หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ คู่กรรม

คู่กรรม ตอนที่ 21

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
25 มีนาคม 2556 16:55 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
คู่กรรม ตอนที่ 21
        คู่กรรม ตอนที่ 21 (ต่อ)
       
       ตอนบ่ายของวันรุ่งขึ้น พยาบาลและหมอทำการใส่เฝือกให้วนัสอยู่ วนัสหน้าไม่ยินดียินร้าย มีตำรวจไทย 2 คนมาเฝ้า
       
       ระหว่างนั้นสารวัตรองอาจ เดินพาหลวงชลาสินธุราชเข้ามาหา
       คุณหลวงหยุดมองวนัส อึ้งไป วนัสหันมาเห็น ตกใจ แล้วลุก ไหว้ไม่ได้ ทำท่าตะเบ๊ะแทน
       “สารวัตรองอาจ...ผมขอ...สอบปากคำผู้ต้องหาตามลำพัง”
       “ครับผม”
       สารวัตรองอาจหันไปพยักพเยิดกับพวกตำรวจ 2 คน แล้วพากันออกไป
       คุณหลวงถามอาการวนัสกับหมอ “เป็นอะไรมากไหมครับ”
       “แขนไม่หักครับ แค่กระดูกร้าว..ให้อยู่นิ่งๆ สัก 2-3 สัปดาห์ ก็จะหาย”
       “ขอบคุณครับ...ขอความกรุณา…”
       หมอรู้ตัว “ยินดีครับ” รีบเดินออกไป
       คุณหลวงชลาสินธุราชมองจ้องหน้า วนัสมองตอบ แววตาเศร้า เซ็ง สับสน
       คุณหลวงเข้าใจได้ในทันที “เธอ...คือวนัสใช่ไหม...ฉันเคยเจอ...ผ่านๆ นานเต็มทน”
       “ครับผม”
       “คงทราบเรื่อง...อังศุมาลินแล้ว”
       “ครับผม” วนัสบอก
       “ฉันผิดเอง”
       วนัสอึ้ง มองมาอย่างงงๆ
       “เพราะฉัน...ที่ต้องปิดลับ...เพื่อรักษาสถานะของตัวเอง...และทำให้กองทัพญี่ปุ่นวางใจ ยายอังถึงจำเป็นต้องแต่งงานกับหลานชายแม่ทัพ”
       “ผมพบเขาแล้ว”
       “เขาเป็นคนดี” คุณหลวงบอก
       วนัสเงียบ
       “เขาเป็นนายทหารญี่ปุ่นตัวอย่าง...ที่มีสัมพันธ์ที่ดีกับประชาชนไทย”
       “อ้อ...” วนัสรับรู้
       หลวงชลาสินธุราชลดเสียงเบาลง “ญี่ปุ่นกำลังเสียเปรียบมากแล้วตอนนี้ ในทุกสมรภูมิ พวกเราก็ติดต่อกันได้สะดวกขึ้นแล้ว ตำรวจ...ก็เข้าใจเราขึ้นมากแล้ว...เวลานี้ ขอให้มั่นใจได้ ว่าพวกเธอทุกคน...จะอยู่อย่างปลอดภัย ภายใต้การดูแลของตำรวจสันติบาล”
       วนัสอึ้งไป แล้วไปๆ มาๆ หน้าเศร้าลงอีก ด้วยนึกเป็นห่วงอังศุมาลินขึ้นมา เพราะถ้าญี่ปุ่นแพ้ อังศุมาลินและครอบครัวจะเป็นไง
       
