หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ อาญารัก

อาญารัก ตอนที่ 10

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์ 13 เมษายน 2556 08:32 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
อาญารัก ตอนที่ 10
       อาญารัก ตอนที่ 10 (ต่อ)
       
       แทนนอนแน่นหน้าอก หายใจรวยริน จวนจะขาดใจตายแล้ว มีแผลที่ปากพิษงูกำลังพุ่งเข้าสู่หัวใจ มีเอก และคนในบ้านกำลังมุงดู เอกกำลังคาดคั้นถามคนบงการ
       
       “ปากปลาหมอขนาดงูมันยังรู้ว่าต้องกัด ปากเนียนเคยทำอะไรให้มึงเจ็บช้ำสักหน่อยรึก็ไม่เคย บอกมานะว่าใครสั่งมึงให้เอางูไปฆ่าเนียน”
       แทนพยายามจะพูด “อี... ส…”
       “อี ส...หน้าไหน สั่งมึง”
       ขุนภักดีแหวกคนเข้าไปยืนจังก้า แทนตัวสั่นไปหมดพยายามยกมือจะไหว้ แต่ไม่ไหว
       “มึงเอางูเห่าไปฆ่าคนของกูทำไม”
       แทนพยายามจะพูดแต่ขากรรไกรแข็งค้างพูดไม่ออกไปแล้ว ตามองเบิ่งไปที่ด้านหลังของทุกคน
       “นะ.. นั่น.อี..ช...”
       แทนมองไป เห็นช้อยยืนตกใจอยู่
       “ชี้กูทำไม เวรของอีช้อยอีกแล้วละสิ”
       ช้อยเสียววาบ ถอยกรูดไป หายไปในทันที ทุกคนมองตามที่แทนบอก
       “อีช..อะไรอยู่ตรงนั้น ออกมานะ ออกมาเดี๋ยวนี้” ขุนภักดีตะโกน
       เอกวิ่งพรวดไปทันที ขณะที่วิ่งไป มีก้อนหินถูกขว้างมาใส่หน้าเอกโดยแรง
       “โอ๊ย”
       “ไปจับตัวมันมา กูจะแล่เนื้อเอาเกลือทาให้หมากิน”
       ทุกคนวิ่งไปตามหาทันที ท่านขุนหันมาจ้องหน้าแทน
       “อกตัญญู เนรคุณ เลี้ยงเสียข้าวสุก อำมหิต มึงกล้าฆ่าคนหน้าตาเฉย ทั้งที่ไม่มีเรื่องโกรธแค้น ไม่มีสาเหตุจูงใจ มึงก็ไปลงนรกเสียเถิด มึงจะกลายเป็นผีไม่มีญาติ เพราะกูจะไม่ให้ใครเผามึง”
       ร่างแทนกระตุกๆ สั่นเทิ้มไปแล้วหมดลมหายใจตายในสภาพตาค้างเบิกโพลง
       
       ฟากช้อยวิ่งลัดเลาะหลบหลีก มาแอบลงไปซ่อนอยู่ในคูน้ำหันซ้ายหันขวา
       “ไอ้บ้าเอ๊ย จะตายไปลงนรกอยู่แล้วยังมีหน้ามาเล่นงานกันอีก”
       “มันวิ่งไปทางนี้”
       เสียงเอกดังเข้ามา ช้อยหักเอาหลอดต้นคูนมาใช้หายใจแล้วจมหัวลงไปในคูน้ำ
       พวกเอกวิ่งมาถึง มองซ้ายมองขวาเอกชะงักยิ้มชี้ให้ไปต่อ
       “มันวิ่งไปโน่น”
       แต่เอกกลับไม่ขยับ มองไปในคูเห็นหลอดคูนเคลื่อนไหวไปมา เอกยิ้ม
       “ไอ้อี ชอ ไอ้อีสอ ตัวไหนก็ตามที่ก่อเหตุให้เกิดมีคนตายในบ้านหลังนี้อีกแล้ว สักวันเถิด พวกมึงจะถูกพวกวิญญาณผีที่มึงเข่นฆ่ามารุมลากมึงไปลงนรก อย่านึกว่าไม่รู้นะ แต่กูจะปล่อยให้เวรกรรมมาจัดการพวกมึง ถุยนางคนชั่ว ขอให้พวกมึงตายอย่างทารุณ ตายแล้ววิญญาณก็ไปหาที่ผุดที่เกิดไม่ได้ นอกจากในนรก”
       เอกถุยน้ำลายลงไปบังหลอดคูน แล้วหันกลับเดินออกไป
       ช้อยโผล่หน้าขึ้นมา มีปลาไหล และปลิงเกาะหัวยั้วเยี้ยไปหมด ช้อยทำหน้าสยดสยอง
       “ว๊าย”
       
