หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ มายาสีมุก

มายาสีมุก ตอนที่ 6

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 31 มีนาคม 2556 08:50 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
มายาสีมุก ตอนที่ 6
       มายาสีมุก ตอนที่ 6 (ต่อ)
       
       ดีค่ะ หนูนาจะได้สระบ่อยๆ บางทีพี่นุชบอกสองวันค่อยสระค่อยหวี หนูนาคันมากๆ” รัตนามองหน้าไข่มุก ยิ้มหวานเอาใจ “พี่ลูกไก่คะ หนูมีความลับอะไรจะเล่าให้ฟัง แต่อย่าไปบอกใคร นะ คือว่าวันนั้นที่หนูนาได้ยิน...”
       
       รัตนาเล่าให้ไข่มุกฟังเรื่องที่ได้ยินนุชนารถคุยโทรศัพท์
       “จัดการนังผู้หญิง เอาให้มันเสียโฉมยับเยิน หมอไม่รับทำศัลยกรรม ส่วนผู้ชาย อย่าให้ถึงตาย เอาแค่พิการก็พอ”
       ไข่มุกหน้าเครียด รัตนามองตาแป๋ว ไข่มุกลูบหัวรัตนาเบาๆ
       “หนูนากลัวพี่นุชจังค่ะ ใจร้าย ชอบดุ ขนาดแมลงสาปวิ่งตัดหน้ายังตื้บซะแบน ขี้แตกเลย ถ้าหนูดื้อบ้างจะโดนตื้บมั้ยคะ”
       “ไม่หรอกค่ะ พี่จะดูแลเอง ไม่ต้องกลัว”
       รัตนากอดไข่มุกเบาๆ ไข่มุกมองสงสารปนหวั่นใจนุชนารถนิดๆ
       
