยของของพวกเรา”
       เอ็ดเวิร์ดยักไหล่ ไม่สะทกสะท้าน ธราธรพูดต่อ
       “สมบัติพวกนี้เป็นของคนไทย เป็นของทุกคนบนโลก ไม่ใช่สิ่งของที่ใครคนใดคนหนึ่งจะครอบครองแต่เพียงผู้เดียว”
       เอ็ดเวิร์ดสวนทันที
       “ไม่ว่าจะเป็นสมบัติชาติ สมบัติโลก เงินก็ซื้อได้ทั้งนั้น” เอ็ดเวิร์ดเยียดปากดูถูก “และไอ้คนที่แกเรียกว่า พี่น้อง นั่นแหละ เป็นคนพาฉันมาที่นี่ ให้ฉันมาเลือกหยิบ สมบัติชาติ อย่างเต็มที่ เจ้าบ้านเต็มใจขนาดนี้ แล้วฉันจะปฎิเสธได้ยังไง”
       เอ็ดเวิร์ดยิ้มกวน ธราธรชะงักมองไปรอบๆ ทุกคนไม่มีทีท่าจะเปลี่ยนใจ เอ็ดเวิร์ดพูดต่ออย่างดูถูก
       “ฉันว่า แกหยุดพูดเถอะ พูดไป คนพวกนี้มันก็ไม่ยินหรอก เงินของฉัน” เอ็ดเวิร์ดลอยหน้ากวนๆ ชี้ไปที่หู “มันอุดหูอยู่ พูดไปก็เท่านั้น”
       ระวีรำไพทนไม่ได้ ปรายตามามองพรานสมที่ล็อคแขนตัวเองอยู่
       “พรานสม...มันพูดจาดูถูกขนาดนี้ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ ของที่นายขโมยไป มันเป็นของคนไทยทุกคน นายไม่มีสิทธิ์จะขโมยไปขาย สำนึกรักชาติไม่มีบ้างหรือไง”
       พรานสมเหยียดยิ้ม
       “รักชาติ แต่ท้องมันหิว จะรักไปทำไม ถ้าไม่ทำแบบนี้ จะเอาเงินที่ไหนไปเลี้ยงลูกเลี้ยงเมีย พวกคนเมืองมีชีวิตอยู่บนหอคอยงาช้าง จะมาเข้าใจอะไร สำหรับฉัน...ไอ้สมบัติที่พวกแกชื่นชมนักหนา มันก็เป็นแค่เศษหินเศษปูน”
       ธราธรจี๊ด...เจ็บเข้าไปถึงใจ
       “แต่สิ่งที่คุณทำมันไม่ถูกต้อง ถ้าคนไทยทุกคนทำอย่างคุณ ต่อไปลูกหลานจะไม่ได้เห็นศิลปวัตถุที่มีรากฐานมานับพันปี คนเราถ้าไม่รู้จักอดีตของตัวเอง ไม่เข้าใจตัวเอง แล้วจะเดินไปข้างหน้าอย่างภาคภูมิได้ยังไง”
       สิ้นเสียงธราธร เอ็ดเวิร์ดชูปืนแล้วก็ยิงขึ้นฟ้าด้วยความรำคาญเต็มทน เปรี้ยง ระวีรำไพตกใจ
       “ว๊าย”
       
       รณพีร์ และ รัชชานนท์ ชะงักกึก และด้วยสัญชาตญาณทั้งสองคน คิดว่าอาจจะเป็นธราธรแน่ๆ รณพีร์หันมาทางเกษราและชินกรที่เดินตามมาห่างๆ ชินกรตำรวจประคองอยู่
       “ผมล่วงหน้าไปก่อนครับ เจอกันที่ปราสาท”
       รณพีร์และรัชชานนท์รีบเร่งฝีเท้ามุ่งไปข้างหน้าอย่างเร็ว เกษรามองตาม ในใจหวาดหวั่น ใจคอไม่ค่อยดี
       