       ด้านเนียนเข้ามาอยู่ในห้องนอนของเนื้อทอง มีทองจันทร์ตามมาติดๆ
       “ขืนข้าปล่อยให้เอ็งไปอยู่ห้องชั้นล่างตามลำพัง เอ็งอาจตายขึ้นมากะทันหัน เพราะฉะนั้น นับแต่นี้ไปเอ็งอยู่ในห้องนี้กับลูกของเอ็ง”
       “คุณท่านเจ้าขา แต่ว่า...”
       “อย่ามาแต่ ข้ากลัวผี ห้ามมาตายคาเรือนข้า รึจะบังอาจขัดคำสั่ง” ทองจันทร์ดุ
       “ไม่บังอาจเจ้าค่ะ เนียนเกรงใจ”
       “เกรงใจ ๆ คิดอย่างอื่นเป็นบ้างไหม ยัยติ๋ว เอ็งไปนอนเป็นเพื่อนข้าวันนี้นางแมวมันวุ่นวายกับไอ้ผีไอ้นรกแทนอยู่”
       เนื้อทองรีบประคองทองจันทร์เดินออกไป เนียนยกมือไหว้ขอบคุณมองตามอย่างซาบซึ้งในน้ำใจหญิงชรา
       
       ฟากช้อยกำลังจีบปากจีบคอแก้ตัวกับสนที่หน้าตึงไม่พอใจ
       “ก็ไอ้แทนมันโง่งี่เง่าเต่าตุ่น ดันเผลอเรอให้ไอ้เอกกับนางกบมันจับพิรุธได้”
       “มันก็โง่เง่าเต่าตุ่นพอกับเอ็งนั่นแหละ ใช้คนไม่เป็น ใช้ใครไม่ใช้ดันไปใช้ไอ้แทนปากปลาหมอ” สนโมโหมาก
       “ขนาดงูยังกัดมันที่ปากเลยนะเจ้าคะ”
       “ยัยช้อยเอ็งโง่นัก สักวันเถิดเอ็งจะโดนแทงที่ปากตายบ้าง” ทานตะวันด่าว่า
       “หนูอี๊ดพูดถูก แกระวังตัวให้ดี”
       ช้อยนึกขึ้นมาได้
       “ฟังเรื่องนี้ดีกว่าเจ้าค่ะ ฟังแล้วดีไม่ดี คุณสนจะโดนผีเข้าเอาได้นะเจ้าคะ”
       “อะไรรึ”
       “ตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม งูลังเลว่าจะกัดใครดี ท่านขุนมาพอดี”
       “คุณพ่อมา” ทานตะวันตกใจ
       “พี่ขุนมา”
       “อีเนียนเลยฉวยโอกาสเป็นลม ท่านขุนก็ขนมผสมน้ำยา อ้าอ้อมแขนอุ้มมันขึ้นเรือนคุณท่านไปเจ้าค่ะ สีหน้าท่าทางห่วงหาอาวรณ์มันเหมือน เมื่อก่อนตอนหลงมันจนลืมคุณสนไม่มีผิดเจ้าค่ะ”
       สนกรี๊ด “ต๊าย อุเหม่”
       “หนูไปจัดการมันเองค่ะ”
       ทานตะวันโมโหลุกพรวด สนดึงไว้
       “ใจเย็นๆ ค่ะ แม่สนยังมีอีกหลายวิธีที่จะจัดการมัน เล่นงานแม่ไม่ได้ มาก็ย้ายมาเล่นงานลูกมันสิคะ” สนว่า
       “อีเด็กติ๋ว” ทานตะวันอุทาน ตาวาววับ
       
       สนพยักหน้ายืนยัน

อาญารัก ตอนที่ 10
       ทางด้านเรียมนอนยิ้มรู้สึกพึงพอใจ ที่เห็นท่านขุนยังห่วงใยเนียน แต่ขุนภักดีรู้สึกเสียหน้าที่เผลอห่วงใยเนียนออกนอกหน้า
       