       คีรินทร์นอนหลับอยู่ในห้อง ไข่มุกเข้ามาดู มองอย่างซึ้งใจสงสารและซาบซึ้ง ไข่มุกนั่งลงใกล้ๆ แล้วจับมือคีรินทร์ยกมาแนบแก้มร้องไห้เงียบๆ คีรินทร์ลืมตาขึ้นมามอง กระพริบตาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
       “นี่เธอรักชั้นขนาดนั้นเลยเหรอ งั้นมาจุ๊บทีนึงสิ”
       ไข่มุกตกใจปล่อยมือออก เช็ดน้ำตา ยิ้มให้แบบเขินนิดๆ คีรินทร์เอื้อมมือช่วยเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มให้ ไข่มุกก้มลงจุ๊บแก้ม คีรินทร์หน้าเหวอ ไม่นึกว่าจะทำจริง
       “โห ท่าทางวันนี้ชั้นจะโชคดีสุดๆ ได้จุ๊บแต่เช้า”
       “ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยชีวิตแม่วันดี ถ้าไม่ได้คุณอาจจะ...”
       “ชั้นจำได้ว่าแม่วันดีมีบุญคุณกับเธอ เพราะงั้นเขาก็มีบุญคุณกับชั้นเหมือนกัน แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก เพื่อเธอชั้นทำได้”
       ไข่มุกมองคีรินทร์อย่างซาบซึ้ง
       “คุณดีกับชั้นมาก ดีจริงๆ” ไข่มุกน้ำตาคลอ
       “ไม่ดีกับเมียจะดีกับใครล่ะ ไม่เอา อย่าร้องนะ”
       “ก็...กับบรรดากิ๊กไง”
       “น่าน ตัดมุกซะงั้น คุณภรรยาครับ เคยได้ยินป่ะ ร้อยกิ๊กหรือจะสู้เมียเรา ยังไงเธอเป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับชั้นนะ”
       คีรินทร์หลุดปากพูดแล้วอึ้งเอง ไข่มุกก็อึ้งแต่ทำนึกขึ้นได้ ยิ้มแซว
       “พูดผิดพูดใหม่ได้นะคะ ชั้นให้โอกาสอีกที อย่างคุณต้องบอกว่าร้อยเมียไม่สู้หนึ่งกิ๊กมากกว่ามั้ง”
       คีรินทร์ยังอึ้งๆ
       “เอ่อ ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพูดอย่างนั้นได้ยังไง แต่ช่างเถอะ ไม่พูดใหม่หรอก ก็มันเรื่องจริงนี่” ไข่มุกอึ้ง คีรินทร์สบตาซึ้ง ทำท่าจะก้มไปจูบ ประตูเปิดออกเป็นนุชนารถยืนถือถ้วยข้าวต้ม “ขัดลาภจริง”
       คีรินทร์บ่นเบาๆ นุชนารถเดินเข้ามาเบียดไข่มุก ถือข้าวต้มยิ้มหวานให้คีรินทร์
       “นุชเอาข้าวต้มมาให้ค่ะ”
       “เข้ามาทำไมคะ”
       “ชั้นสิต้องถาม นี่ห้องชั้น หลีกไป อย่าเกะกะ จะป้อนข้าวคุณรินทร์”
       ไข่มุกลุกขึ้นมองนิ่ง แย่งถาดมา
       “ไม่เป็นไร เดี๋ยวชั้นป้อนให้เอง”
       “เอ๊ะ นิสัยเสีย พูดไม่รู้เรื่องรึไง ชั้นบอกว่าชั้นจะดูแลเอง ชั้นเป็นพยาบาลนะ”
       “แต่ชั้นเป็นภรรยา คุณต่างหากที่พูดไม่รู้เรื่อง ชั้นดูแลเองได้ หน้าที่ของภรรยาที่ต้องดูแลสามี มีแค่ชั้นคนเดียวพอ คนอื่นไม่ใช่อย่ามายุ่ง”
       คีรินทร์มองอึ้งแต่แอบอมยิ้ม นุชนารถมองอย่างแค้นจัด พอหันไปมองคีรินทร์ คีรินทร์ก็แกล้งหลับไม่รู้ไม่ชี้ นุชนารถมองไข่มุกฝากความแค้นไว้เต็มที่
       “ฝากไว้ก่อนนะแก”
       นุชนารถกระซิบกับไข่มุก ไข่มุกแค่นยิ้ม กระซิบตอบ
       “ทำไม จะจ้างนักเลงมาทำร้ายชั้นอีกเหรอ”
       นุชนารถอึ้งอย่างตกใจ หน้าเสีย
       “พะ พูดอะไรของเธอ ชั้นไม่รู้เรื่อง”
       นุชนารถเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ไข่มุกวางถาดลงถือชามไว้ในมือขยับจะป้อน คีรินทร์ลืมตามองยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
       “เก่งจังนะคุณเมีย พูดแป๊บเดียวนุชเดินหนีไปเลย ของเค้าแรงจริง”
       “หมดยุคที่ต้องมานั่งร้องด้วยเรื่องแค่นี้แล้วค่ะ ต้องตาต่อตา ฟันต่อฟันบ้าง ไม่งั้นอยู่กับคุณได้ร้องน้ำตาหมดตัวแน่”
       “อะนั่นแน่ จริงๆ แล้วหึงผมล่ะสิ ไม่อยากให้ใครมาปรนนิบัติสามี หวงก็บอกได้ ผมชอบให้คุณหวงนะ”
       ไข่มุกหน้าแดง
       “เปล่าค่ะ ชั้นแค่อยากดูแลคุณ ไม่ได้หึงหรือหวงสักหน่อย”
       “อย่างนี้แหละเค้าเรียกว่าหึง ไหน บอกหน่อยสิว่ารักชั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนไปเกาหลี ตอนจูบครั้งแรก หรือตอนชั้นนอนกอด”
       ไข่มุกยกช้อนข้าวต้มจ่อปาก
       “ก็คุณดีกับชั้น ชั้นก็ต้องดีตอบ อย่าถามมากเลยค่ะ กินข้าวได้แล้ว”
       “เฉไฉอีกละ ไม่ต้องเขินหรอก บอกมาตรงๆ ก็ได้”
       “ไม่เอาแล้ว กินดีกว่าค่ะ เดี๋ยวหายร้อน อ้าปากนะ” คีรินทร์อ้าปากงับ มองไข่มุกยิ้มๆ จับมือไว้ ไข่มุกสบตามองเขินนิดๆ เอามือตีมือคีรินทร์เบาๆ “ไม่ปล่อยจะป้อนได้ไง ทำตัวเป็นเด็กๆ อีกแล้ว”
       “มีกฎข้อไหนห้ามอ้อนเมียครับ ตอนนี้ชั้นป่วยต้องอ้อนตุนไว้เยอะๆ ขืนหายแล้วเธอใจร้ายเหมือนเดิมทำไง”
       “ใจร้ายเพราะคุณใจร้ายใส่ก่อนหรอก”
       “งั้นชั้นจะดีกับเธอเยอะๆ ไม่เอาแต่ใจ ไม่งอแง จะนอนให้เธอกอดทุกวัน หอมแก้มทุกเช้า จูบก่อนเข้านอน ดีมั้ย”
       “นั่นคุณกำไรแล้วค่ะ ชั้นขาดทุน ไม่เอาแล้ว กินข้าวนะ”

มายาสีมุก ตอนที่ 6
       คีรินทร์ยิ้ม อ้าปากรอ ไข่มุกเป่าแล้วป้อนเข้าปาก คีรินทร์กินไปชมไป
       
       “โห อร่อยมากๆ อร่อยตรงคนป้อนนี่ล่ะ น่ากินสุดๆ”
       “พูดได้ขนาดนี้น่าจะหายแล้วะ ทานเองดีกว่ามั้ง” คีรินทร์รีบอ้อน
       “มือไม่มีแรง คอก็เจ็บ ป้อนให้นะ นะๆ คุณลูกไก่กะต๊ากคนดี”
       คีรินทร์พูดอ้อนทำหน้าแกล้งป่วยมาก ไข่มุกยิ้มรู้ทันแต่ก็ยอมป้อน ทั้งสองคนสบตากันกระหนุงกระหนิง
       