       ปลายกระบอกปืนของเอ็ดเวิร์ดชี้ขึ้นฟ้า
       “ฉันขี้เกียจฟัง ถ้ายังไม่หยุดพูด มันตาย”
       ทันใดนั้นปลายกระบอกก็ถูกดึงเหวี่ยงชี้ไปทางระวีรำไพ ธราธรตะลึง
       “อย่า”
       เอ็ดเวิร์ดเชิดหน้า ทำไมต้องฟัง ธราธรรู้ตัว รีบอ่อนลง
       “อย่าทำอะไรเธอ เธอไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ปล่อยเธอไปเถอะ...ฉันขอร้อง”
       เอ็ดเวิร์ดคิดแล้วก็ยิ้มร้าย
       “ได้...ฉันจะปล่อยไปก็ได้ แต่แก...ต้องฆ่าตัวตายต่อหน้าฉัน ตอนนี้เลย แกตายเมื่อไหร่ ฉันปล่อยไปทันที”
       ธราธรสะงักกึก ระวีรำไพหน้าเสีย รีบตะโกนออกมา
       “ไม่นะ พี่ชายใหญ่ไม่นะคะ อย่าทำแบบนั้นนะคะ”
       “ไม่ทำ มันตาย”
       เอ็ดเวิร์ดหันปืนมาทางระวีรำไพ ธราธรรีบสวน
       “ถ้าฉันฆ่าตัวตาย ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าแกจะปล่อยเธอไปจริงๆ”
       เอ็ดเวิร์ดยักไหล่
       “ฉันไม่มีอะไรจะมาการันตี แกมีแค่สองทางเลือก ตายแล้วเสี่ยงว่ามันอาจจะรอด หรือ...ตายทั้งคู่” เอ็ดเวิร์ดพูดพร้อมยิงปืนลงพื้นข้างๆระวีรำไพ เปรี้ยง “เลือก”
       ระวีรำไพร้องลั่น
       “ว๊าย”
       ธราธรสะดุ้ง มองหน้าระวีรำไพด้วยความเป็นห่วง...ธราธรและระวีรำไพมองตากัน ปรึกษากันทางสายตา...แววตาธราธรบ่งบอกออกมาว่ายอมตาย ระวีรำไพน้ำตาร่วง ส่ายหน้าพึมพำเบาๆ
       “ไม่นะคะพี่ชายใหญ่...อย่า...”
       ธราธรคิด ตัดสินใจ เบนสายตาจากระวีรำไพ แล้วยกปืนขึ้น เหมือนจะยิงตัวตาย ระวีรำไพตะโกนลั่น
       “ถ้าพี่ชายใหญ่เป็นอะไรไป ปรางจะตายตาม ปรางอยู่โดยไม่มีพี่ชายใหญ่ไม่ได้” เธอน้ำตาร่วง “ปรางอยู่ไม่ได้ ปรางรักพี่ชายใหญ่”
       คำบอกรักในเสี้ยววินาทีแห่งชีวิตพุ่งเข้ามาที่หัวใจของธราธร เขาอึ้งไปมองหน้าระวีรำไพที่น้ำตานองหน้า
       “ปราง...”
       ระวีรำไพร้องไห้น้ำตานองหน้าแววตาเต็มไปด้วยความรักและความเสียใจ ธราธรมองแล้วใจหายวาบ สองคนเหมือนตกอยู่ในห้วงภวังค์เพียงสองคน จนเอ็ดเวิร์ดส่งเสียงขึ้นด้วยความรำคาญ
       “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาพรอดรัก รำคาญ ให้ตายคนเดียวไม่ชอบ ก็ตายทั้งสองคนเลยแล้วกัน” เอ็ดเวิร์ดหันมาทางพรานสม “แกจัดการอีนี่ ส่วนไอ้คุณชาย” เขาหันปืนมาทางธราธร “ฉันจัดการเอง”
       พรานสมผลักระวีรำไพลงพื้น
       “โอ้ย”
       พรานสมควักปืนหันมาทางระวีรำไพ เอ็ดเวิร์ดหันปืนมาทางธราธรควั่บ ธราธรหันปืนจะยิงสู้ สมุนที่รายล้อมอยู่หันปืนมาทางธราธร ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นติดต่อกัน ปัง เฉียดเอ็ดเวิร์ด ปังข้างๆพรานสม ปัง เข้าที่ลูกน้องจนกองสมุนแตกกระจาย ปังๆ พรานสมหันไปเห็นว่าเป็นตำรวจยิงมาก็ตะโกนขึ้น
       “ตำรวจ หนี”
       พรานสมยิงกลับและหลบเข้าหลังปราสาท เอ็ดเวิร์ดเลิ่กลั่กนิดๆ พรานสมโผล่มายิงคุ้มกัน
       “ทางนี้ครับนาย”
       พรานสมวิ่งนำไป เอ็ดเวิร์ดรีบวิ่งตาม ธราธรมองตาม จะวิ่งตามไปแต่ห่วงระวีรำไพที่นั่งเอามือปิดหู ตัวสั่น อยู่ที่พื้น ธราธรเห็นรีบวิ่งไปหา แล้วจับตัวประคองเข้าไปที่ซอกหินเป็นกำบัง
       “ทางนี้”
       ธราธรกับระวีรำไพวิ่งเข้าไปหลบ ยังมีเสียงยิงโต้ตอบอย่างต่อเนื่อง ธราธรกับระวีรำไพเข้ามาอยู่ในมุมปลอดภัย ทั้งสองคนมองหน้ากัน คำสารภาพรัก ยังดังก้องในใจทั้งสองคน แววตาที่ต่างมองกัน นับจากนี้ไม่ใช่พี่น้องอีก
       สมุนแตกกระเจิง ตำรวจรุกไล่เข้าไป หลายคนเริ่มโดนจับได้ รณพีร์ รัชชานนท์ ตีขนาบเข้ามาจากทางหนึ่ง พุฒิภัทร และปวรรุจ มาจากอีกทาง พุฒิภัทรเห็นช่องทางที่จะเข้าไปหาธราธรและระวีรำไพ
       “ฉันเห็นพี่ชายใหญ่กับน้องปรางแล้ว ยิงคุ้มกันด้วย ฉันจะวิ่งเข้าไปข้างใน”
       ปวรรุจพยักหน้ารับ
       “ได้”
       พุฒิภัทรรีบวิ่งไป ปวรรุจยิงคุ้มกัน พุฒิภัทรวิ่งเข้าไปในปราสาทได้สำเร็จ มองซ้ายมองขวาเห็นธราธรพาระวีรำไพวิ่งหลบมาพอดี
       “พี่ชายใหญ่”
       ธราธรหันมา
       “ชายภัทร”
       พุฒิภัทรวิ่งมาหา
       “พี่ฝากดูแลมะปรางด้วย”
       ธราธรจะไป ระวีรำไพรีบถามอย่างเป็นห่วง
       “พี่ชายใหญ่จะไปไหนคะ”
       “พี่เห็นไอ้เอ็ดเวิร์ดกับพรานสมมันหนีไปทางโน้น พี่จะรีบตามไปจับพวกมัน”
       ระวีรำไพจับแขน
       “ระวังตัวนะคะ”
       สายตาของระวีรำไพมองด้วยความเป็นห่วง พุฒิภัทรชะงักมองสองคนแปลกใจ ธราธรพยักหน้ารับ รีบวิ่งตามไปบริเวณที่พรานสมและเอ็ดเวิร์ดวิ่งไป รณพีร์ รัชชานนท์ และ ปวรรุจ เห็นพอดี ทั้งสามรีบออกตัวตามไป