       “พี่เทพว่าใครที่สั่งไอ้แทนเอางูมากัดเนียนคะ”
       “เรียมสงสัยใครหรือ”
       “คิดไม่ออกดอกค่ะ กลัวคิดแล้วผิดจะกลายเป็นบาปเป็นกรรม แต่เชื่อว่าต้องเป็นพวกเดียวกันที่ฆ่าไอ้หวาน”
       “ไอ้หวานนั่นอาจเป็นเสือหนัก เพราะมันปากมากเรื่องเนียน แต่ครั้งนี้พี่จนใจ”
       “คนคนนั้นทำไมต้องอยากให้เนียนตาย ทั้งที่เนียนก็ตายทั้งเป็นอยู่แล้ว”
       “ประชดพี่รึ”
       “หามิได้ค่ะ เรียมอยากจะขอบใจพี่เทพแทนเนียนด้วยซ้ำ ที่แท้ในเบื้องลึกของจิตใจ พี่เทพยังห่วงใยเนียน ถ้าไม่รีบอุ้มเข้ามา คงโดนงูกัดแล้ว”
       “อย่ามาพูดเองเออเองนะเรียม พี่เพียงพบเห็นเหตุการณ์ร้ายแรงที่เกิดขึ้นตรงหน้า พี่ก็ต้องดูดำดูดี พี่เป็นหัวหน้าครอบครัว อย่ามาเหมาโมเมว่าพี่ใจอ่อนห่วงใยคนเนรคุณแพศยานะ”
       เรียมยิ้มไม่ว่าอะไร เอื้อมมือไปจับมือสามีมาแนบแก้ม
       “เรียมรู้ค่ะ พี่เทพ มีน้ำใจ แต่ใครไม่รู้ก็ว่าพี่เทพใจดำ พี่เทพใจแข็งต่างหาก”
       “เอ๊ะ เรียม บอกว่าอย่ามาเย้าพี่นะ”
       “พี่เทพมีน้ำใจกับเนียนครั้งนี้ เนียนคงมีความสุขจนเหลือจะเอ่ย”
       เรียมหัวเราะเบาๆ แต่ท่านขุนงอนโดนจับไต๋ได้
       
       ส่วนเนียนนอนไม่หลับ คิดถึงท่าที่ห่วงใยของท่านขุน แอบมีความสุขขึ้นมาบ้า ภาพตอนที่ท่านขุนตกใจปราดมาช้อนร่างเนียนไว้ในอ้อมกอดพลางตะโกนเรียกเนียน ผุดขึ้นมา
       เนียนคิดแล้วเผลอยิ้มทั้งน้ำตา
       “ความเมตตาที่ได้รับแม้เพียงชั่วครู่ในความทุกข์ระทมขมขื่นที่ได้รับมานานนับสิบกว่าปี ก็ทำให้เนียนสุขจนเหลือล้น เนียนอยากกราบขอบพระคุณท่าน แต่เนียนไม่บังอาจเอ่ยปาก”
       หัวใจของเนียน ยามนี้อิ่มเอิบเหลือแสน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข ฝันดีไปทั้งคืน
       