       จินจูกับแทยอนนั่งอยู่ในห้องอาหารของโรงแรม จินจูคอยเหลือบตามองที่แกรนด์เปียโนเหมือนกำลังรอใคร
       แทยอนมองจินจูแล้วขมวดคิ้วนิดๆ คธาเดินออกมาโค้งหน้าเปียโนในจังหวะที่พนักงานมาเสิร์ฟอาหาร จินจูเลยคลาดสายตาไป คธามองเห็นจินจูแล้วมองนิ่ง นั่งลงเล่นเพลง “น้ำตาไข่มุก”
       จินจูหันมามองอย่างตกใจแล้วลุกยืน คธาเล่นพลางสบตาจินจูด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาหมองแกมตัดพ้อ
       ทั้งคู่สบตากัน จินจูอึ้งทำท่าจะยิ้มแต่ชะงักเปลี่ยนสีหน้าเป็นเฉยตึงแกมเย็นชา แทยอนมองทั้งคู่อึ้งๆ ปนตกใจ แต่ยังเก็บอาการไว้ คธาเล่นไปเรื่อยๆ สบตากับจินจู จินจูมองนิ่งนึกย้อนความหลัง
       ในอดีตที่ห้องอัดเพลงคธากำลังเล่นเปียโน จินจู แทยอน ผอ.เดินเข้ามาในห้องอัดเพลง คธาที่เล่นเปียโนอยู่ชะงักเงยหน้าขึ้นมอง
       “นี่คุณคธา เป็นนักแต่งเพลงที่เก่งมาก จะมาช่วยเราทำเพลงประกอบหนัง คุณคธา นี่คุณแทยอนกันคุณจินจู ผู้อำนวยการสร้างฝั่งเกาหลี และนางเอกของเรา”
       คธากับจินจูมองสบตากัน คธาก้มหัวให้นิด จินจูยิ้มน้อยๆ โค้งตัวทักทายตอบ ทั้งคู่สบตากันอย่างถูกชะตา จนแทยอนรู้สึก
       คธากับจินจูยืนคู่ดูเนื้อเพลงด้วยกัน จินจูร้องเพลงไทยแบบผิดๆ ถูกๆ ไม่ค่อยชัด
       “ไม่ใช่ครับ ตรงนี้ต้องอย่างนี้นะ”
       คธาร้องให้ฟัง จินจูร้องตามแบบผิดๆ คธาหลุดหัวเราะมองจินจูอย่างเอ็นดู จินจูยิ้มให้คธาอย่างเขินๆ จินจูเอื้อมมือจะหยิบเนื้อจากสแตนด์ คธายื่นมือไป มือชนกัน คธาค่อยๆ กุมมือจินจู ทั้งสองคนสบตานิ่งอย่างหวานซึ้ง
       
       กลัลมาปัจจุบัน มือคธาไล่โน้ตตัวสุดท้ายจบลง จินจูยืนนิ่งกระพริบตา น้ำตาหยดลงมา แทยอนมองอึ้ง จินจูหมุนตัวเดินออกไปทันที คธาลุกจากเปียโนตามออกไป แทยอนนั่งนิ่งหน้าเครียดอย่างเป็นกังวล
       จินจูยืนนิ่งน้ำตาไหลเงียบๆ ที่มุมหนึ่งของโรงแรม คธาเดินตามมาจากด้านหลัง
       “สบายดีมั้ย”
       จินจูรีบเช็ดน้ำตา หันหน้ามามองคธาอย่างเย็นชา คธาเห็นสายตาก็อึ้งเปลี่ยนสีหน้าอ่อนโยนเป็นเรียบตึง
       “เรา รู้จักกันด้วยเหรอคะ”
       คธานิ่ง มองสบตาจินจูอย่างเศร้าๆ
       “ขอโทษ ผมจำคนผิด นักเปียโนกระจอกๆ ผมจะไปรู้จักดาราชื่อดังอย่างคุณได้ยังไง” จินจูแค่นยิ้ม
       “ไม่นึกว่าคนอย่างคุณจะจำเรื่องเก่าๆ ได้”
       “คนที่พูดคำนี้ต้องเป็นผมมากกว่า”
       “หมายความว่ายังไง” คธานิ่ง ทำท่าจะพูด จินจูมองแล้วส่ายหัว วางตัวห่างเหินใส่ “ช่างเถอะ จะอะไรก็ช่าง ตอนนี้มันนานมากเกินไป จนไม่มีอะไรต้องมาสำคัญอีกแล้ว ไม่มีเรื่องของเราอีกแล้ว”
       คธาพูดไม่ออก ได้แต่ส่งสายตาตัดพ้อ จินจูสบตานิ่งพยายามกลั้นความรู้สึก แทยอนเดินเข้ามาจับที่ข้อศอกประคองจินจูเบาๆ
       “จินจู ไปพักเถอะ เธอยังไม่ค่อยแข็งแรง”
       แทยอนสบตาคธา คธาเบือนสายตาออก แทยอนประคองจินจูเดินหันหลังไป คธามองตามแววตาเศร้าและขมขื่นใจ
       