       กลางดึก สายลมพัดพลิ้วเบาๆ พัดมุ้งเป็นริ้วๆ ภายในห้องมืดมิดมีเพียงแสงจันทร์รำไร
       อังศุมาลินนอนพลิกตัวหันมา แม้ตาจะหลับ แต่กระสับกระส่ายถอนหายใจหนักหน่วง นึกถึงคำพูดตัวเองที่พูดใส่หน้าโกโบริ วันก่อน
       “หึ หึๆ” อังศุมาลินแสยะยิ้มขึ้นมา “สักวันหนึ่ง สักวันหนึ่งคุณจะได้รู้ว่า สิ่งที่คุณหวังว่าอยากได้มันนักหนานั้นน่ะ บางที..บางที คุณจะไม่ได้มันเลย ถ้าสามชีวิตนั่นเป็นอะไรไป ฉันขอบอกตรงนี้..ว่าฉันจะเอาชีวิตหนึ่งแลกคืนให้เขา ชดใช้ให้สมกับที่เขาได้รับเคราะห์กรรมเพราะฉัน”
       อังศุมาลินลืมตาโพลง ก่อนจะพลิกตัวนอนหงายตามองมุ้งสายบัวนิ่งงัน เอามือจับท้อง น้ำตาเอ่อๆ
       ขณะเดียวกันเรือเร็วของโกโบริแล่นทอดตัวเอื่อยๆ มาจอดเทียบนิ่งที่ริมท่าน้ำ โกโบริมองผ่านแมกไม้ ไปยังหน้าต่างห้องอังศุมาลินที่ไฟดับมืดสนิท โกโบริถอนใจ สีหน้าหนักใจแบกโลกเอาไว้ทั้งโลก
       
       ค่อนรุ่งกลุ่มดอกลำพูที่ลอยเกาะกลุ่มติดเป็นแพต้านกระแสน้ำอยู่ ถูกเศษไม้ใหญ่ลอยแรงตามกระแสน้ำมาปะทะจนแตกกระจาย ไหลตามกระแสน้ำไป ท้องฟ้ายังคงมืดทึม พอเริ่มเห็นยอดช่อดอกมะลิที่นิ่งไม่ไหวติ่ง
       ประตูห้องอังศุมาลินค่อยๆ เปิดแง้มออก เห็นฝีเท้าอังศุมาลินก้าวออกมา แล้วเดินต่อจนถึงกลางเรือน สีหน้าที่มองไปสะดุดอะไรบางอย่าง
       อังศุมาลินเพ่งมอง เห็นร่างตะคุ่มโกโบริที่มุมเสานอกชาน นั่งพิงหันหลัง ยังอยู่ในชุดเครื่องแบบตัวเดิมจากเมื่อวาน สักพัก จึงหันมา สีหน้าดูอิดโรยเพราะอดนอน อังศุมาลินแลไปเห็นประตูชานเรือนเปิดแง้มไว้เล็กน้อย
       แวบแรกนั้นอังศุมาลินดีใจลึกๆ แต่รีบสะกดกลั้นข่มความรู้สึก
       “ผมเอง..ไม่ใช่คนที่คุณรอคอยหรอก ผมแค่ขอมาแวะเปลี่ยนชุดหน่อย”
       อังศุมาลินเงียบไม่ตอบ
       “ผมจะต้องย้ายไปพม่า” โกโบริพูดต่อ
       อังศุมาลินใจหวิวขึ้นมาไม่รู้ตัว
       “แต่ผมอาจต้องอยู่รอจัดการติดตั้งเครื่องจักรที่อู่ให้เสร็จ แล้วมอบแผนงานให้คนใหม่เสียก่อน บางทีคงนานพอที่จะได้อยู่...เห็นหน้าลูก”
       อังศุมาลินฟังเงียบ คิดไปต่างๆ นานา
       โกโบริพูดต่อท่าทีเยือกเย็น และสุ้มเสียงเย็นชา “แล้วถ้าคุณไม่ต้องการเขา เหมือนที่ไม่ต้องการผม...ผมจะส่งเขาไปญี่ปุ่น ตอนนี้ผมเขียนจดหมายไปบอกพ่อกับแม่ไว้แล้วว่าจะได้หลาน”
       อังศุมาลินฟังแล้วโกรธมากขึ้นเป็นริ้วๆ โกโบริลุกขึ้นยืนช้าๆ
       “ซึ่งคงอีกไม่ช้า คุณก็จะได้พบกับคนที่คุณตั้งตาคอย” โกโบริเน้นคำตรงท้ายประโยค แล้วเดินไป รินน้ำในเหยือกข้างๆ มากินเอง อังศุมาลินมองตามรอฟัง
       โกโบริดื่มน้ำ ก่อนจะหันมา “เชลยหนึ่งในสาม..ชื่อวนัส”
       อังศุมาลินรู้สึกชาวาบขึ้นทันควัน จ้องสบตากร้าว
       “ตายหรือยัง”
       โกโบริเซ็งโครต “ทำไมคิดว่าเขาจะตาย”
       “แล้วเมื่อวานคุณทำอะไรเขาบ้าง”
       “ผมเป็นล่าม มีหน้าที่แค่แปลข้อความตามที่เชลยให้การ และแปลสิ่งที่ฝ่ายผมถาม”
       อังศุมาลินเหน็บแนม แดกดันตามวิสัย “หวังว่าข้อความที่คุณแปล จะไม่ช่วยทำให้เขาตายเร็วขึ้น”
       โกโบริฉุน เม้มปากนิ่งไปครู่หนึ่ง
       “คนอย่างผม รู้จักแยกหน้าที่กับหัวใจ ไว้คนละส่วนเสมอ...” แล้วสะดุดใจ นึกไปถึงเรื่องที่ผ่านมา “แต่...ที่ผ่านมา บางครั้งผมก็ละอายใจตัวเอง ที่กระทำสิ่งทรยศกับหน้าที่ เพราะหัวใจตัวเอง”
       โกโบริเดินตรงดิ่ง ผ่านอังศุมาลินที่ยืนทื่อตัวแข็งนิ่ง ตรงเข้าไปที่ห้องนอนทันที
       อังศุมาลิน เห็นภาพโกโบริที่เดินไป ดูเอียงๆ แกว่งๆ อังศุมาลินเหมือนจะเป็นลม เซมายึดเสาไว้
       