       ทานตะวันโดนสนปลุกแต่เช้าตรู่
       “หนูอี๊ดขา ตื่นค่ะ รีบตื่น”
       “รีบตื่นทำไมกันคะ หนูยังง่วงอยู่เลยค่ะ แม่สน”
       “รีบกลับไปรักษาสิทธิ์ในความเป็นหลานตัวจริง ให้ไวๆ ค่ะ ขืนช้าไปจะโดนนังเด็กติ๋วมาสวมสิทธิ์เป็นหลานแทนนะคะ”
       ช้อยผสมโรง “จริงๆ นะเจ้าคะ นางสองคนแม่ลูกมันเป็นจอมฉวยโอกาส มันจะฉวยทุกอย่างที่ขวางหน้ามาเป็นของมัน แม้แต่คุณย่าเจ้าค่ะ”
       สนรีบผลักไสทานตะวันให้ไป เล่นงานเนื้อทองกับเนียน
       “ขอบคุณแม่สนมากที่คอยดูแลหนูมาตลอด หนูรักแม่สนมากกว่าคุณแม่ดีไหมคะ”
       “จะไม่ดีมังคะ” สนแกล้งพูด
       “แต่ช้อยว่าไม่เลวดอกเจ้าค่ะ รีบทำตามความหวังดีที่คุณแม่สนบอกเถิดเจ้าค่ะ”
       “รีบไปเลยก่อนที่พวกมันจะอ้อนจนคุณย่าจ่ายค่าทำขวัญให้มันเรื่องเมื่อคืน สมบัติของหนูกับพี่เทิดศักดิ์ทั้งนั้น”
       “ค่ะ ค่ะ”
       ทานตะวันวิ่งลงเรือนไป สนกับช้อยมองตาม
       “อีเด็กโง่ แต่คิดว่าตัวฉลาด สมบัตินั่นมันต้องเป็นของเทิดศักดิ์คนเดียวไม่ใช่แก”
       “อ้าว นี่อย่าบอกนะเจ้าคะว่าเสร็จงานอีเนียนกับอีเด็กติ๋ว คุณหนูอี๊ดมีสิทธิ์ตามนางสองแม่ลูกนั่น”
       “รึเอ็งว่ามันไม่สมควร เอ็งชอบมันจริงๆ เพราะมันเสี้ยมง่าย”
       “ความริษยาทำให้เธอตามืดมัว นี่เธอคงจะเป็นเด็กชั่วร้ายเลวทรามตามที่คุณสนตั้งใจปั้นมาตั้งเด็กนะเจ้าคะ”
       “มันยิ่งเลวมากเท่าไหร่ ลูกข้าก็ยิ่งดีมากเท่านั้น มันกับแม่มันย่ามันแม้กระทั่งพ่อมัน ต้องร้าวฉานกันให้มากที่สุด เพราะเรื่องอีเนียนกับอีเด็กติ๋ว”
       จู่ๆ ช้อยก็ก้มลงกอดเท้าสน
       “คุณสนเจ้าขา ช้อยมีบาปจะสารภาพเจ้าค่ะ”
       “บาปอะไรเอ็งแอบทำบาปอะไรให้ข้า”
       “ช้อยแอบไปมีลูกมาคนหนึ่งเจ้าค่ะ”
       “อะไรนะเอ็งแอบไปมีลูกตอนไหน”
       “ก้อตอนที่ พ่อช้อยป่วย แล้วหายไปประมาณเก้าเดือนเศษนั่นแหละ”
       “ใครเป็นผัวเอ็ง”
       “ไอ้เหิมเจ้าค่ะ”
       สนยืนนิ่งแล้วตบหน้าช้อยฉาดใหญ่
       “ไอ้เหิม เป็นผัวเอ็ง เลวมาก”
       “เลวที่ช้อยมีผัวคนเดียวกับคุณสนหรือเจ้าคะ”
       “โอ๊ย นี่ฉันกลายเป็นเมียน้อยไอ้เหิม นังคนชั่วเอ็งพาไอ้เหิมมาฉุดข้า”
       สนบันดาลโทสะตามตบตีช้อยพัลวัน ช้อยส่ายหน้า
       “มันมาเอง มันฉุดคร่าข่มขืนไปทั่ว ไม่ใช่แค่ช้อยกับคุณสนดอกเจ้าค่ะ”
       
       สนตีช้อยจนหอบ แล้วนั่งร้องไห้ ช้อยเองก็นั่งร้องไห้
       
       ส่วนเนียนข่มตาหลับไม่ลง ชื่นใจไม่เลิกรา นึกถึงภาพท่านขุนปราดมาอุ้มตนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
       จนมีเสียงเคาะห้อง เนียนสะดุ้งตื่นจาภวังค์
       “หนูติ๋วหรือลูก”
       ไม่มีเสียงตอบเสียงเคาะยังดังขึ้นเนียนเดินไปเปิดประตู เจอทานตะวันยืนขวางหน้าจ้องตาเขียว เนียนทั้งดีใจทั้งตกใจ
       “คุณหนูอี๊ด”
       “แกนึกว่าคุณพ่อมาโอ๋แกรึ แกสะเออะมาทำอะไรในห้องนี้”
       “คุณท่านให้ ม...” เนียนจะหลุดคำแม่ รีบเปลี่ยน “เอ้อ ฉันมานอนที่นี่เจ้าค่ะ”
       “แล้วนังติ๋วมันไปนอนที่ไหน”
       “ไปนอนกับคุณท่านเจ้าค่ะ”
       “บ้า บาบอคอแตกกันใหญ่แล้ว จำไว้นะว่าอย่าขึ้นมานอนบนนี้อีก”
       “เจ้าค่ะ”
       ทานตะวันผลักเนียนหลบแล้วเดินเข้าไปในห้อง เนียนรีรอ
       “มีหน้าที่ทำอะไรก็ไปทำ มาอ้อยอิ่งอยู่ทำไม”
       เนียนจึงจำใจเดินออกมา ทั้งน้อยใจทั้งเสียใจ ทานตะวันมองตามแล้วก้าวเข้าไปในห้องกวาดตามอง เห็นห้องหับดูสวยงามเป็นระเบียบ เนียนชะงักรีรอ ทานตะวันหันไปแหวใส่
       “บอกว่าจะไปไหนก็ไป นี่บ้านย่าฉัน แกเป็นคนใช้ฉันสั่งให้ทำอะไรก็ได้”
       เนียนน้ำตาแทบร่วง กับคำพูดของลูก รีบหันกลับเดินออกมาน้ำตาร่วงพรู ทานตะวันมองข้าวของในห้องเหยียดยิ้มอย่างอิจฉา
       “ทุกคนทำดีกับพวกแกมากเกินไปแล้ว”
       ทานตะวันผวาไปจะทำลายข้าวของติ๋ว เสียงสนดังก้องในหู
       “ช้าเป็นการ นานเป็นคุณ อย่าผลีผลาม ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามค่ะ”
       “แม่สนพูดถูก ฉันจะเอาพร้าเล่มงามเสียบตามตัวแกให้เจ็บให้สาสม ที่แกขโมยความรักจากคุณย่าของฉันไปที่แกสองคนแม่ลูก”
       