       คีรินทร์นอนห่มผ้าห่มไข้ขึ้นอยู่บนเตียง ไข่มุกถือปรอทยืนเท่าเอวขมวดคิ้วมอง
       “ถ้าไม่อม แล้วจะรู้ได้ไงคะว่าคุณมีไข้เท่าไหร่”
       “ไม่เอาอ่ะ ชั้นไม่ชอบหน้าตามัน”
       ไข่มุกเอาจ่อปาก คีรินทร์เม้ม
       “อย่างอแงสิคะ ยิ่งกว่าเด็กอีกนะคุณเนี่ย อ้าปากเร็ว”
       คีรินทร์เม้มแน่น ส่ายหัว
       “อุตส่าห์ได้กลับมานอนห้องเรายังจะบังคับอีก ไม่เอา ผมไม่อม เด็ดขาด ใส่ปากแล้วมันจะอ็อก นะครับ ลูกไก่จ๋า” คีรินทร์ตีหน้าเศร้า ไข่มุกถอนใจ หยิบแผ่นวัดไข้เด็กขึ้นมาแปะที่หัวคีรินทร์ คีรินทร์ยิ้มออก “เอาอันนี้ตั้งแต่แรกก็หมดเรื่อง”
       “ก็อันนี้ของเด็ก ไม่นึกว่าจะได้ใช้ด้วยซ้ำ” ไข่มุกหยิบดู “อุ๊ย ไข้สูงมากเลย ทานยานอนก่อนดีกว่านะ”
       “ยังไม่ง่วงเลย”
       “กินยาเดี๋ยวก็ง่วงเองค่ะ”
       ไข่มุกประคองให้นั่งดีๆ แล้วหยิบยากับน้ำมาให้ คีรินทร์ทำหน้าอี๋ใส่ เบ้ปากไม่อยากกิน
       “ขมเปล่า ผมแพ้ของขมนะ”
       “ยาแก้ไข้คงหวานหรอกค่ะ หรือจะเอาแบบน้ำเชื่อมเด็กดี”
       “ถ้ายอมกิน ต้องมีอะไรหวานๆ ตบท้ายนะ”
       “อะไรคะ ขนมเหรอ”
       คีรินทร์ทำท่ายื่นปากจุ๊บ
       “ก็...จุ๊บหวานๆ ไง”
       ไข่มุกยิ้มเย็น ยื่นยาให้
       “ชั้นไม่อยากติดหวัดคุณ กินยานะคะ อย่าดื้อ ไม่งั้นชั้นวางไว้ตรงนี้ให้กินเองจริงๆ ด้วย”
       “เดี๋ยวนี้เอะอะอะไรขู่ตลอด อย่าใจร้ายกับคนป่วยสิ”
       ไข่มุกป้อนยา คีรินทร์อ้าปากงับนิ้วเอาไว้สบตาไข่มุก ไข่มุกดึงออกอย่างเขินๆ แล้วเอาน้ำให้กิน คีรินทร์จับมือส่งสายตาหวานซึ้ง ไข่มุกขยับตัวคีรินทร์ให้นอนลงแล้วห่มผ้าให้ ไข่มุกทำท่าจะลุก คีรินทร์ดึงมือเอาไว้
       “อย่าทิ้งไปไหนนะ คืนนี้อยู่ด้วยกัน ขอนอนกอดหน่อยนะ”
       ไข่มุกมองถอนหายใจ คีรินทร์อ้อนใส่ ไข่มุกกับคีรินทร์นอนด้วยกัน คีรินทร์กอดไข่มุกเอาไว้ยิ้มอย่างป็นสุข
       กลางดึก คีรินทร์นอนดิ้นกระสับกระส่ายเพราะพิษไข้ไข่มุกลุกขึ้นไปหยิบผ้ามาเช็ดตัวให้ ไข่มุกเช็ดเบาๆ อย่างอ่อนโยนสายตาหวานซึ้ง เป็นห่วงคีรินทร์มาก
       เช้าวันรุ่งขึ้นไข่มุกนอนพิงเตียงเอนหลับ มือนึงจับมือคีรินทร์ไว้ ไข่มุกรู้สึกตัวตะลีตะลานสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมามองคีรินทร์ คีรินทร์นอนยิ้มมองไข่มุกอย่างเอ็นดู
       “ตื่นซะแล้ว กำลังดูเธอหลับเพลินๆ เลย ตกใจอะไรฮึ คุณพยาบาล”
       ไข่มุกลุกแตะหน้าผากคีรินทร์
       “เป็นไงบ้างคะ ดีขึ้นหรือยัง”
       คีรินทร์แกล้งไอ ทำอ้อน
       “ยื่นหน้ามาหน่อยสิ ชั้นไม่มีแรงเลย” ไข่มุกยื่นหน้ามา คีรินทร์หอมแก้มฟอดใหญ่แล้วยิ้มหวานให้ นัยน์ตาวิบวับ “ไม่เคยรู้สึกดี สบายตัวอย่างนี้มาก่อนเลย”
       “คุณ หลอกกันนี่นา”
       “เขาเรียกว่าทริคเล็กๆ มัดใจเมียยามเช้าต่างหาก มาหอมอีกข้างนะ จะได้เท่าๆ กัน คนอะไร แก้มห้อมหอม”
       ไข่มุกถลึงตาใส่ทั้งอายทั้งฉุน คีรินทร์ยิ้มกว้างทำท่ารวบมากอด ไข่มุกลุกหนีทัน คีรินทร์คว้าลมหน้าจุ่มลงในหมอน ไข่มุกหัวเราะ คีรินทร์ลุกขึ้นมาทำท่าจะคว้ามากอดอีก ทั้งสองคนยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