       เช้าแล้วอังศุมาลินนั่งพิงเสา กอดเข่า มือถือยาดมจ่อจมูก ด้านหนึ่งยายศรกำลังพัดวีให้
       แม่อรส่งยาหอมให้ “กินยาหอมหน่อยลูก...นี่ละลายน้ำมนตร์หลวงพ่อแล้ว”
       อังศุมาลินไหว้แม่ กินยา
       แม่อรกระซิบเบาๆ “พ่อดอกมะลิแกเล่าอะไรอีกหรือเปล่า”
       “เขาไม่พูดหรอกค่ะ ที่เขามาบอกเราแค่นี้ก็เป็นบุญนักหนา” อังศุมาลินเน้นเสียงขณะพูดถ้อยคำต่อมา “เขาคงอยากให้หนูรู้ว่าวนัสถูกจับ”
       “แล้วนี่จะทำยังไงกัน เขาจะขังตัวไว้ หรือจะเอาไปฆ่าไปแกงเสีย โธ่ ไม่ควรเล้ย...”
       โกโบริพรวดออกมาจากห้องพร้อมหอบม้วนแบบเรือมาเต็มแขน กะขนกลับอู่จนหมด
       “พ่อวนัสเป็นยังไงบ้างจ๊ะ”
       โกโบริอึกอักลำบากใจ “ก็..ไม่มีอะไร”
       “พ่อวนัสถูกขังอยู่ไหนจะ...”
       โกโบริสีหน้าสลดลง มองไป ทุกคนดูจะเป็นจะตายเพราะวนัส “ที่เก่าครับ” เลยตอบสั้นๆ
       “ที่เก่ามันคือที่ไหนกันจ๊ะ” ยายศรถาม
       “สัน-ติ-บาล ครับ”
       “แล้ว..เป็นอะไรหรือเปล่า” ยายซักต่อ
       “นิดหน่อยครับ น่าจะพาไปโรงพยาบาลแล้ว”
       แม่อรสีหน้าไม่ดี อังศุมาลินหายใจขัดขึ้นมาทันที
       “ตายจริง เป็นอะไรไป…”
       โกโบริรีบบอก “ก็...แขนเจ็บ...อาจโดนกระแทกอะไรมา เพราะมีรอยฟกช้ำตามตัว และมีบาดแผลบางจุด แต่คงไม่บาดเจ็บมากนัก”
       อังศุมาลินฟังแล้วปรี๊ด คิดว่าวนัสโดนญี่ปุ่นทำร้าย เลยของขึ้นอีก “ก็ใช่นะสิ เจ็บไม่มากนัก เพราะแค่นี้มันก็มากเกินพอแล้ว
       โกโบริหันมาเลิกคิ้ว มองอังศุมาลินอย่างกวนๆ
       “คุณพูดเหมือนจะให้ผมต้องรับผิดชอบ”
       “ใช่ คุณคงไม่ต้องรับผิดกับเรื่องแบบนี้แน่ รับแต่ชอบก็พอ”
       โกโบริเหนื่อยใจ จะขยับเดินหนี
       “แล้วรู้ไหม...เขาจะทำยังไงกับพ่อวนัสแกอีก” แม่อรถาม
       “ผมไม่ทราบ”
       อังศุมาลินใจหายแววตาเคืองขุ่นจ้องนิ่ง โกโบริขยับเดินมาหยุดที่หน้าเชิงประตูบันไดเรือน แล้วหันมาบอก
       “พรุ่งนี้ทางกองบัญชาการอาจเปลี่ยนล่ามใหม่ เพราะผมต้องมาจัดการทางอู่ให้เรียบร้อยก่อนไปพม่า”
       ยายตกใจ “ไหน ว่าอะไรนะ”
       “ผมจะถูกย้ายไปพม่า”
       “แล้วจะไปกันเมื่อไหร่ละนี่” แม่อรใจหาย
       “ก็..ทันทีที่ผมจัดการเรื่องที่อู่เรียบร้อย” ตอนท้ายโกโบริสะบัดเสียง
       แม่อรถอนใจยาว “นี่ไปประจำอยู่ที่นั่นเลยเหรอ”
       “ก็ไม่แน่ เพราะผมอาจถูกส่งไปประจำลงเรือรบที่สิงคโปร์ เพราะตอนนี้การรบที่แปซิฟิคก็กำลังทวีความรุนแรง” โกโบริก้มมองแบบในมือ “ตอนนี้ผมกำลังเร่งทำแบบพวกนี้ให้เสร็จเสียก่อน”
       ยายศรหันไปทางอังศุมาลิน “แล้วจะทำยังไงกัน” แล้วกลับมาทางโกโบริอีก “ไม่ย้ายไปไม่ได้หรือ”
       “ผมเป็นทหาร มีหน้าที่ทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา”
       อังศุมาลินฉุนกึก พูดน้ำเสียงเยาะๆ “ใช่สิ คำสั่งผู้บังคับบัญชา! ใช้อ้างได้ดีเสมอ”
       โกโบริหันมองอังศุมาลินแว้บหนึ่ง ก่อนหันไปบอกแม่อร
       “ผมต้องไปทำงานเสียที”
       โกโบริขยับตัวก้าวลงบันได เดินลิ่วไปทันที อังศุมาลินรู้สึกเหมือนถูกสะบั้นความสัมพันธ์อย่างไม่เหลือเยื่อใย จนรู้สึกคว้างขึ้นมา
       “เดี๋ยวก่อน” อังศุมาลินเรียกไว้
       