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายธราธร ตอนที่ 9
       พรานสมวิ่งนำเอ็ดเวิร์ดเข้าป่า เอ็ดเวิร์ดวิ่งตามอย่างเร็ว วิ่งไปมองหลังไป พรานสมมองหน้าเอ็ดเวิร์ดแล้วส่งสัญญาณกันบางอย่าง
       
       ธราธรวิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ เอ็ดเวิร์ดวิ่งๆอยู่ก็ชะงักกึก...ทำเป็นมองไปรอบๆ ไม่เห็นพรานสมแล้ว เอ็ดเวิร์ดยืนอยู่หน้าต้นไม้ใหญ่เหมือนมาเจอทางตัน ทันใดนั้นธราธรก็วิ่งมาทันพอดี ธราธรตะโกนขึ้นพร้อมกับยกปืนเล็ง
       “แกหนีไปไม่ได้แล้ว มอบตัวกับตำรวจซะดีๆ”
       เอ็ดเวิร์ดหันมา
       “มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”
       ธราธรขมวดคิ้ว ทันใดนั้นเองก็มีเสียงขึ้นนกปืนลูกโม่ของพรานสมดังคลิ๊ก พรานสมยืนอยู่ข้าง
       หลัง ธราธรหน้าเครียดนิ่ง เอ็ดเวิร์ดหัวเราะสะใจ
       “ฮ่าๆๆๆ ไม่ว่ายังไงแกก็ต้องตาย ไม่มีใครมาช่วยแกได้”
       ทันใดนั้นเสียงรณพีร์ก็ดังขึ้น จากด้านหลังพรานสม
       “มันก็ไม่แน่”
       เสียงขึ้นนกปืนดังขึ้นพร้อมกันสามกระบอก คลิ๊ก ๆๆ พรานสมหน้าเสีย ด้านหลังของเขามี ปวรรุจ รัชชานนท์ และรณพีร์ จ่อปืนมาพร้อมกันสามกระบอก เอ็ดเวิร์ดเห็นท่าไม่ดี หันหลังจะวิ่งหนี ธราธรยิงปืนลงที่พื้นสกัดไว้ เอ็ดเวิร์ดสะดุ้งหยุด ธราธรพูดเสียงเด็ดขาด
       “ถ้ามอบตัวไม่ใช่เรื่องง่าย...คิดจะหนี มันก็ไม่ง่ายเหมือนกัน”
       ธราธรฟันธงอย่างเด็ดขาด
       
       ลานกว้างกลางปราสาท เอ็ดเวิร์ด และพรานสมถูกใส่กุญแจมือ และพามาที่กลางลาน ตำรวจดันตัวผลักจะให้นั่งลง แต่เอ็ดเวิร์ดไม่ยอม ยังยืนเชิดอยู่ พรานสมไม่นั่งแต่ไม่เชิด ยังคงสุขุมนิ่ง และไม่กลัว ทันใดนั้นตชด.อีกชุดก็พาตัวอีริคและสมุนชุดแรกมารวมกัน เอ็ดเวิร์ด และพรานสมหันมาเห็นอีริคก็หน้าเสียนิดๆ...โดนกันหมด สมุนที่โดนจับนั่งรวมกันอยู่ด้านหลัง ตชด. คุมเข้ม ธราธร ปวรรุจ รัชชานนท์ และรณพีร์ยืนเผชิญหน้า
       กับเอ็ดเวิร์ด อีริค และพรานสม เอ็ดเวิร์ดยังเชิดใส่
       “พวกแกมาจับฉันข้อหาอะไรมิทราบ”
       คุณชายทั้งสีทำหน้าเอือม เอ็ดเวิร์ดกร่างต่อ
       “พวกแกนั่นแหละที่ต้องโดนจับ โทษฐานทำร้ายฉัน ฉันจะประจานให้ทั้งโลกรู้ว่าพวกแกป่าเถื่อน รุมทำร้ายชาวต่างชาติที่ไม่มีทางสู้” เอ็ดเวิร์ดยิ้มเยาะ “ถ้าไม่อยากทำให้ประเทศของพวกแกต้องเสียชื่อ ปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้”
       ธราธรเดินเข้ามาเผชิญหน้า ย้อนกลับไป
       “ทำไมผมต้องฟังคุณ ที่นี่กฎหมายเป็นใหญ่ คุณอาจจะเอาเงินซื้อคนบางคนได้ แต่เงินของคุณซื้อความถูกต้องไม่ได้...ผิดก็คือผิด และคนผิดก็ต้องรับโทษ”
       เอ็ดเวิร์ดยังเชิด
       “ฉันผิดอะไรไม่ทราบ ไหนบอกมาสิ ว่าฉันผิดอะไร”
       อีริคแทรกกวนๆ
       “ถ้าแค่ทำร้ายร่างกาย ก็แค่เสียค่าปรับ แต่อย่ามายัดเยียดข้อหาโจรกรรม พวกฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ยอมรับความผิด”
       รณพีร์ไม่พอใจ
       “หลักฐานทนโท่ ยังจะมาทำปากดี”
       “หลักฐานอะไร ไหนหล่ะ หลักฐาน” เอ็ดเวิร์ดมองไปรอบๆ “ไม่เห็นมีเลย”
       ทันใดนั้นเอง...เสียงอาทิตยรังสีก็ดังขึ้น
       “นี่ไงหลักฐาน”
       ทุกคนหันไป
       อาทิตยรังสีและอ่อนศรี เดินมาพร้อมกับวัตถุโบราณบางส่วน ที่ขุดเจอและสมุนที่ยืนเฝ้าสมบัติ เอ็ดเวิร์ด และอีริคหน้าเสีย ลูกน้องสองคนหน้าจ๋อย
       