มายาสีมุก ตอนที่ 6
       มณี เขมทัต นุชนารถ ภัททิมา ชลลดา รัตนานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น มณีกำลังต่อว่าชลลดาอย่างโมโห
       “ยังไงชั้นก็จะให้ลูกไปนอนโรงพยาบาล มีอย่างที่ไหน ทำอ้างสิทธิ์เมียดูแลเอง ลูกสาวเธอร้ายนักนะ พยาบาลอยู่ทั้งคนไม่ให้ดูแล เก่งนักรึไงฮึ เกิดเป็นหนักกว่าเก่า ใครจะรับผิดชอบ”
       “จะไปหนักอะไร อย่างดีก็มีไข้ เค้าเป็นผัวเมียกัน ให้ดูแลแหละดีแล้ว ไม่น่าเกลียด”
       “ดีตรงไหน คราวที่แล้วยังทิ้งตารินทร์เลย”
       ภัททิมาได้ทีแทรก
       “จริงๆ ลูกไก่เป็นคนดีนะคะ เสียแต่ชอบเอาตัวรอดไปนี้สสนึง” ชลลดาแกล้งทำเศร้า
       “ชลต้องขอโทษที่เลี้ยงลูกไม่ดี ไม่น่ารัก ดูสิ น้องมุกยังน่ารักกว่า เสียดายนะคะ ถ้ารู้ว่าเป็นอย่างนี้น่าจะให้น้องมุกแต่งงานแทน ดวงจะได้ดี ส่งเสริมกัน”
       “อย่าเลยย่ะ ชั้นกลัวจะเป็นหนีเสือเล็กปะจระเข้อเมซอนน่ะสิ”
       ชลลดาหน้าตึง มณียิ้มสะใจนิดๆ คีรินทร์กับไข่มุกเดินลงมา ประคองกันยิ้มหวานสดใสกระหนุงกระหนิง นุชนารถเห็นก็หน้าตึง รู้สึกเหมือนถูกหักหน้า รัตนายิ้มหวานอย่างดีใจ
       “ลงมาทำไมรินทร์ ทำไมไม่นอนพัก”
       “ผมหายดีแล้วครับ ไปทำงานได้แล้ว”
       “ไปไม่ได้นะคะ คุณต้องพักดูอาการอีกวัน” นุชนารถรีบบอก
       “ทำไมจะไม่ได้ ผมรู้ตัวของผมดีน่า ตอนนี้สบายจะตาย”
       “หายแล้วจริงเหรอคะ”
       คีรินทร์ยิ้มหวานใส่ไข่มุก
       “ครับ ได้เมียดีคอยดูแล หายเป็นปลิดทิ้งเลย”
       คีรินทร์หอมไข่มุกโชว์ ภัททิมาทำท่าหมั่นไส้ รัตนายิ้มหัวเราะคิกคัก แต่นุชนารถมองหน้าบึ้งอย่างคนเสียหน้ามาก คีรินทร์โอบไหล่กำลังจะพาไข่มุกไป นุชนารถหันไปหามณี พูดเสียงดังประกาศลั่น
       “คุณมณี นุชขอลาออกค่ะ”
       คีรินทร์ชะงัก อึ้งมองนุชนารถ นุชนารถมองสบตาคีรินทร์ท้าทายนิดๆ
       
       นุชนารถกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า มีมณียืนอยู่ใกล้ๆ
       “ถ้าเธอไป ใครจะดูแลหนูนาล่ะ มีอะไรคุยกัน อย่าเพิ่งออกเลย”
       “ที่นี่คนตั้งเยอะแยะก็ให้เขาช่วยดูไปสิคะ”
       มณีแย่งกระเป๋า
       “แต่เธอเป็นพยาบาล ต้องดีกว่าอยู่แล้ว น่า อย่าออกเลย ถือว่าช่วยๆ กัน เอ้า ชั้นเพิ่มให้สามร้อยเลย”
       “เป็นพันก็ไม่เอาค่ะ”
       คีรินทร์เข้ามายืนมองหน้านิ่ง นุชนารถสบตาทำท่าถือกระเป๋าในมืออย่างรักปนแค้น
       “ชั้นก็ลำบากแย่สิ บอกปุ๊บออกปั๊บมีที่ไหน ไม่มีเวลาให้หาคนแทน แล้วจะทำยังไง ไม่ได้ ยังไงชั้นก็ไม่ให้ไป”
       นุชนารถไม่ฟังทำท่าจะเดินออก คีรินทร์ดึงแขนไว้ นุชนารถมองขวั่บสีหน้าดุมาก
       “คุณไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”
       “นุชไม่มีความหมายกับคุณ จะอยู่ไปให้โดนหยามทำไมคะ ปล่อย นุชจะไป”
       คีรินทร์มองหน้าไม่พูดอะไรแต่ลากแขนนุชนารถออกไป
       