       โกโบริเดินลงบันไดไปแล้ว
       “เดี๋ยวก่อน...ฉันบอกว่าอย่าเพิ่งไป”
       โกโบริ หันตัวหยุดมองขึ้นมา อังศุมาลินก้าวโผล่มายืนที่เชิงประตูบันไดขั้นบนสุด แววตาเป็นประกายด้วยหยาดน้ำตา
       “ฉันเคยบอกคุณแล้ว ว่าหากวนัสเป็นอะไร ฉันจะชดใช้ให้เขา”
       โกโบริจับตามองอังศุมาลินนิ่ง คิ้วขมวดสงสัย
       “คุณจะไม่มีวัน ที่จะได้สิ่งที่คุณต้องการ คุณควรจะรู้รสเสียบ้างว่า เวลาที่คนเขาต้องเสียลูกไปนั้นมันเป็นยังไง ฉันจะชดใช้ให้เขาเดี๋ยวนี้” อังศุมาลินมองลงไปที่ขั้นบันได
       ขั้นบันไดในสายตาอังศุมาลิน ยามนั้นดูชันเกินจริง ลึกลงไปมาก ดูหลอนๆ แกว่งๆ ร่างอังศุมาลิน เริ่มโงนเงน
       โกโบริงงงันเล็กน้อย ก่อนจะเสียววาบ เข้าใจขึ้นมาได้ในทันที
       “อย่า ฮิเดโกะ!”
       