       ก่อนหน้านี้...อาทิตยรังสี และ ตำรวจ เดินสำรวจรอบๆที่ที่เคยเป็นที่ตั้งเต็นท์โจร สักพักอ่อนศรีเดินเข้ามารายงาน
       “คุณชายครับ...ผมเจอพวกมันแล้วครับ”
       อาทิตยรังสีและตำรวจรีบเดินตามไป...ลูกน้องสองคนที่เฝ้าสมบัติยืนอยู่คนละมุม ถืออาวุธปืนครบมือ ทันใดนั้นอ่อนศรีก็โผล่มาทางด้านหลังและใช้ด้ามมีดทุบลงที่ท้ายทอย ป๊อก ลูกน้องคนหนึ่งล้มลงสลบทันที ลูกน้องอีกคนหันไปด้วยความแปลกใจ แล้วก็เห็นตำรวจ โผล่มายืนอยู่ ลูกน้องตกใจ ตำรวจอีกคนโผล่มาด้านหลัง มีเสียงขึ้นนกดังกริ๊ก ลูกน้องสะอึกยืนตัวแข็งทื่อ...อาทิตยรังสีปรากฏตัวขึ้นและถามเสียงเข้ม
       “สมบัติอยู่ที่ไหน”
       
       หน้าปราสาท...สมบัติบางส่วนถูกวางไว้ที่พื้นหน้าเอ็ดเวิร์ด อาทิตยรังสีพูดเสียงเข้ม
       “ลูกน้องแกสารภาพความจริงมาหมดแล้ว”
       เอ็ดเวิร์ดกับอีริค หน้าเสีย ลูกน้องหน้าจ๋อย อ่อนศรีดันตัวไปรวมกับสมุนคนอื่นๆ อาทิตยรังสีหันมาบอกตำรวจ
       “คุณตำรวจครับ จับพวกมันได้เลย”
       ตำรวจที่ยืนอยู่พุ่งเข้ามาจับตัวเอ็ดเวิร์ด อีริค และ พรานสมทันที เอ็ดเวิร์ดยังไม่ยอม
       “ไม่จริง ฉันไม่ผิด ฉันโดนใส่ร้าย ปล่อยฉันนะเว้ย ฉันบอกให้ปล่อย”
       ตำรวจไม่ปล่อย เอ็ดเวิร์ดหันมาทางธราธร
       “พวกแกจะต้องชดใช้ในสิ่งที่พวกแกทำกับฉัน จำไว้”
       เอ็ดเวิร์ดและอีริคโดนลากตัวไป พรานสมโดนล็อคตัว กำลังจะถูกลากตามไป อ่อนศรีเดินมาหา และหยุดยืนอยู่ตรงหน้า พรานสมชะงัก พรานสองคนมองหน้ากัน
       “ฉันรู้ว่าแกเป็นคนมีฝีมือ...ถ้าแกไม่โลภมาก ชีวิตก็คงไม่เป็นแบบนี้”
       “ฉันแค่ทำมาหากิน ฉันก็แค่ทำงานของฉัน...ฉันไม่ได้โลภ”
       “ถ้าแกไม่โลภ...แกก็โง่ โง่ที่พาโจรเข้ามาปล้นบ้านตัวเอง”
       พรานสมสะอึก
       “ยอมขายสมบัติของชาติ เพื่อแลกกับเศษเงินที่มันโปรยมาให้เหมือนเราเป็นหมู เป็นหมา”
       พรานสมเริ่มละอายใจนิดๆก้มหน้า อ่อนศรีพูดต่อด้วยเมตตา
       “แกอาจจะไม่เห็นค่าของตัวเอง...แต่ฉันเห็น”
       พรานสมแปลกใจมองหน้าอ่อนศรีอีกที อ่อนศรีพูดแววตาจริงจัง
       “ออกจากคุกเมื่อไหร่ ถ้าอยากได้งานที่ไม่ต้องขายวิญญาณ ขายบรรพบุรุษตัวเอง มาหาฉันได้ตลอดเวลา”
       อ่อนศรีจับไหล่ให้กำลังใจเหมือนรุ่นพี่สอนรุ่นน้อง พรานสมมองด้วยความอึ้งปนซึ้งใจ อ่อนศรีเอามือออกจากไหล่แล้วก็เดินไป พรานสมมองตามนิดๆ แววตาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ตำรวจดันตัวพรานสมเดินต่อไป เจ้าหน้าที่ค่อยๆทยอยเคลียร์คนและของพากันออกจากป่าไป ในขณะที่อีกมุมหนึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ คนที่รับเรื่องที่โรงพัก นำตำรวจอีกชุดตามมาสมทบในคณะนี้มีนักข่าวมาพร้อมกับกล้องถ่ายรูป ตำรวจคนนั้นรีบเข้าไปหาอาทิตยรังสีด้วยท่าทางเหนื่อยๆ
       “คุณชายอาทิตย์ผมมาช่วยแล้วครับ...แฮ่กๆ”
       อาทิตยรังสีหันมามอง เห็นว่าตำรวจที่เพิ่งมากำลังโพสต์ท่าถ่ายรูปกับของที่จับมาได้แล้วก็ส่ายหน้า พร้อมกับเบือนหน้าหนี ธราธรยืนอยู่กับน้องๆ มองดูเจ้าหน้าที่พาตัวคนร้ายออกไป เขานึกได้ และหันมาทางปวรรุจ
       