       คีรินทร์จับแขนนุชนารถลากกำลังจะเดินผ่านหน้าไข่มุก พอเห็นไข่มุกคีรินทร์ก็ชะงักแวบหนึ่ง ส่งสายตาแล้วลากนุชนารถออกไป
       “ต๊าย ยัยพยาตูมพยาบาลนี่ร้าย เข้าใจเรียกร้องทำตัวเป็นจุดสนใจ มุขนี้เอาคะแนนความสะตอไปเลยสิบแต้ม”
       ภัททิมายิ้มเยาะไข่มุก
       “ลากกันอย่างนี้ สงสัยได้พาไปกก เอ๊ย กล่อม ปรับความเข้าใจกันยาวแหง โถๆๆ แต่งมาตั้งนาน จนป่านนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ดูสิ นังพยาตูมโวยนิดเดียว คุณรินทร์ก็พาไปปลอบใจซะแล้ว สงสัยได้ปลอบกันถึงอกถึงใจ”
       ภัททิมากับชลลดาประสานเสียงหัวเราะเยาะ รัตนานิ่วหน้า เขมทัตมองไม่พอใจนิดๆ ไข่มุกนิ่งอึ้ง เม้มปากแน่น
       
       คีรินทร์จอดรถลงข้างทางแล้วถอนหายใจหนัก
       “ใจเย็นลงหรือยัง”
       “จะให้ใจเย็นได้ไง คุณทำอย่างนี้ต่อหน้านุชได้ไง นุชก็เมียคุณนะคะ เป็นมาก่อนแม่นั่นด้วย”
       “ผมรู้ คุณยังสำคัญเหมือนเดิมนะ อย่าลาออกเลย”
       “จะเลี้ยงนุชไว้ให้ดูแลน้องคุณเหรอ คนอย่างนุชนารถไม่ใช่ของเล่นหรือทาสที่คุณจะร้อยไว้ใช้ ถ้าจะให้อยู่ก็ต้องในฐานะเมียอีกคน”
       “เดี๋ยวสิ”
       “ชั้นจะเปิดเผยเรื่องของเราให้ทุกคนรู้ จะไม่ยอมให้คนอื่นเหยียบหัวชูคออีกแล้ว”
       คีรินทร์อึ้ง นุชนารถมองอย่างเอาจริง
       
       ที่ห้องพักจินจู แทยอนพูดโทรศัพท์ โดยมีจินจูนั่งมองมาอย่างสนใจ
       “ผมเข้าใจ คุณพยายามต่อไปแล้วกัน ...บาย”
       แทนยอนวางหู จินจูรีบถาม
       “นักสืบว่าไงคะ”
       “ยังไม่มีอะไรคืบหน้า ยังไม่พบข้อมูลที่จะเชื่อมโยงหาตัวยองแอได้แต่เขากำลังพยายามสืบหาต่อไป” จินจูหน้าเสีย แทยอนมองอย่างสงสาร “เธอกลับเกาหลีก่อนดีมั้ย ทางนั้นมีงานหนังติดต่อมาเรื่องยองแอ บางทีมันอาจจะยาก ต้องใช้เวลานาน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่”
       “ไม่ค่ะ ชั้นไม่กลับ ถ้าพี่อยากกลับก็กลับไปคนเดียว”
       แทยอนมองจินจูนิ่ง
       
       “เป็นเพราะเขาใช่มั้ย” จินจูนั่งนิ่งก้มลงมองพื้นไม่สบตาใคร แทยอนหน้าเครียด “เธอ...คิดจะกลับไปคืนดีกับเขา”

มายาสีมุก ตอนที่ 6
       จินจูนิ่ง สบตาแทยอนแล้วพูดเสียงเรียบ
       
       “ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว สายน้ำไม่มีวันไหลย้อนกลับ เรื่องของเขา มันเป็นอดีตไปแล้ว”
       แทยอนมองจินจูอย่างยังกังวล ไม่แน่ใจว่าเธอจะทำแบบนั้นได้จริง
       
       ที่ฟิตเนส ไข่มุกกำลังสอนเต้นอย่างเมามัน สีหน้าขึงขัง เตะต่อยเอาจริงมาก กีกี้ แองจี้ น้องแพรวมองอย่างแหยงๆ ไข่มุกเตะตวัดขาเฉียดหน้ากีกี้
       “ว้าย อย่ามาใกล้ชั้นนะ”
       ไข่มุกเขยิบไปนิด
       “เตะให้แข็งแรงหน่อยค่ะ ตวัดให้เร็วและสูงกว่านี้”
       ไข่มุกเต้นนำดุเดือด
       “กินอะไรมาเนี่ย น่ากลั๊วน่ากลัว”
       “จัดหนักได้อีก โอ๊ย จะเตะชั้นคอหักมั้ยเนี่ย”
       ไข่มุกตวัดมองกระโดดเตะออกหมัดเข้ามากลางวง สามสาวถอยกรูด หน้าตาตื่น
       “ชีคลุ้มคลั่งไปแล้ว เมื่อก่อนไม่เคยเป็นอย่างนี้นี่”
       คีรินทร์ยืนมองข้างนอก เห็นว่าเป็นคลาสส่วนตัวของสามสาวก็เดินเข้ามาใกล้ไข่มุก
       “ลูกไก่ ชั้นอยากคุยด้วย” ไข่มุกชะงัก
       “ชั้นทำงานอยู่” ไข่มุกเต้นต่ออย่างไม่สนใจ
       “พักก่อนก็ได้ สาวๆ ไม่ว่าหรอก”
       สามสาวพยักหน้าพร้อมเพรียง ไข่มุกมองดุ สามสาวถอยกรูดอีกรอบ
       “ไม่ได้ รอให้จบคลาสก่อน”
       คีรินทร์จับแขนไข่มุก ไข่มุกฉุนจับเหวี่ยงทุ่มข้ามตัวแบบยูโดลงไปกองที่พื้น สามสาวมองตาเหลือก สยองไข่มุกมาก คีรินทร์ทั้งงงทั้งฉุน
       “เฮ้ย เอาจริงเหรอ”
       ไข่มุกตวัดมองตาดุ หน้าเหี้ยมมากแล้วเดินเปิดประตูออกไป คีรินทร์นอนกุมท้องนึกรู้ว่าโดนโกรธจริงๆ แล้ว
       