       ทานตะวันละมือจากข้าวของของเนื้อทอง

อาญารัก ตอนที่ 10
       ฟากยายอ่อนมาพบแพรกับโพล้งที่ร้านกาแฟไทยเจริญในบางกอก เพื่อเจรจาซื้อที่นาของเนียน ที่ลูกชายเช่าทำกินมาหลายปี
       
        “ว่ายังไงยะ เรื่องที่นาของเนียน ฉันเช่ามาหลายปีดีดัก ซื้อที่ใกล้เคียงไว้แล้ว ทำอย่างไรจะได้เป็นเจ้าของที่ของเนียนเขาสักทียะ”
        “เรื่องมันยาวมันยุ่ง มันยาก มัยเยิ่นเย้อ จนยากจะบรรยาย มันยุ่งเหมือนลิงแก้แห มันแย่ตรงที่เนียนเขาทำพินัยกรรมยกที่นานั่นให้แดงน้อย” แพรบอก
        “ไฮ้เหลวไหล เนียนเขาไปเกี่ยวอะไรกับแดงน้อย อยากรู้จริงๆ บอกมาบอกมา” ยายอ่อนคาใจ
        “อยากซื้อที่นาหรือว่าอยากสอบสัมมะโนครัว เอาเป็นว่าที่นานั่นยังขายไม่ได้เพราะเนียนเขายังไม่ได้เซ็นโอนให้แดงน้อย เข้าใจไหม” โพล้งแดกดัน
        “เรื่องที่นาเข้าใจแล้ว แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเนียนถึงต้องยกให้แดงน้อย”
        แดงน้อยเดินออกมาใส่ชุดนิสิตเห็นยายอ่อนคนแปลกหน้าแต่รู้ว่าผู้ใหญ่ก็ยกมือไหว้
        “สวัสดีครับ”
        “ไหว้พระเถิดพ่อคุณ”
        “ไหว้แกนั่นแหละยายอ่อน พระที่ไหนกัน เพ้อเจ้อ” โพล้งว่า
        “นี่น่ะสิพ่อแดงน้อยที่เคยเจอตอนตัวกะเปี๊ยก เออแดงน้อยยายอยากรู้ว่าทำไม...”
        แพรรีบยื่นมือมาตบแก้มยายอ่อน
        “ทำไมยุงมันชอบมากัดแก้มเหี่ยวๆ พูดแล้วจะว่าอวด แดงน้อย เขาเรียนจุฬา สาขา ภูมิศาสตร์”
        “แค่นจะอวด ฟังไม่ได้ศัพท์จับมากระเดือกแดงน้อยเขาเรียนรัดถะสาด” โพล้งว่า
        ยายอ่อนอ้าปากจะพูดอีก แพรรีบขัดคอ
        “แดงน้อยเขาเรียนเป็นข้าหลวง”
        ยายอ่อนอ้าปากจะพูด แต่ไม่ทันอีก
        “ไม่รู้แล้วอย่าคุย มันต้องเป็นปลัดอำเภอ นายอำเภอ ปลัดจังหวัด รองข้าหลวง ถึงจะเป็นข้าหลวง” โพล้งว่า
        ยายอ่อนขยับจะถามอีก
        “แดงน้อยเขาต้องไปเรียน ภาษาปะกิดฟุตฟิตฟอไฟ กับอาจานผักกาด” แพรบอก
        ยายอ่อนจ้องหน้าแดงน้อยจ้องเอาจ้องเอาชี้ด้วย
        “เขาชื่ออาจานดักก๊าช ไม่ใช่ผักกาด” โพล้งเถียง
        แดงน้อยขำหัวเราะเบาๆ “อาจารย์ดักกล๊าสครับ ลุงโพล้ง แม่แพร ผมขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ คุณยายอ่อน”
        แล้วแดงน้อยก็รีบออกไป ยายอ่อนมองตามหันมาถามสองคนต่อ
        “แดงน้อยเขาเรียนเก่ง เขาอยากสอบชิงทุนปะเรียนโท” แพรบอกอีก
        โพล้งแย้ง “เปรียญนั่นสอบพระ นี่เขาเรียกว่าปริญญาโท โง่แล้วอยากพูดอยากอวด”
        ยายอ่อนสอดขึ้น “เนียนกับแดงน้อยดองกันทางไหนรึ หน้าตาเหมือนกันยังกะแม่ลูก”
        สองคนมองหน้ากัน ส่ายหน้า พูดพร้อมเพรียง
        “ไม่เกี่ยวข้องกันเลย”
        “แต่ดันไปเกี่ยวเรื่องที่นา แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้ซื้อที่นาของเนียน”
        “เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น รอไปก่อนเหอะ ถ้ารอไหว”
       “ถ้ารอไม่ไหวก็ไปหาเนียนเขาเองเหอะ”
        “จะไปได้ยังไงก็ฉันเคยบอกแล้วไงว่า คุณนายเรียมท่านให้เงินมาตั้ง 100 ชั่งเป็นค่าปิดปากค่าไม่ให้ไปในเมืองสุพรรณอีก”
       “แน่จริงแกก็ลักลอบไปสิ” แพรยุ
        “ลักลอบไปหาที่ตายน่ะสิ ไอ้แทนคนหนึ่ง ไอ้หมอเสน่ห์ก็สาบสูญจากมานานนี่ไม่รู้ว่ามีใครตายอีกไหม เอว่าแต่ว่าเนียนก็มีลูกสาวทำไมถึงยกให้ ทำไมต้องเอามายกให้แดงน้อย”
        ยายอ่อนกุมขมับ
       