       “ชายรุจ...น้องปรางอยู่ที่ไหน”

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายธราธร ตอนที่ 9
       ระวีรำไพกินยาแก้ไข้ของพุฒิภัทร และดื่มน้ำตาม เธอรวบผมและมัดด้วยเถาวัลย์ไว้ข้างหลังอย่างน่ารัก
       
       แม้ใบหน้าจะอิดโรยบ้าง พุฒิภัทรคุกเข่าทำแผลถลอกที่หน้าแข้งให้อย่างอ่อนโยน สองคนนั่งอยู่ในมุมหนึ่งที่ไม่วุ่นวาย มีเจ้าหน้าที่เดินไปมาบ้างอยู่ไกลๆ
       “มีแผลถลอกนิดหน่อย พี่ใส่ยาฆ่าเชื้อไว้ให้แล้วนะครับ ส่วนอาการไข้หลังจากกินยาลดไข้แล้วน่าจะดีขึ้น พอถึงกรุงเทพพี่จะนัดมาตรวจอีกที”
       ระวีรำไพยกมือไหว้
       “ขอบคุณพี่ชายภัทรค่ะ”
       พุฒิภัทรรับไหว้อย่างสวยงาม ทันใดนั้นเสียงเกษราก็ดังขึ้น
       “น้องปราง”
       ระวีรำไพหันไป แล้วก็ยิ้มกว้าง
       “พี่เกษ”
       เกษรายังอยู่ในชุดผู้ชาย ทั้งสองคนรีบวิ่งเข้ามากอดกันด้วยความดีใจ ระวีรำไพน้ำตาซึม
       “ปรางดีใจมากๆเลยค่ะที่ได้เจอพี่เกษอีก”
       เกษราน้ำตารื้น
       “พี่ก็ดีใจค่ะ”
       สองคนคลายกอดแต่ยังจับมือไว้แน่น ด้านหลังสองสาวเห็นชินกรเดินมากับเจ้าหน้าที่ประคองมา พุฒิภัทรเห็นรีบเดินไปหาอย่างเร็ว พร้อมกับสั่งเจ้าหน้าที่ที่เป็นหมอภาคสนาม
       “ขอเปลสนามด้วย”
       พุฒิภัทรรีบเข้ามาดูอาการชินกร เปลตามมา ชินกรถูกวางลงบนเปล สองสาวยังคุยกันต่อเกษราจับแขนระวีรำไพไว้แน่น
       “พี่ต้องขอบคุณน้องปรางมากที่ช่วยชีวิตพี่ไว้ จนตัวเองต้องตกลงไปในที่หน้าผา ถ้าน้องปรางเป็นอะไรไป พี่จะไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต”
       ระวีรำไพส่ายหน้า
       “อย่าคิดแบบนั้นสิคะ ปรางติดหนี้บุญคุณพี่เกษ ที่ปรางได้ตามมาดูแลคุณพ่อ เพราะพี่เกษมาเป็นเพื่อน”
       “ถ้าอย่างนั้น...ถือซะว่าตอนนี้เราหายกันนะคะ น้องปรางไม่ได้ติดหนี้พี่”
       “และเรื่องที่ปรางตกหน้าผา ก็ไม่ใช่ความผิดของพี่เกษ”
       สองคนยิ้มให้กัน ทันใดนั้นช่างภาพก็โผล่มาถ่ายรูปสองสาวไว้ สองสาวไม่รู้ตัว แต่พุฒิภัทรหันไปเห็นพอดี พุฒิภัทรขมวดคิ้ววิตกนิดๆ แล้วก็หันมาทางเจ้าหน้าที่
       “พาอาจารย์ชินกรไปด้านหลังปราสาท หาที่ร่มๆ เงียบๆ ผมจะผ่ากระสุนออก”
       เจ้าหน้าที่รับคำ
       “ครับ”
       เจ้าหน้าที่ยกเปลขึ้นไป
       