       ไข่มุกเดินมานั่ง น้ำตาคลอ สีหน้าทั้งโกรธทั้งเสียใจ งอนคีรินทร์ จินจูเดินเข้ามาหานั่งลงข้างๆ
       “ไม่เจอหนูตั้งหลายวัน เป็นไงบ้าง” ไข่มุกเงยหน้ามอง จินจูชะงักนิ่ง ไข่มุกน้ำตาไหล จินจูเลยลูบหัวให้เบาๆ
       “ชั้นอยากไปเที่ยว พาไปหน่อยได้มั้ย”
       ไข่มุกเช็ดน้ำตาเร็วๆ พยักหน้า
       “ได้ค่ะ หนูกำลังอยากไปเหมือนกัน เราไปที่ไกลๆ เลยนะ เดี๋ยวหนูพาไปเอง”
       ไข่มุกมอง ยิ้มทั้งน้ำตา จินจูยิ้มรับจางๆ
       
       ภัททิมาเดินมาที่ห้องแต่พอมองเข้าไปแทบช็อค เมื่อเห็นนุชนารถรวบเสื้อผ้าข้าวของของเธอใส่ถุงดำ นุชนารถหันมามองภัททิมาด้วยสายตาร้ายๆ
       “ทำอะไร จะเอาของชั้นไปไหน อี๊ ของดีๆ เอามาใส่ถุงขยะได้ไงยะ รู้มั้ยว่าตัวนี้ราคาเท่าไหร่”
       “ชั้นจะย้ายของให้เธอไปนอนกับป้าเธอไง”
       “เรื่องอะไร แล้วแกเป็นใครยะ ทำมาเป็นสั่ง เจ้าของบ้านก็ไม่ใช่ เป็นแค่ลูกจ้างก็ไปอยู่กับยัยเด็กง่อยนั่นสิ จะเสร่อมานอนข้างบนทำไม”
       นุชนารถไม่สน โยนถุงดำลงตรงหน้า ภัททิมาร้องว้ายกระโดดหนี นุชนารถยิ้มเยาะใส่
       “ชั้นก็ต้องนอนกับผัวชั้นสิ เธอนั่นแหละออกไป”
       “ใครยะผัวแก” ภัททิมางง
       นุชนารถยิ้มเยาะอย่างเป็นต่อ มองนุชนารถหัวจรดเท้า แค่นหัวเราะเบาๆ
       
       จินจูกับไข่มุกเดินเล่นในสวนสวย ไข่มุกถอนหายใจ จินจูยิ้มจาง
       “ชีวิตมันยากอย่างนี้แหละ บางเรื่องก็หนักกว่าที่คิด แต่บางทีก็ดีกว่าที่เรานึก เชื่อชั้นเถอะลูกไก่ เดี๋ยวมันก็จะผ่านไปเอง ไม่มีใครที่แย่ตลอดไป หรือดีตลอดไปหรอก แต่ไม่ว่าจะดีหรือร้าย สุดท้ายเราก็จะผ่านมันไปได้”
       ไข่มุกเม้มปากแน่น
       “ขอหนู กอดคุณหน่อยได้มั้ยคะ” จินจูดึงไข่มุกเข้ามากอด ไข่มุกกอดแน่นร้องไห้เบาๆ จินจูลูบหัวอย่างเอ็นดู “หนูพยายามทำดีที่สุดแล้ว ทำไมเขาถึงยังเป็นแบบนี้ ทำไมไม่นึกถึงจิตใจกันมั่งเลย”
       “นี่แหละผู้ชาย เวลาดีก็ทำให้เรามีความสุขเหลือเกิน แต่เวลาใจร้าย ก็เหมือนฆ่าเราทั้งเป็น”
       จินจูกอดกับไข่มุกสีหน้าครุ่นคิด ไข่มุกสะอื้นเบาๆ อย่างเจ็บปวดใจ
       