       โกโบริตะโกนก้อง

คู่กรรม ตอนที่ 21
        แม่อรจะพรวดเข้ามาแต่ช้าไปแล้ว ได้แต่ตะโกนสุดเสียง
       
       “ยายอัง”
       อังศุมาลินมองหน้าโกโบริ ด้วยแววตาเจ็บช้ำ น้ำตาไหลริน กลั้นใจอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนหลับตา ทิ้งตัวดิ่งลงไปเบื้องล่าง
       โกโบริตะลึงงัน รีบโยนปล่อยแบบในมือทิ้ง พุ่งถลาก้าวขึ้นบันไดอย่างว่องไว
       ร่างอังศุมาลินหัวทิ่มลงมา
       โกโบริที่พยายามจะเข้าไปรับให้เร็วที่สุด แต่ก็เข้าไปถึงตัวอังศุมาลินเมื่อร่างพุ่งลงมาถึงขั้นบันไดด้านล่างแล้ว
       โกโบริรีบเอาตัวไปรองรับตัวอังศุมาลินไว้ ให้ตัวของตัวเองเป็นฝ่ายล้มกระแทกลง และอังศุมาลินตกลงมาบนตัวเขาอีกที
       “ฮิเดโกะ..ฮิเดโกะ”
       
       แม่อรมายืนหน้าซีดตะลึงอยู่หน้าประตูเรือน ยายศรโผล่พรวดตามมาข้างหลังมองลงไป ร้องเสียงหลง
       “อะไรกัน..ว้าย ยายอัง”
       แม่อรพึมพำเบาๆ หมดเรี่ยวแรง “ยายอัง”
       แม่อรช็อคคาที่
       “ฮิเดโกะ..ทำไม ทำไม”
       โกโบริกวาดตามองทั่วร่างอังศุมาลินที่แน่นิ่งไป ว่ามีส่วนใดเป็นอะไรบ้าง
       อังศุมาลินค่อยๆ ลืมตามองมาเพียงริบหรี่ และเห็นโกโบริก้มลงมองมา
       “คุณก็รู้...ว่า ทำไม…” อังศุมาลินเจ็บปวดไปหมดทั้งกาย พูดกระท่อนกระแท่น
       อังศุมาลินเห็นหน้าโกโบริตรงหน้าค่อยๆ มืดลง
       โกโบริสะอึกสะอื้น ก่อนจะเรียกเสียงหลง
       “ฮิเดโกะ..ฮิเดโกะ”
       
       ร่างของอังศุมาลินถูกนำมานอนลงบนฟูกในห้องนอนแล้ว ใบหน้าอังศุมาลินอยู่บนหมอน หลับตา สีหน้าเจ็บปวด มีแสงเจิดจ้ามาจับ สลับกับความมืดมิด
       เสียงอังศุมาลินร้องคราง “เจ็บ..เจ็บ...”
       เนื้อตัวอังศุมาลินที่มีแสงสว่างส่องลงมาเฉพาะตัว ขดตัวงอ เอามือจับท้อง
       “เจ็บ...”
       