       อีกมุมหนึ่งของปราสาท ธราธรเดินเข้ามา มองหาระวีรำไพแต่มาเห็นเกษราเขาก็เรียกขึ้นด้วยความดีใจ
       “น้องเกษ”
       เกษราหันไปเห็นธราธรก็ดีใจไม่แพ้กัน
       “พี่ชายใหญ่”
       เกษราวิ่งไปหาด้วยความดีใจ ธราธรอ้าแขนรับด้วยความเป็นห่วง ทั้งสองคนกอดกันด้วยความดีใจ...
       ชินกรอยู่บนเปล กำลังโดนหามไปพอดี เขาเห็นภาพตำตา แทงใจ ทนไม่ได้ถึงกับเบือนหน้าหนี ระวีรำไพยืนมองอยู่ด้วยความเศร้า...พุฒิภัทรยืนอยู่ไม่ห่างเห็นปฎิกริยาของระวีรำไพพอดี ระวีรำไพยังยืนเศร้าอยู่ ทันใดนั้นก็มีมือใหญ่ๆของอาทิตยรังสีตบลงบนไหล่ เธอหันมาเห็นพ่อก็อึ้งไป
       “คุณพ่อ...”
       อาทิตยรังสียิ้มนิดๆตอบปลอบใจ ระวีรำไพถึงกับน้ำตาร่วง อาทิตย์โอบไหล่ลูกสาวและพาเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง ปล่อยให้เกษราและธราธรอยู่ตามลำพัง พุฒิภัทรหันมาเห็นระวีรำไพเดินไปกับอาทิตยรังสีพอดี แล้วก็ชะงักนิดๆ รู้ว่าความลับแตกแล้วก่อนจะหันมาทางธราธรกับเกษราอีกที ครุ่นคิด ก่อนจะเดินตามชินกรไป สองคนคลายกอดจากกัน
       “เกษดีใจที่สุดที่ได้เจอพี่ชายใหญ่”
       ธราธรยิ้มรับ
       “พี่ก็ดีใจ...การเดินทางเป็นยังไงบ้าง น้องเกษได้รับอันตราย เจ็บ ป่วย อะไรบ้างหรือเปล่า”
       “ไม่เลยค่ะ เกษสบายดี คุณชินกรดูแลเกษอย่างดีมาก”
       เกษรายิ้มกว้าง อย่างลืมตัว ธราธรยิ้มตาม ไม่ได้หึงแม้แต่น้อย
       “โชคดีจริงๆ พี่ต้องขอบคุณอาจารย์ชินกรสักหน่อย ที่ดูแลน้องเกษแทนพี่”
       เกษรายิ้มกว้าง
       “คุณชินกรอยู่ทางนี้ค่ะ”
       เธอหันไปทางที่ชินกรเคยอยู่ แต่ไม่มีแล้ว
       “อ้าว...หายไปแล้ว”
       “ไม่เป็นไรครับ พี่ขอบคุณตอนเจอกันก็ได้ แล้ว...น้องเกษเห็นน้องปรางหรือเปล่าครับ”
       “เห็นค่ะ เมื่อกี๊เพิ่งยืนคุยกันอยู่ตรงนี้” เธอหันไปอีกทาง ก็ไม่มีเหมือนกัน “อ้าว...หายไปอีกคน”
       ธราธรและเกษราเริ่มงง ธราธรตัดบทด้วยความเป็นห่วงระวีรำไพ
       “น้องเกษครับ...พี่ขอไปดูอาการน้องปรางก่อนนะครับ ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
       เกษรารีบตอบ แบบไม่ประชด เพราะห่วงจริง
       “ค่ะ เกษก็จะตามหาคุณชินกรเหมือนกัน คุณชินกรโดนยิงเพราะเกษ”
       ธราธรตกใจ
       “โดนยิง”
       “ค่ะ แต่โดนจุดไม่สำคัญ พี่ชายใหญ่ไม่ต้องห่วง ไปตามหาน้องปรางเถอะค่ะ เกษไปดูอาการคุณชินกรเอง”
       ธราธรพยักหน้ารับอย่างโล่งใจ เกษรายิ้มรับ และทั้งสองคนก็แยกกันไปตามหาคนที่ตัวเองรักและเป็นห่วงอย่างแท้จริง
       
       ระวีรำไพกราบลงที่หน้าอกของพ่อ
       “ปรางต้องกราบขอโทษคุณพ่อด้วยนะคะ ที่แอบตามมาโดยไม่บอก แถมยังอุตริแต่งชายมาอีก” เธอยกมือไหว้อีกที รู้สึกผิดจริงๆ “ปรางขอโทษจริงๆค่ะ”
       “พ่อยกโทษให้”
       ระวีรำไพงง
       “คุณพ่อไม่โกรธปรางเลยเหรอคะ”
       “พ่อจะโกรธลูกสาวที่ปลอมตัวมา เพราะเป็นห่วงพ่อตัวเองได้ยังไง...พ่อเข้าใจ พ่อไม่โกรธ”
       ระวีรำไพงงอีก
       “คุณพ่อทราบเรื่องนี้ด้วยเหรอคะ หรือว่าพี่ชายใหญ่บอกคุณพ่อหมดแล้ว”
       “ไม่มีใครบอก...พ่อรู้เอง...รู้ตั้งแต่วันแรกที่เห็นแล้ว จะมีพ่อคนไหนบ้างที่จำลูกตัวเองไม่ได้ เลี้ยงมากับมือตั้งยี่สิบปี หน้า ตา จมูก แบบนี้จะมีใครเหมือน” อาทิตยรังสีจับจมูก ระวีรำไพยิ้มนิดๆ “แต่พ่อเห็นว่าลูกกำลังสนุก พ่อก็ไม่ว่า”
       ระวีรำไพยิ้มเศร้าๆ อาทิตย์รังสีมองอย่างรู้ใจ
       “แต่ตอนนี้คงจะเริ่มไม่สนุกแล้วใช่มั้ย”
       ระวีรำไพหุบยิ้ม
       “เห็นโทษของการหลอกผู้ใหญ่แล้วใช่มั้ย”
       ระวีรำไพหน้าจ๋อย พยักหน้า
       “ถ้ารู้ พ่อก็ยกโทษให้...ได้เวลากลับบ้านกันแล้ว”
       ระวีรำไพพยักหน้ารับ น้ำตาซึม
       
       “ค่ะ...”