       ไข่มุกเดินกลับเข้ามาในบ้าน เห็นภัททิมากับชลลดายืนหน้าเครียด มีนุชนารถกับมณียืนประจันหน้า
       “ต่อไปนี้พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาใช้ชั้น เพราะชั้นเป็นเมียคุณรินทร์”
       “ได้ยังไง ลูกชั้นเป็นเมียอยู่ เธอจะมาเป็นอีกคนหรือไง หน้าด้าน คิดจะออลอินวันเหมาหมดทั้งพยาบาลทั้งเมียใช่มั้ย”
       คีรินทร์มองนิ่ง เบื่อนิดๆ
       “ใช่ ชั้นทำได้ทั้งสองอย่าง และทำได้ดีด้วย ไม่เชื่อก็ถามคุณรินทร์กับหนูนาสิ”
       “อ๋อ ทำกร่างล่ะสิ สำคัญตัวผิดหรือเปล่า”
       นุชนารถยิ้มเยาะตอกกลับ
       “อย่างน้อยก็สำคัญกว่าพวกอ่อยให้ตายเขาก็ไม่เอา”
       ภัททิมาอึ้ง ทำท่าจะอยากเข้าไปใส่ นุชมองตาถลึงพอกัน ไข่มุกมองคีรินทร์ คีรินทร์ยังนิ่ง
       “ชั้นไม่ยอม รู้ถึงไหนอายถึงนั่น เมียสองคนในบ้านเดียวกัน หัดไปเช็คประสาทตัวเองมั่งนะ อย่ามัวแต่ดูแลคนอื่น”
       “โอ้ย จะโวยไปทำไม นิสัยผู้ดีไม่รู้จักเหรอ พูดค่อยๆ ก็ได้ เรื่องของเด็กๆ ผู้ใหญ่ไม่เกี่ยว”
       “ทำไมจะไม่เกี่ยว ลูกชั้นเป็นเมียแต่ง ต้องถามก่อน ใช่มั้ยลูกไก่ บอกมาเลยว่าไม่เอาแม่นี่” ไข่มุกมองทุกคน เดินออกไปเงียบๆ คีรินทร์นั่งอึ้งมึน กลอกตาไปมาแบบเซ็งๆ ชลลดาโวยลั่น “จะไปไหนลูกไก่ ยอมไม่ได้นะ ไม่ได้เด็ดขาด กลับมาก่อนสิ ลูกไก่”
       ไข่มุกไม่สน เดินจากไป คีรินทร์มองตามสีหน้าครุ่นคิด
       
       ประตูห้องนอนค่อยๆ เปิดออก คีรินทร์ค่อยๆ ย่องเข้ามา ไข่มุกนั่งหันหน้าเข้ากระจกมองเห็น คีรินทร์ทำท่าจะเข้ามากอดแต่ไข่มุกลุกหนีทันที
       “หวีผมให้นะ”
       “ไม่ต้องค่ะ ชั้นทำเองได้”
       “อย่าโกรธชั้นเลย นุชเขาก็เคยเป็นเมียชั้นมาก่อน เขาเองก็ไม่มีใคร ถ้าไม่รับผิดชอบ ก็ทำร้ายจิตใจกันเกินไป แต่ยังไงเธอก็สำคัญที่สุดนะ”
       “ไม่ต้องอ้างเรื่องรับผิดชอบหรอก คุณต่างหากที่เป็นคนมักมาก เอาแต่ใจ ไม่คิดถึงจิตใจคนอื่น คิดแต่ประโยชน์ของตัวเอง ไม่สนใจว่าคนอื่นจะรู้สึกยังไง แล้วก็ไม่ต้องบอกว่าชั้นสำคัญที่สุดด้วย ถ้าสำคัญจริง คุณต้องไม่ทำแบบนี้”
       คีรินทร์โกรธ โดนจี้ใจดำ
       “เธอก็เอาแต่ว่าชั้น ตัวเองทำหน้าที่เมียสมบูรณ์หรือเปล่าล่ะ ที่ชั้นเป็นอย่างนี้ก็เพราะเธอนั่นแหละ เมียคนเดียวยังกอดไม่ได้ ตัวเลือกชั้นมีเยอะแยะ ไม่เห็นต้องแคร์เธอเลย”
       “คุณกำลังบ่ายเบี่ยงนะ คุณเองก็ไม่ให้เกียรติชั้น ไม่ให้เกียรติผู้หญิงทุกคนในชีวิตคุณ ปัญหาที่มันคาราคาซังยืดเยื้อเป็นเพราะคุณไม่ใช่ชั้น”
       “นี่เธอว่าชั้นเหรอ ยัยลูกไก่”
       ไข่มุกจ้องหน้าคีรินทร์ คีรินทร์จ้องกลับ นุชนารถเปิดประตูเข้ามาควงแขบโอบเอวซบคีรินทร์ ยิ้มยั่วไข่มุก
       “เสียงดังอะไรกันคะ ไปเถอะคุณรินทร์ ไปนอนห้องนุชนะ อย่าอยู่ที่นี่นานๆ เลยค่ะ เหม็นของเก่าเก็บ”
       คีรินทร์มองหน้าไข่มุกแล้วเดินออกไปด้วยความโกรธ ไข่มุกมองตาม พอคีรินทร์ไปแล้วก็ทรุดลงนั่งน้ำตาค่อยๆไหล สะอื้นแรงขึ้น

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
มายาสีมุก ตอนที่ 23 จบบริบูรณ์
มายาสีมุก ตอนที่ 22
มายาสีมุก ตอนที่ 21
มายาสีมุก ตอนที่ 20
มายาสีมุก ตอนที่ 19
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 5 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 4 คน
80 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
20 %
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014