       ที่แท้มืออังศุมาลิน จับอยู่บนท้องตัวเอง
       
       ทันใดนั้น ที่ใบหน้าของอังศุมาลิน มีแสงจ้าสาดเข้าเต็มหน้า อังศุมาลินลืมตาพรึ่บขึ้นมา
       ห้องนอนทั้งห้องว่างเปล่า ในสายตาอุงศุมาลินเห็นมุมภาพแปลกๆ เอียงๆ แสงหลอนๆ มีเสียงคนร้องไห้สะอึกสะอื้น
       อังศุมาลินไม่เห็นอะไร มองไปรอบๆ เสียงร้องไห้ ฮือๆๆๆๆ ยังดังอยู่
       แสงสาดเข้าที่หน้าอังศุมาลินเต็มๆ สว่างจ้า แล้วมืดลงในพริบตา
       อังศุมาลินถาม “ใคร..ใครร้องไห้” พลางยื่นมือออกไป
       ที่แท้มืออังศุมาลินอยู่ในมือของแม่อร แต่อังศุมาลินหมดสติ แน่นิ่งอยู่
       แม่อรจับมือไว้ ร้องไห้ ยายศรก็ร้องอยู่ด้านหนึ่ง
       “ยัยอัง..ยัยอัง...ฮือๆๆ”
       “ยัยอัง..ยัยอัง...ลูก…” แม่อรพยายามเรียก
       อังศุมาลินแน่นิ่ง ไม่ไหวติง
       แม่อรใจจะขาด “อัง..อังลูกลูกเจ็บตรงไหนบ้าง...อัง ได้ยินแม่มั้ย”
       อังศุมาลิน หลับใหลลืมตื่น เกิดภาพหลอน เห็นอังศุมาลินลืมตา มองหา ยินเสียงร้องฮือๆๆ ดัง
       อังศุมาลินร้องถามออก “ใคร...ใครร้องไห้...”
       พออังศุมาลินมองหาเสียงร้องไห้ที่ดัง ก็หายไป ทันใดนั้นมีแสงสว่างวาบเข้าที่หน้าอังศุมาลินเจิดจ้าวาบ แล้วกลับมืดสนิท
       
       อังศุมาลินยังคงหลับสนิท
       โกโบรินั่งจับมือจ้องหน้าอังศุมาลิน ที่ซีด แน่นิ่ง โกโบริเต็มไปด้วยความหวัง อ้อนวอน ขอร้อง
       “ฮิเดโกะ..ตื่นสิ ฮิเดโกะ..ฮิเดโกะๆๆ” โกโบริพยายามเขย่ามือให้ตื่น แต่ไม่แรงมาก ทะนุถนอม
       ทว่าอังศุมาลิน หลับไม่รู้เรื่อง
       
       อังศุมาลินที่ยังคงหลับใหล เกิดภาพหลอนอีกระลอก แลเห็นอังศุมาลิน เคลื่อนตัวไกลออกไปในแสงสว่างอยู่ท่ามกลางความมืด ตัวของอังศุมาลินยิ่งห่างไกลออกไปๆ
       “ฮิเดโกะ...ฮิเดโกะ...” เสียงโกโบริดังเข้ามาอีก
       ทันใดนั้น ใบหน้าอังศุมาลินลืมตาขึ้น มองหาเสียงนั้น
       ใบหน้าอังศุมาลินโดนแสงส่องจ้าสาดใส่จนต้องหยีตา
       “ฮิเดโกะๆ” เสียงโกโบริดังเข้ามาอีก
       อังศุมาลินได้ยิน ยืนมือออกมา
       “ใคร...ใครเรียก...ใคร”
       อังศุมาลินมองหา แล้วเบิกตากว้าง เห็นเป็นใบหน้าโกโบริที่ก้มลงมาใกล้มาก ใบหน้านั้นแสนเศร้ามาก น้ำตาไหลนองหน้า
       “ฮิเดโกะๆ ได้โปรด ฟื้นเถอะ ฮิเดโกะ!”
       
       เสียงโกโบริร้องเรียกขึ้นอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่ ทุกอย่างในหัวอังศุมาลินก็ดับมืดไป

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
คู่กรรม ตอนที่ 24 จบบริบูรณ์
คู่กรรม ตอนที่ 23
คู่กรรม ตอนที่ 22
คู่กรรม ตอนที่ 21
คู่กรรม ตอนที่ 20
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 184 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 163 คน
89 %
ไม่เห็นด้วย 21 คน
11 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015