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายธราธร ตอนที่ 9
       อ่อนศรีเดินมาสมทบพอดี
       “ผมพร้อมเดินทางกลับแล้วครับคุณชาย” อ่อนศรีชะงักที่เห็นตะวันเป็นหญิง “... ตะวัน”
       อาทิตยรังสียิ้มขำ
       “ลูกสาวฉันเอง...หม่อมหลวงระวีรำไพ หรือ มะปราง ตะวันเป็นนามแฝง”
       พูดจบก็เดินโอบพาระวีรำไพเดินเข้าป่า เตรียมกลับออกไป อ่อนศรีเหวอ
       “ลูกสาว”
       อ่อนศรีอึ้งค้าง คุณพระช่วย
       
       เศษกระสุนอยู่ในถาด พุฒิภัทรทำแผลให้ชินกรอย่างเรียบร้อย
       “ขอบคุณคุณชายภัทรมากครับ”
       “ด้วยความยินดีครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว พอดีจะมีเจ้าหน้าที่ชุดแรกออกเดินทางกลับไปที่แคมป์ ผมจะให้เขาพาคุณไปพักที่โน่น รอรถมาพาเข้าไปในเมืองอีกทีนะครับ”
       “ขอบคุณครับ”
       “พร้อมเดินทางนะครับ”
       ชินกรใจคิดถึงเกษรา แต่เห็นว่าเจอธราธรแล้วก็ตัดใจ
       “พร้อมครับ”
       พุฒิภัทรพยักหน้าบอกเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ยกเปลสนามขึ้น และพาชินกรเดินเข้าป่าไปเป็นขบวน พุฒิภัทรเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็เดินกลับไปสมทบกับคนอื่น เกษราวิ่งมาพอดี แต่ไม่เห็นใครแล้วไม่มีร่องรอยของชินกรเธอมองหาด้วยความเป็นห่วง
       
       ธราธรเดินหาระวีรำไพจนทั่วแต่ก็ไม่พบ เขาเดินมาหาปวรรุจ รัชชานนท์ รณพีร์ ที่กำลังช่วยมานิต และ
       เจ้าหน้าที่จดบันทึกของที่ยึดมาได้ ธราธรเข้ามาถาม
       “ชายรุจ ชายเล็ก ชายพีร์ เห็นมะปรางหรือเปล่า”
       ทุกคนส่ายหน้า
       “ไม่เห็นครับ”
       ปวรรุจหันมาบอก
       “แต่ผมก็ไม่เห็นคุณอาสักพักแล้วนะครับ บางทีน้องปรางอาจจะอยู่กับคุณอาอาทิตย์ก็ได้”
       ธราธรเห็นด้วย เดินไปถามมานิต
       “พี่มานิตครับ เห็นอาจารย์หม่อมอาทิตย์หรือเปล่าครับ”
       “ไม่เห็นครับ แต่พรานอ่อนศรีบอกว่า จะล่วงหน้าไปที่แคมป์พร้อมคุณชายอาทิตย์ ให้ผมกลับไปเจอกันที่โน่น”
       พุฒิภัทรเดินมาพอดี
       “น้องปรางกลับไปพร้อมกับคุณชายแล้วครับ”
       ทุกคนหันมาทางพุฒิภัทร ธราธรหน้าตาผิดหวังเล็กๆ พุฒิภัทรมองมาที่นักข่าว แล้วก็กระซิบกับพี่ชาย
       “ผมคิดว่าเรื่องน้องปรางยังไม่น่าห่วงเท่ากับเรื่องคุณเกษนะครับ...”
       ธราธรชะงัก
       “ทำไม”
       “ผมเห็นนักข่าวถ่ายรูปตอนคุณเกษแต่งเป็นชาย ถ้าภาพนั้นเป็นข่าวออกไป ผมว่า...เรื่องใหญ่แน่ๆ”
       ทุกคนหน้าวิตกขึ้นมาทันที พุฒิภัทรแนะ
       “ผมคิดว่า...พี่ชายใหญ่ควรจะบอกคุณอาเทวพันธ์ให้ทราบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ก่อนที่ท่านจะมาเห็นในหน้าหนังสือพิมพ์”
       ทุกคนคิดหนัก ทันใดนั้นเอง เสียงนักข่าวก็ดังขึ้น
       “คุณชายครับ”
       คุณชายทั้งห้าหันมา
       “กรุณายิ้มหน่อยครับ”
       ทุกคนยิ้มอย่างรู้งาน ให้นักข่าวถ่ายรูป
       
       วังแสงอาทิตย์…เช้าวันต่อมา กัลยาเดินไปมาในบ้านด้วยความร้อนใจ คนใช้วิ่งมารายงาน
       “คุณท่าน กับคุณหนูมาแล้วค่ะ”
       กัลยารีบเดินไปต้อนรับ อาทิตยรังสี และ ระวีรำไพเดินเข้ามาในบ้านท่าทางอิดโรยทั้งคู่ กัลยาเดินออกมา หน้าตาดีใจ
       “ปรางลูกแม่”
       “คุณแม่...”
       ระวีรำไพวิ่งไปหา กัลยาเดินมาอ้าแขนรับไปกอด
       “โธ่ลูกแม่...ปลอดภัยแล้วนะลูกนะ ขวัญเอ๋ยขวัญมา”
       กัลยากอด พร้อมลูบหัวอย่างอบอุ่น อาทิตยรังสียืนมองแล้วก็ยิ้มๆ ด้วยความเบาใจ แต่ยังมีแววความกังวลนิดๆ ในแววตา ระวีรำไพอยู่ในอ้อมกอดกัลยา แต่ใจกลับยังคิดถึงธราธรไม่เปลี่ยน ...
       