        อยู่มาวันหนึ่งเรียมมานั่งมองหลุมฝังศพลูกสาวที่เวลานี้มีดอกไม้ปลูกทับไว้สวยงาม น้ำตาซึม เนียนนั่งด้านหลังน้ำตาคลอไปด้วย ทั้งสองปักธูปพนมมืออธิษฐาน เอกยืนอยู่ห่างออกไป คอยดูต้นทาง
        “ใกล้ครบรอบวันเกิดของหนูอี๊ด หนูติ๋ว แต่มันกลับเป็นใกล้ครบรอบวันตายของลูกสาวฉัน สิบแปดปีแล้วสินะ เนียน”
        “เจ้าค่ะ ป่านนี้คุณหนูไปเกิดใหม่ในสวรรค์แล้วเจ้าค่ะ”
        “เนียน ฉันเสียใจมาก กับเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเนียนซ้ำๆ”
        “เกิดกับเนียน ยังดีกว่าเกิดกับหนูติ๋วและคุณหนูอี๊ดเจ้าค่ะ”
        “ฉันจะไม่ยอมให้อะไรเกิดขึ้นกับหนูติ๋วเด็ดขาด ฉันสัญญา ฉันขอสาบานต่อหน้าดวงวิญญาณของลูกสาวฉัน ว่าจะปกป้องดูแลหนูติ๋วเชิดชูหนูติ๋วเสมือนหนึ่งเป็นลูกของฉันเอง”
        เนียนก้มลงกราบเท้าเรียม “ขอบพระคุณที่สุดเจ้าค่ะ เนียนกับลูกก็จะขอรับใช้คุณนายเรียมและทุกคนในครอบครัว ไปจนตราบชีวิตจะหาไม่เจ้าค่ะ”
        เรียมประคองเนียนให้ลุกแล้วดึงเนียนมากอด ลูบหลังเนียนไปมาเบาๆ
        “เนียนคือน้องสาวของฉัน น้องสาวผู้มีพระคุณ น้องสาวผู้ประคับประคองชีวิตของฉันไม่ให้ตกต่ำ อ้างว้าง อดทนเถิดนะเนียน ฉันว่าเวรกรรมมันกำลังจะวิ่งมาทันคนชั่ว”
        “เนียน ปลงแล้วเจ้าค่ะ ไม่หวังว่าใครที่ทำอะไรเนียนจะต้องรับกรรม ขอเพียงลูกทั้งหมดของเนียนอยู่รอดปลอดภัย ก็เพียงพอแล้วสำหรับเนียน”
       
        “แต่ฉันสังหรณ์ใจว่า ชีวิตของเนียนและหนูติ๋ว กำลังจะดีขึ้นเรื่อยๆ ตามคำของท่านพระครู”
        “เนียนพอใจกับที่เป็นอยู่แล้วเจ้าค่ะ”
        “อีกไม่นานดอกพี่เทพจะตาสว่าง เนียนคงตกใจจนไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าแววตาห่วงใยของพี่เทพที่มีต่อเนียนวันก่อน ในใจเขายังคงมีเนียนเสมอ ฉันรู้”
        เนียนก้มหน้าซ่อนทั้งน้ำตาและรอยยิ้มเปี่ยมสุข มีความหวัง
        เสียงลมพัดกระพือ หวีดหวิด ดอกไม้สวยๆ ปลิวมาโดนสองคน เอกที่ยืนมองสองคน ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขตามไปด้วย
       
        “คุณหนูบนสวรรค์โปรยดอกไม้แห่งความรักยืนยันคำพูดของคุณนายเรียม”

อาญารัก ตอนที่ 10
       ห่างออกมาสนกับช้อยสะกดรอยตามมา และแอบมองแต่ห่างจนไม่ได้ยินคำพูดสองคนให้ฉงนใจสองคนเงี่ยหูฟังสุดๆ สนหยิกช้อย
       
        “นางช้อย เอ็งช่วยบอกสิว่ามันมาทำอะไรกันที่นี่”
        “ช้อยก็กำลังขอให้คุณสนคิดอยู่นี่แหละเจ้าค่ะว่ามันมาทำอะไรกันที่นี่”
        “ไม่เห็นจะมีอะไร มีแต่แปลงดอกไม้ แล้วมันมาจุดธูปไหว้ดอกไม้ทำไม”
        “หรือว่ามันจะมาขอหวย ก ข หรือหวยจั่บยี่ขิก เจ้าคะ”
        “นางบ้า เงินทองของมันผลาญเท่าไหร่ไม่มีวันหมด มันมาขอหวยไปให้พ่อแม่เอ็งมั้ง”
        “มันต้องมีลับลบคมในฝักแน่ๆ เจ้าค่ะ มันสุมหัวกัน กำจัดคุณสน ใช่แล้วเจ้าค่ะ” ช้อยสรุป
        “ไฮ้ ไม่ได้การ ข้าต้องรีบลงมือก่อนมันละสิ”
        “ใช่เลยเจ้าค่ะ”
        สนมองเรียมเขม็ง มองไปมองมา
        “เมื่อก่อนตอนที่พี่ขุนรักใคร่ไหลหลงข้า ทำไมข้าไม่กำจัดอีเรียมนะ”
        “มาถึงตอนนี้ก็ยังไม่สายเจ้าค่ะ”
        สนคนบาปหนามองหน้าบ่าวใจชั่ว ช้อยพยักหน้ายิ้มให้
       
        ไม่นานต่อมาเนียน เรียม และเอกเดินกลับบ้าน มีสนช้อยแอบสะกดรอยตามห่างๆ
        “นายเอก ฉันกับเนียนจะเดินกลับบ้านเอง”
        “แล้วกระผมเล่าขอรับจะให้กลับไปไหนขอรับ”
        “วัด” เรียมบอก
        “ฮ้า กระผมยังไม่ตายนะขอรับ จะเสือกไสให้กลับไปวัด”
        “ไปกราบนิมนต์ท่านพระครูองค์ใหม่มาฉันเพลที่บ้านวันเกิดลูกสาวฉัน”
        เอกกระซิบ อย่างรู้กัน “ลูกสาวเนียนด้วยใช่ไหมขอรับ”
        “พี่เอก ระวังปากคำด้วย ฉวยใครมาได้ยินละแย่ทีเดียว” เนียนเอ็ด
        “รีบไปสิ” เรียมเร่ง
        เอกพยักหน้ารับคำแล้วแยกไป สองคนเดินต่อไปกลับบ้าน
        สนจึงเลิกตาม
        “ไม่ต้องตามมันแล้ว มันกลับบ้าน”
        “เอ้อ...” ช้อยมองซ้ายมองขวา “คุณสนเจ้าขา” แล้วทรุดตัวนั่งลงกอดขาสนหมับ
        “เอ็งจะปล้ำข้ารึนางช้อย มากอดแข้งกอดขา น่าบัดสี”
        “คือว่า ช้อยยังสารภาพเรื่องลูกชายของช้อยไม่จบเจ้าค่ะ”
        “ว่ามา”
        “คือว่า มันหนีทหารอยู่เจ้าค่ะ”
        “ช่างหัวมันปะไร”
        “มันกลัวโดนจับได้เจ้าค่ะ”
        “กล้าหนีแล้วจะกลัวทำไม”
        “แต่ถ้ามันมีหลุมหลบภัยดีๆ มันก็ไม่ต้องหนีดอกเจ้าค่ะ”
        “เอ็งก็พามันไปลงหลุมหลบภัยนั่นสิ”
        “แต่หลุมหลบภัยนั่น มันอยู่ในบ้านคุณสนเองนะเจ้าคะ” ช้อยเข้าเรื่องซะที
        “นางช้อย”
        “ก็ไหนว่าอยากกำจัดคุณนายเรียมไงเจ้าคะ”
        สนชะงัก คิดตาม ช้อยยิ้มออก
       