       ระวีรำไพอยู่ในห้องนอน นั่งอยู่บนเตียงหน้ายังซีดๆเล็กน้อย เธอนั่งครุ่นคิดถึงเรื่องต่างๆที่ผ่านมา รวมทั้งที่เธอบอกรักธราธร...
       ‘ถ้าพี่ชายใหญ่เป็นอะไรไป ปรางจะตายตาม ปรางอยู่โดยไม่มีพี่ชายใหญ่ไม่ได้...ปรางอยู่ไม่ได้...ปรางรักพี่ชายใหญ่’
       แล้วคิดถึงเหตุการณ์ที่เกษราวิ่งมากอดกับธราธรเมื่อพบกัน...ระวีรำไพเศร้าล้มตัวลงนอนอย่างหมดหวัง และไม่อยากจะหวังอะไรต่อ เป็นความรู้สึกแบบกลับไม่ได้ไปไม่ถึง เธอได้รำพึงกับตัวเองเบาๆ
       
        “โชคดีนะคะพี่ชายใหญ่”

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายธราธร ตอนที่ 10 จบบริบูรณ์
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายธราธร ตอนที่ 9
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายธราธร ตอนที่ 8
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายธราธร ตอนที่ 7
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ : คุณชายธราธร ตอนที่ 6
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 21 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 19 คน
91 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
9 %
ความคิดเห็นที่ 2 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอความกรุณาคอัพ ^^~ ช่วยอัพต่อให้จบตอน9เลยได้มั้ยคะ.. รอมานานหลายวันแล้ว กว่าจะอัพ T^T

ถือซะว่าอัพจบตอน9เพื่อเป็นการขอโทษที่ไม่ได้เข้ามาอัพหลายวัน ให้คนอ่านได้ชื่นใจหน่อย ...

คนอ่านเข้ามาอ่านทุกวันเลย เช้า9โมงต้องอ่าน เปิดอ่านอีกที ตอน5โมงเย็น เป็นแบบนี้ทุกวัน
ขอร้องเถอะค่ะ!! อ่านแล้วมันค้างจริงๆ ช่วยอัพให้จบตอน9หน่อยนะคะ
please!!
pcclovetrg@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบมากๆเรื่องนี้
ไม่อยากให้จบตอนนี้เลย
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
:) อ่านแล้วซึ้งใจมากกกกกก ขอบคุณที่มาอัพต่อนะคะ จะร้องไห้ตามหลายตอนเลยอ่ะ ตอนนี้อินที่สุดเลย ถึงตอนที่พี่ชายใหญ่กับน้องมะปรางสวีทหรืออยู่ด้วยกันทีไรแอบใจเต้นแรงและตื่นเต้นตามไปด้วย..โอ๊ยยย ใจระทวยตามค่ะ :) สุดท้ายคุณชายใหญ่ก็เข้าใจคำพูดของคุณชายรุจสักทีนะ รู้ใจตัวเองสักทีนะคะพี่ชายใหญ่ เอ้อ..พรุ่งนี้09.30น.นะคะ ตามที่บอกไว้ แต่...อัพลงให้ตอนจบของเรื่องเลยได้ไหมอ้ะคะ ขอร้องงงงงอีกครั้ง...... แต่อยากจะบอกไว้อย่างนึงว่าคุณชายพีร์เท่มาก ยิงปืนก็เก่ง มีเส้นมีสายใหญ่โตซะด้วย สามารถให้ตำรวจชายแดนมาช่วยเป็นกองทัพเลยอ่ะ5555555555555555จะไปว่าแล้วชายพีร์ก็น่ารักดีนะคะ ชอบค่ะ และเวลาชายพีร์กับชายเล็กแหย่หรือล้อเลียนกันเป็นอะไรที่น่ารักสุดๆ :) :)
Ja fanclub
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อาจารย์ชิน คุณเกษ น่ารักจริง อ่านไปเขิลล์ไป
แฟนคลับละคร
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 4 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เย่ ได้อ่านสักที ^^^^^
ขอบคุณจ้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากอ่านถึงตอนจบเลยอ่ะ -_-
อารมณ์ค้าง
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 +6 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอความกรุณาคอัพ ^^~ ช่วยอัพต่อให้จบตอน9เลยได้มั้ยคะ.. รอมานานหลายวันแล้ว กว่าจะอัพ T^T

ถือซะว่าอัพจบตอน9เพื่อเป็นการขอโทษที่ไม่ได้เข้ามาอัพหลายวัน ให้คนอ่านได้ชื่นใจหน่อย ...

คนอ่านเข้ามาอ่านทุกวันเลย เช้า9โมงต้องอ่าน เปิดอ่านอีกที ตอน5โมงเย็น เป็นแบบนี้ทุกวัน
ขอร้องเถอะค่ะ!! อ่านแล้วมันค้างจริงๆ ช่วยอัพให้จบตอน9หน่อยนะคะ
please!!
pcclovetrg@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +3 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เย่!!!!!!!!! มาต่อให้แล้ว ขอบคุณมากๆค่า :-)
ขอบคุณค่า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014