        ท่านพระครูรูปใหม่ กำลังพรมน้ำมนต์ให้ทุกคนอยู่บนเรือนใหญ่ ที่กำลังพนมมือก้มหัวให้ ทานตะวันแต่งตัวสวยงามนั่งระหว่างท่านขุนกับเรียม ทองจันทร์ เนื้อทองนั่งข้างเนียน กบ กะ แมว เอกถือบาตรน้ำมนต์ให้ท่านพระครู
        สนนั่งอยู่กับช้อยและแช่ม เทิดศักดิ์เพิ่งเข้ามา สนพยักหน้าเรียก
        “มานั่งข้างแม่สิ เทิดศักดิ์”
        เทิดศักดิ์ มองไปที่สนชะงักสายตาที่แช่ม ซูมเข้าที่แช่มมีหน้าตาไม่น่าไว้ใจมาก
        “ผมนั่งข้างน้าเนียนก็ได้ครับ”
        สนชักสีหน้าไม่พอใจ เนียนกับเนื้อทองรีบก้มหน้า
        พระครูรดน้ำมนต์มาที่ทองจันทร์ เรียม ทานตะวัน และท่านขุน สะบัดน้ำมนต์ใส่ ทานตะวันปัดน้ำมนต์ออก อย่างรำคาญที่น้ำมาตกใส่หัว
        “โยม นั่นน้ำมนต์ไม่ใช่น้ำกรด ตกใส่หัวแล้วจะโชคดี อย่าไปสะบัดโชคดีออกจากหัวสิ”
        “ขอประทานอภัยท่านพระครูแทนลูกสาวด้วยขอรับ เขาไปเรียนหนังสือที่บางกอกเสียนานห่างวัดไม่รู้ประเพณีนะขอรับ” ขุนภักดีเอ่ยแก้ให้ลูกสาว
        “รีบกราบขอโทษท่านพระครูสิหนูอี๊ด” ทองจันทร์บอก
        อี๊ดชักสีหน้า
        “เร็วสิคะ” เรียมเร่ง
        อี๊ดจึงจำใจก้มลงกราบแบบไม่เต็มใจ
       
        เวลาเดียวกันหมอเสน่ห์กับหนักนัดเจอกัน ในมุมลับตาผู้คน หมอเสน่ห์มองถุงเงินที่หนักส่งให้อย่างแปลกใจ รับมาเปิดดูตกใจ
        “เงิน”
        “ใช่เงิน ข้าให้เอ็งไปทำกิน มีข้อแม้ว่าต้องทำกินโดยสุจริต ห้ามใช้วิชาอาคมชั่วร้าย ไปหลอกลวงทำร้ายทำลายผู้อื่นเด็ดขาด” หนักบอก
        “ทำไมต้องให้เงินฉันไปทำกิน ก็เราตัวติดกันกินอยู่ด้วยกันมานานนับสิบปีแล้ว”
        “นับแต่นี้ต่อไป เราจะแยกกันอยู่ เอ็งไปตามทางของเอ็ง ข้าไปตามทางของข้า”
        “แต่ว่า..ฉัน ห่วงลูกพี่”
        “ห่วงชีวิตที่ยังเหลือของเอ็งให้ดีดีกว่า เอ็งไม่ได้ปล้นฆ่าใคร เอ็งยังอยู่ไปได้อีกยาวนาน แต่เวลาของข้า มันเหลือน้อยมาก อย่าเอาชีวิตมาผูกติดกับข้า”
        “โธ่ ลูกพี่มีพระคุณกับฉัน ยังไม่ทันได้ตอบแทน”
        “เอ็งได้ตอบแทนแน่ วันใดที่รู้ว่าชีวิตข้าหาไม่แล้ว จงไปที่บ้านท่านขุนเปิดเผย ความจริง เรื่องนางสนว่ามัน ทำความเลวร้ายอะไรไว้กับน้องสาวข้าบ้าง”
        หนักตบบ่าพยักหน้าให้เสน่ห์ แล้วหันกลับออกเดินจากไปเสน่ห์ขยับจะตาม
        “อย่าตามข้ามา”
       
        เสน่ห์จึงหยุด ได้แต่มองตามน้ำตาคลอ ยกถุงเงินมากอดไว้ ด้วยความซาบซึ้ง

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 22 (ต่อ)
อาญารัก ตอนที่ 22 จบบริบูรณ์
อาญารัก ตอนที่ 21
อาญารัก ตอนที่ 20
อาญารัก ตอนที่ 19
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 7 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 6 คน
86 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
14 %
ความคิดเห็นที่ 1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากดูหนังอาญารักมากๆคร่
manu-internet2520@hotmail.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014